Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
- Incendia. - Incendia.
Jaki plan złej syreny
angażuje trzylatki?
Chce złożyć je w ofierze Cade'owi.
Kim jest Cade? Czym on jest?
To diabeł.
Więc pragniesz wolności
w zamian za te dwie dziewczynki.
Cade, umowa stoi czy nie?
A jeśli mogę zaoferować
lepszą? Dwóch braci.
Dwóch potężnych, nieśmiertelnych wampirów.
Zrobię to.
Tylko daj im odejść.
Nie wiem jak chronić moje własne dzieci.
Wiesz. Zabierz je w bezpieczne miejsce.
Zabierz je ode mnie.
To koniec.
Nigdy więcej zabijania w jego imieniu.
Przepraszam, siorko.
Niedługo zaczniesz spłacać
swój karmiczny dług.
Wykreśliłaś mnie z umowy?
To za Tylera.
Oddałem moją nieśmiertelną duszę Cade'owi.
Muszę mu służyć tak, jak robiły to syreny
i dostarczać najgorsze dusze do piekła, bym sam tam nie trafił.
Moim jednym warunkiem było, że spędzę ostatnie
24 godziny wolności...
z tobą.
To on.
Przyjdzie, jak zaśniemy.
- Nie powinien być na dachu? - Nie mamy dachu.
To chyba nie Mikołaj.
Droga Eleno, to może być mój ostatni wpis.
Mogę nie doczekać jutra.
W prezencie świątecznym podaruję sobie
dzień dzisiejszy.
Zawarłem pakt z diabłem, by odzyskać bliźniaczki.
O północy muszę zostawić moje życie,
mimo że niedawno obiecałem spędzić je z Caroline.
Jeśli nie znajdę jakiegoś wyjścia,
proszę, przypomnij jej, że próbowałem.
Robiłem wszystko, by do niej wrócić.
- Myślałam, że to odwołaliśmy. - Od dawna planowałaś
kolację wigilijną, więc zjemy ją razem.
Nie chodzi o moje plany, tylko o nas i twój pakt z Cade'em.
Nasz ostatni dzień
powinien być nieco mniej przygnębiający. Nie sądzisz?
Dziś będziemy robili to, co robi się w święta.
Będziemy jedli więcej niż powinniśmy i pili,
aż nasi znajomi i rodzina staną się normalni.
Taki będzie dzisiejszy dzień.
Witajcie, dziewczynki.
Wesołych Świąt, mamo!
Wesołych Świąt.
Zdejmujemy kurteczki.
- Nie zabawimy zbyt długo. - Dlaczego?
To mój ostatni dzień z nimi.
No cóż...
- chyba nie rozmawiałaś z Mattem. - Nie.
Seline też przyjdzie?
- Nie, kochanie... - Usłyszałem was.
Na górze czeka na was prezent.
- Pytają o Seline? - Wiem.
- Porwała je. - Nie czuły zagrożenia.
Pytają o nią od czasu powrotu.
Nie mogą myśleć, że można jej ufać.
Kto wie, kiedy się zjawi?
- Pomówię z nimi. - Ja to zrobię. Po wyjściu.
Mieliśmy spędzić razem Boże Narodzenie.
O co chodzi? Stało się coś jeszcze?
Chyba powinnaś usiąść.
Wesołych Świąt, Ric.
- Zabiłem cię. - Co?
- Zasłużył sobie. - Wyżyli się na mnie z Mattem.
Nawet mnie zakopali.
Pojęcia nie macie, jak trudno było usunąć ten brud.
Wiem.
Święta stały się wesołe.
Podoba mi się.
Mogę jej używać jako przycisku do papierów.
Zabieram cię do Paryża, głuptasku.
Powiedz tylko słowo i lecimy.
Gdzie mój telefon?
Przestań.
Przepraszam, mamy opóźnienie.
I dobrze. Nie przychodźcie.
To Damon. Przyszedł tu z tą śpiewającą psychopatką.
Niech Enzo trzyma się z dala.
Nawet nie pytaj, co zrobili Matt i Ric.
Czego chcą Sybil i Damon?
Zepsuć Boże Narodzenie? Nie wiem.
Obiecali dać spokój dzieciom. Nie chcę wojny.
Mam nadzieję, że wyjdą.
- Co z kamertonem? - Ukradła go nam.
- Trzeba go odzyskać. - Gdzie jest? Może ma go w samochodzie.
Zakłóca jej zdolności i boli jak diabli.
Nie wozi go ze sobą. Pewnie trzyma go tam, gdzie mieszka.
- Nie wiemy, gdzie to jest. - Dowiem się.
- Przecież ci nie powie. - Nie wiadomo.
Zadzwonię później.
Likieru?
Nie miałam czasu zatruć.
Wystarczy, że zatrułaś burbon mlekiem i cynamonem...
Ric posiedzi z dziewczynkami.
Nie musicie ich ukrywać. Szanuję umowę.
Pracujemy dla Cade'a. Małym nic nie grozi.
Ric nie jest obecnie zbyt ufny...
- Ja również. - Moja siostra je porwała.
Ja ocaliłam je przed służeniem Cade'owi, popierając plan Damona.
Daj więc spokój, Stefanie.
Nie musimy się przyjaźnić, ale mógłbyś podziękować.
Dziękuję.
Ona ma rację.
Nie można jej winić za grzechy siostry.
Prawda?
Doceniam to.
Stefanie, chodź ze mną.
Przyniesiemy rodzinne ozdoby świąteczne.
Daj spokój.
Powiem ci, czemu tu jestem.
Moje morderstwo, Stefanie. Pochowany w płytkim grobie.
- Nie w grobowcu rodzinnym. - Trudno współczuć ci śmierci,
- gdy stoisz tu przede mną. - Dzięki naszej umowie z Cade'em.
- Co ty tu robisz? - Szukam dekoracji świątecznych.
O północy będę twój, ale do tego czasu daj mi spokój.
Ten atak Saltzmana przyniósł nieoczekiwaną korzyść.
- Jaką? - Spotkałem się z nowym szefem.
- Z Cade'em? - Z tym jednym jedynym.
Ciekawy gość. Chcesz go spotkać?
Niekoniecznie.
Zabawne.
Mówił coś innego.
Caroline?
Panie Salvatore, czekałem.
Cade.
Gdzie jesteśmy?
Za zasłoną.
To piekło? Mój salon?
Poznałbyś, gdyby to było piekło.
Wyobraź sobie, że to poczekalnia.
Na szczęście dla ciebie, wysyłam cię z powrotem.
Ale najpierw omówimy nasz układ.
Co tu omawiać? Mój brat i ja mamy wyłapywać ludzi do końca życia.
W zamian nie poślesz nas do piekła.
To wydaje się dość przerażająco proste.
Na pewno masz pytania.
Spytam, skoro już tu jesteśmy.
Może mnie wypuścisz?
Nie jestem właściwą osobą.
Jesteś idealną osobą.
Pokażę ci dlaczego.
To będzie zabójcza kolacja.
- Pozostali są w drodze? - Miejmy nadzieję.
To dobrze. Nie mogę się doczekać.
Nie jadłam kolacji wigilijnej...
Całą wieczność.
Proszę, pomogę ci.
Chyba nie chcesz ubabrać indykiem
tego wielkiego pierścienia na palcu.
Kiedy ślub?
Miał być w czerwcu, ale...
No tak, Cade.
Nie martw się. Taki wampir jak Stefan będzie dobry.
Pewnie potrafi zabić 12 osób w dwie sekundy.
I jeszcze zdąży przygotować ci kąpiel.
Niesamowite.
Co najbardziej podoba ci się w Mystic Falls?
Olbrzymie domy z wielkimi basenami.
Uwielbiam wodę. I nie muszę spłacać kredytu.
Ciężko taki tu znaleźć.
Jest taka okolica w pobliżu Grove Hill.
Osiedle nad Stawem.
Choć nie ma tam stawu.
Nie dziwne?
Pełno tam bogatych, obleśnych typów,
którzy oddadzą dom za piosenkę.
Kapujesz?
Zabawne.
Zaraz wracam.
Osiedle nad Stawem, pełne rezydencji.
- W pobliżu Grove Hill. - Sprawdzimy.
- Nic wam nie jest? - To szaleństwo.
Sybil chce być moją przyjaciółką.
Lizzie i Josie pytają o Seline.
A Stefan gdzieś się ukrył.
W takich chwilach brakuje mi Eleny.
Gdyby tu była, Damon nie robiłby tego.
Ale nie ma jej tu i...
Caroline?
Potrzebne mi pudełko.
Stefan.
Spokojnie. Nie jest martwy.
Widziałaś Rica? Bo jeśli to opóźnia kolację...
Co zrobiłeś?
Zabiłem go. Formalnie rzecz biorąc, nie żyje.
Ale wróci.
Potraktowali mnie palikiem, ale nie ma śladu.
To samo tutaj.
Szef chciał się spotkać.
Co miałem zrobić?
Wiesz...
Założę się, że jeśli to umyjesz...
może się przydać.
Słyszałem, że krzyknął Gdy z oczu zniknął nam
"Wesołych Świąt życzę I dobranoc mówię wam"
Jeszcze jedna bajka, tato.
W porządku, ale potem śpicie,
bo Mikołaj ma wpaść lada chwila.
Wujek Stefan mówi, że nasz pałac to najbezpieczniejsze miejsce na świecie.
Wujek Stefan ma rację.
Ale nigdy nie otwierajcie drzwi pałacu dla nikogo,
poza mamą, tatą i wujkiem Stefanem.
I Seline.
Podobają ci się te bombki?
Nie, ani trochę.
Niespodzianka.
Matt, mówiłeś, że nie przyjdziesz.
Mystic Grill nie przypadł mu do gustu.
Święta to wyjątkowy czas. Przekonałem go, by spędził je z najbliższymi.
Czego on z pewnością nie powie o tobie, Peterze Maxwell.
Czekaliśmy na ciebie.
Damon żyje, jak widzisz.
Bonnie i Enzo się spóźnią, a Stefan nie żyje.
Wesołych Świąt. Mam prezenty.
Gdzie to jest?
Pracowałem tu.
Zbierałem winogrona. Granaty.
To nie winogrona.
Ale to twoja praca.
Przypominasz sobie?
Przyjrzyj się.
Śmierć to twoje płótno...
to jest twoje dzieło.
Tylko zło może tego dokonać.
Tu postanowiłem, że będziesz mój.
W Monterey.
- Boże Narodzenie w roku 1917. - Boże Narodzenie?
Nie było mnie tu wtedy.
Wprost przeciwnie.
Wiem, co zrobiłem tym ludziom.
Od stu lat żyję z poczuciem winy.
Ale nie w Boże Narodzenie.
Nie zrobiłbym tego.
Spróbujmy poczuć ducha Bożego Narodzenia.
To czas wybaczania.
Matt, Peter.
Dziękuję.
Mama nauczyła mnie, bym zawsze była przygotowana.
Na wszystko.
Dziękuję.
A to...
dla Damona.
Nie żyliśmy w przyjaźni, ale wiem, że kiedyś w przyszłości
poprosisz mnie o wybaczenie.
To dla ciebie.
W każdym razie...
na pewno zastanawiacie się, czemu przyszedłem.
Spokojnie, nie przychodzę z pustymi rękami.
Mam coś dla największego nikczemnika.
To będzie trudna decyzja.
Jeszcze dziś jeden szczęśliwy elf
dostanie bilet w jedną stronę do piekła.
Czyli zabiję jedno z was.
Jedzmy.
To na pewno tu?
Cztery domy z basenem, światło tylko w jednym.
To intuicja.
Wchodzisz przodem?
Wybrała dom z właścicielem.
W porządku, dam radę.
Dobrze.
Wiem, że tu jesteś. Tammy?
Zaproś drugiego gościa. Nazywa się Enzo.
Pewnie marznie.
Wejdź, młody człowieku.
Enzo, nie.
Nie zrobię mu krzywdy. Nie jestem Sybil.
- To wychodzimy. - Bez broni?
Po to przyszliście?
Sybil pojechała do Mystic Falls, a wy się pojawiacie.
Nie trzeba być jasnowidzem, nie przyszliście dla towarzystwa.
Towarzystwa dotrzymuje mi rodzina Tammy.
Kto chce być sam w Boże Narodzenie?
Daj mi telefon, Bonnie.
To proste, oceniam zło w ludziach.
Jeśli są podli, niemoralni, skorumpowani,
źli czy nikczemni, zabijam ich.
Zapiekane ziemniaczki.
Stefan je przygotował. Przepis rodziny Salvatore.
Gdzie Ric, do diabła? Czyta dzieciom słownik?
Nie zabijesz Rica ani nikogo innego.
Siedzimy przy stole i jemy kolację,
jak chciałby tego Stefan.
Co? Kroję tylko chleb.
- Czemu to robisz? - To jego praca.
Mordowanie niewinnych?
I kto tu mówi o morderstwie.
- Nigdy nie zabiłem... - Tak?
Twoja Jenny jest martwa jak...
Nigdy nikogo nie zabiłem.
Matt.
Proszę.
Ric był przynajmniej wstrząśnięty, gdy palik przebił mi serce.
Ty wyglądałeś na ucieszonego. Ale wybaczam ci, Matty.
Spotkało cię wiele tragedii.
Ric robił to, co należy do ojca.
Tak jak w tej chwili.
Czy chcę go zabić? Tak. Ale to osobista sprawa.
Tu chodzi o zasadę.
To wszystko osobiste sprawy.
A ten gość, Peter?
- Wiele o tobie słyszałam. - Odwal się.
Bo co?
- Bonnie? - Posłuchaj.
Bonnie i Enzo są ze mną. Nic im nie grozi.
Nic nam nie jest. Seline chce z tobą pomówić.
- Inaczej nie da nam broni. - Co masz do powiedzenia?
- Twoje dzieci mnie potrzebują. - Nic im nie jest.
- Już nigdy się do nich nie zbliżysz. - Muszę.
Muszę to naprawić.
Szkoliłam je, przygotowywałam dla Cade'a.
To zostawia ślad.
Jeśli go nie usunę, już zawsze będą ze mną połączone.
Pewnie mają jakieś oznaki.
Zrobiłem, o co prosiłaś, gdy odebrałem telefon.
Teraz twoja kolej. Daj im to, czego chcą.
Nie jestem tym, za kogo mnie masz.
Przez lata próbowałam uciec.
To oddaj nam wszystkim przysługę i giń.
Coś ładnego, Tammy.
Jeśli to lista prezentów, to lepiej się pospiesz.
Niestety, to nie ta lista.
Georgie Dowling? Praktykantka Rica?
Moja ostatnia ofiara.
To odwrotna kolejność.
Nawyku z nazwiskami nabrałam po drodze.
Gdzie dokładnie?
W Monterey.
Nie przypominam sobie tego.
Poznajesz go?
Twoje wyrzuty sumienia nie miały dla mnie znaczenia.
Ale dla niej miały.
Przypominasz sobie?
Kim oni są?
Twoje ofiary?
Odejdź, bo będziesz następna.
Jesteś zbyt wycieńczony, by mnie skrzywdzić.
Teraz odpoczniesz.
W męczarniach.
Mój pan chce twojej duszy.
Stefan Salvatore?
- Jesteś pewna? - Tak.
Miałam zamiar go zjeść.
Rozszarpałam wielu innych,
ale żaden z nich nie zrobił masakry na całym obozie w Wigilię.
Ironia?
Czemu go oszczędziłaś?
Gdy zajrzałam w jego umysł, nie zobaczyłam zła.
Widziałam tylko cierpienie.
Widzisz moje myśli?
Straszne, prawda?
Wiem.
- Weź mnie. Zasłużyłem. - To prawda.
Zrobiono ze mnie mordercę żądnego krwi.
Zabij mnie, proszę.
Widziałam niewinnego człowieka...
który kochał
i stał się potworem, by przeżyć.
Dobrze znam tę historię.
Może zasłużył na gniew Cade'a...
ale nie chciałam o tym decydować.
Zabrała mi pamięć.
Zmieniła ci podświadomość i sam o tym zapomniałeś.
Pozwoliła mi uwierzyć, że zasługuję na życie.
Właśnie.
Słaba.
Wiedziałem, że ją straciłem.
Ale wtedy zainteresowałem się tobą.
Jesteś brutalnym zabójcą,
który uciekł przeznaczeniu i skruszył moją najlepszą sługę.
To połączenie sprawia, że jesteś cenny.
Dlatego wykorzystałem okazję i zostałeś moim nowym sługą.
Ty, zimna maszyna do zabijania,
zamiast niechętnej dziewczyny, która sto lat temu odkryła moralność.
Już nigdy nie będę tym mordercą.
Nie dla ciebie.
Dla nikogo.
Jestem zawiedziony twoją postawą.
Mój sługa musi być właśnie takim mordercą.
Jeszcze jeden przystanek.
Chciałam uciec.
Chciałam być śmiertelna.
I wolna.
Ale gdy teraz umrę,
Cade będzie mnie torturował w piekle.
Bo moja siostra mnie sprzedała.
Odkupienie to moja jedyna szansa.
Jeśli Alaric kocha swoje córki...
przyprowadzi je do mnie.
Przekażemy mu.
Ale nic nie obiecujemy.
Droga do wybaczenia zaczyna się od jednego kroku?
Dziękuję.
Przegrałem sporo pieniędzy i oszukiwałem urząd skarbowy.
Co jeszcze chcesz wiedzieć?
Patrzcie, kto przyszedł.
Właśnie pytałem Petera o najgorszy czyn w życiu.
Moim najgorszym czynem było nie zabicie cię na amen.
Jak zwykle robisz zamieszanie.
Damonie, daj spokój z tą zabawą.
Poniżająca spowiedź publiczna to dobra zabawa.
Zostawiłeś syna, opuściłeś rodzinę.
A na pytanie o najgorszy czyn odpowiadasz:
"Przegrałem pieniądze i oszukiwałem urząd skarbowy".
- Byłem dzieckiem. - Od dawna nie jesteś,
chyba że nazywasz się Peter Pan.
Opowiedz mi o swoich ostatnich 20 latach.
Nie twój interes, Damonie.
Wystarczy.
Tego już za wiele. Nie musisz mu odpowiadać.
Musisz. I to szybko.
Następne cięcie będzie głębsze.
Co zrobisz? Znów mnie zabijesz?
Posłuchajmy historii taty, póki ma struny głosowe.
Ostatnia szansa.
Co cię powstrzymywało przez ponad 20 lat?
To był wstyd.
Było mi wstyd.
Kelly znów była w ciąży.
Nie mogłem wrócić, żeby czyścić tu kible.
Musiałem uciec.
To gorsze niż myślałem.
Nie miał żadnego powodu.
Panie i panowie...
mamy zwycięzcę.
Czemu tu jesteśmy?
To chwila, gdy ją poznałeś.
Wpadłeś na nią.
Elena.
Gdybyś wtedy się nie pojawił, nie poznalibyśmy się.
Wtedy byłem dobry. Kochałem ją.
Przeżyła już dość tragedii,
a wtedy pojawiłeś się ty.
Bo musiałeś ją poznać.
Zainteresowałeś się dziewczyną zmierzającą w dobrym kierunku
i sprowadziłeś ją na manowce.
Nie miałem takiego zamiaru.
Chciałem ją chronić.
Mogłeś ją ochronić, nie poznając jej.
Wybrałeś obcą osobę i zamieniłeś ją w coś mrocznego.
Przecież nie mogę tego cofnąć.
Ale możesz zrobić to ponownie.
Dla mnie.
Znajduj ludzi, którzy zbliżają się do bram raju,
i zmieniaj ich w takich, którzy nigdy tam nie trafią.
Jak Elena.
- Pomóż mi ich zebrać. - Elena jest dobra.
Myślałem, że chcesz złych ludzi.
Dobrzy ludzie, których można zmienić w złych,
to źli ludzie...
do szpiku kości.
Mają silne dusze.
Takimi głównie chcę się żywić.
Przykro mi z powodu twojej twarzy.
Ja...
wolę łapać muchy na lep.
Damon przyszedł tu, aby coś dać.
Ja przyszłam, aby coś dostać.
Gdzie to jest?
Nie mam tego, czego szukasz.
Kłamiesz.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Wystarczy, że masz coś, czego potrzebuję,
i dasz mi to.
Nie próbowałbym.
Prosty umyśle, gdzie to jest?
Nic ci nie jest?
Zabrałeś mi sporo czasu.
Chyba tak. Zwłaszcza że mamy całą wieczność dla siebie.
A jeśli odmówię?
Wtedy cierpliwie zaczekam,
aż te dzieci na górze dorosną.
A jeśli nie musisz być cierpliwy?
Jeśli wykonam robotę szybciej?
Szybciej?
Jak?
Stając się twoim mordercą.
Byłbym skuteczniejszy.
Nie kierowałbym się emocjami.
- Wyłączyłbyś człowieczeństwo? - Na krótko.
A później...
gdy będzie po wszystkim, uwolnisz mnie i mojego brata.
Gdy byłem mordercą, byłem jedyny w swoim rodzaju.
Nikt nie zrobi tego, co ja mogę zrobić.
Rok.
Choć bestia, którą widziałem w Monterey, nigdy się nie zmęczy.
Przewiduję, że po roku ze mną nie będziesz chciał odejść.
Mylisz się.
Dlatego właśnie nasz zakład jest tak interesujący.
- Jak głowa? - Poza wpływem wina,
- w porządku. - To dobrze.
Ocaliłeś mnie dziś.
To był instynkt.
Coś się dzieje...
tam.
Nie wiedziałam, że coś tam masz.
To pewnie wpływ świąt.
To prezent dla mnie?
Damon.
Piękny.
Mój naszyjnik.
Myślałam, że już go nie zobaczę.
Dziękuję.
- Naprawdę nie słyszałeś? - Słyszałem.
Brzmiał jak zwykły kamerton.
Przyprawił mnie o ból głowy.
Dziewczynki też tak miały.
Może to sygnał, który słyszą tylko wiedźmy.
Tylko mi nie mów, że te syreny są wiedźmami.
Kalałyby tę nazwę.
Moja babcia mówiła, że czary wzięły się z parapsychologii.
Wcześniej myślałam, że jestem jasnowidzem.
Syreny nimi są.
I Cade.
Ohydne. Coś nas łączy.
Kolejny powód, żeby się stąd urwać.
Powinieneś wiedzieć...
że kupiłam ci koszulki.
Pomyślałam, że masz mnie dość, bo zawsze śpię w twoich.
Zabierasz mnie do Paryża, a ja kupuję ci koszulki.
Koszulki?
Jestem beznadziejna.
Bonnie Bennett.
Jesteś darem, jakiego zawsze chciałem.
Dzięki Bogu.
Gdzie Damon?
Wyszedł. Wszyscy już wyszli.
Chodź ze mną.
Dokąd idziemy? Co z Cade'em?
Powiem ci. Ale najpierw...
Mogłeś pocałować mnie gdziekolwiek indziej.
Chciałem w końcu zrobić coś, co na dziś zaplanowałem.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Nie zwlekaj.
Mamy układ.
Będę mu służył przez rok. I koniec.
Zgodził się na to?
Będę robił coś w taki sposób,
że to mu się opłaca.
Co będziesz robił?
Caroline, proszę, nie każ mi tego mówić.
Cieszmy się tą chwilą.
Bo za siedem minut koniec świąt i wszystko się zmieni.
Pozwól mi tu być.
W tej chwili.
Z tobą.
Dom rodziny Salvatore.
- Myślałam, że mnie zaprosisz. - Wystarczy nam gości.
To sprawa między nami.
Robię to dla nich, nie dla ciebie.
- Pamiętaj o warunkach. - Dobrze.
Dziewczynki.
- Seline. - Seline.
Tęskniłam za wami.
Mam dla was zabawę,
po której nie będziecie mnie pamiętały.
Ale nie szkodzi, bo macie wielu ludzi, którzy was kochają.
- Dziękuję, mamo i tato. - Dziękuję, mamo i tato.
Proszę bardzo.
Musimy się zbierać.
Wiem.
Wskakuj.
- Nie brakuje ci kogoś? - We trójkę byłoby ciasno.
Powinieneś jak najszybciej wyłączyć swoje człowieczeństwo, Stefanie.
Nie będzie bolało.
Jeszcze nie.
Jak wolisz, Ebenezerze.
Bracia Salvatore znów w akcji.
Potrzebny nam motyw przewodni.
Jesteś.
Wesołych Świąt, bracie.
Wesołych Świąt. bracie.