Wat voorafging:
Wat er ook in die kluis zit, beloof me, laat het niet vrij.
We moeten precies weten hoe het zit,
zodat we het kunnen bestrijden.
Je kunt het niet bestrijden.
-Wil ik het weten? -Weerhoudt 't je naar binnen te gaan?
-Nee. -Dan wil je 't niet weten.
Ik kan je helpen.
Je moet me laten gaan.
Lieve Elena. We waren zo dichtbij.
Stefan en ik hadden het eindelijk goedgemaakt.
Bonnie en Enzo waren bijna gelukkig. En Damon?
-Damon. -Elena? Waar ben je?
Hier.
Het doet even pijn. En daarna is het best leuk.
-Ik maak me zorgen om Bonnie. -Enzo?
Ze verloor de twee mensen die haar het dierbaarst zijn
en ze kan geen zoekspreuk doen om ze te vinden.
Na drie maanden hoorden we de eerste geruchten.
Een aantal vermiste personen aan de Westkust.
Maar het werden er steeds meer. Zij zijn het. Ik weet het.
Het verveelt nooit, hè?
Tot nu toe zeker niet.
Waarom moet ik mee naar die stomme superheldenfilms van je?
Het zijn er te veel. Ik weet niet wie wie is.
Hun namen, outfits. Wie kan vliegen en wie in ijs verandert,
wie vuur poept, het is te veel.
Daar heb je mij voor.
Nu ben ik overbelast. Ik ben er klaar mee.
Dan ben ik klaar met je dystopische tienerfilms.
Die zijn ook overbodig.
Misschien nog één superheldenfilm.
Ik ben blij dat die vampierrage voorbij is.
Kijk uit.
Ik raakte hem bijna. Waarom staat hij midden op de weg?
Kijk uit.
Hij is dood.
Nee.
Ten eerste: mijn complimenten voor je snelle reflexen.
Dat was indrukwekkend.
-Wat is dit? -Dit is een rustige avond.
We gingen voor de klassieke "man op de weg"
en je reed ons bijna voorbij.
Misschien moeten we deze laten gaan.
Het doet pijn.
Wat wil je?
Een lift. Dat is het minste wat je kunt doen.
Kom. Ik rijd wel.
Oké, dit is ons verhaal. Wel zo eerlijk.
Mijn vriend Enzo en ik zijn de gedwongen werknemers...
-Niet echt werknemers. -Eerder slaven, knechten, lakeien.
-Renfields. -Vreselijke verwijzing.
Noem het gedachtenbeheersing.
Wij moeten de slechtste mensen hierheen brengen.
Wie van jullie is het slechtst?
Kom op. De winnaar krijgt een prijs.
Wat is 't ergste dat je ooit hebt gedaan?
Ik heb make-up gestolen in een winkel, blush en lippenstift.
Dat kan beter. Wat is 't ergste dat je ooit hebt gedaan?
Naar bed gaan met de vriend van m'n vriendin.
Dat is al wat beter.
Acht keer.
Je doet iets verkeerd.
Wat is het ergste dat jij hebt gedaan?
Ik stal de pijnstillers van mijn oma en verkocht ze voor 50 dollar per stuk
terwijl ze stervende was door kanker.
We hebben een winnaar.
Wat win ik?
Je sterft de pijnlijkste dood die je je maar kunt voorstellen.
En ik?
Ik schenk je genade. Een snelle dood. Het is voorbij voor je...
Ik neem haar mee.
-Wil jij het doen? -Natuurlijk.
Deze kant op. Kom mee.
-Nee. God, nee. -Rustig, mijn vriend.
Blijf kalm.
Een scène schoppen heeft geen zin meer.
Ik wil niet sterven.
Ik weet het. En ik wil je niet per se doden.
Maar soms moeten we dingen doen die we niet leuk vinden.
Wat is daar beneden?
Geen idee eigenlijk.
Je hoeft dit niet te doen.
Dat heb je mis. Ik heb geen keus.
Help me.
Wil je tv kijken?
Ik wilde even gaan lezen.
Oké, welterusten dan.
Welterusten.
Lieve Elena,
in de komende week zul je updates van me lezen.
Caroline, Stefan en ik vinden dat slechts één persoon over
onze mislukking moet schrijven.
Geloof me, je wilt niet
drie versies van hetzelfde verhaal lezen als je wakker wordt.
De zoektocht naar Damon en Enzo duurt voort
en we weten nog steeds niet waar ze zijn
of wie of wat ze meenam.
We beloofden elkaar kleine, normale momenten van elke dag te stelen.
Zo blijven we helder.
Maar alleen jij en ik praten nu en ik moet het je zeggen.
Het is moeilijk.
Het is 't moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen.
Jouw gitaarspel zou Odysseus de andere kant op laten varen.
Geen idee wat dat betekent, maar je kan me wat.
Laat me je van jezelf redden.
Kapot.
The Odyssey nooit gelezen?
Is dat met Helena van Troje?
Niet helemaal.
Dank je.
Hoe kun je gek zijn op zo'n slechte gitaarspeelster?
Op een dag zul je als een sirene spelen
en op die dag zul je voor altijd van me houden.
Waarom?
Alleen met ware liefde kun je je gebrek aan vaardigheden veroveren.
Kom hier.
En toen sneed ze haar broodjes in de vorm van hartjes en sterren,
zonder korstjes.
Wat lief.
Ja, toch?
Als Ric die oude oppas had aangenomen,
zouden m'n kinderen niet de beste stukjes van 't brood verspillen.
Miljoenen mensen over de hele wereld verhongeren elke dag,
terwijl onze oppas hun eten helemaal versiert.
Volgens mij ben je bang dat ze Ric versiert.
Hij leidt het Arsenaal elke minuut die hij weg is van Lizzie en Josie,
slaapt op een matras en eet nog geen drie maaltijden per dag.
Misschien eet hij de korstjes op.
Ik bedoel dat hij gevoelig is voor de charmes van een knappe oppas.
We moeten op hem letten. Hij is erg kwetsbaar.
Wat is de planning?
Ik ga alle vermisten personen-rapporten van Central State
van de afgelopen vier weken nog eens nalezen.
Mooi. Ik ga naar het lokale nieuws.
Misschien wordt vandaag beter.
Ja.
-Dag. -Dag.
Stefan, er is 'n lichaam gevonden.
Al die mensen die we volgden en nu een lichaam.
Dat is goed, toch?
Beter dan gisteren.
Papa, wanneer mogen we naar je speelgoed komen kijken?
Dat mag als je 18 bent.
Kun je Seline geven?
Ga jullie badpak pakken.
Ik heb 't takenlijstje van maandag doorgenomen. Anders nog iets?
Nog een jij. Ben je toevallig een doppelganger?
Moet ik weten wat dat is?
In de verste verte niet.
Een van mijn stagiaires heeft me nodig. Ik moet gaan.
-Laat niemand verdrinken. -Oké.
-Iets gevonden? -Ja. Kom mee.
Georgie en ik zijn nu een paar weken met de kluis bezig
om uit te zoeken hoe iemand er ongezien uit kan ontsnappen.
Ze zei dat ik 't pas mocht laten zien als jij ons zegt
welk paranormaal ding eruit ontsnapt is.
Het is maar een theoretische oefening.
Ik ben er nu een paar maanden
en ik wil elk detail weten.
Ja.
Verdom... Dorian. We hebben beter bereik nodig.
Of je moet niet zo nerveus doen.
Heb je nog geheimen verklapt?
Die zijn er niet. Dit is een theoretische...
Theoretische oefening. Oké.
Ben je klaar om theoretisch overdonderd te worden?
Ik denk het.
Geen enkele spleet hier leidt nergens naartoe.
Enkel muren, stof en doodlopende stukken.
Je ontsnapt pas als je 100 jaar met een lepel graaft.
Mag ik?
Mijn nicht is haar gehoor en zicht op jonge leeftijd verloren,
maar ze kon perfect haar weg vinden
omdat haar andere zintuigen enorm versterkt waren.
Dat zette me aan 't denken. Kom mee.
-Ziezo. -Oké.
Nu laat je je vingers het werk doen.
Ga je gang.
Zoek de uitgang.
Wat is dit?
Hij heeft hem gevonden.
-Ja. -Ja.
Ik heb haar geloosd.
Ze had 't toetje kunnen zijn.
Je kent de regels. Afgelopen nacht was op 't randje.
Het wil echt kwaad, niet deze lichtgewicht losers die we het voeden.
Regel het maar eens.
Dat probeer ik. Ik doe meer dan jij.
Heel goed boek.
Hoelang gaat die slachtpartij nog duren?
Hoeveel lichamen voordat dit voorbij is?
Het kan je horen.
Het kan in onze geest kruipen.
Er is geen reden om het te irriteren.
Heb jij jezelf nog onder controle? Ik mezelf nog maar 2%.
Vrije wil is niet nodig. Ik heb mijn knop omgezet.
Ik ga op de automatische piloot. Ik raad het je aan.
Dus er zit niets meer in je?
Alleen mijn gevoel voor humor en hernieuwde waardering voor meidenboekjes.
Sorry, hebben we je wakker gemaakt?
Wanneer houdt dit op? Hoeveel lichamen tot je verzadigd bent?
Met schreeuwen kom je nergens. Vraag het netjes.
Antwoord gekregen?
Het is niet veel, maar het is iets.
Al die vermiste personen op het pad dat we volgden.
Dit is 't eerste lichaam dat we vinden.
Het heeft niks te doen met wat we zoeken.
Zo mag ik mezelf niet laten denken.
Ik moet elke aanwijzing gebruiken alsof die cruciaal is.
Stefan.
Elke keer wanneer we dit doen, geef ik mezelf 'n beetje hoop.
En als we weer terug bij af zijn,
wordt mijn hart weer 'n beetje meer vermorzeld.
Ik weet niet hoeveel er nog over is van mijn hart.
Bonnie.
Niemand... Niet Caroline, niet Elena.
Niemand kan langer, harder of beter vechten dan jij.
Als je het opgeeft, heb ik niets meer om me aan vast te houden.
Geef alsjeblieft niet op.
Natuurlijk niet.
Maar vraag me niet hoop te houden.
Hoop doet pijn.
Ik wil geen pijn meer.
Ongelofelijk.
Een optische illusie. Je kunt niets zien of horen.
Je tastzin moet volledig geïsoleerd zijn. Gestoord, toch?
Waar leidt de tunnel naartoe?
Geen idee. Daarom ben jij hier.
Tenzij je claustrofobisch bent.
Nee.
Laten we gaan.
Hoi.
Hoi, meiden.
-Mama. -Mama.
-Hoi. -Sorry, we zijn vroeg.
Geeft niet.
Ene Pete van geluid kwam dit een paar minuten geleden voor je brengen.
-Dank je. -Geen dank.
BETER WORDT HET NIET. - PETE
Kan ik even een salade gaan halen?
Ja. Geniet ervan.
-Dag. -Dag.
-Ze houdt vast ook van boerenkool. -Wat is boerenkool?
Dat wil je niet weten.
Welke film is dat, mama?
Dit is een film voor het werk waar mama op wachtte.
Het geluid deed het niet, dus dat loste Pete op.
Dat is de vriend van tante Bonnie, Enzo.
In deze film wil hij iets leren over een magisch wezen.
En dat is prinses Virginia St. John,
die ooit vastzat in een toren.
Zij is de enige in het hele koninkrijk
die de geheimen kent van het wezen dat we zoeken.
Maar de prinses wist te ontsnappen. En nu kan niemand haar vinden.
Vertel me wat het is.
-Te hard. -Sorry.
De film is saai, mama.
Hij is niet saai, gewoon kapot.
Wat was dat daar?
Archeologen zijn niet bang om tunnels te verkennen.
Ik ben geen archeoloog.
Kom nou. Je bent praktisch Indiana Jones.
Nee, zo was ik vroeger,
voor ik twee dochters kreeg die me in één stuk thuis verwachten.
De nieuwe ik is enkel een theoretische nerd, een vader.
Ik vermijd gevaarlijke situaties.
En als je dit al zo lang doet als ik,
weet je dat een geheime tunnel zelden zomaar een tunnel is.
Kijk uit waar je loopt.
Dat bedoel ik.
Wat is dit?
Een nerdgoudmijn zo te zien.
Pardon.
Kom op.
Het duurde vier uur voordat 't hier vrij was van de plaatselijke idioten.
Laten ze de pers nu ook al door?
We zijn niet van de pers. We zijn niemand. Maar vertel ons wat je weet.
Een gewurgde vrouw, daarna leeggebloed, of andersom.
Zet jullie schrap. Geen mooi gezicht.
Er zat bloed op de grille dat niet van haar was.
Bloed op de weg, ook niet van haar.
Deuken alsof ze een hert raakte, misschien een poema.
Of een persoon.
Tandafdrukken boven het sleutelbeen, striemen op haar nek van het touw.
Dat is geen touw.
Dat is een gitaarsnaar.
Het is gewoon veel land en boerderijen.
Nog geen vijf kilometer op de teller. Vreemd. Misschien betekent dat iets.
Enkele maanden geleden was er nieuws over dit gebied.
Inwoners meldden een wonder toen een beek rood kleurde van het bloed.
Er bleek 'n slachthuis in de buurt te zijn met een afvoerprobleem.
Het is nu gesloten.
Hoe ver van de plaats delict?
Precies 4,8 kilometer.
Ik ga kijken. Ik bel je terug.
Vertel me wat het is.
God.
Ik ga net weg.
Geen haast. Je bent nog niet te laat. Heb je iets van Alaric gehoord?
Zijn telefoon gaat rechtstreeks naar voicemail.
Nee, maar ik kan zijn kantoor bellen. Wacht.
Alles in orde?
Ja. De meiden spelen verstoppertje,
maar ze verstoppen zich beiden en niemand zoekt.
Kijk in hun kast. Daar zitten ze altijd.
-Met Brody. -Brody, met Caroline.
Ik zoek Ric. Is hij daar?
Wacht. Hier is hij.
Dank je. Kun je hem mij laten bellen?
-Geen probleem. -Oké, dag.
Ja, hij is in orde. Hij is gewoon dol op zijn werk.
Vreemd. Je denkt toch niet dat de meiden uit huis zouden gaan?
Hoezo? Wat is er?
De voordeur ging open.
Ik dacht dat het Ric was, maar...
Caroline, er is iemand in het huis.
Seline?
Hoi, mama.
Hoi, lieverds. Verroer jullie niet. Blijf hier.
Kom op.
Mooi.
Dorian neemt meer bouwlampen mee.
Deze ruimte is waanzinnig.
Al het ondergrondse moet bewijs hebben van erosie.
Het vocht van de aarde had zich door
deze artefacten heen moeten eten, maar alles is perfect bewaard gebleven.
Ja. Net als in de piramides.
Jeetje. Behalve hij,
wie hij ook was.
Doe dat maar niet.
Raak maar niets aan.
Als alles al zo lang hier ligt als ik denk,
wil ik die artefacten nog nergens aan blootstellen.
Je nerderigheid is enorm opwindend. Wist je dat?
Georgie, denk niet dat ik het niet waardeer,
maar ik ben niet beschikbaar.
Alleen ik en mijn kinderen, zonder enige afleiding.
Een echte papa.
Precies.
Jammer. Het viel te proberen. Sexy, donkere tunnel, magische ruimte.
Professor S., Caroline belde. Een noodgeval.
Ik ben net binnen.
Ze onderzoeken de plaats delict nog. Duurt niet lang meer.
Wat is dat?
Het lijkt wel kaarsvet.
Alles in orde?
Ik ben onderweg.
Damon.
Stefan.
Hallo, broer.
Wat is dit?
Wat doe je?
De dagelijkse klusjes.
Wat zat er in die kluis, Damon? Wat heeft je in zijn greep?
Dat doet er niet toe, alleen dat ik beetgenomen ben.
Je zou trots op me moeten zijn omdat ik slechte mensen dood.
Waar is Enzo?
Ga naar huis, Stefan. We redden het hier wel.
Slachthuis...
Omringd door de dood. Dat is wie we zijn.
Al meer dan 160 jaar.
Je vindt het nog steeds waard om te vechten
voor de illusie van je heroïsche leven, maar ik ben er klaar mee.
De knop is om, nietwaar?
Altijd snel.
Ik kan je je menselijkheid teruggeven.
Dat weet ik en ik wil het niet. Ik weet hoe dit eindigt en geloof me,
menselijkheid kan me daar niet van redden.
Waar heb je het over?
Ik heb het over de hel, broeder.
Niet de soort hel die je vastzet in een steen.
Hel en verdoemenis. Ik heb het gezien.
Van dichtbij meegemaakt,
geproefd, aangeraakt.
Het overstijgt zijn reputatie.
Je slaat wartaal uit.
Oké.
Ga. Het wil jou nog niet.
Loop hier weg met je heldhaftige haar intact en kom nooit meer terug.
Niet zonder jou.
Dit is duidelijk ongemakkelijk,
maar na een goede nachtrust word je niets wijzer wakker.
De meiden zitten in de auto. Na het eten mogen ze een ijsje.
Ik ben minstens twee uur weg. Goed?
We halen toffeeijs.
Oké.
Word wakker.
Ik zei: "Word wakker."
Leg binnen 30 seconden uit waarom je achter m'n kinderen aan zat
en nog eens 30 seconden om vragen te beantwoorden over die stomme kluis.
Nu.
Je liet ze de kluis openmaken.
Ik zei je dat dat niet mocht.
Pech voor ons. Vijftien seconden.
Het is ze komen halen.
Nee, niet dit spelletje. Wat is het?
Waarom wil het mijn kinderen?
Wat?
Mijn god. Dat is je tong.
Doe geen dingen waar je spijt van krijgt. Denk aan Elena.
Elena doet er niet meer toe, Stefan.
Waarom? Omdat je je knop hebt omgezet?
Die heb ik van de muur getrokken.
Er is geen knop, Stefan, want er is geen hoop.
Elke druppel bloed die ik heb verspild,
iedereen die ik heb leeg laten bloeden, elke slechte keuze,
heeft mijn lot bezegeld.
Mijn pad en dat van Elena zijn niet hetzelfde.
Haar hiernamaals is beslist gelukkiger dan die van mij.
Voor de laatste keer, ga.
Ik zei nee.
Zet 'm in de auto. Ik zoek Enzo.
We gaan. Het is niet veilig.
We gaan niet zonder Enzo.
Ga nu, Stefan,
voor Damon iets moet doen dat niemand leuk zal vinden.
Laat me los, Damon.
Ga.
Prima. Laat haar los, dan gaan we.
Tot de volgende, Bon.
Enzo.
Snappen jullie het niet?
Denk je dat je hiervan kunt winnen?
Dat kan niet. Mijn leven is voorbij.
Mijn leven is al anderhalve eeuw voorbij,
sinds jij het van me afgenomen hebt.
We gaan.
Ik wilde haar genezen, maar ze bloedde dood.
Ik kon geen informatie uit haar krijgen.
Een tunnel. Ik ging een simpele tunnel in
en ik ben niet in de buurt van mijn kinderen
die worden aangevallen. Pakken we dit verkeerd aan?
Moeten we de rest van hun leven niet van hun zijde wijken?
Geen idee. We weten duidelijk niet wat we doen,
anders zou niemand onze oppas willen vermoorden.
Omdat we verdeeld zijn.
Ik woon op 30 minuten afstand in een triest appartement.
We hebben samen de voogdij. Ik ben te ver weg om te helpen.
Wil je terug verhuizen?
Nee, ik wil hier intrekken.
Ric,
ik wil een gezin en een team zijn, maar we kunnen niet samenwonen.
Ik zei niet dat je moest blijven.
Dat is gestoord. Dit is m'n ouderlijk huis. Waar moet ik dan heen?
Dat weet je.
Je wil er al maanden zijn,
maar uit respect voor mij heb je 't nog niet gedaan.
-Ric... -Caroline, ik wil dat je gelukkig bent.
Dat onze meiden gelukkig zijn.
En een dezer dagen zal ik ook gelukkig zijn.
We kunnen niet aan dit leven ontkomen,
dus laten we zorgen dat we ons leven goed leiden.
Je hebt geen woord gezegd.
Dat was moeilijk voor je.
Dat was Enzo niet.
Of Damon. Ze hebben niet de controle.
Maar al die aanwijzingen, de gitaarsnaar en de hodometer,
die liet Enzo voor mij achter. Dat weet ik gewoon.
Hij wilde dat wij ze zouden vinden.
De volgende keer halen we ze terug van wat hen in z'n greep heeft.
Nog geen 12 uur geleden zei je
dat ik hoopvol moest zijn.
Je had gelijk.
Hij gaf mij de schuld.
Eerder al, dus ik weet niet waarom het me zo kwetst.
Nu voelt het alsof
hij me nooit zal vergeven.
Misschien had je vanmorgen gelijk.
Nee. Jij had gelijk.
Je zei dat er hoop was.
Raap jezelf bij elkaar en zoek de jouwe.
The Odyssey nooit gelezen?
Is dat met Helena van Troje?
"Ons schip, dat voer met dat fijne briesje,
"naderde snel het sireneneiland."
Dit weet ik nog.
De sirenes lokten de zeelui naar de kust met hun lied voor ze hen opaten.
Dit is een van de beste liefdesverhalen aller tijden.
Je bent een hopeloze romanticus, hè?
Als het op jou aankomt, zal ik nooit stoppen met vechten.
Ik zou de oceanen trotseren en voorbij de sirenen varen om bij jou te komen.
"Ik vond een groot stuk was, sneed het in stukken met mijn scherpe zwaard.
"Ik stopte het in de oren van al mijn mannen.
IK STOPTE HET IN DE OREN VAN AL MIJN MANNEN.
"Ze bonden me vast aan handen en voeten
"en zetten me tegen de mast van het schip aan
"en bonden me daaraan vast."
Ik ben fan van de kunstgemeenschap van eigen bodem.
De wijn is smerig, maar de mensen zijn aardig.
Het viel me op dat je in je werk
een zekere innerlijke strijd uit, duisternis en licht.
Een geplaagde geest, als het ware.
Je geniet erg van de thema's over zonde en vergelding.
Erg scherp. Niet veel mensen van hier snappen het.
Dat klopt.
Maar je moet weten dat zoiets als vergelding niet bestaat,
omdat er maar één slechte dag, één verkeerde keuze voor nodig is,
en dan doet de rest van je leven er niet meer toe,
want als je eenmaal door de duivel wordt geroepen,
is het klaar met je.
Prachtig gebruik van rood, trouwens.
Niet elk slachtoffer wil een monoloog.
We weten nog niet of hij het is. Het kan een misverstand zijn.
Het zit zo.
Mijn vriend en ik hebben een geweldige aangeboren reukzin
en een enorme waardering voor bloed.
Het viel ons op dat het rood dat je gebruikt,
heel rijkelijk, moet ik zeggen, misschien iets té,
een zeer bekende geur heeft.
Leg mijn vriend en mij eens uit waarom je schildert met menselijk bloed.
En nog belangrijker,
wat heb je met degene gedaan waar je het van hebt?
Ga je gang.
Fluister het in zijn oor.
En?
Wat is het toch met Midden-Amerika en het kwaad?
Blijf bij ons. Zeg geen woord.
Enzo, enigszins verrast door ons familiebezoek vanavond.
Je zei dat we onze sporen uitwisten.
Dat is ook zo.
Hoe hebben ze ons dan gevonden?
Geen idee. Je zag het zelf. Het wil dat ik gehoorzaam, dan doe ik dat.
Het kan in je hoofd kruipen.
En als het weet waar je om geeft of bij wie je probeert terug te komen,
dan weet je wat er kan gebeuren.
Overweeg je knop om te zetten,
want als je nergens om geeft, ziet het ook niets.
Kom, jongen.
Lieve Elena,
het is niet mijn beurt, maar je moest het van mij horen.
Ik ben hem kwijt.
Ik kan alleen maar hopen dat er nog een klein deel van zijn geest
veilig is weggestopt.
Nog een laatste stukje menselijkheid aan een zijden draadje,
ergens diep begraven.
Ik weet het, Bonnie. Je hebt gelijk. Jij en mijn moeder hebben gelijk.
Ik kan het hem niet vertellen.
Niet vanavond. Ik bel je later.
Katherine.
Nee.
Ik ben Elena.
Elena.
Ik heb je nodig.
Ik weet niet hoe lang ik nog kan vechten.
Ik geef hem niet op, maar het is lastig je vast te houden aan hoop.
Hoop doet pijn.
Misschien wordt morgen beter.
Slechte dag?
Ik heb eens nagedacht.
Jij alleen in dit grote huis.
Ik vroeg me af of je het goed vindt als er nog iemand anders komt wonen.
Met die iemand bedoel ik mezelf, trouwens,
die hier woont
met jou.
Ik wil niets overhaasten,
maar als je het ook maar een klein beetje zou willen...
Hij liet aanwijzingen achter die naar een verhaal over de sirenen wezen.
Jij hebt meer diploma's. Wat weet je over hen?
Er zijn verschillende oorsprongsverhalen. Griekse, heidense mythologieën.
Alle legendes zijn gebaseerd op hetzelfde idee.
De sirenen lokten hun slachtoffers met hun gedachten.
Soms als boodschappers van de duivel gezien.
Iemand heeft hen onder controle.
Geloof je dat sirenen echt zijn?
Om eerlijk te zijn, Bonnie, weet ik niet meer wat ik moet denken.
Elk verhaal moet ergens beginnen.
"Ze betoveren iedereen die hen benadert.
"Er is geen thuiskomst voor de man die hen ongemerkt benadert.
"Met een helder lied betoveren de sirenes hem.
"Terwijl ze in een weide zitten tussen de stapels vermolmde skeletten van mannen
"wiens verschrompelde huid nog aan hun botten hangt."
Erg poëtisch.
Niet alleen poëtisch. Het is echt.
De lichamen die ik zag, de aanwijzingen die Enzo achterliet.
Hij wil dat we de vijand kennen. Dat we hem ertegen helpen vechten.
Wat is dat?
Als ik moest raden, zou ik zeggen dat 't gezang was.
Ze heeft eindelijk genoeg te eten gehad. gezang was.