Ang nakaraan sa The Vampire Diaries...
Oo, Gng. Sergeant Donovan.
Penny!
Hindi. Diyos ko. Pinatay ko siya.
'Wag mong sisihin ang sarili, Matt.
Hindi. Ikaw ang sinisisi ko.
Kung gusto mong pag-usapan si Stefan, ayos lang.
Wala akong masasabi sa kaniya noon. Wala akong sasabihin sa kaniya ngayon.
'Di kayo nagkaayos.
-Ayaw kong makipag-ayos. -Hindi, ako.
Gusto kong malaman kung matatanggal ang epekto ng gamot.
Ang epekto ng dugo ko ay 'di na matatanggal.
Ibig sabihin, pinatay mo ang babaeng mahal mo.
Ito na ang huling buhay mo.
Gusto naming kunin ang buhay na 'yan at ibibigay kay Bonnie.
-May papalit sa kaniya. -Sandali, ano?
Kapag nagising siya, magiging tulad ko siya. Galit sa 'yo at sa uri mo.
Bonnie. Uy.
Bonnie.
Sige, dahan-dahan.
Kumusta.
Dahan-dahan.
Uy. Kumusta ang pakiramdam mo?
'Di ko alam. Kakaiba ang nararamdaman ko.
Ngayong wala ka na sa bingit ng kamatayan, mukhang mabuti 'yan.
Sige, ito ang nararamdaman ko. Uhaw at gutom.
-Ako na. -Bibigyan kita ng tubig.
Sige.
Uy.
Ang totoo, sa tingin ko'y mas gusto ko ng alak.
Puro.
Ngayon, 'yan ang babaeng mahal ko.
Tama.
Ano'ng dahilan ng pag-inom natin?
Bagong simula.
Diyos ko. O, Diyos ko. Enzo, hindi.
Ano'ng nangyayari?
Walang nangyayari, kaibigan.
'Yun ang problema.
'Di gumigising si Bonnie.
Niloko tayo ni Rayna. 'Di niya sinabing 'pag binigay ang buhay niya kay Bonnie...
magiging katulad niya si Bonnie.
Kaya kapag nagising si Bonnie, magiging katulad siya ni Rayna.
At nag-uumpisa 'yun sa isang mahabang tulog?
'Di ko natanong habang nasusunog siya.
At bago mo itanong, hindi. 'Di ko natanong ang kaibigan niya...
dahil naglaho rin ito.
-Gumana ba ito o hindi? -'Di ko alam, Enzo.
Wala akong ideya kung bakit 'di siya nagigising.
Ang pwede niyang gawin para pasalamatan tayo...
ay buksan ang kaniyang mata't sabihin kung gusto niya tayong patayin o hindi.
Paano kung hindi?
-Ano? -Kilala ko siya.
Kailangan niyang magising para patayin tayo.
Baka siya si Bonnie kaya 'di siya gumigising.
Mas ligtas siya rito, sa tingin mo? Mas tahimik at mapayapa.
Kinuha mo ba ang mga kandila?
Hindi.
Hindi. Hindi, 'di natin ito gagawin.
Narinig mo ang sinabi ni Damon. Kung magigising siya--
Kapag nagising siya, 'di natin alam ang mangyayari o kaniyang mararamdaman.
Kung itatali siya, tayo ang nagdesisyon para sa kaniya.
Sige. 'Di natin ikakandado.
Pero 'di ako aalis.
Ric, isang oras na lang. Ito ang huling pag-alis ngayong gabi.
Dalawang araw nang naiwan si Lizzie at Josie sa kasambahay.
Alam ko, pero kung may mangyayari...
'di ako papatayin ni Bonie. Sasamahan kita rito.
-Habang nasa malayo ang mga anak natin? -Ikaw na ang lumipad.
Hayaan mo akong manatili at tumulong. 'Yun ang pinakaligtas na paraan.
Ako ang pinakamainam na makita ni Bonnie kapag nagising siya.
At ikaw rin ang gustong makita ng mga bata kapag nagising sila.
Umuwi ka na. Uuwi ako kapag pwede na.
Ipinapangako ko.
Aasahan ko ang pangako mo.
Malalagpasan natin ito.
Sheriff? Alam kong ayaw mong magpaistorbo.
May ebidensya na ba sa kaso ni Penny?
Oo. Mukhang aksidente ang nangyari.
-May kailangan ka, deputy? -Oo.
Gusto kong makibalita kung may nangyayari sa bahay ng mga Salvatore.
Mukhang may pagpupulong kanina.
-Gusto mo bang pumunta ako roon o--? -Hindi, ako na ang bahala.
-Ano'ng gusto mo? -Tiningnan mo ba ang mga mensahe mo?
Nagpadala ako ng siyam.
Abala akong sinasabihan si Matt Donavan na pinatay niya ang mapapangasawa niya.
-Pwede ko bang malaman kung kumusta? -Bawal.
Ayaw ko rin malaman ang kapalpakan niyo kay Bonnie.
Pasensya, maling numero yata. Letrang B ang tinawagan ko, "Bayani".
-Nauubos na ang oras. Magpokus ka. -Pokus ako, Damon.
Nasira ang buhay ko noong namarkahan ako ni Rayna.
Kailangan kong iwan ang lahat, at tumakas.
Kaya kahit gusto kong magising si Bonnie...
'di ko inaasahang umulit muli.
Sige, sige, naiintindihan ko. Wala kang mga ideya. Wala rin ako.
Nagiging malungkot ang pag-uusap na 'to.
'Di ko sinabing wala akong ideya.
Sinabi dati ni Rayna na kailangan niya akong patayin pero ayaw niya.
Naramdaman niya ang pagkatao ko sa ugnayan.
Kung pareho sila ni Bonnie, kailangan natin siyang bigyan ng sandata.
Isa sa atin ang papasok sa isip niya at ano'ng gagawin?
Kukumbinsihin ang utak niyang 'di lahat ng bampira ay mga halimaw.
Kaya ako ang pinakamasama para rito.
Nobya ko siya. Ako ang gagawa.
Hindi. Ako dapat.
Matalik niya akong kaibigan bago pa ako naging bampira. Maipapakita ko sa kaniya.
Tama siya.
Wala ako sa kondisyon ngayon para manduhan.
Gusto ko lang alamin kung may kailangan ka.
Gusto mong tumulong? Gumawa ka na riyan at umalis para makapagpokus ako.
Sige, naiintindihan ko.
Kung akala mo'y nagpaparinig ako, 'di ka nakikinig.
At ngayon, para sa ating paboritong paksa.
May nakakaalam ba?
Mga bampira.
Totoo ba ito o haka-haka?
Bonnie?
Haka-haka.
Mali.
Kasing dami ng mga lamok ang mga bampira.
Nakakalakad sila sa araw, nakakapatay sa dilim.
Baka bampira rin ang ilan sa mga matalik niyong kaibigan.
Ano'ng gagawin natin kapag nakakita tayo ng bampira?
May nakakaalam ba?
Imbitahan sila sa pagsasalo.
Nakakatawa. May iba pa ba?
Ikaw, Bonnie? Ano'ng gagawin mo, ha?
Uupo ka lang ba o tatakbo? O lalaban ka?
Ipakita mo kung paano pumatay ng bampira, Bonnie.
'Di ito totoo.
Ito ang pinagdadaanan mo?
Layuan mo ako.
-'Di ka totoo. -Medyo tama ka. Nasa isip mo ako.
Ligtas ang katawan mo sa kwarto ni Damon.
'Di ito totoo.
At kailangan mong magpokus sa 'kin. Bonnie, kaibigan mo ako.
Caroline?
Kumusta.
May gumugulo sa isipan ko.
Ang lahat ng memorya ay binabago para maging bangungot.
Nagbabago ang utak mo para kamuhian ang mga bampira para maging mangangaso.
Sinusubukan kong lumaban. Ayaw kitang masaktan.
Kailangan mong magpokus kung sino ako, 'di kung ano ako.
May mga anak na ako, Bonnie.
May pamilya.
Kailangan mong makita ang mga bata, lumalaki na sila.
Kailangan mong labanan ang mga boses sa isip mo.
Buksan mo ang mga mata mo at samahan kami sa hapunan.
Nangungulila na kami sa 'yo.
Alam ba ng mga anak mong bampira ka?
Hindi. 'Di pa namin napag-usapan.
Hinihintay ko muna ang tungkol sa pagkakaroon ng anak.
At kapag pinapatulog mo sila...
at hinahawi ang buhok sa kanilang mga leeg...
pagmamasdan mo ito?
Bonnie, nakakadiri 'yan. 'Yan ang gumugulo sa isip mo.
Labanan mo ito.
'Di ko kaya.
Ang nakikita ko ay kawalan mo ng kontrol.
-Sinasaktan ang mga bata. -Hindi. 'Di ako 'yun.
-Alam mong 'di ako 'yun. -At tinatawag mo silang mga anak.
Ano'ng nangyari? Kumusta?
Malala na ito.
O, hindi.
-Sinaksak niya ako. -Sa panaginip?
-Oo. Paano nangyari 'yun? -'Di ko alam, pero namarkahan ka.
-'Di ito totoo. -Totoo ito.
At kapag nagising si Boonie, ikaw ang unang papatayin.
-Kailangan kong magpalamig. -O kumalma ka muna at kausapin ako.
'Di mo naiintindihan ang pagmamarka niya sa 'kin.
Noong nasa isip ka ni Bonnie, gumawa siya ng ugnayan.
Ang peklat ang tanda ng koneksyong ito.
Kailangan mong lumayo sa kaniya, mula ngayon.
Hindi, 'di pwede. Malulutas ito ni Enzo.
-Matutulungan niya si Bonnie. -Nagdusa ako sa peklat ng tatlong taon.
Naranasan ko na ito.
Pagdurusa ang naramdaman mo sa nakalipas na tatlong taon?
Nakikita ko ang mga tatak-koreo, Stefan. Paris, Marrakech, Bora Bora.
Nagulat akong may oras kang sumulat sa gitna ng pagtakas at pag-inom ng alak.
Habang ako, desperado at tinawagan si Klaus para humingi ng tulong.
Hindi ko rin siya mahanap.
-Caroline, basta-- -Hindi, ayaw kong marinig.
Gusto kong respetuhin mo ang desisyon kong 'di tumakas.
May problema ba, deputy?
" Sheriff " na ako. Napakatapang mo para bumalik sa Mystic Falls.
Walang malay si Bonnie sa kama ni Damon.
-'Di na ba mahalaga ang mga patakaran mo? -Ang mga patakaran ang huling...
-alaalang nabuo namin ng nobya ko. -'Di ko binabastos ang nobya mo...
pero ang nobya ko ay nasa bingit ng kamatayan.
At gagamitin ko ang kapangyarihan ko para makahanap ng solusyon na...
kahit kapag nabigo ako, mamamatay ako sa mga kamay niya.
'Di siya magiging ganito kung 'di dahil sa inyo ni Damon.
Paulit-ulit ito. Alam ni Penny 'yun.
-Alam niyang kailangan naming tumindig. -Talaga?
Ano'ng naging resulta sa kaniya?
Kung gusto mo siyang sundan, bahala ka. Pumasok ka roon...
bumaril...
ang dakilang sheriff ng Mystic Falls.
O pwede mong isantabi ang galit mo sa mga bampira...
hanggang gumising ang kaibigan mo.
Ikaw ang bahala.
Sige, Bonnie. Kailangan 'tong gumana.
Aaminin ko, nagduda ako noong nalaman ko ang tungkol sa inyo ni Enzo, okey?
Nagduda talaga ako.
Pero kung 'di niya kayang iligtas ka at ako ang huling pag-asa mo...
lagot tayo.
PANGATLONG DISTRITO
Uy, babae. Gusto mo ba kaming samahan?
Ayaw ko nga.
Ngayon?
Pasensya na. Bitawan mo ako.
Katulad ng sinabi ko...
ayaw ko.
Totoo nga ang sinasabi nila.
Bulok na ang sistema ng mga eskwelahan sa estado.
Enzo.
Kontrolado mo na ang nakikita ko?
Hangga't 'di mo ako kinakalaban sa isip mo.
Ibig sabihin, pwede tayo kahit saan?
Paris ang tinutukoy ko...
kaya bakit nandito tayo sa dati kong ekswelahan?
Itatanong ko rin sa 'yo.
Siguro'y naghahanap ako ng pwede kong panghawakan.
Oras bago maging parte ng buhay ko ang mga bampira.
Katulad ng mga bata kanina.
Inaasar ako ni Chad Carpenter araw-araw pagkatapos ng pagsasanay.
Pero mokong siya, 'di bampira.
Parang binabago ng sumpa kung sino ako.
Baka mali ang lugar na pinupuntahan mo, mahal ko.
'Di rin Paris.
Pantasya ko ito, naalala mo?
Oo, suot ko pa rin ang uniporme. Paano ko makakalimutan?
Sinusubukan mong alalahanin ang buhay na walang mga bampira.
Alalahanin mo na lang tayo.
Noong sumulat tayo ng kanta...
'di mo lang tiniis ang isang bampira...
nagmahal ka rin ng isa.
Tugtugin mo ang kanta at may panghahawakan ka na.
Katulad ko.
Matagal ko nang gustong mahalin katulad ng pagmamahal mo sa'kin.
At mas gusto kong maalala ang mga iyon...
kaysa sa hinaharap kung saan sisirain ko ito.
Wala akong magagawa.
-Kung 'di mo tatanggapin ang buhay-- -Mamamatay ako.
Hindi. Hindi, 'di pwede 'yun. Naririnig mo ako?
Mahal kita.
Pero ito? Desisyon ko ito.
At nakapagdesisyon na ako.
Ngayon, umalis ka na at hayaan mo ako.
Pasensya na, Bonnie.
Pero 'di kita kayang iwan.
Ano'ng nangyari?
Magaling. Sana'y naging masaya kang kasama siya...
dahil kapag nagising siya, sira na ang relasyon niyo.
'Di ko na problema 'yun.
Nilalabanan niya ito. 'Di sa paraang gusto natin.
Kung papatayin niya tayo kapag nagising siya...
mas mabuting bumitaw na siya.
-O, magaling. Gising ka na. -Binigyan mo ba ako ng vervain?
-Oo. -Kinukulong mo ba ako?
-Magalit ka habang tinitingnan ito. -Hong Kong? Nakakatawa.
Ang mahalaga ay umalis tayo at patuloy na tumakas.
"Tayo"? Walang "tayo," Stefan. Matagal nang wala.
Sige. Gusto mong mapag-isa? Bahala ka.
Nakakatawa. Ang tanging dahilan kung bakit nandito ako...
ay dahil gusto mong magwala at dukutin ako nang labag sa kalooban ko.
'Di ikaw 'to. Nirerespeto mo ang desisyon ng mga tao.
Maliban na lang kung buhay ang nakasalalay, walang pag-uusapan.
May pagpipilian ka. Pinapili mo si Elena.
At nawala siya.
Inutusan ako ni Elena na iligtas ang kaibigan niya at iwan siya...
at namatay siya dahil nirespeto ko ang desisyon niya.
Magigising ka na lang at maiisip na dapat mo rin akong respetuhin.
Pero matagal na akong tumigil maghintay.
Desisyon ko ito. Ako'ng bahala o kasama ang pamilya ko.
-Pero 'di ikaw. -Caroline, makinig ka.
Kapag dinamay mo ang pamilya mo, malalagay sila sa panganib.
Kapag iniwan ko sila, inaabandona ko sila.
Masama rin ito. Baka mas malala pa.
Saan ka tumakas?
-Itinakas ko si Caroline. -Mabuti 'yan.
Nakakagulat na sumama siya sa 'yo.
Tinurukan ko siya ng vervain kaya nagawa ko iyon.
Magaling. Linisin at ulitin kung kailangan.
Kung sumasang-ayon ka sa 'kin, alam kong pumalpak ako.
Uy, maling desisyon para sa tamang rason, gumagana sa 'kin 'yun.
Nakakainis kapag nakakalusot ka.
Kaya maganda tayong magkasama.
-Pumalpak ako, ikaw ang bayani. -Oo.
'Di nakakatuluyan ng bayani ang babae, 'di ba? Alam niyong lahat 'yan.
Mula sa lalaking nasa kaniya na ang lahat...
at binabantayan si bubkes.
'Wag ka na'ng magmukmok at magpakatotoo ka sa sarili mo.
Ang lalaking mahal si Caroline Forbes.
Binigyan mo siya ng vervain.
Sa libro ko, higit 'yun sa bulaklak at tsokolate.
Dahil kapag may mahal ka, kailangan mong makipagsapalaran.
Makinig ka, alam kong nakulong ka sa kabaong...
sa nakalipas na tatlong taon...
pero masama ang abiso mo.
Ang totoo, maganda ang sinabi ko kaya ginagawa ko rin 'yun.
Sige, Bon, 'di kita magawang humanga.
Sigurado akong naiinis ka sa 'kin.
'Di ko na gagayahin si Stefan.
Ako ang gagawa nito.
Elena?
'Di ikaw ang pekeng nagbebenta ng pizza.
-Damon. -Parang 'di ka masaya.
-May iba kang inaasahan? -Umalis ka na.
Ikaw ang huling taong gusto kong makita.
O, pwede ba.
Alam natin kung bakit ka nandito.
Alam din naming 'di mo na makikita si Elena.
Ako rin.
-'Di pwede hangga't 'di ka-- -Namamatay.
Kaya nandito ako.
Nagpapasalamat ako bago pa maging huli ang lahat.
-Salamat sa ano? -Sa paglaban.
Mapayapang pagtulog, at ang lahat ng tipikal na gawain.
Sa madaling salita, mamamatay ka na, Bon.
Kahit ayaw kong aminin, magiging masaya ako.
Kaya naman naisip kong pumasok sa isip mo at magpaalam.
Bakit?
'Di ka naman ganyan.
Nakakasakit at 'di totoo.
Inihaharap ko ang eksibit A para sa 'king depensa.
Kung nababasa mo na ito, pwede na tayong magpaalam.
Ikaw sa kapayapaan, ako sa nobya ko.
Ano'ng masasabi mo?
'Di sapat ito.
Dati pa, 'di kailanman.
Maswerte ka't nakabisado ko na.
Mahal na Bonnie. Sana ay maging masaya ka kung mabibigyan ka ng pagkakataon.
Kung may mababago ako sa ating pagkakaibigan, 'di kita dapat...
-pinababa sa kanto sa Amsterdam. -Manigas ka, Damon.
Manigas nga ako. Magkadugtong ang buhay niyo ni Elena.
Nagdurusa ako-- at ang totoo, lahat kami.
--sa buhay na wala ang taong pinakamamahal namin.
Halata namang 'di ikaw 'yun.
Kaya nandito tayo sa harap ng bahay.
Dahil ito ang lugar noong una kong nahalikan si Elena.
Doon sa upuan ang unang beses na sinabi niyang mahal niya ako.
At isang hakbang sa kanan, doon ko siya nakitang ininom ang gamot...
para makuha ang buhay na pinapangarap niya bago mo sirain ito.
Pero ang lugar na kinatatayuan mo ang pinakamasayang lugar.
Alam mo kung bakit?
Dahil diyan mo ibabalik sa 'kin si Elena.
Kaya bakit 'di ka pumanaw at sumuko?
Isa kang halimaw.
Tama ka.
Pero nasusunod ako--
Pasensya na, Bon Bon.
Kailangan kitang gisingin.
Habulin mo ako.
Nandito ka pa rin.
Tama ka. 'Di ligtas dito.
'Di ako ligtas.
Dahil sa peklat na ito...
at baka madamay ang mga anak ko sa gulong ito.
-Alam ko. Maniwala ka. Naranasan ko ito. -Sa tingin mo?
Nasa posisyon mo ako, tatlong taon ang nakakalipas.
At ngayong naintindihan ko na ang nararamdaman mo, mas nagagalit ako...
dahil alam kong importante ang desisyong ginawa mo, at 'di ka nagpaalam.
Noong hinanap kita sa Dallas, 'yun ang nakita ko.
Nakita kitang kasama si Ric at ang mga bata.
At masaya ka. At alam mo ano'ng 'di ko nakita?
Ang sarili ko.
Kaya inisip kong mabuti ang ginawa ko...
kahit na wala akong ideya sa ginagawa ko.
Pasensya na.
At pwede kang magalit sa 'kin sa nagawa ko dati.
At tatlong oras ang nakakalipas.
'Wag kang magpanggap na 'di mo rin 'yun gagawin.
Gan'on din ang ginagawa mo kay Bonnie.
'Di mo matanggap ang mundong mamamatay si Bonnie...
kahit na desisyon niya 'yun.
At alam mo kung bakit?
Dahil mahal na mahal mo siya.
At walang mali roon.
At mahal kita.
At kapag naiisip kong masasaktan ka, 'di ko pwedeng hayaan 'yun.
Sinaktan mo ako.
Higit sa lahat ng nakasakit sa 'kin.
Minahal kita...
at iniwan mo ako.
Alam ko.
Ang paghingi lang ng tawad ang kaya kong gawin at sana'y mapatawad mo ako.
Sa tingin ko, 'di ko kayang gawin 'yun.
Bonnie?
Caroline, nakikita kita.
Nararamdaman kita.
Namarkahan ka, at alam ko kung nasaan ka.
Ayos lang, buhay ka.
Hindi, 'di ayos 'yun. 'Di ko ito kontrolado. Hahanapin kita.
Pakiusap, 'wag mong hayaang mangyari 'yun.
Sige.
Tatakbo tayo.
Ano'ng pakiramdam na mabuhay?
Walang salita ang makakapagpaliwanag kung gaano kita kinamumuhian.
-Sa kabilang banda, gumanda ang balat mo. -Biro. Ang huling kaginhawaan ng patay.
Pwede ba. Alam mong sinabi ko lang 'yun para magising ka.
Talaga? Kaya ka ba takot na tumatakbo sa gubat?
Nakikita mo ako?
'Di lang kita nakikita, pero alam ko ang nararamdaman mo.
Kaya alam kong sa kaibuturan, totoo ang mga sinabi mo sa 'kin.
Sinabi ko 'yun para maligtas ka. At 'di ito ang unang beses.
'Di ba't mas mahalaga ang aksyon?
Kaya mo lang naman ako iniligtas...
ay dahil kapag 'di mo ginawa, 'di ka mapapatawad ni Elena.
Isang pamilyar na palaisipan.
Dahil kapag pinatay mo 'ko, 'di ka patatawarin ni Elena.
'Yun na nga, Damon. Habang ipinapaalala mo...
'di ko na kailangang magpaliwanag sa kaniya.
-Tabi, Matt. -Pakinggan mo muna ako.
'Di ako makapasok sa isip mo kaya normal ko itong gagawin.
Huli ka na. 'Di na ako ang taong nakilala mo.
Kung 'di mo pa nahahalata, 'di na rin ako ang taong kilala mo.
-Namatay siya kasama ni Penny. -Sumama ka sa 'kin.
Tinulungan mo si Rayna dati, kaya ako rin.
Pipigilan kita sa pagpatay, 'di kita tutulungan.
Dahil killa kita, Bonnie. Simula pagkabata.
At 'di ako naniniwalang ang batang nagbigay ng bola sa 'kin noong siyam...
ako ay wala na.
Tulungan mo akong pigilan ito.
Tulungan mo akong manatili sa pagiging tao.
'Di ko alam kung gagana ang paglaban.
Pero susubukan ko kung susubukan mo.
Sige.
Sumakay ka sa trak at pupunta tayo sa ligtas na lugar.
May isang kondisyon.
-Ano? -Kailangan kong patayin si Damon.
Damon Salvatore.
Ang bampirang sumira sa buhay ko ng maraming beses.
Ang nagdulot ng pighati at paghihirap sa mga kaibigan natin...
at magpapatuloy ito hangga't buhay pa siya.
Ang bampirang pumatay sa kapatid mo...
dahil nababagot siya.
Katulad ng sinabi ko...
sige.
Nahanap mo na ako.
Pumunta ka ba sa isang cosplay convention?
O, totoo ito.
Salamat kay Matt, nagbabantay sa gubat habang nag-uusap tayo.
'Di ko siguradong gusto mo 'yan. Lalo na sa mga nagawa ni Matt...
may 60 na porsyento kang makakasakit ng kasangga mo.
Ang galing, Bonnie. Bagay sa iyo ang ganyan.
Ang totoo, 'di ko kailangang tumakas sa 'yo.
-Bakit naman? -Dahil 'di mo ako papatayin, Bonnie.
Tama ka.
Hihiwain kita, susunugin...
saka ko dudukutin ang masama mong puso.
Ikaw ang paalala sa lahat ng nawala sa 'kin.
Kapag nakikita kita, isang mayabang, makasariling parasito...
na umagaw sa buhay ni Elena.
Nakikita mo ang kasaysayan natin?
Ang marubdob na damdamin? Ako ay--
Sige.
Pwede niyo bang ibigay kay Tatay ang telepono?
Kailan ka uuwi, Nanay?
Pag-uusapan namin 'yun ng tatay niyo.
Mahal ko kayo. Alam niyo 'yun, 'di ba?
Mahal ka rin namin.
Sige, mga bata, oras na para matulog.
Kakausapin na ni Tatay si Nanay.
Papatulugin ko kayo mamaya, ayos ba?
Umuwi ka na, Caroline. Haharapin natin ito.
-Paano? -'Di ko alam, basta.
Tatakbo tayong magkasama bilang pamilya.
Hindi, kapag may nangyari sa mga bata, o sa 'yo--
-'Di ko hahayaan 'yun, ipinapangako ko. -Alam mong 'di ka sigurado.
Diyos ko, 'wag kang sumuporta sa 'kin.
Sigawan mo ako at sisihin dahil kasalanan ko.
Kung umalis lang ako noong pwede pa...
Saan kayo pupunta?
Sandali. 'Wag mong sasabihin.
Mas ligtas kapag gan'on.
-Pasensya na, Ric. -'Wag kang humingi ng tawad.
Magpatuloy ka lang.
At, Caroline...
alam mong mahal kita, 'di ba?
Alam ko. Tatawagan kita kapag pwede.
Sumusuko ka na?
Sa kabilang banda.
Nahulog ka sa patibong ko.
O, hindi. Isang putol na puno.
'Di lang ito putol na puno, Bonnie.
Ang libingan ko.
Mula sa Araw ng Pag-alala.
Isang pagsasalo para sa isa sa maraming buhay ni Bonnie Bennett.
-Ano'ng mapapatunayan nito? -Nakaligtas ka.
Napagdaanan mo ang lahat ng ito.
'Di ako ang dapat na mag-alala.
Papatayin kita.
Hindi, 'di mo magagawa.
Alam mo kung bakit kita dinala rito?
Dahil kung mamamatay ako, gusto ko rito, Bonnie.
Para sa karangalan mo.
-Tumigil ka na. Kinamumuhian kita. -Naiintindihan ko.
Wala na ang Bonnie na kilala ko, at 'di na siya babalik.
Pero kinakausap kita, baliw na bruhang Bonnie, ikaw mismo.
Nag-aalala pa rin ako sa 'yo.
Tumigil ka.
Bonnie.
Tingnan mo ito, Bonnie. Naaalala mo ba ito?
Namatay ka. Nagdalamhati kami para sa 'yo.
At bumalik ka.
Marami kang pinagdaanan, Bonnie.
Isang mangkukulam, multo, bangkay...
isang angkla sa kabilang buhay.
At ngayon, ang babaeng papatay sa 'kin.
At lumalakas ka sa bawat pagbabalik mo.
Alam mo bang nakakabilib 'yun, Bonnie? Alam mo bang naiingit ako?
'Di ko kinakaya ang sarili ko minsan.
Tumigil ka sa pagsasalita.
'Di pwede. Dahil ito ang huling sandali kong kasama ka, Bonnie Bennett...
kailangan mong makinig.
Hinahangaan kita.
Naniniwala ako sa 'yo.
At mahal kita katulad ng pagmamahal ni Elena sa 'yo.
At kapag pinatay mo ako...
'di mo ito kasalanan.
Ako ang gumawa nito.
Pero, pakiusap...
patawarin mo ako...
bago gawin ang kailangan mong gawin.
Ayos ba?
Ikaw na ang bahala, Sheriff.
Mas magaling ka kaysa kay Liz Forbes.
Nawa'y mapayapa siya ngayon.
May walong oras tayo para ilayo si Bonnie sa inyong lahat.
-Ayaw kong mag-aksaya ng oras sa'yo. -Uy. Nagpapasalamat ako.
Ngayong ikaw na ang bahala, baka magkasundo tayo.
Kasundo ko ang mga naging sheriff dito.
Ginawa ko ito para sa kaniya.
Kahit pinigilan mo siya, 'di niya makakalimutan ang sarili niya.
'Di ko mapapatawad ang sarili ko.
Tingnan mo, pare.
-Kung anumang nangyari kay Penny-- -Ay kasalanan ko.
At pagsisisihan ko 'yun habambuhay, at magsisimula ako kay Bonnie.
Kaya kung gusto mo akong pasalamatan, alamin mo kung paano siya magagamot.
Sa susunod na 30 milya, pumunta sa hilagang 95...
at makakarating tayo sa Maine bukas ng gabi.
At mula roon?
Wala akong ideya.
Pero aalamin ko kapag kailangan.
'Di ka pwedeng magdesisyon nang basta-basta.
Sige na nga.
Mula sa Maine, sasakay tayo ng barko papuntang Nova Scotia.
Masaya ka na? Kung hindi, lumangoy ka.
'Di 'yan ang tinutukoy ko.
Mahal mo ba siya?
'Di ko alam.
'Di ka pwedeng magmahal at iwan sila sa oras na kailangan niyo ang isa't isa.
'Wag.
Magtanong ka ng tungkol sa direksyon at plano sa paglalakbay...
at kahit anong tungkol kay Bonnie.
Mga desisyong kaya kong gawin.
Ako at si Ric?
'Wag mo akong papiliin ngayon.
Bonnie! Matutulungan kita!
-Pwede bang sumali? -Sige ba.
Pero 'di ito pagdiriwang.
Buhay si Bonnie. 'Yun ang mahalaga.
'Di gumana sa kaniya.
Muntik na akong maging agimat sa sinturon niya kung 'di nangialam si Matt.
Kahit na mahirap tanggapin, si Matt ang bayani ngayong gabi.
Nahanap niya ang salamangkerong tumulong kay Rayna.
Pumayag itong magkuwento noong nakita niya ang sariling lamang loob.
-Sabihin mong matutulungan mo siya. -Baka.
Baka hindi.
Nakadugtong ang buhay ni Bonnie sa huling Everlasting.
Kapag naputol natin ang koneksyon, baka mawala rin ang sumpa.
Malas dahil nakatira ang Everlasting sa taguan ng mga armas.
Oo, sa isang kabaong, mahimbing na natutulog.
Ang dali lang nito.
Nakakalimutan mo kung bakit isinara ni Bonnie ang gusali.
Nakawala ang kasamaan sa baba mula sa kulungan...
at 'di natin alam kung nasaan siya roon.
Maghanda ang kasamaan.
Bubuksan ulit natin ang lugar na 'yun.
Pakiusap.
Pakiusap, patigilin niyo ito.
Isinalin sa Tagalog ni: Phoebe Sanchez .