Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Więc pomyślałam, żyjąc tutaj,
czy jest jakaś część ciebie, która mogłaby tego chcieć.
Jesteś gotowy abyśmy cię zszokowali?
Nie mogę uwierzyć, że to znaleźliście.
- Ten pokój jest szalony. - Co to jest?
Wygląda jak kopalnia złota.
Wszystko jest doskonale zachowane.
Poza tym gościem.
Naszym celem jest zebrać najgorsze cechy ludzkości
i ściągnięcie ich tu.
Co najgorszego zrobiłeś w swoim życiu?
Ile jeszcze ciał potrzeba, żebyś był pełny?
Powinieneś być dumny, że zabijam złych ludzi.
Przełączyłeś się, prawda?
- Elena nie liczy się już dla mnie. - Czemu?
Bo nie ma nadziei.
Mówię o piekle, bracie.
Pokonałbym oceany i przepłynął obok syren,
by wrócić do ciebie.
Zostawił mi wskazówki wskazujące na starą historię
o Syrenach?
Syreny używają kontroli umysłu, aby zwieść swoje ofiary na śmierć.
Niektórzy mówią, że to posłańcy diabła.
To nie był Enzo, to nie był Damon.
Nie mają kontroli.
I te wszystkie wskazówki,
chciał, żebyśmy ich znaleźli.
Następnym razem wyrwiemy ich
ich z rąk tego, kto ich trzyma.
No cóż, chyba w końcu się najadła.
Zacząłem od sprzedaży i awansowałem.
Aż w końcu zostałem kierownikiem całej operacji.
Jak na ironię, jestem pacyfistą.
Ale wytwarzam maszyny robocze.
Co robisz na zjeździe wytwórców broni, jeśli mogę spytać?
Część naszych maszyn jest wykorzystywana do produkcji części do broni.
- I amunicji? - Nie, nic szkodliwego.
A spusty?
Broń musi mieć działający spust.
- I tę część, w której są kule. - Magazynek.
I końcówkę, z której wychodzą kule?
Jestem tylko dostawcą, działającym z pełnomocnictwa.
Ja też.
Robię to wraz z kolegą. Każdy przed kimś odpowiada.
Właśnie. Moja żona potwierdzi.
Jest twoją wspólniczką?
Nie noszę piasku na plażę.
Tylko żartowałem.
Powiem ci coś.
Pójdziemy do mojego kupca.
Nie oprze ci się.
Ładna piosenka.
W ostatnich 200 latach powstało sporo dobrej muzyki.
Uwielbiam piosenki o miłości.
Gdy utworzyłam tę listę trzy dni temu, odkryłam standardy jazzu.
- Podoba ci się to? - Nie wiem, ty mi powiedz.
Szkoda, że Enzo nie podziela twojego zdania.
- Czemu chce się ratować? - Co masz na myśli?
Wiesz, o czym mówię. Podejrzewasz, że nie współpracuje.
Pracował sam. Przyzwyczai się.
Mam nadzieję, że masz rację, bo musi być taki jak ty.
Całym sobą.
Całkowite zaangażowanie...
to daje frajdę.
Najpowolniejsze morderstwo.
Nakazuję jego umysłowi spokój.
Czytałam w Internecie, że kury z fabrycznego uboju
nie smakują dobrze, bo ich ciało wydziela adrenalinę.
- Martwimy się adrenaliną? - Zbieramy złe dusze,
ale gość nie musi smakować jak kura przesiąknięta moczem.
Dla twojej wiadomości,
co drugi posiłek, który przynosimy, jest w stanie panicznego strachu.
W takim razie, strach jest przepyszny.
Do diabła z Internetem.
Droga Eleno,
staram się pisać zrozumiale.
Jako zabiegana mama, wykorzystuję każdą chwilę,
nawet w zaparkowanym samochodzie.
Tym razem nie przynoszę samych złych wieści,
bo w końcu wydarzyło się coś dobrego.
Bonnie dostała wiadomość od Enzo.
Zostawił wskazówki. Musi coś znaleźć.
Nie był to liścik miłosny, ale chyba jest po naszej stronie.
A jeśli chodzi o sprawy miłosne,
Dom Salvatorów stanie się moim domem.
Uwielbiam go. Ciśnienie wody wymaga naprawy,
ale Stefan bardzo angażuje się w remont.
Albo wyładowuje frustrację z powodu braku kontaktu z Damonem.
Powód do radości
to brak niechcianych gości w tym tygodniu.
Na szczęście, Lizzie i Josie nie mają pojęcia, że coś im groziło.
Szkoda, że Ric i ja nie mamy tego uczucia.
Był równie przerażony.
SPOTKANIE PRZY SKRZYNCE
Odwraca swoją uwagę, szukając nowego wroga.
Cokolwiek zawładnęło umysłami naszych przyjaciół,
Ric znajdzie na to sposób.
Daję tylko znać.
Mam nadzieję, że nie obudziłam dziewczynek, gdy wynosiłam pudła z garażu.
Przypomnisz im, że spędzę z nimi cały weekend?
Wiedzą. Nic im nie jest.
Oglądają kreskówki po śniadaniu pełnym cukru.
Mają wspaniałe życie.
Masz rację. W porządku.
Nie komentujesz śniadania pełnego cukru?
Seline prawie poświęciła życie, ratując dzieci. Niech im daje, co chce.
- Ric? - Muszę kończyć.
Nie chciałam przeszkadzać.
Pozwolenie. Wycieczka historyczna.
Sporo informacji maczkiem jak na wycieczkę.
Właśnie. Kiedyś wszystko było prostsze.
Muszę ci powiedzieć, że zauważyłam coś dziwnego.
W tym tygodniu zapłaciliście mi za dużo.
To chyba pomyłka.
Nie, żadna pomyłka. Postanowiliśmy dać ci podwyżkę.
Dziękuję. Jakiś szczególny powód?
Zaufaj mi, zasługujesz na to.
Katherine.
Nie, ja...
Jestem Elena.
A ja Damon.
- Pokłóciłam się z chłopakiem. - O co, jeśli mogę spytać?
Życie. Przyszłość. Ma wszystko zaplanowane.
Nie chcesz tego?
- Nie wiem, czego chcę. - Nieprawda.
Chcesz tego co wszyscy.
- Chcesz tego co wszyscy. - Powiedz mi, czego chcę.
Czemu on zawsze śpi?
Uwielbiam mieć moje nowe oczy otwarte.
Po 200 latach z wyschniętymi oczodołami
w miejscu dawnych brwi
przyjemnie jest korzystać ze wszystkich części ciała.
A ty jeszcze bardziej rozczarowujesz.
Od czasu naszego spotkania nie mogę opanować twojego umysłu.
Tamtego dnia nie byłem gotowy na atak.
Teraz jestem gotów. Nie wiem, czemu narzekasz.
Nie mam wolnej woli.
Robię prawie wszystko, czego chcesz, choć sam tego nie chcę.
Właśnie to "prawie" mnie dręczy.
Podejdź.
Pozwól mi zajrzeć.
- W końcu się poddasz. - To może potrwać dość długo.
Mój poprzedni rekord tortur to ponad 70 lat.
- Oponent mrugnął pierwszy. - Prawie mrugnąłeś.
Udało mi się wyciągnąć nazwisko.
- Kim jest Sarah Nelson? - Nie wiem. Nieważne.
Twoje usta kłamią, podświadomość nie.
Czemu coś do niej czujesz?
Może to aktorka z serialu, który nałogowo oglądam?
Kolejne kłamstwo. Ona coś znaczy.
Wstawaj, śpiochu.
Czas na zabawę.
Co twoja szefowa myśli o tym wyszukiwaniu raportów przestępstw?
Powiedziałam jej, że to jak mroczna wersja Pinterest.
Widziałaś muffinki?
- Kupiłam w szkole dziewczynek. - Nie jestem głodna. Dzięki.
- Bonnie, musisz coś jeść. - Później.
Teraz musimy szukać przestępstw oddalonych od Tennessee.
Przez ostatnie dni mogli podróżować.
Powiększę promień poszukiwań.
Zwłaszcza, że Enzo zostawia wskazówki.
Nie mógł zostawić więcej?
Enzo gra rolę podwójnego agenta. Musi wybrać odpowiednią chwilę.
Jest. Karolina Północna.
Dwa morderstwa w dwóch różnych miastach dziś rano.
Obie kobiety zmarły na skutek ran szyi.
Czy na miejscu zbrodni znaleziono coś dziwnego?
Podają tylko nazwiska ofiar.
Sarah Nelson McGowan.
- Co? - A druga ofiara
to Sara Jane Nelson.
- Enzo chyba wybrał chwilę. - Czemu tak mówisz?
W Karolinie Północnej jest jeszcze inna Sarah Nelson.
Prawdziwe nazwisko to Sarah Salvatore. To moja jedyna żyjąca krewna.
Chyba że Damon dotrze do niej pierwszy.
Matka Sarah była dziewczyną Zacha Salvatore w 1994 r.
Chwila, znam tę historię. Damon zabił ciężarną kobietę.
- To najgorsze, co zrobił. - Sprawa dyskusyjna. Ale jest na liście.
Dziecko przeżyło. Dorastała jako Sarah Nelson.
Stefan dopilnował, by adoptowali ją kochający ludzie.
Zapewnili jej przyszłość i bezpieczeństwo.
- Czemu Damon wybrał Sarah? - Nawet nie wie o jej istnieniu.
Ona i Enzo byli skłóceni przez pewien czas.
Uważacie, że to pomysł Enzo?
Nie chcę zgadywać, co mogło nim kierować.
Chcę tylko ocalić Sarah.
Dajcie znać w pobliżu Raleigh.
Gdzie Harvey?
Wysłałem kości do badań DNA. Wydawało mi się to naukowo niezbędne.
Czemu nie jesteś w D.C. z resztą praktykantów?
Ilu ludzi potrzeba do badań nad mitologią w bibliotece Kongresu?
Słyszałaś zwrot "publikować lub zniknąć"?
Jeśli nie dasz mi zniknąć z pozycji kierownika Fundacji Zbrojowni,
przedłużę ci praktyki. I nie ma przegranych.
Naprawdę opublikujesz pracę na temat syren? Daj spokój.
- A skąd ten pośpiech? - Mam termin oddania pracy.
To czemu wciąż tu jesteś, a nie prowadzisz badań jak my?
Po pierwsze, chciałbym zobaczyć, jak prowadzisz badania.
Po drugie, tu jest ogrom niezbadanych informacji.
Posłuchaj. "Tego muru wcześniej nie było.
Moi przyjaciele zapomnieli o mnie, a jej głos słyszę głośniej niż zwykle".
"Jej głos". Według twojej teorii, Harvey słyszał syrenę?
- Stworzenie nadprzyrodzone. - To nie teoria, tylko dane.
Poprawia mi się wzrok czy dziś łatwiej to czytać?
Wyczyściłam to. Teraz widać górne rogi stron.
"Dzień św. Jana, rok 1790".
Rok 1790.
Już gdzieś widziałem tę datę.
- Archiwum. - Widzisz? Pomagam.
Zamknij się, Georgie.
- Dwadzieścia pytań. - Dawaj.
To osoba. W miarę przystojna, z uroczym akcentem.
Byłby wspaniałym pomocnikiem,
gdyby tylko pozbył się kompleksu męczennika.
Nie tak się gra w 20 pytań.
Odpowiedź to Jezus Chrystus albo ja.
Trafiłeś za drugim razem.
- Czemu opierasz się poleceniom? - Nie opieram się.
Siedzę tu i śledzę Sarah Nelson, bo takie było polecenie.
Co ci mówi, że się opieram?
Siedzisz tu, ale nie jesteś skupiony. Nie bawi cię to, Enzo.
Jesteś wymagający.
Jestem zaangażowany i chcę tego samego od ciebie.
W końcu mamy spokojne zadanie.
Ściganie nic niepodejrzewających kobiet o takim samym nazwisku?
- Czemu nie cieszy cię ta zmiana? - Bo zastanawiam się, co ona knuje.
Czemu nagle wstrzymuje swój tajemniczy plan?
Ma nowy priorytet. Daje ci klapsa.
Wprowadziłeś ją w ten nastrój. Chce cię zmienić.
Czemu ją wkurzyłeś?
Boisz się jej, mimo że nie masz uczuć?
Nie boję się jej.
Boję się wiecznego potępienia, które mi wmówiła.
To tylko nierzeczywiste gry umysłu.
Nie zgadzam się z twoimi opiniami.
Oto i ona.
Sarah Nelson. Te zajęcia jogi trwały całą wieczność.
Dżentelmen najpierw się przedstawia. Damon Salvatore.
Możemy porozmawiać na osobności, panno Nelson?
Czemu tak oficjalnie, panie St. John?
Powinniśmy zachowywać się jak cywilizowani ludzie.
Cieszę się, że potrafisz się bronić.
Na szczęście miałam jedną dawkę werbeny, bo też leżałbyś na ziemi.
Biorę ją codziennie, więc nie zmuszaj mnie do niczego.
W takim razie musisz wyjechać z własnego wyboru.
Masz paszport?
- Nadal wynajmujesz. - Nie stać mnie na kupno.
Nie realizuję czeków, odkąd powiedziałeś, że to fundusz Salvatorów.
Nie biorę pieniędzy od zabójców.
Co tu robicie?
Ciebie też miło widzieć.
Witaj, kochanie.
Szukamy rzeczy sprzed roku 1800.
Jest ich bardzo wiele. Możemy spędzić tu całą noc.
Czekasz na ważny telefon?
Sprawdzam, czy nie ma wiadomości od niani.
- Jak często gorąca niania daje znać? - Dzieci były dziś na wycieczce.
- Sprawdzam, czy dotarły. - Nie martw się.
- Gorąca niania da ci znać. - Nie jest...
Jako jej szef nie widzisz, że jest atrakcyjna?
- Ta stara śpiewka? - Skup się na badaniach, proszę.
Nie wiem, czemu tak się ekscytujesz tym archiwum.
21. czerwca 1790 r. Zbrojownia odebrała tajemniczą dostawę
z miasta Mystic Falls.
"Dzień św. Jana, rok 1790.
Zanieśliśmy skrzynię do skarbca. Artefakt zostawiono na górze".
Moje zdolności renowacyjne sprawiają, że jestem niezastąpiona.
"21. czerwca 1790 r.
Artefakt pochodzi z roku 2200 p.n.e".
Nigdy nie badałem niczego starszego.
To samo w sobie jest dziwne.
Nie dziwniejsze od skarbca ze stworzeniem nadprzyrodzonym.
Może to syrena?
Zgaduj dalej.
A moja ekscytacja jest bardzo na miejscu.
Tylko w Zbrojowni mają zapiski sporządzone pismem klinowym.
Widziałam gdzieś ten symbol.
- Muszę wyjść. - W porządku?
Dokąd idziesz?
- Co jest? - Niewłaściwa pora?
Nie, poznaję tylko kult pracy generacji Y.
- Dzwonisz ze studni? - Z mieszkania Sarah.
Chciałam zostawić Bonnie i Enzo samych.
- Macie Enzo? - Niezbyt.
Myślałam, że ucieknie, ale został i rozmawiają.
- Jak sobie poradził? - Pewnie siłą woli.
Opiera się jakiejś sile. Nawet nie patrzy na Bonnie.
To twoja nowa osobowość? Cisza i enigmatyczne wiadomości?
Nie była enigmatyczna. Zrozumiałaś ją.
Nie czepiam się, ale mogłeś użyć słowa "syrena".
Na tym polega dylemat.
Im bardziej szczegółowe myśli, tym bardziej zawładnia mój umysł.
Ale mowa o rzeczywistej syrenie?
- Potwór śpiewający żeglarzom? - Nie ma rybiego ogona.
- Choć lubi pływać. - Czego chce?
Chce dwóch lojalnych żołnierzy, którzy przynoszą jej kolację.
Nie wiesz, jak wyglądała, nim pożarła 87 ofiar.
- Nic pięknego. - Czemu ty i Damon?
Bo byliśmy w skarbcu, gdy poczuła głód? Nie mam pojęcia.
- Ma jakąś słabość? Jak ją powstrzymać? - Mam nadzieję, że ktoś inny ją znajdzie.
Muszę się skupić na pilnowaniu samego siebie.
- Będę musiał do niej wrócić. - Czemu? Jesteś już bezpieczny.
Nie jestem. Ty też nie, jeśli tu zostanę.
- Enzo. - Nie.
Nie.
Nie mogę myśleć, że jesteś dla mnie ważna.
A jestem?
- Ciężko to stwierdzić. - Zrozum moją sytuację.
Wróg chce opanować mój umysł.
Atakuje mnie psychicznie. Szuka sposobu na moje posłuszeństwo.
- Dlatego Sarah jest celem? - Tego się obawiam.
Nie dawała mi spokoju, póki nie dałem jej znaczącego nazwiska.
Teraz muszę ocalić Sarah przed śmiercią.
Rozumiem. Jesteś kimś dawno niewidzianym
i czujesz się winny, ale w końcu się spotkaliśmy.
Coś jeszcze?
Miałem nadzieję, że się nie wkurzysz. Chciałem twojego bezpieczeństwa.
Nie wkurzyłbyś się, gdyby ktoś obcy kontrolował twoje życie przez 18 lat?
Szokuje cię, że ci nie ufam, ale wyjadę stąd tylko z Enzo.
On przynajmniej daje mi wybór.
- Muszę spakować kamerę. - Zaczekam tu. Idźcie po samochód.
- Wyślemy SMS-a sprzed drzwi. - Ruchy.
Musimy się spieszyć.
Moja porywaczka pewnie już mnie szuka.
Czemu nie uciekniesz?
- Czemu z nią nie walczysz? - Walczę.
Codziennie i nieustannie.
Ukrywam moje myśli, żeby nie mogła mnie złamać.
Muszę wrócić i nadal udawać. Rozumiesz?
Tak.
I nie.
Lizzie, na zabawę pójdą tylko ci, którzy nie biją swoich sióstr.
Kocham cię. Oddaj słuchawkę Seline.
Seline, mama chce...
- Co robisz? - Miałem się zabawić.
Nie!
Czy Caroline nie próbowała mnie zabić?
- To nie wystarczyło, by z nią zerwać. - Nie była wtedy sobą.
A teraz już jest i pojedziemy razem? Nie, dzięki.
Damon, nie. Nie.
- Kazałem ci dać mi spokój. - Nie mogę. A ty nie możesz jej zabić.
- Jest członkiem rodziny. - Rodzina nie żyje, łącznie z nami.
To córka wuja Zacha. Nazywa się Sarah Salvatore.
- To niemożliwe. - Posłuchaj.
Gdy widziałem cię ostatnio, mówiłeś jak szaleniec,
że twój los jest przypieczętowany złem, jakie poczyniłeś. To nieprawda.
Nie jesteś skazany na piekło, Damonie.
Chcesz wiedzieć czemu?
Mów szybko.
Znajdę niedopałki na tych płytach?
Potrafię się kryć.
Jeśli chcesz być traktowana poważnie w środowisku akademickim,
to musisz wychodzić jak przystoi.
- Pokażę ci coś. - To przykład tego, co nie przystoi.
Spokojnie.
Teraz uważasz, że poważnie podchodzę do tych badań?
Chyba masz mi coś do powiedzenia.
To zależy.
Wierzysz w piekło?
Jako ogniste miejsce, którym rządzi Szatan?
Mogę śmiało powiedzieć, że dowody są nieprzekonujące.
Skąd wiesz o tym symbolu?
Widziałam go, gdy byłam martwa.
Jakieś szczegóły?
Parę lat temu odwoziłam przyjaciółkę z przyjęcia.
Pisałam SMS-a do gościa, którego właśnie poznałam,
bo byłam nieco pijana. Nawet bardziej niż nieco.
Nie zauważyłam,
że przejechałam żółtą linię i nie pamiętam zderzenia.
Ale pamiętam, że obudziłam się gdzieś indziej.
To nie było dosłowne miejsce,
ale poczucie strasznego bólu,
samotności i strachu.
W tamtej chwili wiedziałam, że zabiłam przyjaciółkę.
Byłam uwięziona w potwornym uczuciu nienawiści do siebie.
I wiedziałam, że to uczucie będzie trwało zawsze.
Na wieki.
Wtedy właśnie jedyne, co widziałam,
to ten symbol.
Nie potrafię tego wyjaśnić.
Potem sanitariusze przywrócili mi pracę serca.
Byłam martwa przez około minutę.
Mojej przyjaciółki nie zdołali uratować.
Przykro mi, że tak się stało.
Nie ma tego złego... Ta roczna przerwa w moim życiorysie?
Wyrok nieumyślnego spowodowania śmierci. Miałam dostęp do biblioteki.
Wykorzystałam ten czas na badanie mitów, tradycji ludowych
i przypadków śmierci klinicznej. Osobisty doktorat z piekła.
Bo wiem, gdzie kiedyś trafię.
Wolałbyś, żebym była w D.C. z resztą praktykantów?
Nie. Nie wolałbym.
Wierzę, że widziałaś część układanki.
Mogę nie zgadzać się z twoją interpretacją,
ale masz wiadomości z pierwszej ręki.
Nie sądzisz, że zwariowałam?
Nawet nie jesteś w progu szaleństwa, jakie w życiu widziałem.
Wracaj do środka
i podziel się ze mną tą wiedzą doktorancką.
Co zrobiłaś?
To, co musiałam. Choć raz.
- Zatrzymaj się. - Nie. Wywiozę cię jak najdalej.
Bonnie, zatrzymaj się.
- Muszę wysiąść. - Co się dzieje?
Jestem zbyt daleko od niej. Próbuje mnie przyciągnąć.
Musimy zawrócić.
Już!
Nic ci nie będzie.
To nie takie proste. Mam związany umysł.
Ona atakuje.
- Zaciska więzy. - Uwolnimy cię.
Tu nie ma wolności. Nie da się uciec.
Im dłużej jestem z tobą, tym większe ryzyko, że odkryje, ile znaczysz.
Nie spuszczę cię z oka.
Nie chcę cię znów stracić.
Nigdy mnie nie straciłaś, Bonnie Bennett.
Proszę, zostań.
Nie mogę narażać cię na niebezpieczeństwo. Pozwól mi odejść.
Musisz pozwolić mi odejść.
Smutna historia dziewczyny wuja Zacha.
A mogliśmy spędzić tyle świąt z Sarah.
Nie odpowiadasz za morderstwo, którego nie popełniłeś.
Sarah nie jest na liście twoich grzechów.
Jeśli ją puścisz, bilans będzie jeszcze lepszy.
- To tak nie działa. - Nawet jeśli nie, puść ją.
Elena chciałaby tego.
Wiem, że to rozumiesz.
Damonie, dokonaj właściwego wyboru.
Zrób to dla naszej rodziny.
Zrób to dla Eleny.
Zrób to dla mnie.
Uciekaj.
Uciekaj stąd.
Nie.
Musisz bardziej się starać.
Racja. Jestem twardsza niż na to wyglądam.
Zaczekaj tu.
A więc...
Kim jest Elena?
Trzymaj się, Sarah.
Damonie, co w poleceniu "Zabij Sarah" było zbyt trudne do zrozumienia?
To nie jest trudne zadanie.
Sprzeciwiasz mi się?
To wymaga dużej siły woli.
Prawdziwego poczucia własnego ego.
Związku z człowieczeństwem, który ukrywasz przede mną.
Minęło tyle miesięcy, a ja nie wiedziałam,
że nie jesteś lojalny.
To bardzo irytujące.
Dokąd ucieka twoja podświadomość, gdy próbujesz się opierać?
Wiem, Bonnie. Masz rację.
Ty i mama macie rację. Nie wiem, jak mu to powiedzieć.
Zadzwonię później.
Katherine.
Nie.
Jestem Elena.
A ja Damon.
Nigdy nie czułam czegoś tak prawdziwego.
Obiecaj mi to na zawsze.
Kocham cię, Damonie.
Tak.
Naprawię to.
Dziękuję, że pozwoliłeś mi zajrzeć.
Cześć.
Nie znamy się.
Jak ci na imię?
Jestem Damon.
A ja Sybil.
Jeszcze nie jest za późno, Damonie.
Musisz jej pomóc.
Proszę.
Walcz.
Dlaczego?
Tak mi przykro.
- Chcesz stąd wyjść? - Jak najbardziej.
- Obudź się. - Oszczędź sobie.
Za parę godzin będę za daleko, by cię dosięgnąć. Wtedy pójdziesz.
Nie martw się o brata. Przejęłam jego psychiczny azyl.
Trochę go zmieniłam.
- Mój brat jest silniejszy niż myślisz. - Nie jest.
W każdym razie...
miło się rozmawiało.
Co się stało?
- Stefan i Sarah wyjechali? - Nie wiem.
Obie niewiele wiemy.
Zawaliłam sprawę. Nie powinnam była uciekać z Enzo.
Przynajmniej jest bezpieczny.
Nie jest. Nie mogłam go uwolnić spod kontroli syreny
i musiałam pozwolić mu wrócić.
Czyli wszystko na nic?
- Potrzebowaliśmy cię. - Chciałam ocalić mojego chłopaka.
- Mieliśmy plan... - Ja też.
Miałam w planie zestarzeć się z Enzo i wracać do niego co wieczór.
Miałam w planie życie, jakie ty dzielisz ze Stefanem.
I to cię zezłościło? Fakt, że ja i Stefan jesteśmy szczęśliwi?
Nie. Cieszę się waszym szczęściem.
Gdy widzę to, co masz: dom, chłopaka, dzieci, życie,
czuję się tak samotna, że chcę umrzeć.
Naprawdę tak to odczuwasz?
I nienawidzę się za to.
Nie jesteś sama, Bonnie.
O Boże.
Tak mi przykro.
Mogłam pomyśleć o twoich uczuciach.
Jestem straszną przyjaciółką.
Wiem, że byłam nieobecna, ale zawsze możesz na mnie liczyć.
Bez względu na wszystko,
jestem do twojej dyspozycji, nawet jeśli chcesz się wyładować...
To nie twoja wina.
Byłam tak zajęta własnymi sprawami,
że nie wiedziałam, jak to na ciebie wpływa.
Przysięgam ci,
że ocalimy Enzo.
Razem.
A wtedy wrócimy
do naszego normalnego, szalonego i równie wspaniałego życia.
Twoje szczęście jest moim szczęściem. Zawsze.
Naprawię to.
Dla nas.
Caroline?
Z Sarah wszystko dobrze?
Chciały same wybrać swoje piżamki.
- Właśnie miałam do nich iść. - Ja to zrobię.
Przepraszam za spóźnienie.
Przeszukujemy całe archiwum w pracy.
Nie chciałem pokrzyżować ci planów.
W porządku, nie spieszy mi się.
- A twoja praca jest ważna. - To się okaże.
Na razie mam jedynie serię luźnych związków
między dziennikiem z 1790 r., tatuażem praktykantki
i niepotwierdzonymi raportami piekła
jako miejsca emocjonalnego zamieszania i tajemniczych starożytnych run.
Rzekomo.
- Dawno nie byłeś na randce. - Prawda.
Ale wiesz, gdzie praktykantka ma tatuaż.
- Dzięki badaniom. - Nie osądzam.
To właśnie ona.
- Jutro o ósmej? - Tak. Do zobaczenia.
Dziękuję.
Jesteś moim dłużnikiem.
Nie za kolację kupioną za moje żałosne stypendium.
Próbujesz mi powiedzieć, że coś znalazłaś?
Pewien zaginiony artefakt z 21. czerwca 1790 roku.
Mówię to tym tonem, bo próbuję ukryć przerażenie.
Pokaż mi.
Ten przedmiot
dostarczono z mieszkańcem skarbca.
To chyba z piekła rodem.
Wróciliście do dawnych zajęć.
Oto i nasze zło.
Nie chcemy zostać w tyle po naszej dzisiejszej przeprawie.
Dzięki.
Pozwól mi zajrzeć.
Musisz pozwolić mi odejść.
Musisz.
Jeśli chcesz odejść, to idź.
Nie będę na to patrzyła.
Musisz to wiedzieć, kochana.
Nigdy nie przestanę walczyć.
Pokonam oceany i przepłynę obok syren,
aby do ciebie wrócić.
Czemu wcześniej jej nie widziałam?
Odwiozłam Bonnie.
- Pojechałbym z tobą. - Potrzebowałeś pobyć sam.
- Chcesz o tym pomówić? - Niespecjalnie.
Ujmę to inaczej.
Musisz o tym mówić.
Nie możesz nosić tego w sobie.
Muszę.
Jestem ostatnim Salvatorem.
Wszyscy krewni, jakich znałem...
Dziś nie ma już nikogo.
- Stefan... - Wiem, powiesz,
że śmierć Sarah to nie moja wina.
Ale jestem po części winny śmierci Salvatorów.
Albo będą odpowiedzialni, albo sam ich zabiłem.
Chciałam tylko powiedzieć,
że Damon nie odszedł.
Odszedł.
Sam to widziałem.
Należy teraz do tej syreny.
Nie porzucaj nadziei.
Nie zrobię tego.
Chcę ci coś pokazać.
Chodź.
Przywieźli to dziś, gdy nas nie było.
Łóżka dziewczynek przyjadą jutro.
Wyburzę tę ścianę, żeby postawić jedno przy drugim.
To będzie pokój moich dzieci?
Pomyślałem, że może będą chciały nas odwiedzać.
- W porządku? - Oczywiście.
- Nie spodziewałam się tego. - Dlaczego nie?
Jesteście teraz moją rodziną.
- Zobacz. To antyk. - Tak?
Piękny. Spodoba się dziewczynkom.
A to dla ciebie.
Mam nadzieję, że będziesz go nosiła.
Jako pierścionek przyjaźni czy...?
- Naprawdę muszę to powiedzieć? - Musisz.
Caroline Elizabeth Forbes,
czy zaszczycisz mnie,
zakładając ten pierścionek zaręczynowy
jako wyraz mojej miłości?
Zbyt wiele słów. Do rzeczy.
Chcę, żebyś...
wyszła za mnie.
Zrobisz to?
Tak. sz to?