Ang nakaraan sa The Vampire Diaries:
Ipangako mong di mo pakakawalan anuman ang nasa kahon na iyan.
Dapat malaman natin ang kinakaharap natin nang malabanan ito.
Di mo 'to malalabanan.
-Gugustuhin ko ba malaman? -Mapipigil ka ba nito sa pagpasok?
-Hindi. -Kung gano'n, di mo gusto.
-Matutulungan kita. -Bitawan mo ako.
Mahal kong Elena, ang lapit na namin. Naayos na namin ni Stefan ang problema.
Magiging masaya na rin sana sina Bonnie't Enzo. Bigla na lang nagbago.
-Damon. -Elena?
-Nasaan ka? -Nandito.
Masakit lang sa una. At matapos no'n, medyo masaya na.
-Nag-aalala ako kay Bonnie. -Enzo!
Nawala ang dalawang pinakamalapit sa kaniya.
Ni hindi niya sila mahanap gamit ang mahika, di na siya muli nagkamahika.
Tatlong buwan bago namin narinig ang unang usap-usapan...
isang sunod-sunod na pagkawala ng mga tao sa West Coast.
Pero parami na nang parami. Sila iyon, alam ko ito.
-Ayos pa rin hanggang ngayon 'no? -Mismo.
Ba't mo ba 'ko sinasama sa bayaning mga pelikula?
Masyado marami. Nalilito ako sa kanila.
Mga pangalan at damit nila...
at sinong lumilipad, nagiging yelo, naglalabas ng apoy. Masyadong marami.
Kaya kasama mo ako.
Sige. Sobra na. Ayaw ko na.
Kung gano'n ayaw ko na rin sa pelikula mong dystopian. Di rin kailangan iyon.
Okay, sige.
Baka isang bayaning pelikula mo pa.
Ang totoo, masaya akong tapos na ang humaling nila sa mga bampira.
Tingnan mo!
Ano iyon? Muntik ko na mabangga.
-Ano'ng ginagawa niya sa gitna ng kalsada? -Tingnan mo!
O, Diyos ko.
Patay na siya.
O, naku. Hindi.
Una sa lahat, bilib ako sa mabilis mong aksyon.
Nakabibilib ang paglihis mo sa akin.
-Ano 'to? -Ito ang kilalang mabagal na gabi.
Gagawin sana namin ang matanda-sa-kalsada at kamuntik ka na sa amin.
Oo, siguro oras nang hayaan natin ang isang 'to.
Ang sakit.
Ano'ng kailangan mo?
Kailangan namin ng sasakyan.
Iyon na lang magagawa mo.
Dali, ako magmamaneho.
Sige, patas lang na makilala niyo kami.
Kami ng kaibigan kong si Enzo ay labag sa loob na empleyado--
Di naman tayo mga empleyado.
Oo, mas alipin, alalay, alipores--
-Renfields. -Ayaw ko ng reference na iyan.
Pagkontrol sa isip na lang.
Trabaho naming dalhin ang pinakamalala, basura, at dalhin sila rito. Kaya...
sa inyong dalawa, sino'ng pinakamalala?
Dali na, makakukuha ng premyo ang panalo.
Ano'ng pinakamalalang ginawa mo sa buhay mo?
Nagnakaw ako isang beses ng kolorete sa drugstore, blush at lipstik.
Mas malala pa.
Ano'ng pinakamalalang bagay ang ginawa mo sa buhay mo?
Nakipagtalik ako sa nobyo ng matalik kong kaibigan.
Medyo mas maganda iyan.
Walong beses.
May mali kang ginagawa, p're.
Kaya, ano'ng pinakamalala mong ginawa?
Isang beses ay binenta ko gamot ng lola ko at binenta ng 50 dolyar ang isa.
Habang namamatay siya sa kanser.
Tingin ko may panalo na tayo.
Ano'ng mapapanalunan ko?
Mamamatay ka sa pinakamasakit at malalang pagkamatay.
-At ako? -Awa ang sa iyo. Mabilis kang mamamatay.
Matatapos ito bago ka pa--
Ako na sa isang 'to.
Ikaw na ang bahala?
S'yempre.
Dito ang daan. Tara.
-O, hindi. -Dahan-dahan, kaibigan.
Hindi. O, Diyos, hindi.
Uy. Kumalma ka lang.
Walang magagawa pag-iinarte mo sa nalalabing oras mo.
Pero ayaw kong mamatay.
Oo, alam ko. At ayaw kita mismo patayin.
Minsan kailangan nating gawin ang mga bagay na ayaw natin.
Ano'ng nasa ibaba?
Di ko talaga alam.
Di mo na kailangang gawin 'to.
-Pakiusap. -Doon ka nagkakamali.
Wala akong pagpipilian.
Tulong! Tulungan n'yo ako.
Gusto mo manuod ng TV?
Magbabasa-basa muna 'ko saglit.
Sige. Magandang gabi kung ganoon.
Magandang gabi.
Dear Elena, para sa susunod na linggo, makakabasa ka ng balita mula sa 'kin.
Nagpasya kami nina Caroline at Stefan
isa isa lang ang magsusulat ng kapalpakan namin.
Maniwala ka, di mo gugustuhing mabasa nang paulit-ulit ang malungkot na istorya
'pag nagising ka na.
Patuloy ang paghanap kina Damon at Enzo
at malayo pang malaman namin kung nasaan sila o sino
o ano ang kumuha sa kanila.
Nangako kami sa isa't-isang magkaroon ng normal na pagkakataon sa araw-araw.
Ganoon kami nananatiling nasa katinuan.
Pero tayo lang ang nag-uusap ngayon, kailangan ko sabihin sa 'yo.
Mahirap ito.
Pinakamahirap na bagay na gagawin ko sa buong buhay ko.
Mahal, maiiba ang direksyon ng paglalayag ni Odysseus sa pagtugtog mo.
Di ko alam ibig sabihin no'n pero bwisit ka.
Sige. Hayaan mong iligtas kita sa sarili mo.
Nasira ito.
Di mo pa talaga nababasa ang The Odyssey?
Iyon ba 'yung may Helen of Troy?
Medyo hindi.
Salamat.
Paano mo minamahal ang isang pangit tumugtog ng gitara?
Dahil balang araw ay tutugtog kang parang Siren
at sa araw na iyon ay habambuhay mo akong mamahalin.
Bakit naman?
Totoong pag-ibig lang ang makakakaya sa kawalang kakayahan mo. Tara rito.
At pagkatapos ay hiniwa niya ang tinapay niya ng maliliit na puso't bituin.
Nang walang gilid.
Ang cute n'on. Di ba?
Sinasabi ko lang, kung kinuha ni Ric 'yung matandang katulong...
di masasayang ng mga anak ko ang magagandang parte ng tinapay.
Milyon katao ang nagugutom sa mundo bawat araw
habang ang kaakit-akit na katulong ay pinapaganda ang pagkain.
Mukhang nag-aalala kang nagpapaganda siya kay Ric.
Oo.
Pinamamalakaran niya ang Armory sa bawat minutong wala siya kina Lizzie't Josie.
Malamang di siya komportable sa pagtulog at kulang ang kinakain.
Baka kumakain siya ang gilid ng tinapay.
Ang sinasabi ko, maaari siyang maakit sa kaakit-akit na katulong.
Kailangan natin siyang bantayan.
Alam mo na, madali siyang masaktan.
Ano'ng gagawin mo ngayon?
Babalik ako sa lahat ng ulat ng mga nawawala sa Central State
sa nakalipas na apat na linggo para makita kung may naligtaan.
Mahusay. At titingnan ko ang mga lokal na kaanib.
Baka maging mas maayos ngayong araw.
Oo.
-Paalam. -Paalam.
Stefan, nakahanap sila ng katawan.
Ang lahat ng mga sinusundan natin at ngayon may katawan. Mabuti ito, tama?
Mas mabuti kaysa kahapon.
Tatay, kailan kami makapupunta sa trabaho't makita mga laruan mo?
'Pag 19 anyos ka na.
P'wede mo ba ibigay kay Seline?
Sige, kayo, kunin niyo panlangoy niyo.
Ginawa ko ang listahan ng gawain ni Caroline ngayong Lunes.
May iba ka pang kailangan?
Isa pang ikaw.
Posible bang doppelganger ka?
Dapat bang alam ko iyan?
Hinding-hindi.
Tinatawag ako ng isa kong intern. Aalis na ako.
-Siguruhin mong walang malulunod. -Makakaasa ka,
-May nalaman ka? -May nalaman kami. Tara.
Naglalaro kami ni Georgie sa paligid ng kahon.
Para malaman kung paano nakalalabas nang walang nakakakita.
Sinabi niyang 'wag sabihin sa 'yo hangga't di mo sinasabing ano ang nakatakas dito.
Sinabi ko na sa 'yo. Teoretikal na gawain lang.
Pinamamalakad ko na 'to ng ilang buwan. Gusto ko lang mabusisi ang bawat sulok.
Sige.
Ay 'sus k-- Dorian. Kailangan natin humanap ng mas magandang signal.
-O kailangan mo bawasan ang magugulatin. -Kung gano'n? May sinabi kang sikreto?
-Walang sasabihing sikreto. Sinabi ko na-- -Teoretikal na gawain lang. Oo. Sige.
Kaya handa ka na bang teoretikal na mabilib?
Siguro?
Tingnan mo, walang pinatutunguhan bawat lagusan, di ba?
Pader lang, dumi at dead-end.
Walang nakukuha sa 100 taon na paghuhukay.
Ako naman? Ang pinsan ko ay may karanasan
na kung sa'n nawala ang pandinig at paningin bata pa lang
pero naging mahusay siya sa paghahanap ng direksyon
dahil napakalakas ng iba niyang pandama.
Na siyang nagpaisip sa 'kin-- Tara rito. Heto.
Iyan, ngayon, hayaan mo ang daliri mo sa paglalakad.
Sige na.
Hanapin mo ang palabas.
Ano 'to?
Nakuha na niya.
-Iyon! -Iyon!
Tinapon ko ang babae.
-Bakit? P'wede pa siyang panghimagas. -Alam mo ang patakaran.
Pinipilit ito kagabi.
Gusto nito ng totoong kasamaan. Di ng mga talunang pinapakain natin sa kaniya.
Dapat mong husayan.
Sinusubukan ko, na mas mabuti kaysa sa ginagawa mo.
Napakaganda nitong libro na 'to.
Gaano katagal itong pumapatay ng mga masasama?
Ilan pang katawan para matapos na ito?
-Naririnig ka nito. -Nababasa isip mo't nararamdaman ko.
Di na kailangan pang galingan pa para palalain ito.
May kontrol ka pang natitira?
Ako, parang mga dalawang porsyento na lang.
Di na kailangan pa ng libre. Binago ko na ang switch ko.
Wala nang emosyon. Kontrolado ko na lahat. Mas mabuti itong ganito.
Wala ka na talagang natira?
Ang sense of humor ko na lang at kagustuhan para sa chick lit.
Pasensya, nagising ka ba namin?
Kailan 'to matatapos?
Ilan pang katawan bago ka mapuno?
Wala kang mapapala sa pagsigaw. Subukan mong maayos na magtanong.
Nakakuha ka ng sagot?
Alam kong kaunti lang, pero lead ito.
Sa lahat ng nawawalang taong sinusundan natin, unang beses 'to na may nahanap.
Wala 'tong kinalaman sa hinahanap natin.
Ayaw kong isipin ganoon.
Ituring mo ang bawat bakas na siyang maghahatid sa 'tin sa kanila.
Stefan...
sa tuwing ginagawa natin 'to, pinapaasa ko sarili ko.
At 'pag wala tayong napala, mas nadudurog ang puso ko.
Di ko alam kung kakayanin pa ng puso ko, alam mo?
Bonnie...
walang sino, si Caroline man o si Elena
ang nakakaalam paano pa lumaban nang mas magaling sa 'yo.
'Pag sumuko ka, wala na akong panghahawakan.
Pakiusap 'wag kang sumuko.
Syempre naman.
Pero 'wag mo sabihing magkaroon ako ng pag-asa.
Masakit ang umasa.
Ayaw ko nang masaktan pa.
-Di ako makapaniwalang nahanap mo 'to. -Ilusyon lang sa paningin.
Di ka makakakita o makarinig pagkalabas.
Kailangang mapag-isa talaga ng haplos na pandama mo. Saging, 'no?
-Saan patungo itong lagusan? -Di pa natin alam.
Kaya ka narito.
Maliban kung takot ka sa masisikip na lugar.
Hindi.
Maglakad na lang tayo.
Uy. Hi..
-Kumusta, mga anak. Hi. -Nanay.
-Pasensya na maaga kami. -O, ayos lang.
Pinaaabot ito sa 'yo ng isang Pete mula sa Sound
-ilang minutong nakararaan. -Salamat.
PINAKAMAAYOS NA ANYO PETE
-Ayos lang kayo? Kuha lang ako ng salad. -Oo. Sulitin mo ang salad mo.
-Paalam. -Paalam.
-Gusto niya rin siguro ng kale. -Ano ang kale?
Di mo gugustuhing malaman.
Ano'ng pelikula iyan, Nanay?
Pelikula sa trabaho na iniintay ni Nanay.
Sira ang tunog, kaya kinailangang ayusin ni Pete.
Sige. Kaibigan ni Tita Bonnie iyan na si Enzo.
Pelikula itong tungkol sa pagkatuto niya ng mahiwagang nilalang.
At iyan si Prinsesa Virginia St. John na dating nakakulong sa isang tore.
At siya lang sa buong kaharian
ang nakaaalam ng sikreto ng mahiwagang nilalang na hinahanap namin.
Pero nakatakas ang prinsesa't walang nakahahanap sa kaniya.
Sabihin mo sa 'kin ngayon kung nasaan ito.
Masyadong malakas.
Oo, pasensya na.
-Nakakaantok ng pelikula mo, 'Nay. -Hindi, di 'to nakakaantok, sira lang...
ito.
Ano iyang nasa likod?
Di pa ako nakakakita ng arkeologong takot galugarin ang lagusan.
Di ako arkeologo.
'Sus, para ka nang si Indiana Jones
Ako iyon noon.
Bago ako nagkaro'n ng dalawang anak na inaasahang buo ako pagkauwi.
Geek sa akademiko ang bagong ako.
Tatay.
Alam mo na, takot sa mapanganib na sitwasyon.
At, mas matagal mo nang ginagawa 'to kaysa sa 'kin, bihirang simpleng lagusan
lang ang isang sikretong lagusan.
Sige, mag-ingat sa dinaraanan.
Sabi ko sa inyo 'e.
Ano ito?
Parang geek na gintong mina.
Paumanhin.
Naman, inabot ako ng apat na oras para makontrol ang eksena mula sa mga lokal
-ngayon pinapapasok lang nila ang midya? -Di kami midya. Di kami kung sino.
Pero sabihin mo ang nalalaman mo.
Babaeng biktima, sinakal tapos ay inubusan ng dugo, baka magkabaligtad.
Ngayon, humanda kayo, di ito kaaya-aya.
Nakahanap kami ng dugo sa grille, di tugma sa tipo niya.
'Yung dugo rin sa kalsadang iyon, di ang tipo niya.
Yupi ang sasakyan, parang nakabunggo ng usa, baka leon.
O tao.
Marka ng ngipin sa taas ng collarbone, konektado sa leeg niya mula sa kable.
Hindi iyan kable.
String ng gitara ito.
Ang dami lang na walang lamang lupain.
Bukirin
Tatlong milya lang ang nasa metro ng gaas. Kakaiba. Baka may kahulugan ito.
May balita sa lugar na 'to ilang buwang nakalilipas.
Himala ang pinaniwalaan ng ilang lokal nang naging pula ang sapa.
Lumabas na may malapit na katayan na may sira sa paagusan.
Pinasara nila ito.
Gaano kalayo mula sa pinangyarihan?
Tatlong milya mismo.
Titingnan ko ito. Tawagan kita ulit.
Sabihin mo sa 'kin ano ito.
Diyos.
Uy, palabas ako ng pinto ngayon.
O, hindi, 'wag magmadali. 'Di ka pa huli.
Pero may balita ka na kay Alaric? Buong hapon pa-voicemail ang telepono niya.
Wala pa, matatawagan ko ang opisina niya. Sandali.
-Ayos lang ba lahat? -O, oo, ayos lang.
Nagtataguan sila, kaso parehas silang nagtatago't walang naghahanap.
Tingnan mo damitan nila. Lagi sila roon.
Si Brody ito.
Uy, Brody, si Caroline ito. Nariyan ba si Ric?
O, teka, heto siya.
Sige, salamat, ano lang--
-Patawagin mo 'pag nakalabas siya? -Sige lang.
Sige. Paalam.
Oo, Seline, ayos lang siya. Masyado lang siya seryoso sa trabaho.
Kakaiba iyon. Di naman aalis ang mga bata, 'di ba?
Bakit? Ano'ng problema?
Bumukas bigla ang pinto ng bahay.
Akala ko si Ric pero--
-Caroline, may narito sa bahay. -Seline?
Kumusta, Nanay.
Kumusta, mga anak.
'Wag kayo gagalaw, ha? Dito lang kayo.
Dali!
Ayos.
Magdadala pa ng ilaw si Dorian.
Grabe ang silid na 'to.
May bakas dapat ng pagguho ang anumang nasa ilalim ng lupa.
Inagnas na dapat ng kahalumigmigan ang karamihan sa kagamitan.
Pero sobrang naingatan ang lahat.
Tulad ng nasa mga pyramid.
O, naku.
Maliban sa kaniya. Kung sino man siya.
Di ko hahawakan iyan.
Hayaan na lang natin lahat.
Kung di nagalaw ang lahat nang matagal na
ayaw kong ilantad ang mga kagamitang ito hanggang sa masiguro ang lugar.
Pinapaakit ka lalo ng katalinuhan mo, alam mo ba iyon?
Georgie, 'wag mo isiping di ko 'to pinahalagahan.
Pero wala na akong interes sa ganiyan, alam mo iyon?
Ako't mga anak ko na lang at walang gambala.
Pagkatatay mo.
Oo. Mismo.
Sayang naman. Kinailangan ko subukan.
Kaakit-akit na misteryosong lagusan, mahiwagang silid, at iba pa.
Propesor S., tumatawag si Caroline. Emergency raw ito.
Kapapasok ko lang.
Sinusuri pa nila ang pinangyarihan. Di dapat ako magtagal.
Ano iyan?
Parang wax ng kandila.
Ayos lang ba lahat?
Papunta na ako.
Damon?
Stefan.
Kumusta, kapatid.
Ano'ng lahat ng ito?
Ano'ng ginagawa mo?
Araw-araw na gawain.
Ano'ng nasa kahong iyan, Damon?
Ano'ng nangyari sa 'yo?
Di mahalaga ano'ng nangyari...
kung di ang ginagawa ko.
Pinagmamalaki mo dapat ako.
Pumapatay ako ng masasamang tao.
Nasaan si Enzo?
Umuwi ka na, Stefan.
Ayos na kami rito.
Sa isang katayan?
Napalilibutan ng kamatayan.
Ito tayo, kapatid.
Ito tayo ng 160-kung anong taon.
Alam kong sulit ang paglaban sa pamumuhay ng malabayani mong buhay
pero tapos na ko roon.
Inilpat mo ang switch mo, 'no?
Bilis mo talaga.
Matutulungan kitang mabalik ang emosyon mo.
Alam kong kaya mo. Ayaw ko.
Alam ko na katapusan nito't maniwala ka, di ako maliligtas ng sangkatauhan.
-Ano'ng pinagsasabi mo? -Impyerno tinutukoy ko, kapatid.
Di 'yung impyernong binibitag ka sa bato.
Amoy at brimstone na impyerno.
Nakita ko na ito.
Nakita ko nang malapitan.
Natikman, nahawakan.
Lagpas sa reputasyon nito.
Di kita naiintindihan.
Sige.
Kailangan mo nang umalis. Di ka pa nito gusto.
Umalis ka rito na isang bayani at 'wag nang bumalik.
Di ako aalis nang wala ka.
Sige, malamang nakakailang ito
pero matapos ng magandang tulog ay gigising ka dapat nang walang alam.
Nasa sasakyan ang mga bata.
Bilhan mo sila ng sorebetes matapos ang hapunan. Umalis kayo ng dalawang oras.
-Hot fudge sundae ang bibilhin namin. -Oo.
Sige.
Gising.
Ang sabi ko gising.
May 30 segundo ka ba't mga anak ko pinuntirya mo
at 30 pang segundo sa pagsagot ng ilang tanong
tungkol sa estupidong kahon. Dali.
Hinayaan mong buksan nila ang kahon.
Sinabi kong huwag itong buksan.
Oo, kawawa tayo.
Labinlimang segundo.
Lagot sila.
Hindi. Di natin ito gagawin.
Ano iyon?
Ano'ng kailangan nito sa mga anak ko?
Ano--?
O, Diyos ko.
Dila mo iyan.
'Wag kang gagawa ng maaari mong pagsisihan.
-Isipin mo si Elena. -Sinusubukan kong magpaliwanag.
-Di na mahalaga si Elena sa akin. -Bakit?
-Dahil wala ka nang emosyon? -Sinira ko na iyon.
Wala nang switch, Stefan, dahil wala nang pag-asa.
Bawat dugo na matapon ko, bawat katawang itinapon...
bawat desisyon na ginawa ko...
nasiguro na kapalaran ko.
Di na magkatulad ang landas namin ni Elena.
Ang kaniya'y mas masaya kaysa sa akin.
Ngayon, para sa huling pagkakataon, alis na.
Sinabi ko nang hindi.
Ipasok siya sa sasakyan, hanapin ko si Enzo.
-Kailangan na natin umalis, di na ligtas. -Di tayo aalis nang wala si Enzo.
Alis na, Stefan, bago pa mapilitang gumawa si Damon ng di kanais-nais.
Bitawan mo ako, Damon.
Alis na.
Sige na.
Bitawan mo siya't aalis na kami.
Hanggang sa muling pagkikita, Bon.
Enzo.
Di niyo ba nakuha?
Iniisip niyong mananalo kayo laban dito?
Di niyo kaya. Tapos na ang buhay ko.
Matagal nang tapos ang buhay ko, Stefan.
Matapos mo itong kunin sa 'kin.
Umalis na tayo rito.
Sinubukan ko siya gamutin, pero patuloy siyang nagdurugo hanggang sa mamatay.
Di ako nakakuha ng impormasyon sa kaniya.
Isang lagusan. Pumunta ako sa isang lagusan.
Sa halip na pumunta ako sa mga anak ko na inaatake, malayo ako sa kanila.
Mali ba ang ginagawa natin?
Di ba natin sila dapat iwanan?
Di ko alam. Di natin alam paano ito gawin nang tama, nang malinaw...
o wala dapat sumubok patayin ang kasambahay natin ngayong gabi.
Dahil magkahiwalay tayo.
Nakatira ako sa apartment na 30 minutong layo.
Hati tayo sa kustodiya. Masyado lang akong malayo para tulungan ka.
Gusto mo bang bumalik sa bayan?
Hindi, gusto ko lumipat dito.
Ric...
gusto kong maging pamilya tayo at grupo, oo, pero di tayo p'wede magsama.
Sige. di ko sinabing dapat manatili ka.
Kabaliwan iyon.
Tirahan ko ito noong bata.
Saan ako dapat pumunta?
Alam mo kung saan, ilang buwan mo na gusto roon
pero dahil sa maaari kong maramdaman, di mo pa 'to ginagawa.
-Ric-- -Caroline, gusto kong maging masaya ka.
Okay? Gusto kong masaya mga anak natin.
At balang araw, gusto ko rin maging masaya.
Di natin matatakasan ang buhay na ito, Care.
Hindi ba dapat masiguro nating namumuhay tayo nang tama?
Di ka nagsasalita.
Alam kong mahirap iyon.
Hindi iyon si Enzo.
Hindi iyon si Damon. Wala silang kontrol.
Pero lahat ng bakas, ang string ng gitara, metro...
iniwan iyon para sa 'kin ni Enzo.
Alam ko ito.
Gusto niyang hanapin natin ito.
Sa susunod, babawiin natin sila sa kung sinong may hawak sa kanila.
No'ng 12 oras lang sinasabi mo sa akin na
magkaroon ng pag-asa.
Tama ka.
Sabi niya'y kasalanan ko.
Sinabi niya na ito dati, kaya di ko alam ba't napakasakit.
Ngayon pakiramdam ko'y
hinding hindi niya ako patatawarin.
Siguro tama ka sa sinabi mo kaninang umaga.
Hindi. Tama ka.
Sinabi mong mag pag-asa pa.
Ngayon, saglit lang...
ayusin mo sarili mo't hanapin ang iyo.
-Di mo pa talaga nababasa ang The Odyssey? -Iyon ba 'yung may Helen of Troy?
Samantala, ang ating barko, sa pamamagitang ng hanging nagpapagalaw
ay natunton na ang pulo ng Siren.
O, parang naaalala ko ito.
Inakit ng mga Siren ang mga mandaragat sa pampang mula sa kanta bago nila kainin.
Mas mahalaga, isa sa pinakadakilang libro ng pag-ibig ito.
Napakaromantiko mo talaga, 'no?
Pagdating sa 'yo, mahal, di ako titigil lumaban.
Haharapin ko ang karagatan at lalampasan ang mga Siren
para makabalik sa 'yo.
"Samantala kumuha ako ng malaking wax, hiniwa nang maliliit gamit ang kutsilyo.
Kinuha ko mga tauhan ko't nilagay iyon sa tenga nila.
Ipinagsama nila ang kamay at paa ko...
tinatayo ako sa hakbangan ng gitna ng barko
inilagay ako mismo roon."
Taga-hanga ako katutubong komunidad ng sining.
Alam mo na, di masarap mga alak, pero mabubuti mga tao.
Napansin ko sa gawa mong nagpapahayag ka ng paghihirap.
Kadiliman at liwanag.
Ang nahihirapang pag-iisip.
Nasisiyahan ka talaga sa paggalugad ng mga tema ng kasalanan at pagtubos.
Napakatalino mo.
Wala gaanong nakakakuha n'on.
Tama, pero dapat alam mong wala nang pagtubos.
Dahil isang araw, isang maling desisyon lang kailangan
at di na mahalaga ano pa ang ginawa mo sa tanang buhay mo.
Dahil sa oras na tinawag ka na ng demonyo...
tapos ka na.
Ang husay nga pala ng pagkakagamit ng pula.
Di kailangan ng monologo ng bawat biktima.
Di natin alam kung siya ang tao natin. Maaaring mali ito.
Ganito kasi iyan.
Kami ng kaibigan ko rito ay may natural na pang-amoy
na gustong-gusto ng dugo
at di namin mapigilang di mapansin ang gamit mong pula
na napakaliberal nga pala, maaaring medyo eksakto
at may napakapamilyar na amoy.
Maipapaliwanag mo ba sa 'min ba't ka nagpipintura gamit ang dugo ng tao?
At mas mahalaga, ano'ng ginawa mo sa taong pinagkuhaan mo nito?
Sige na.
Ibulong mo sa tenga niya.
At?
Ano'ng mayroon sa Gitnang Amerika't kasamaan?
Sumama ka sa 'min. 'Wag ka magsalita.
Enzo.
Medyo gulat sa pagbisita ng pamilya ngayong gabi.
Akala ko ba binubura natin ang bakas natin.
Oo nga.
Kung gano'n paano tayo nahanap?
Ewan. Kita mo mismo. Gusto ako nito mismo.
Maaari nito makapasok sa isip mo.
At 'pag nalaman niya ano'ng inaalala mo, o 'yung babalikan mo...
alam mong maaaring mangyari. Gugustuhin mong ilipat ang switch mo.
Dahil kung wala kang inaalala, wala itong makikita.
Dali na.
Mahal kong Elena, di ko pa oras, pero gusto ko marinig mo 'to mula sa 'kin.
Mukhang nabigo ako sa kaniya.
Aasa na lang akong may katiting sa isip niya, nakatabi sa ligtas na parte.
Isang huling emosyon na pinanghahawakan ang buhay, na nakabaon sa kailalaiman.
Alam ko, Bonnie. Tama ka.
Tama kayong dalawa ni nanay, hindi ko lang masabi sa kaniya.
Hindi ngayong gabi.
Tawagan kita mamaya.
Katherine.
Hindi, ako--
Ako si Elena.
Elena.
Kailangan kita.
Di ko alam gaano katagal ko pa kayang lumaban.
Di ko siya susukuan.
Pero mahirap panghawakan ang pag-asang iyon.
Masakit ang umasa.
Siguro mas magiging maayos bukas.
Uy.
Masamang araw?
Iniisip ko...
mag-isa ka sa malaking bahay na ito...
iniisip ko kung gusto mo ng kasama.
Ako nga pala iyon.
Nakatira rito.
Kasama ka.
Ibig kong sabihin, di ko naman minamadali ang sa 'tin...
pero baka may parte sa 'yong gusto iyon?
Iniwanan niya 'ko ng mga bakas na napupunta sa lumang kwento ng Siren.
May mas digri ka sa akin, ano'ng alam mo sa kanila?
Magkaiba silang kwentong pinanggalingan.
Greek, mitolohiya ng pagan.
Sa parehas na ideya lang binase lahat ng alamat.
Nagkokontrol sa isip ang Siren para akitin sa kamatayan biktima nila.
Tagapaghatid daw sila ng mensahe ng demonyo.
Bagay na nakakakontrol sa kanila.
Maaari kayang totoo ang mga Siren?
Sa totoo lang, Bonnie, di ko na alam ano'ng iisipin.
Mukhang dapat may pinagmumulan ang bawat kwento.
"Kinukulam nila ang lumalapit sa kanila.
Di na makauuwi ang taong lumalapit sa kanilang walang kaalam-alam.
Sa mataas at klarong kanta nila, kinukulam sila ng Siren
ay uupo sila sa pastulan na may patung-patong na kalansay ng tao
kung saan nananatili sa kanilang buto ang tuyo nilang balat."
-Napaka matualin. -Hindi lang matulain, totoo ito.
Ang mga nakita kong katawan, bakas na iniwan ni Enzo, sinasabi niya ang kalaban.
Gusto niyang tulungan natin siyang labanan ito.
Ano iyan?
Kung huhulaan ko, pagkanta ito.
Mukhang sapat na ang kinain niya.
Isinalin sa Tagalog ni: Tricia Cleofas abanan ito.