Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Cokolwiek jest w tym skarbcu,
obiecaj mi, że tego nie uwolnisz.
Musimy dokładnie wiedzieć z czym mamy do czynienia,
aby móc z tym walczyć.
Nie da się z tym walczyć.
Czy w ogóle chcę wiedzieć?
Zniechęci cię to do działania?
Nie.
Więc nie, nie chcesz.
- Mogę ci pomóc. - Musisz pozwolić mi odejść.
Droga Eleno, byliśmy tak blisko.
Stefan i ja w końcu rozwiązaliśmy nasze problemy.
Bonnie i Enzo byli o krok od szczęścia.
A potem wszystko się zmieniło.
- Damon. - Elena?
- Gdzie jesteś? - Tutaj.
Boli tylko na początku.
Potem jest już
dość zabawnie.
- Martwię się o Bonnie. - Enzo!
Straciła dwie najbliższe jej osoby.
Nie może nawet użyć zaklęcia lokalizującego, by je znaleźć.
Jej magia nigdy nie wróciła.
Minęły trzy miesiące, zanim usłyszeliśmy pierwszą plotkę.
Pasmo zaginięć na zachodnim wybrzeżu.
Ale potem liczba ta wciąż rosła.
To oni. Wiem to.
Nigdy się nie starzeje, co?
Cóż, na pewno jeszcze nie.
Czemu zaciągasz mnie na te durne filmy o superbohaterach?
Jest ich tyle. Nie nadążam już, kto jest kim.
Ich pseudonimy i stroje,
kto lata, kto zamienia się w lód, kto kupka ogniem. To za dużo.
Od tego masz mnie.
Dobra, ale wystarczy już.
Więc wystarczy też tych twoich dystopicznych filmów dla nastolatek.
W porządku.
Może jeszcze jeden superbohater.
Ja tam cieszę się, że minęła już ta mania wampirów.
Uważaj!
Prawie go potrąciłem.
- Co on robił na środku drogi? - Uważaj!
O mój Boże.
Nie żyje.
Nie.
Gratuluję refleksu.
To imponujące, jak mnie ominąłeś.
- Co to ma być? - To tak zwana spokojna noc.
Chciałem was wziąć na starca przy drodze, ale prawie nas zignorowaliście.
Chyba czas zmienić taktykę.
To boli.
Czego chcecie?
Potrzebujemy podwózki.
Jesteście nam to winni.
Ja poprowadzę.
Należą się wam wyjaśnienia.
Enzo i ja jesteśmy niechętnymi pracownikami...
No, nie do końca pracownikami.
Bardziej niewolnikami, sługusami...
- Renfieldami. - Okropne porównanie.
Nazwijmy to kontrolą umysłu.
Naszym zadaniem jest sprowadzanie tu najgorszych przedstawicieli ludzkości.
Więc kto jest gorszy z waszej dwójki?
Dalej, wygrany dostanie nagrodę.
Co najgorszego zrobiliście w życiu?
Raz ukradłam róż i szminkę z drogerii.
Postaraj się bardziej.
Co najgorszego zrobiłaś w życiu?
Spałam z chłopakiem najlepszej przyjaciółki.
Trochę lepiej.
Osiem razy.
Robisz coś nie tak.
A ty, co zrobiłeś najgorszego?
Ukradłem wszystkie leki przeciwbólowe babci i odsprzedałem je.
Kiedy umierała na raka.
Mamy zwycięzcę.
Co wygrałem?
Najbardziej bolesną śmierć, jaką można sobie wyobrazić.
- A ja? - Okażemy ci litość. Umrzesz szybko.
Będzie po wszystkim, nim...
Zajmę się nią.
Czyń honory.
Oczywiście.
Tędy.
- Nie. - Spokojnie.
Boże, nie.
Bądź spokojny.
Nie ma co robić sceny w ostatnich chwilach życia.
Ale ja nie chcę umierać.
Wiem. A ja wolałbym cię nie zabijać.
Czasem musimy robić rzeczy, na które nie mamy ochoty.
Co tam jest?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Nie musisz tego robić.
- Proszę. - Tu akurat się mylisz.
Nie mam wyjścia.
Pomocy!
Chcesz pooglądać telewizję?
Wolę poczytać.
Spoko. No to dobranoc.
Dobranoc.
Droga Eleno, będę przekazywać ci nowiny z tygodnia.
Caroline, Stefan i ja uznaliśmy,
że tylko jedna osoba powinna pisać o naszej porażce.
Nie chciałabyś czytać trzech wersji tej samej smutnej historii
po obudzeniu.
Poszukiwania Damona i Enzo trwają dalej,
a my wciąż nie mamy pojęcia, gdzie są,
ani kto lub co ich porwało.
Obiecaliśmy sobie, że każdego dnia zadbamy o kilka chwil normalnego życia.
Dzięki temu nie tracimy zmysłów.
Ale teraz rozmawiamy tylko my dwie i muszę ci powiedzieć.
Jest ciężko.
To najtrudniejsza rzecz, jaką musiałam zrobić w życiu.
Twoja gra na gitarze odesłałaby Odyseusza w drugim kierunku.
Nie mam pojęcia, co to znaczy, ale wal się.
Pozwól, że uratuję cię przed sobą samą.
Pękła.
Nigdy nie czytałaś Odysei?
To ta z Heleną Trojańską?
Niezupełnie.
Dziękuję.
Jak możesz kochać tak okropną gitarzystkę?
Bo pewnego dnia zagrasz jak syrena.
Wtedy będę wiedział, że pokochasz mnie na zawsze.
Dlaczego?
Tylko prawdziwa miłość może pokonać twój brak talentu.
A wtedy pokroiła im kanapki na małe serduszka i gwiazdki.
Bez skórki.
Urocze. Nie?
Gdyby Ric zatrudnił starszą nianię,
moje dzieci nie marnowałyby całkowicie jadalnych części kanapki.
Miliony ludzi głodują każdego dnia,
a nasza piękna niania udziwnia im śniadanie.
Raczej martwisz się, co robi z Rikiem.
Pewnie.
Kiedy nie jest z Lizzie i Josie, prowadzi Zbrojownię.
Śpi na kanapie i pewnie nie odżywia się za dobrze.
Może zjada skórkę z kanapek.
Chodzi mi o to, że mógłby ulec urokowi niani.
Musimy na niego uważać.
Jest w trudnej pozycji.
Więc co mamy dziś w planie?
Wrócę do zgłoszeń zaginionych osób,
by zobaczyć, czy czegoś nie przegapiłem.
Świetnie. A ja sprawdzę w lokalnych oddziałach.
Może dziś będzie lepiej.
Tak.
Cześć.
Stefan, znaleźli ciało.
Namierzaliśmy tyle osób, a teraz wreszcie jest ciało. To dobrze, prawda?
Lepiej niż wczoraj.
Tato, kiedy możemy przyjść do pracy i zobaczyć twoje zabawki?
Kiedy skończycie 18 lat.
Dajcie mi proszę Seline.
Idźcie po stroje kąpielowe.
Przerobiłam całą listę poniedziałkowych obowiązków.
Potrzebujecie czegoś jeszcze?
Tylko drugiej ciebie.
Nie masz może sobowtóra?
Powinnam wiedzieć, co to jest?
Skąd.
Woła mnie stażysta. Muszę lecieć.
Upewnij się, że nikt się nie utopi.
- Macie coś? - Mamy.
Majstrujemy przy krypcie już parę tygodni.
Zastanawialiśmy się, jak ktoś mógł z niej niezauważenie wyjść.
Powiedziała, żeby ci nie pokazywać, póki nie powiesz, co z niego uciekło.
Mówiłem, to tylko teoria.
Prowadzę to miejsce parę miesięcy i chcę je lepiej poznać.
Dobra.
Jasna...! Musimy wymyślić lepszy sygnał.
- Albo ty się tak nie stresuj. - Więc? Masz jakieś sekrety?
- Nie. Już mówiłem, to tylko... - Teoria, jasne.
Zaraz szczęka opadnie ci do teoretycznej podłogi.
Tak myślisz?
Wszystkie zakamarki prowadzą tu donikąd, tak?
Same ściany, piach i ślepe zaułki.
Trzeba by kopać ze sto lat, by się stąd wydostać.
Mogę? Moja kuzynka
straciła słuch i wzrok w młodości,
ale świetnie odnajdywała się w terenie,
bo wyostrzyły się jej inne zmysły.
To podsunęło mi pomysł. Chodź.
Kieruj się palcami.
Dalej.
Znajdź wyjście.
Co to?
Uda się.
Tak!
Pozbyłem się dziewczyny.
- Czemu? Mogła posłużyć za deser. - Znasz zasady.
Wczoraj przesadziliśmy.
Chce prawdziwego zła, nie takich wymoczków.
No to lepiej się tym zajmij.
Staram się. Czego nie można powiedzieć o tobie.
To naprawdę dobra książka.
Ile potrwa ta masakra złoczyńców?
Ile potrzeba jeszcze ciał?
- Słyszy cię. - Czyta w myślach, to niczego nie zmieni.
Nie ma co zaogniać sytuacji.
Została ci jeszcze jakakolwiek kontrola?
Ja mam może jakieś dwa procent.
Nie potrzebuję wolnej woli. Przełączyłem się.
Wyzbyłem się ludzkości. Jadę na autopilocie. Polecam.
I naprawdę już nic w tobie nie zostało?
Jedynie poczucie humoru i fascynacja babską literaturą.
Przepraszam, obudziliśmy cię?
Kiedy to się skończy?
Ile jeszcze ciał, zanim się najesz?
Krzykiem niczego nie zdziałasz. Spytaj grzecznie.
Pięćdziesiąt twarzy Greya
Uzyskałeś odpowiedź?
Wiem, że to niewiele, ale to jakiś trop.
Przyglądaliśmy się tylu zaginionym osobom. To pierwsze faktyczne ciało.
To nie ma nic wspólnego z tym, czego szukamy.
Nie mogę myśleć w taki sposób.
Muszę traktować każdy ślad z taką samą uwagą.
Stefan...
Zawsze gdy to robimy, robię sobie nadzieję.
A kiedy nic z tego nie wychodzi, moje serce pęka coraz bardziej.
Nie wiem, ile jeszcze zniesie.
Bonnie...
Nikt - ani Caroline, ani Elena -
nie walczy dłużej, zacieklej ani lepiej od ciebie.
Jeśli się poddasz, już nic mi nie zostanie.
Proszę, nie poddawaj się.
Oczywiście.
Ale nie proś mnie o nadzieję.
Nadzieja boli.
Nie chcę więcej cierpieć.
- Nie mogę uwierzyć, że to znaleźliście. - To złudzenie.
Nie widzisz i nie słyszysz wyjścia.
Musisz odizolować zmysł dotyku. Niesamowite, co?
- Dokąd prowadzi ten tunel? - Jeszcze nie wiemy.
Dlatego tu jesteś.
Chyba że masz klaustrofobię.
Nie.
Chodźmy.
Hej.
- Cześć, dziewczynki. - Mama!
- Przepraszam, że jesteśmy wcześniej. - To nic.
Podrzucił ci to jakiś Pete z dźwiękowego.
- Parę minut temu. - Dziękuję.
LEPIEJ SIĘ NIE DA PETE
- Mogę skoczyć po sałatkę? - Pewnie. Smacznego.
Pa.
- Pewnie jeszcze lubi jarmuż. - Co to jest jarmuż?
Wolisz nie wiedzieć.
Co to za film?
To film do pracy, na który czekałam.
Nie było dźwięku, więc Pete musiał go naprawić.
To przyjaciel cioci Bonnie, Enzo.
To film o tym, jak próbuje dowiedzieć się czegoś o magicznym stworzeniu.
A to księżniczka Virginia St. John, która siedziała zamknięta w wieży.
Tylko ona z całego królestwa
zna tajemnice stworzeń, których szukamy.
Ale księżniczka uciekła i teraz nie możemy jej znaleźć.
Powiedz mi, co to jest.
Za głośno.
Przepraszam.
- To nudne. - Wcale nie nudne, tylko...
zepsute.
Co to było?
Jeszcze nie widziałam, by archeolog lękał się tunelu.
Nie jestem archeologiem.
Co ty, jesteś jak Indiana Jones.
Może kiedyś.
Zanim miałem dwie córki, które czekają na mnie w domu.
Teraz jestem już tylko akademickim kujonem.
Tatą.
Wolę unikać niebezpiecznych sytuacji.
Gdybyś robiła to tak długo jak ja, wiedziałabyś, że tajny tunel
rzadko jest tylko tunelem.
Uwaga pod nogi.
No więc właśnie.
Co to?
Wygląda jak kopalnia złota.
Przepraszam.
Potrzebowałem czterech godzin, żeby pozbyć się stąd lokalnych idiotów,
- a teraz wpuścili tu prasę. - Nie jesteśmy z prasy. Jesteśmy nikim.
Ale powiedz nam, co wiesz.
Kobieta. Uduszona, a następnie pozbawiona krwi. Albo na odwrót.
Uprzedzam, że to przykry widok.
Krew na kratownicy nie należy do niej.
Tak samo jak krew na drodze.
W aucie jest wgniecenie, jakby potrąciła jelenia czy pumę.
Albo człowieka.
Ślady po zębach na obojczyku, i sińce od liny na szyi.
To nie od liny.
To od struny gitarowej.
To tylko mnóstwo pustej ziemi.
Farmy.
Na liczniku było tylko pięć kilometrów. Dziwne. Może to coś oznacza.
Parę miesięcy temu pojawił się nowy artykuł o tym obszarze.
Miejscowi uznali to za cud, gdy w strumyku popłynęła krew.
Okazało się, że w pobliżu jest rzeźnia z problemami kanalizacyjnymi.
Zamknęli ją.
Jak daleko stąd?
Dokładnie pięć kilometrów.
Sprawdzę to. Oddzwonię.
Powiedz mi, co to jest.
Boże.
Hej, już wychodzę.
Nie ma pośpiechu.
Rozmawiałaś z Alarikiem? Cały dzień łapie mnie jego poczta.
Nie, ale zadzwonię do jego biura. Poczekaj.
- Wszystko dobrze? - Tak, w porządku.
Dziewczynki bawią się w chowanego. Tyle że nie ma kto ich szukać.
Szafa to ich ulubiona kryjówka.
Mówi Brody.
Brody, tu Caroline. Szukam Rica. Jest tam?
Czekaj. Już jest.
Dzięki.
- Poproś, by do mnie zadzwonił. - Jasne.
Dobra. Pa.
Wszystko w porządku. Jest w pracy.
Dziwne. Dziewczynki chyba nie wyszłyby z domu, prawda?
A co się stało?
Przeciąg otworzył drzwi.
Myślałam, że to Ric, ale...
- Caroline, ktoś jest w domu. - Seline?
Cześć, mamo.
Cześć, maluchy.
Nie ruszajcie się. Zostańcie tu.
Dalej!
Dobrze.
Dorian przyniesie więcej świateł.
Ta sala jest niesamowita.
Powinny być tu oznaki erozji.
Sama wilgoć powinna rozłożyć większość z tych artefaktów.
Ale wszystko jest w idealnym stanie.
Jak w piramidach.
Rany.
Poza nim. Kimkolwiek był.
Nie dotykaj tego.
Zostawmy wszystko, jak jest.
Jeśli wszystko jest tu nieruszane tak długo, jak myślę,
wolę nie wystawiać tych artefaktów, póki nie zabezpieczymy sali.
Ten twój kujoński mózg jest naprawdę atrakcyjny.
Georgie, nie żebym tego nie doceniał,
ale nie interesuje mnie nic z tych rzeczy.
Skupiam się na dzieciach.
Prawdziwy tata.
Właśnie.
Szkoda. Musiałam spróbować.
Seksowny mroczny tunel, magiczna sala...
Profesorze, dzwoniła Caroline. Mówiła, że to pilne.
Właśnie wszedłem.
Jeszcze tu nie skończyli. Już niedługo.
Co to?
Wygląda na wosk ze świecy.
Wszystko dobrze?
Już jadę.
Damon?
Stefan.
Witaj, bracie.
Co to ma być?
Co robisz?
Myję podłogę.
Co było w tej krypcie?
Co cię opętało?
Nieważne, co to było,
ważne, że mnie opętało.
Powinieneś być ze mnie dumny.
Zabijam złych ludzi.
Gdzie jest Enzo?
Wracaj do domu, Stefan.
Poradzimy sobie.
W rzeźni?
Otacza nas śmierć.
Tacy już jesteśmy.
Od jakichś 160 lat.
Wiem, że wciąż trzymasz się iluzji życia bohatera,
ale ja oficjalnie z tym kończę.
Przełączyłeś się, prawda?
Bystrzacha.
Mogę pomóc ci odzyskać ludzkość.
Wiem, że możesz. Nie chcę tego.
Widziałem, jak to się kończy. Ludzkość mnie przed tym nie uratuje.
- O czym ty mówisz? - Mówię o piekle, bracie.
Nie takim, które zamyka cię w kamieniu.
Takim z ogniem i siarką.
Widziałem je.
Z bliska.
Posmakowałem go, dotknąłem.
Reputacja mu nie dorównuje.
Gadasz bez sensu.
Dobra.
Odejdź. Jeszcze cię nie chce.
Czuj się dalej bohaterem i nigdy tu nie wracaj.
Nie bez ciebie.
Wiem, że to nieco niezręczne,
ale po przespanej nocy nie będziesz o niczym pamiętać.
Dziewczynki są w aucie.
Po kolacji zabierz je na lody. Nie wracaj w ciągu dwóch godzin. Jasne?
- Kupię im desery z czekoladą. - Pewnie.
Dobra.
Obudź się.
Powiedziałam, obudź się.
Masz 30 sekund, by wyjaśnić mi, czemu przyszłaś po moje dzieci,
i kolejne 30, by odpowiedzieć na moje pytania
dotyczące tej głupiej krypty.
Pozwoliłaś im otworzyć kryptę.
Mówiłam, by jej nie otwierać.
Mamy za swoje.
Piętnaście sekund.
Chce ich.
Nie, nie bawimy się w to.
Co to jest?
Czego chce od moich dzieci?
Co...?
O mój Boże.
To twój język.
Nie rób niczego, czego mógłbyś żałować.
- Pomyśl o Elenie. - Próbuję ci to wyjaśnić.
- Elena nie ma już dla mnie znaczenia. - Dlaczego?
- Bo się przełączyłeś? - Na amen.
Nie ma już czego przełączać, bo nie ma nadziei.
Każda kropla przelanej krwi, każde martwe ciało,
każda zła decyzja
zadecydowały o moim losie.
Moja ścieżka nie jest ścieżką Eleny.
Czeka ją więcej szczęścia niż mnie.
Powtarzam ostatni raz, odejdź.
Powiedziałem, nie.
Zabierz go do auta, a ja znajdę Enzo.
- Musimy uciekać, tu jest niebezpiecznie. - Nie bez Enzo.
Odejdź, nim Damon będzie zmuszony zrobić coś, co nikomu się nie spodoba.
Puszczaj mnie.
Idź.
W porządku.
Puść ją. Odejdziemy.
Do następnego, Bon.
Enzo.
Nie rozumiecie?
Myślicie, że możecie wygrać?
Nie możecie. Moje życie jest skończone.
Skończyło się półtora wieku temu.
Kiedy mi je odebrałeś.
Chodźmy.
Próbowałam ją uzdrowić, ale wciąż się wykrwawiała. Aż do śmierci.
Nie mogłam wyciągnąć z niej żadnych informacji.
Zgodziłem się wejść do jednego tunelu,
akurat gdy powinienem tu być i chronić swoje dzieci.
Może źle to robimy?
Może powinniśmy być przy ich boku do końca życia?
Nie wiem. Najwyraźniej nie robimy tego jak trzeba,
inaczej nie próbowaliby zabić nam dziś niani.
Bo jesteśmy rozdzieleni.
Mieszkam 30 minut stąd, w paskudnym mieszkanku.
Jestem za daleko, by móc wam pomóc.
Chcesz wrócić do miasta?
Chcę wprowadzić się tutaj.
Ric...
Chcę, byśmy byli rodziną i zespołem, ale nie możemy razem mieszkać.
Nie powiedziałem, że ty powinnaś tu zostać.
Odbiło ci.
Wychowałam się tu.
Gdzie miałabym pójść?
Dobrze wiesz gdzie. Chcesz być tam od miesięcy,
ale nie zrobiłaś tego ze względu na moje uczucia.
- Ric... - Chcę, byś była szczęśliwa.
By nasze córki były szczęśliwe.
I pewnego dnia sam planuję być szczęśliwy.
Nie uciekniemy od tego życia.
Więc upewnijmy się przynajmniej, że prowadzimy je, jak trzeba.
Nie powiedziałeś ani słowa.
Wiem, że to było trudne.
To nie był Enzo.
To nie był Damon. Stracili kontrolę.
Ale te wskazówki... Struna gitary, licznik w aucie.
Enzo zostawił je dla mnie.
Wiem to.
Chciał, byśmy je znaleźli.
Następnym razem ich wyzwolimy.
Jeszcze 12 godzin temu mówiłeś mi,
bym miała nadzieję.
Miałeś rację.
Powiedział, że to moja wina.
Mówił to już wcześniej, więc nie wiem, czemu tak mnie to zabolało.
Tym razem czuję,
że może mi już nie wybaczyć.
Może miałaś rację dziś rano.
Nie, ty miałeś rację.
Powiedziałeś, że jest nadzieja.
A teraz odetchnij,
zbierz się w sobie i odnajdź własną.
- Nigdy nie czytałaś Odysei ? - To ta z Heleną Trojańską?
"Nasz statek, kierowany przyjazną bryzą,
zbliżył się do wyspy syren".
Chyba to pamiętam.
Syreny zwabiły śpiewem żeglarzy do brzegu i pożarły ich.
Co ważniejsze, to jedna z najwspanialszych historii miłosnych wszech czasów.
Jesteś beznadziejnym romantykiem, co?
Kiedy chodzi o ciebie, nigdy nie przestaję walczyć.
Przemierzyłbym ocean i przepłynął obok syren,
aby do ciebie wrócić.
"Jam wtedy miednym nożem krąg wosku na części krajał drobno.
Każdemu zalepiłem słuchy.
Każdemu zalepiłem słuchy
Potem związali mię druhy,
do masztu powrozami za nogi i barki
I wziąwszy się do wioseł, gnali okręt szparki".
Przepadam za domorosłymi artystami.
Wino jest koszmarne, ale ludzie mili.
Zauważyłem, że twa praca wyraża wewnętrzne zmagania.
Mrok i światło.
Zatroskany umysł.
Interesuje cię tematyka grzechu i odkupienia.
Jesteś bardzo spostrzegawczy.
Niewiele osób z tych stron to rozumie.
Tak. Ale powinieneś wiedzieć, że odkupienie nie istnieje.
Wystarczy jeden zły dzień, jedna zła decyzja
i nie ma już znaczenia, co zrobisz z resztą życia.
Kiedy zjawi się po ciebie diabeł,
już po tobie.
Cudowne wykorzystanie czerwieni.
Nie każdej ofierze trzeba monologu.
Nie wiemy, że to on. To mogło być nieporozumienie.
Dobrze więc.
Mamy wyjątkowo sprawne poczucie węchu,
nie wspominając już o tym, jak cenimy sobie krew,
i nie mogliśmy nie zauważyć, że użyta przez ciebie czerwień -
a nie brakuje jej tu -
ma znajomy zapach.
Wyjaśnisz nam, dlaczego malujesz ludzką krwią?
Co ważniejsze, co zrobiłeś z człowiekiem, do którego należy?
Dalej.
Wyszeptaj mu to do ucha.
No i?
Co ta Ameryka Środkowa ma ze złem?
Zostań z nami. Niczego nie mów.
Enzo.
Zaskoczyła mnie dzisiejsza wizyta rodzinki.
Mówiłeś, że zacieramy po sobie ślady.
Bo zacieramy.
Więc jak nas znaleźli?
Nie wiem. Sam widziałeś. Chce, bym był posłuszny, więc jestem.
Może wejść ci do głowy.
Kiedy wie, na kim ci zależy albo kogo próbujesz odzyskać,
wiesz, co może się wydarzyć. Zastanów się nad przełączeniem się.
Kiedy na niczym ci nie zależy, niczego nie zobaczy.
Chodźmy.
Droga Eleno, to nie moja kolej, ale chcę, byś dowiedziała się tego ode mnie.
Chyba go straciłem.
Mogę mieć jedynie nadzieję, że zachował się gdzieś fragment jego umysłu.
Jeden, zakopany gdzieś głęboko, kawałeczek ludzkości.
Wiem, Bonnie. Masz rację.
Ty i moja mama macie rację, ale nie mogę się zebrać, by mu powiedzieć.
Przynajmniej nie dziś.
Oddzwonię później.
Katherine.
Nie...
Jestem Elena.
Elena.
Potrzebuję cię.
Nie wiem, ile jeszcze mogę walczyć.
Nie porzucę go.
Ale trudno trzymać się przy nadziei.
Nadzieja boli.
Może jutro będzie lepiej.
Hej.
Kiepski dzień?
Tak sobie myślałam...
Jesteś sam w tym dużym domu.
Może chciałbyś, by ktoś go wypełnił.
Mówiąc "ktoś", mam na myśli siebie.
Chcę tu zamieszkać.
Z tobą.
Nie chcę niczego popędzać,
ale jeśli byś tego chciał...
Zostawił mi wskazówki kierujące mnie w stronę opowiadania o syrenach.
Jesteś lepiej wykształcony. Co o nich wiesz?
Istnieją różne opisy.
Greckie, pogańskie...
Ale wszystkie legendy opierają się na tym samym.
Syreny używają kontroli umysłów, by wabić ofiary ku śmierci.
Niektórzy twierdzą, że są posłańcami diabła.
Coś ich kontroluje.
Myślisz, że syreny mogą być prawdziwe?
Szczerze mówiąc, nie wiem już co myśleć.
Każda historia musi się gdzieś zacząć.
"Oczarowują każdego, kto się do nich zbliży.
Nie wróci do domu ten, kto zbliży się do nich nieświadomy.
Wysokim śpiewem oczarują go,
siedząc na łące pełnej ludzkich szkieletów,
z których wciąż zwisa gnijąca skóra".
- Jakie to poetyckie. - Nie tylko poetyckie, to prawdziwe.
Te ciała, wskazówki Enzo. Chce, bym wiedziała, kim jest wróg.
Chce, byśmy pomogli mu z nim walczyć.
Co to?
Powiedziałbym, że śpiew.
Wreszcie się najadła. ew.