Ang nakaraan sa The Vampire Diaries:
Kung ano mang nasa loob ng baul,
gustong makalabas.
Mangako ka sa 'kin na hindi mo hahayaan si Alex pakawalan ýon
Pangako.
Bonnie, pakiusap!
Walang lalabas.
Matutulad siya sa akin pagkagising niya, puno ng galit sa lahi niyo.
Kailangan mong lumayo sa kaniya.
-Mahal mo ba siya? -Di ko alam.
Kaya mo bang magmahal at iwan sila kung kailan ka nila pinakakailangan?
Galit pa ako sa 'yo.
Pinahirapan mo ako nang sobra at di pa ako handang kalimutan 'yon.
Pero 'wag mong isiping di ko napapansin ang mga kabutihan mo.
Konektado ang buhay ni Bonnie sa huling Everlasting.
Kung tatanggalin natin iyon, baka mawala rin ang sumpa.
'Yun nga lang, nasa Armory ang Everlasting.
Nakakawala sa baul ang kasamaan at maaaring nasa kung saan-saan lang 'yon.
Bubuksan natin muli ang lugar.
-May balita ka na? -Wala pa.
Ibig sabihin, natalo si Donovan, di na 'yon nakakagulat.
At ngayon, nangangaso si Bonnie sa gubat.
Nasaan na siya?
Sinusundan ang isa sa atin. Saan pa ba?
-Di ba dapat nasa eroplano ka? -Nakansela. Nasaan ka?
Nasa lugar ng kasagutan.
May bangkay sa Armory na tinatawag na Final Everlasting.
Sisirain lang natin iyon
at di na magiging halimaw si Bonnie.
'Pag pinatay mo ang Everlasting, mamamatay din si Bonnie.
At pati na rin tayo.
-Iba ang nasabi sa akin. -Sino, 'yung gusto kang patayin?
'Yung lahi ng mga gumawa kay Rayna Cruz.
'Yung mga galit sa atin.
Maniniwala man tayo o hindi, ito lang ang pagkakataon ni Bonnie.
Pinakamabuti, sirain natin at babalik ang lahat sa normal.
Ang masama niyan, mamamatay tayo
at makukwento ni Stefan sa pinakamamahal niyang Elena ang paghihirap natin.
Nakakalimutan mo 'yung isa pang problema rito?
Ang ibig mong sabihin, 'yung nakakatakot
na halimaw sa baul? Ako nang bahala.
Kapag di na ito magulo, di na rin ito nakakatakot.
Di na mahalaga 'yon. Sinara ni Bonnie ang buong Armory.
-Di kayo makakapasok. -'Wag mo 'kong pangunahan.
Di ako makapasok.
Pangalawang plano Stefan, tawagan mo ex mo.
Di 'yang katabi mo.
Valerie. Kaya niyang higupin ang pagkakasara.
Mabuti naman, pero di ko alam kung nasaan siya.
May pangatlong pagpipilian.
Sasabihin ko na sa iyo, nakakamangha.
Ang pinakanakakagiliw na plano
na makikita mo.
Hindi.
Pupunta lang sila sa pinto at ilagay ang kamay nila.
Alisin mo ang mga anak ko rito, Damon.
-Para kay Bonnie. -Hindi, para sa atin
para di na tayo tatakas. Di iyon sapat na rason para idamay mga anak ko.
Alam mong itong mga sugat natin ay konektado sa kaniya?
Malamang naririnig niya tayong mag-usap.
Hanapin natin si Valerie.
Bahala ka.
Anong pakiramdam makakita?
Nakikita ko minsan ang mga usapan, 'yung itsura nila
pero madalas, nararamdaman ko.
'Yung emosyon nila.
Natatakot sila.
At dapat lang.
Lumalakas ang paghihimok.
Nararamdaman kong pinangungunahan ako.
Ayoko silang saktan.
Pakawalan mo ako. Tutulungan kita. Kaya kitang pigilan.
Alam ko sa sarili kong dapat lang.
Pasensya na, Matt.
Ako si Enzo. Kaibigan ni Bonnie.
Di siya nakinig, di ba?
Matapos ng lahat ng sinabi ko, binuksan niya pa rin ang baul.
-Ang komplikado. -Kung pwede iyon
-makakawala sa mundo, tayo'y-- -Kaya narito ako.
Dapat natin silang kilatisin para alam natin paano lumaban.
Di mo iyon malalabanan.
Di mo iyon mapapatay.
Ilang libong taon na iyong nabubuhay,
'Wag kang matakot, mahal.
Sabihin mo sa akin kung ano iyon.
Nakatatlong biskwit si Lizzie at nakadalawa ako.
Dalawa't kalahati,
Usapang biskwit kaagad ng alas-8 ng umaga.
Oo, gusto nila ng biskwit
at kailangan ni Daddy ng makakapagpasaya sa kaniya.
Kaya ka ng bake?
May mas panlalaking paraan pa ba niyan?
Nami-miss na kita, Mommy.
Nami-miss na rin kita, anak.
Magpaalam na kayo.
-Bye. -Bye.
Mag-ingat ka.
Tatlong taon pa lang sila.
Di dapat sila madamay dito. Hindi pa.
Hinigop ako ni Lizzie noong isang araw.
Kaarawan ng kaibigan nila at kinuha ni Lizzie ang bag ni Josie
binawi ko sa kaniya at hinawakan niya ang braso ko.
Hindi niya sinasadya.
Gusto ko lang silang maging normal.
Desisyon mo iyon.
Tapos.
Salamat.
Di ka pa abswelto rito.
Sa pag-iwan sa kanila o sa pag- kidnap.
-Hindi pa? -Hindi.
-Kahit kaunti? -Hindi, kahit kaunti.
Parang bumabait ka.
Hindi ako bumabait.
Okay.
-Bonnie. -Bilisan mong magmaneho.
-Bakit? Anong nangyari? -Sinusundan kita.
Sabihin mo kay Stefan, bilisan niya at 'wag hihinto.
Paano mo kami nasundan?
May sirena kami ng pulis. Nakatulong iyon.
Sige, di kami hihinto. Pangako.
May anim na sasakyang nagbanggan sa Silangang 60 ng Franklin Drive.
-May naitalang sugatan. -Sabihin mo sa aking wala tayo sa 60.
Nasa 60 tayo.
Hala.
Ako nang bahala.
Stefan?
Bakit papalapit ka?
-Hahayaan mo lang kaming lagpasan ka. -Di ko magagawa 'yon.
-Kaya mo iyan. -Hindi niya kaya.
Dali na, Bonnie.
Pasensya na.
Huhulaan ko.
Isang makalumang kasamaan na may galamay na sisira sa mundo.
'Wag kang magbiro. Walang galamay.
Gugustuhin ko bang malaman?
-Mapipigilan ka ba nito? -Hindi.
Eh di, hindi.
-May balita na ba kay Valerie? -Walang kwenta.
May plano pala kayo.
-Pwedeng ibahagi mo rin. -Magulo.
Mukhang nakakalimutan mo na kung gaano ako kagulo.
Maliit na daanan ilang milya sa Silanganan ng Armory.
Kitain mo ako roon. Dalhin mo ang bota mo.
-Sa tingin mo ayos lang sila? -Dapat nating isiping oo.
At nakasunod pa rin siya sa atin.
Balita kay Damon?
Wala. Makinig ka. Mauna ka na.
Di ka sasama sa akin?
Wala pa akong balita kay Damon. May plano siyang di tayo kasali.
Kaya di magiging maganda ang kalalabasan niyon.
Ako dapat ang naroon.
-Ito na ang pinakamagandang nahanap mo? -Hindi pero pinakamalapit, oo.
Hoy.
Nasaan ang piloto? Kanina pa ako tumawag. Sabi niya dito lang siya.
-Oo, pero sabi mo sa kaniya 'wag na. -Di ko ginawa 'yon.
-Ikaw ba si Damon Salvatore? -Oo.
'Yun ang tumawag.
Ibalik mo 'yung piloto bago kita gilitan.
May pagyanig ba?
Di lang nagkaintindihan.
-Salvatore Airlines. Anong kailangan mo? -Nakakatuwa ka na niyan?
Nalaman ko nga kung nasaan ka, ang piloto, at ang plano mo
dahil kilala kita bilang kapatid. Oo, Damon.
Nakalimutan mo na bang tumatakas ako sa mangangaso, Stefan?
-Tinatakasan ko siya. -Hay nako.
Di 'yon ang dahilan kaya ka sasakay dito.
-Wala kang alam sa plano ko. -Talaga?
Kasi sa tingin ko, pupunta kang Dallas para dumukot ng dalawang bata.
O pupunta ako sa Dallas kasi ibabalik ko sa katinuan ang tatay nila.
At kung di siya pumayag?
Dudukutin ko ang mga bata kasi 'yon ang dapat.
Hindi. Ang dapat gawin ay hayaan ang nanay nila
-na magdesisyon para sa kanila. -Mali siya, Stefan.
Ginusto niya 'yon, at siya ang magdedesisyon.
-Hey. -Hey.
Sabihin mo.
Muntik na kaming masundan ni Bonnie.
Di niyo kayang ipagpatuloy ito. Maghanap kayo ng ibang paraan.
-Kaya siyang iligtas nina Damon at Enzo. -Mabuti naman.
Damay dito sina Josie at Lizzie.
Ano? Anong kailangan nila?
Makapunta sa Armory.
Kayang higupin ni Lizzie at Josie ang sumpa ni Bonnie.
Hindi kaagad ako pumayag
kasi akala ko sa amin lang nina Damon at Enzo, at ayos lang.
Handa akong tumakas. Handa rin silang tumakas.
Pero nakausap ko si Bonnie sa telepono at...
Natatakot siya, Ric.
Nahihirapan din siya at...
Mga anak mo sila. Di ako ang magdedesiyon.
Di ko lang sila anak, Caroline. Anak natin sila.
At dapat parehas tayong nagdedesisyon.
Matalik ko siyang kaibigan.
Di ko alam ang gagawin ko.
Halos isang linggo na mula nang huli ka nilang nakita kaya...
Kung may magagawa tayo para di na umabot ng dalawa o tatlong linggo...
...sabihin mo lang sa akin ang dapat gawin.
Matt.
Matt, ayos ka lang?
Ayos ka lang?
Oo.
Naipit lang.
Kumusta ka? Ayos ka lang ba?
Oo naman. Kung patay na ako, tapos na sana ito
at babalik sa normal ang lahat. Pero di tayo ganoon kaswerte.
Mamamatay din sila, Bonnie.
Namarkahan sila. 'Pag namatay ka, mamamatay din sila.
Paulit-ulit lang ito mangyayari.
Ayos lang. Napigilan kita.
Pipigilan kita nang pipigilan.
Tao ka rin, Matt.
Di ka dapat kasali rito.
Hindi, hindi. 'Wag mo kong iwanan, Bonnie.
Pasensya na.
Bonnie.
Hello.
Kailangan ko ng tulong. May makakatulong ba riyan?
Ang tahimik mo.
'Wag mong sabihing galit ka pa rin dahil sa piloto.
Isasama ni Caroline ang mga anak niya, papasok tayo sa loob, 'yon ang mahalaga.
Anong nangyari sa iyo?
Nagkaayos na tayo kahapon.
Ginaya mo ako.
Ginawa mo ang tama.
Dedma na sa kahihinatnan.
Sumang-ayon tayo, Stefan.
Ipinakalat ko na ang balita.
At isang gabi mo lang nakasama ang babaeng iyon
at heto ka na naman sa dati mong gawi.
Ano ba, 'tol?
Sa tingin mo ba tama ang ginawa ko na dakpin si Caroline?
Isandaang porsyento.
Sabi mo ganoon mo nalalaman kung mahal mo ang isang tao.
At sa sandaling iyon, napaniwala mo ako.
Akala ko wagas ang pagmamahal ko kay Caroline
na gagawin ko ang lahat para maprotektahan iyon.
Napagtanto kong di iyon pagmamahal, Damon. Takot iyon.
-Isulat mo 'yan sa papel. -Noong gabing iyon
nang ibinaba mo ang sarili mo, di dahil mahal mo si Elena.
Natatakot ka na kung hindi, may magagawa kang masama
at mawawala siya sa 'yo habambuhay.
At ang takot na iyon ay sobrang lakas na nasapawan nito ang pagmamahal mo
sa akin o kay Bonnie o kung kanino man.
-Di ito tungkol sa iyo. -Lahat ito tungkol sa akin.
Tiningna kita sa mata, Damon, at nagmakaawang manatili.
At tinalikuran mo ako na parang wala lang.
Naalala ko 'yon kahapon noong ginaya kita.
At napagtanto kong ayokong maging kagaya mo
Ayokong pangunahan ng takot.
Ayokong maging ikaw.
Narito na sila.
Alam niyo kung bakit tayo narito?
Kasi may nasa loob ng gusaling ito na kailangan natin.
Ang problema ay nakakandado ang mga pinto.
Kaya kailangan namin ng tulong para mabuksan iyon.
Alam niyo ba?
Espesyal kayong dalawa.
Kasi kayo ang mga susi.
Maglalaro tayo. Ilalagay natin ang kamay sa pinto.
Naalala niyo noong kaarawan ni Amy?
Kinuha ko ang bag mo. Anong nangyari?
Nasaktan kita.
Oo, kasi may kinuha ako sa iyo.
Ngayon, anong mararamdaman niyo kung may kukuha sa akin?
-Magagalit. -Malulungkot.
Ako rin.
'Pag di tayo nakapasok diyan, baka mangyari iyon.
Baka di ko na kayo makita
o mayakap o matabihan sa pagtulog.
-Gumagana. -Ipagpatuloy niyo lang.
-Magaling. -Magaling kayong dalawa.
Ang galing niyo.
Ang galing niyong dalawa.
Tapos na.
Hihingi ka ng paumanhin sa binti ko?
Alam ko ang plano mo.
Nakikita ko ang lahat sa Armory.
Inilalagay nila ang sarili nila sa panganib.
Hindi lahat ay naghihintay sa Armory.
-Anong ginagawa mo? -'Yung parte ko.
Kailangan ko ng pabor sa iyo.
Isipin mo ako.
-Hindi. -Magkukunwari akong
di ako nasaktan. Malakas ang paghihimok mo
at alam kong di mo kayang kontrolin pero pwede mong isipin.
Ako lang ang habulin mo
mabibigyan nito ng sapat na oras ang mga kaibigan mo.
-Huhulihin kita, Enzo. -Magpasalamat ka sa akin.
Dalian mo, mahal.
Maghahabulan tayong dalawa.
Sige.
Magkita na lang tayo.
Habulin mo na ako.
Nasaan ang mga bata?
Malayo sa kung anomang lalabas diyan.
Para may lumabas, kailangan nating pumasok.
Buti.
Tara ba?
Stefan.
Kung anomang sasabihin mo, mamayang pagkatapos na lang.
Wow, ang ganda rito.
Mas magulo nakita ko.
Itong bagay na 'to na nasa loob ng baul,
alam ba natin kung ano iyon?
Oo.
Kasamaan.
Sabi ni Enzo nasa ataul daw 'yung Final Everlasting.
Hanapin lang natin 'yon at lumayas na rito.
Bakit ka huminto?
Wala na akong gasolina/.
Ibig sabihin, masusundan mo rin ako.
Di ko alam ang nararamdaman mo.
-Pero naisip ko, kung pupunta ka rito... -Enzo.
baka pwedeng sabay tayong kumain.
Alam mong di pwede.
Dali na.
Masarap namana ng risotto ko.
Pasensya na.
Baka nga di masarap.
Nakakatakot naman dito.
Sabi ni Enzo, "'Wag kang pumasok sa baul."
Tiningnan na natin ang lahat.
Alam mo, kung natatakot ka, Damon, pwede ka namang maghintay sa labas.
Damon.
Handa ka na ba rito?
Oo.
Oo, handa ako.
Pero mag-isa ko lang tong gagawin.
Mali ang akala mo.
-Kung anomang naroon ay di maganda. -Kaya kailangan mo ako.
Ako nang gagawa, Stefan.
May naghihintay sa iyo sa labas. 'Pag sumama ka sa akin at nagkamali,
-magkakaroon ng problema at sisisihin ako. -Wala akong pake.
Matutulungan kita.
Alam ko.
At nagawa mo naman.
Nang paulit-ulit.
Natulungan mo ako. At ilang beses ka rin nagkakaproblema.
Ibang klaseng tulong ang kailangan ko ngayon, okay?
Kailangan kitang...
...hayaan ako.
Hayaan mo akong magtaumpay at bumagsak.
Pero hayaan mong gawin ko iyon nang mag-isa.
Pasensya na kung tinalikuran kita noon.
Tama ka, natakot ako.
Alam kong magagalit ka pero alam ko ring magiging ayos ka.
Alam kong di ako marunong magdesisyon at gusto mong nariyan
para patayin sila, pero sa ngayon,
kailangan mong maniwala sa akin.
Okay?
Damon, I--
Ayaw mong mabuhay sa takot, di ba?
Talikuran mo ako ngayon.
At 'wag kang matakot sa mangyayari.
Magtiwala kang magiging ayos lang ako.
Sa kahit anong paraan,
ayos lang ako.
Okay?
Sige.
-Kung kailangan mo ako, nasa-- -Labas ka lang.
Oo.
Ang tagal niyo.
Diyos ko po. Salamat sa Diyos.
Nasaan si Damon?
Di pa tapos.
Di ako makagalaw.
Alam ko.
Hindi, di mo to magagawa.
Labanan mo ako.
Labanan mo ako!
Itulak mo ako.
Sinusubukan ko.
Pero masasabi kong lumakas ka lalo.
Pigilan mo ako.
Pakiusap. Pakiusap.
Mukhang nasagad na ako.
Patawarin mo ako. Patawarin mo ako, Enzo.
Ayos lang.
Pero may kailangan ako sa iyo.
'Pag tapos nito, kalimutan mong nangyari ito.
Alalahanin mo 'yung ibang bagay.
Bagong taon at champagne.
'Yung sinabi kong gumagaling kang maggitara kahit hindi.
At tandaan mo, ilang siglo ang naging paghihirap at kalungkutan ko
bago kita nakilala.
At ng tatlong taon ng pagmamahalan.
Mahal kita.
Mahal kita, Enzo.
Narito ka pala.
Di ko na kayang pigilan.
Di mo na kailangan.
Hay nako.
Ano ba.
Nagawa niya.
Nagawa ni Damon.
Nagawa niya. Nagawa niya.
Wala nang mga sugat.
Mukhang nagtagumpay siya.
-Iuuwi ko na ang mga anak ko. -Sige.
-Kukuhanin ko lang-- -Hindi.
Hindi, dapat kang...
Manatili na lang dito.
Binago mo ang buhay ko.
Alam ko 'yon, di ba?
Binago mo ang lahat.
At dahil doon,
palagi kitang mamahalin.
Kahit na alam kong di mo masusuklian.
-Ric. -Ayos lang.
Sa totoo lang, alam ko naman dati pa.
Kaya nga lang, alam mo--
May mga pagtataong nagkakasundo tayo.
Nagtatawanan kasama ang mga bata o kaya maiiyak kasi pagod na tayo.
Siguro kasi--
May parte sa akin na siguro isang araw,
mag-iiba ang ibig sabihin n'on.
Pero di magiging patas sa iyo.
At mukhang hindi rin sa akin.
Pasensya na.
Hindi.
May parte sa akin na gustong-gusto ng kumpleto at masayang pamilya.
At ayokong pakawalan iyon.
Maging masaya ka dapat.
Nararapat sa iyo ang lahat ng gusto mo.
At kahit anong mangyari, Caroline,
ikaw, ako, at ang mga bata ay iisang pamilya.
At palagi tayong magiging pamilya.
Ang gulo nito, di ba?
Penny.
Hindi ito totoo.
Talaga?
Ang gulo ng buhay mo tapos di mo man lang naisip na baka multo ako?
-Pasensya na. Di ko sinasadya-- -Alam ko. Alam ko.
Ang hirap mo landiin.
Matagal na natiing alam iyon.
Paano ka napunta sa sitwasyong ito?
Hindi ako makatakas sa buhay na ito.
Ganoon talaga, Matt.
Di mo pa sinusubukan.
Anong balak mong gawin?
Gusto ko lang makasama ka.
Isama mo na ako sa iyo.
Pasensya na, Matt.
Di ka rin pwede sa akin.
May magandang buhay pa na naghihintay sa iyo.
Gumising ka lang at hanapin iyon.
Gumising ka/
Gumising ka!
May malay na siya.
Nawalan ka ng maraming dugo, pero ayos lang. Gumising ka lang.
Siya si Damon.
Parang ipis.
Palaging nakakaligtas.
Narito ka pa.
May mga sasabihin pa ako sa iyo pagkatapos nito.
Damon - Palabas na. Ihanda mo ang bourbon.
Ayos lang siya.
Palagi naman.
Kung anomang balak mong sabihin sa akin,
sabihin mo na ngayon.
Nagsinungaling ako kanina.
Gumaan pakiramdam ko.
-Kung sa palagay mo, napatawad ka na... -Napatawad mo na ako.
Medyo napatawad ka na.
Di ba pwedeng magawa mo iyon kaagad?
Sandali. Buhay pa si Enzo?
Akala ko ang tagal ko nang naghintay.
-Salamat. -Sa personal ka magpasalamat.
-Nang may regalo. At-- -Damon.
-Hello. -Sandali.
Damon.
Elena?
Anong sabi mo?
Naririnig ko siya sa baul.
Damon...
si Elena ay nasa warehouse sa Brooklyn.
Alam ko, pero--
Damon.
-Paano kung may nangyari sa kaniya? -Tulungan mo ako.
-Paano kung kinuha siya ng Armory? -Hindi.
-Pakiusap. -Kailangan kong makasiguro.
Damon. Umalis ka riyan.
Pakiusap, tulungan mo ako.
Mag-isa lang ako.
Kailangan kita.
-Nasaan ka? -Narito.
-Nasaan siya? -Nasa baul pero sinara niya ang pinto.
-Buksan mo. -Hindi pwede.
Mga taga-Armory lang ang pwede.
-Bakit di mo sinama si Enzo? -Sinama ko.
Damon.
Ikaw lang?
Tumakas ako.
Ayokong maglaro ng jack 'en poy sa kung sinong magliligtas sa iyo.
Para ka namang bayani.
Di ko tinatalikuran ang ibang tao.
Hindi ko gawain iyon.
Kinikilala kang matalik na kaibigan ng nobya ko.
At para sa akin, ginagawa ng mga bayani ang tama para sa kanilang nobya.
Babalaan na kita.
Di ito palaging matagumpay.
May pakiramdam ako.
Pero 'wag kang mag-alala.
Di naman ganoon kasama gaya ng inakala mo.
Sa una lang masakit.
Pagkatapos n'on...
masaya na.
Mahal kong Elena.
Malapit na sana kami.
Naayos na namin ni Stefan ang mga problema namin.
Malapit nang maging masaya sina Bonnie at Enzo. Si Damon?
Ginawa ni Damon ang tama. 'Yung di makasarili.
Ilang araw kaming naghintay doon.
Di natulog si Stefan.
Pinipilit buksan ang pinto.
Matapos ang isang linggo, nahulaan ni Alaric ang code.
Handa kami sa lahat
maliban sa nakita namin.
Walang laman.
Enzo?
Malinis ang loob. DI ko alam kung paano pero nakalabas sila.
Enzo!
Nag-aalala ako kay Bonnie.
Dalawang mahal niya ang nawala sa kaniya
at wala siyang magawa para mahanap sila.
Di na bumalik ang mga kapangyarihan niya.
Wala siyang magawa.
Tinawagan ko na ang mga contact ko dahil alam kong pupunta sila.
Ganoon kalaki ang utang ko.
Pero umalis ako.
Malungkot man kung iisipin, di ko ito laban.
At kung magiging masaya ako, dapat alamin ko muna kung sino-sino.
Tatlong buwan bago namin narinig ang tsismis.
Mga nawawalang tao sa West Coast.
Nakaka-pursigi.
Pero parami nang parami.
Nasa 20, 50, 60 taong nawawala.
Sila iyon.
Alam ko.
Di ko alam kung anong mali sa kanila o sa ginagawa nila o kung bakit
pero pinapangako ko sa iyo,
ibabalik natin sila.
Basta kung anomang mangyari noon at ngayon
hindi niya kasalanan.
Narito ka pala.
Na- miss mo ba ako?
Di naluluma, ano?
Hindi pa naman.
Isinalin sa Tagalog ni: Jamela Rae Cruz yon