Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
- Masz matkę? - Miałem. Umarła.
Kochaliśmy ją. She was our world.
Nasza matka sfingowała swoją śmierć, zostawiła swoich synów,
założyła nową rodzinę
i zrobiła wszystko, by zapomnieć o nas na zawsze!
Jak myślisz, kto dał Kai'owi pomysł,
by umieścić Elenę w śpiączce Śpiącej Królewny.
- Kto? - Lily.
Przy każdej okazji wybierałaś Heretyków
- zamiast Stefana i mnie. - Wybacz mi.
Albo jesteś Salvatore, albo jedną z nas.
Mylisz się, Julian.
Lily!
- Damon. - Powiedz coś.
Sama sobie pościeliłaś. Miłej drzemki.
Chciała tylko przebaczenia,
a ty praktycznie naplułeś jej w twarz.
Nie zasłużyła na przebaczenie.
"Kamień Feniksa daje mieczowi moc
przeciwko nieśmiertelnym wrogom".
Kiedy wampir zostaje przebity na wylot,
miecz działa jak magiczny przewodnik,
przenosząc jego ducha do tego paskudnego kamienia.
Celem kamienia jest ukaranie wampirów.
Każdy popełniony grzech wpływa na stworzenie małego, osobistego piekła.
Stefan!
Nie wiem, jakie będzie twoje piekło,
ale liczę, że ona tam będzie.
JESIEŃ 1863 FRONT WOJSK KONFEDERACJI
Wyspałeś się?
Matka?
Salvatore, pomocy!
Henry!
Proszę!
Musisz mi pomóc.
Chodź, Henry.
Zabierzemy cię stąd.
Cześć, bohaterze.
Długo byłeś nieprzytomny.
Poczta!
List z domu?
Od brata.
Kochany Damonie,
mieliśmy ci wysyłać dobre wieści, ale nie mogę.
W Mystic Falls panuje smutek.
Jeszcze większy moim sercu.
Valerie odeszła i nie wróciła.
Ojciec codziennie pije, aż zaśnie.
Zbliża się rocznica śmierci mamy,
a ja nie mogę spać,
jestem sparaliżowany strachem, którego nie umiem nazwać.
Gdybyś tu był, bracie,
pomógłbyś mi przetrwać te niekończące się noce.
Pułkowniku!
Poruczniku Salvatore.
Proszę o przepustkę do domu na dwa tygodnie, sir.
Nie tylko ty byś chciał się urwać.
Prośba odrzucona.
Obawiam się, że mój brat jest w bardzo złym stanie.
Nie prosiłbym, gdybym nie był mu naprawdę potrzebny.
Nie chcę się uchylać od obowiązków.
Wykonam wszelkie zadania.
- Wszelkie? - Wszelkie, tak jest.
Dobrze.
Mam zadanie. Szczerze, to nic przyjemnego.
Jeśli dzięki temu zobaczę brata, podejmę się.
20 kilometrów na wschód jest farma.
Podobno sympatycy Unii ukrywają tam
dezerterów Konfederacji.
Jeśli to prawda,
chcę ich aresztować i sprowadzić do obozu.
Wykonam zadanie.
Dziękuję, sir.
Dwa tygodnie w domu?
Wyobrażasz sobie? Cudownie.
Nie mogę się doczekać, aż zobaczę Olive.
Jest prześliczna.
Masz ukochaną, Damon?
Nie, muszę się zobaczyć z bratem.
Damon, jesteś pewien?
- Czego, Henry? - Tej misji?
Ci dezerterzy, których mamy łapać,
to zwykli ludzie, którzy
przestali wierzyć w sprawę, jak ja i ty.
To prawda.
Mało mnie obchodzi ta wojna.
Szczerze mówiąc, zaciągnąłem się, żeby zadowolić mojego ojca.
I chcesz łapać ludzi, którzy są tacy sami jak my?
Mogli nie dezerterować.
Sami sobie pościelili.
Dzięki nim wrócimy do domu.
Chodź.
Witam panią.
Może pani nakarmić dwóch głodnych żołnierzy?
Nie, przykro mi.
Nie muszę przypominać, że w czasie wojny zaopatrzenie
to pani obowiązek.
Dziękuję pani.
Dzień dobry.
Jesteśmy niespodziewanymi gośćmi.
Mam zajrzeć na górę?
Tak, proszę.
Henry musi się odświeżyć.
Czyste ręce, czysty umysł.
Na pewno w waszej rodzinie
nie ukrywa się uciekinier z armii,
ale mamy swoje rozkazy,
czyli muszę sprawdzić.
Miło, że przysłowie o lenistwie
i kuszeniu diabła traktujecie poważnie.
Mamy dużo owoców.
Widzę.
Nie!
Odłóż broń, proszę.
Nie chcę kłopotów.
Odwróć się i idź stąd, to nie będziesz ich miał.
Ja chcę tylko jechać do domu.
I w tym problem.
Ja też.
Mamo!
Boże!
Damon... Co myśmy zrobili?
Zaczekaj.
Wystarczy przelewu krwi.
Odłóż broń.
Proszę.
Matko?
Witaj, Damon.
Skąd się tu wzięłaś?
Umarłaś na suchoty.
Był pogrzeb w Mystic Falls.
Mój kochany synu.
Oczywiście, że nie żyję.
Sam tego dopilnowałeś.
Umarłaś. Byłem przy tym.
To bez sensu.
Ale zaczynasz pamiętać.
To nie jest prawda.
Twoja dusza tkwi w Kamieniu Feniksa.
To prawda, tak?
W 1863.
Dostałem list od Stefana.
Tracił nadzieję. Chciałem do niego pojechać.
Mimo wątpliwości, zacząłem polować na dezerterów.
Ale wszystko poszło nie tak.
Przyznałeś się do tego, że byłeś odpowiedzialny?
Jak to?
Ty i Henry zapomnieliście o sprawie, nigdy do tego nie wracaliście.
Skąd to wiesz?
Może czas się poddać.
Dlaczego? Po co?
To dezerterzy. Osaczyli nas.
Nie chciałem nikogo zabić.
Męczyły cię rozterki,
ale i tak robiłeś swoje.
Piekło polega na odgrzebywaniu spraw,
o których nie myślałem przez 150 lat?
Będziesz musiała wymyślić coś lepszego.
Im dłużej odsuwasz tę traumę, którą przeżyłeś,
tym trudniej ci będzie.
Rozumiem.
Te tanie terapeutyczne sztuczki
nie są przypadkiem podstępem,
który ma mnie zmusić do żalu po twojej bezsensownej śmierci?
Bo niestety, nie działa.
Nie chodzi o żal.
Chodzi o karę.
Damon?
Wiesz, kim jesteś?
Damon, powiedz coś.
Wiem, kim jestem, Bon Bon.
Super. Czyli wreszcie opanowałam to zaklęcie.
Jak się czujesz?
Jakbym spędził dzień
w młodości Damona Salvatore.
Dzień?
Damon, byłeś martwy przez trzy miesiące.
Nic ci nie jest?
Nie masz ochoty szaleć, czegoś rozbić, rozwalić?
Nie. Ale kiepsko wyglądasz.
Nic mi nie jest.
Jestem osłabiona.
Duszy Juliana w tym kamieniu
szukało trzech heretyków,
ja działałam sama.
Nieźle.
Nie oczekiwałem parady,
ale ktoś mógłby przyjść.
Caroline jest w Whitmore,
Alaric ma wykład, Matt jest na patrolu.
Wybacz, to trwało trzy miesiące.
Jakby ci to powiedzieć...
Czas nie stał w miejscu.
Rozumiem. Bez urazy.
Gdzie Stefan?
Napij się jeszcze.
Gdzie on jest?
Gdy Julian cię przebił,
Nora przebiła Stefana.
Jeszcze nie udało mi się go sprowadzić.
Więc mój brat nadal tam siedzi,
a sprowadziłaś mnie?
A miałam nadzieję, że usłyszę jakieś podziękowanie.
Gdzie on jest?
- W sypialni. - Wyciągnijmy go.
Gdy tylko będę w stanie. Nie mam więcej magii.
Mam to gdzieś, Bonnie. Już!
Trzymasz go w szafie?
- Przed chwilą tu był. - Ale go nie ma!
Pytam, jak mogłaś nie zauważyć,
że nieprzytomny wampir wyszedł?
Bo nie wyszedł z domu!
KTO MA OCHOTĘ NA GRILLA?
Ktoś go zabrał.
Julian jest w Mystic Falls? Wiedziałbym.
Trochę przeceniasz swoje możliwości, Donovan.
Chodzi mi o to, że ten gość nigdy się nie ukrywa.
Jeśli spali ciało Stefana,
nigdy go nie odzyskamy!
Nikt jeszcze nikogo nie spalił.
Julian zostawił list.
Chce nas dokądś zwabić.
Użyjmy zaklęcia lokacyjnego.
Bonnie, nie!
Dopiero co wyciągnęłaś Damona z piekła.
Przecież ledwo trzymasz się na nogach.
Nie mówiła do ciebie, mamusiu.
Wystarczy ci mocy?
Musimy się przekonać.
Bonnie, od paru miesięcy
jesteś na skraju wyczerpania.
Może najpierw sprawdzę kamery.
Komu to zlecisz?
Czy w Mystic Falls zatrudniono kogoś,
od czasu gdy wypadłem z obiegu?
Tak sądziłem.
Znajdziesz go?
Zobaczymy.
Napijesz się?
Jestem w 28 tygodniu ciąży.
To znaczy tak, czy nie?
Co się dzieje w twojej głowie?
Jestem naprawdę ciekawa.
To pewnie cudownie wyzwalające dostrzegać tylko to, co wygodne.
Wiesz, co mnie ciekawi?
Że Kamień Feniksa
uczynił moją matkę dręczycielką w piekle,
choć miał naprawdę wiele opcji do wyboru.
Dlatego błagałam Bonnie, żeby najpierw wyciągnęła Stefana.
- Czemu tego nie zrobiła? - Bo logika wygrała.
Co to znaczy, do cholery?
Nic.
Akurat w tym momencie
nie możesz po raz pierwszy w życiu się zamknąć.
Czego nie wiem?
Słuchaj.
Nie wiem, co przeżyłeś, ani jak tam jest,
ale im dłużej tam siedzisz,
tym bardziej tracisz ludzkie uczucia.
Ale stoję tu i bucham emocjami.
Dlaczego ja, a nie mój brat?
Uznałyśmy, że gdy za długo tam posiedzisz,
wrócisz pozbawiony ludzkich cech,
i postanowisz zabić Bonnie, żeby ożywić Elenę.
Boże, Bonnie?
Zaklęcie działa.
Jest na drodze 29.
Jedź. Zajmę się nią.
Damon.
Ty żyjesz!
Spodziewałem się ślicznej wiedźmy
albo blondynki w ciąży.
Musi ci wystarczyć wredny brat.
Jasne.
Co tu tak śmierdzi?
No tak.
Byłem na stacji benzynowej,
trochę mnie poniosło gdy wziąłem do ręki wąż.
Więc twój brat jest nieźle namoczony.
Wejdź. Siadaj.
Jeśli nie chcesz ze mną zjeść,
może dasz się namówić na papierosa?
Chcesz pogadać?
Naprawdę?
Tak, naprawdę.
Nigdy nie miałem okazji
porozmawiać o przeżyciach w kamieniu.
Opowiadaj. Jak było?
Wszystko chcę wiedzieć.
Chętnie. Jak Stefan wróci do domu,
z wyssaną z kamienia duszą.
Usiądziemy sobie wszyscy razem, otworzymy butelkę
i pogadamy, przegryzając słodycze aż do świtu.
Może ja zacznę.
Gdy obudziłem się w tamtym przeklętym świecie,
zobaczyłem twoją matkę.
Potem ją zabiłem.
Każdego dnia, przez ponad sto lat,
patrzyłem, jak umiera.
Każdego dnia przez ponad sto lat,
moje serce łamało się na kawałki.
To był absolutny koszmar.
U mnie było nieco inaczej.
Daję piekłu jedną gwiazdkę za horror,
i jeszcze mniej za kiepskie hiperbole.
Na ciebie nie podziałało?
Miało być piekło.
Spodziewałem się czegoś innego.
Chyba po prostu się opierałeś.
Jak to?
Nie chciałeś otworzyć się na ból.
Nauczyłeś się wszystko odpychać.
Stefan!
Damon!
Za późno.
Nie.
Tak.
To nie jest prawda.
Ból jest prawdziwy.
Uczucia są prawdziwe.
Jak tylko to zrozumiesz, zrobisz kolejny krok.
Krok dokąd?
Dokąd?
Cześć, bohaterze.
Długo byłeś nieprzytomny.
Poczta!
List z domu?
Kochany Damonie,
mieliśmy wysyłać dobre wieści, ale nie mogę.
W Mystic Falls panuje smutek.
Jeszcze większy moim sercu.
Czy mógłbym prosić
o przepustkę na dwa tygodnie?
Muszę odwiedzić brata.
Nie tylko ty chciałbyś się urwać.
- Nie. - Tak myślałem.
A gdybym mógł pomóc
w kwestii wzrastającej liczby dezerterów?
Skoro już o tym mowa,
jakieś 20 kilometrów na wschód znajduje się farma.
Podobno ukrywają tam sympatyków Unii.
Zrobi się.
Ale żeby było jasne...
Jeśli sprowadzę ich tu żywych,
będę mógł odwiedzić brata.
Tak, pułkowniku.
W porządku.
Dwa tygodnie w domu? Wspaniale.
Wreszcie zobaczę się z moją Olive.
Jest prześliczna.
Masz ukochaną, Damon?
Tak. Nie. To znaczy
Muszę przyznać, że trochę to skomplikowane.
Ci dezerterzy, których mamy złapać,
to przecież zwykli ludzie, jak ja i ty.
Właściwie tak,
ale coś mi się wydaje, że są symbolem czegoś innego.
Oczywiście.
Protestują w imię swoich przekonań.
Zgadza się, Henry,
ale dzięki nim się stąd wyrwę,
o ile przyprowadzę ich żywych.
Dzień dobry, pani.
Może pani nakarmić dwóch głodnych żołnierzy?
I zanim pani odmówi,
przypominam, że udzielanie pomocy
wojsku jest tu obowiązkiem.
Przepadam za szarlotką.
Dziękuję bardzo.
Zajrzę na górę.
Nie rób tego.
Może tam ktoś być.
Nikogo nie ma.
Uprzejmie proszę, żeby odłożyła pani ten nóż
i stanęła przy tym stole.
Proszę.
Ty też, mały.
Proszę, żeby wszyscy stanęli razem przy tym stole.
Damon, co ty robisz?
Zaufaj mi. Wiem, co robię.
Nie trzeba. Nie zjemy kolacji.
Wiem, że w piwnicy siedzi dwóch dezerterów.
Nikomu nie stanie się krzywda.
Po prostu zabierzemy ich do naszego obozu
i będzie po wszystkim.
Nie!
Mamo!
Nie.
Chyba się nie udało.
Damon?
Spokojnie, wiem, kim jestem.
A ty nie jesteś prawdziwa.
Po co mi to?
Jestem osłabiona.
Duszy Juliana szukało trzech heretyków.
A ty zrobiłaś to sama. Wiem.
Wiem, dokąd Julian zabrał ciało Stefana,
usiądź, wyluzuj się,
nie martw się o zaklęcie lokacyjne.
O czym ty mówisz?
Uwaga, zdradzam zakończenie.
Gdy mnie ożywiałaś, Julian ukradł ciało Stefana.
Jadę je odzyskać.
Nie trzeba.
Ciebie miało tu nie być.
Zanim coś powiesz,
nie wkurzaj się na Caroline za to, że mnie pierwszego wyciągnęła.
Nie miałem zamiaru.
Teraz porównujemy przeżycia,
analizujemy symbolizm, przekonujemy się, że jesteśmy silni?
Szczerze mówiąc,
właśnie przeżyłem 168 lat błędów, smutku i bólu w powtarzającej się pętli,
więc wolałbym przeskoczyć do etapu upijania się w trupa.
Zdrówko.
A co?
Co cię tam spotkało?
Okropna opowieść o wojnie secesyjnej.
Wszędzie flagi,
trupy, padający jak muchy ludzie.
Trafiło cię, co?
Kamień ma obsesję na punkcie mojego poczucia winy podczas wojny.
Nie rusza mnie to.
Co?
Naprawdę nic nie czułeś?
Oczywiście, że tak.
Odczuwałem gorące pragnienie powrotu
do biednego brata,
żeby mu pomóc przeżyć rozstanie z dziewczyną, którą ledwie znał.
Czyli niewinni ludzie,
wykrwawiający się na farmie
w ogóle cię nie obeszli?
Wiedziałem.
Co?
Nie jesteś prawdziwy.
Wybacz, bracie. Robimy reset.
Wyciągaj broń, Henry.
Po co?
Bo zaczynam dostrzegać wzór,
musimy razem rozwiązać tę małą zagadkę.
Zaklęcie nie działa.
Nie rozumiem.
Kamień ukrywa jego duszę.
Może zrób sobie przerwę. Męczysz się cały dzień.
Nie może. Im dłużej tam jest,
w tym gorszym będzie stanie, gdy wyjdzie.
A czyja to wina?
Akurat ty nie możesz mnie pouczać.
Spokojnie.
Wszyscy jesteśmy trochę zdenerwowani.
Głęboki oddech,
zaczniemy, gdy Bonnie będzie gotowa.
Nie rozumiem.
Stefana wyciągnęliśmy bez problemu.
Czemu jego nie?
Bo nie jest gotowy.
Gdy tam siedziałem, ledwo pamiętałem kim jestem,
a potem zaczęły się wizje.
Najgorsze nie jest to, przez co się przechodzi,
tylko cień nadziei, że sam się możesz wydostać.
Czemu tak łatwo było połączyć
twoją duszę z ciałem?
Bo w końcu poddałem się cierpieniu, które może cię złamać.
Znając Damona zrobi wszystko, żeby uniknąć takiego bólu,
co znaczy, że możemy nigdy go nie wyciągnąć.
Dwa tygodnie w domu?
Wreszcie zobaczę moją Olive.
Jest pewnie prześliczna.
I tak, Henry, mam dziewczynę.
Leży w magicznej śpiączce.
Długa historia. Jedna rzecz.
Czemu ten dzień?
W długim życiu Damona Salvatore
ta zadyma w stodole była naprawdę mało istotna.
Ale zdałem sobie sprawę, że wtedy wszystko się zaczęło.
Pierwszy raz miałem krew na rękach.
Przyjąłem zadanie. Wydałem rozkaz.
Damon, chyba coś ci zaszkodziło.
Znowu masz gorączkę? Może wrócimy do obozu.
Nie jestem chory.
Chodzi o to, że przez kilka tygodni po masakrze na farmie
byłem pełen poczucia winy i nienawiści do samego siebie.
Wiesz, z kim chciałem pogadać?
Z moim bratem.
To musi być rozwiązanie tej zagadki.
Musimy się dostać do Stefana.
Wtedy przestaniemy ciągle odtwarzać ten dzień.
To ma sens?
Wracamy do obozu. Nie jesteś sobą.
Chcesz zobaczyć swoją prześliczną ukochaną?
Chcesz, Henry?
Rób to co ja.
Rozwiążę to.
Cześć, piękna. Co za uśmiech.
Zapraszam panią, córkę i babcię
tu na ganek. Poczekacie sobie z sierżantem.
Wojskowe sprawy.
Wychodzimy, drogie panie. Właśnie tak. Dziękuję.
Doskonale. Poczekamy na ganku.
Bardzo ładnie.
Zostańcie na ganku. Ładny dzień.
Wiem, że tam jesteście.
Gdy policzę do trzech, wyrzucicie broń
albo zabiję całą rodzinę.
Jeden
Dwa...
Trzy.
Doskonale.
Wychodzimy. Po kolei, ręce nad głową.
Dobrze.
Cześć, bohaterze.
Długo byłeś nieprzytomny.
Jeszcze raz.
Wiem, że masz granat.
Tym razem,
najpierw ostrożnie podacie mi granat.
Potem rewolwery,
gdy policzę do trzech
albo zabiję całą rodzinę.
Jeden...
Dwa...
Trzy.
Wychodzimy po kolei, ręce do góry.
Ręce!
Damon...
Zaczynam was nienawidzić.
Cześć, bohaterze. Długo byłeś nieprzytomny.
Poczta!
List z domu?
Po co to zrobiłeś?
Stefan, nigdy więcej do mnie nie pisz!
Poczta!
Cześć, bohaterze. Długo byłeś nieprzytomny.
Jeśli przyprowadzisz dezerterów,
dostaniesz przepustkę, Salvatore.
A mogą być martwi?
Cześć, bohaterze. Długo byłeś nieprzytomny.
Poczta!
Pieprzyć to.
Damon, dokąd idziesz?
Jak najszybciej dostać się
z punktu A do punktu B, Henry?
- Jak? - Idąc po linii prostej.
Zobaczę się z bratem i wyrwę się z tego piekła,
więc idę prosto do niego.
Dezerteruję do Mystic Falls.
Poważnie? Mogę iść z tobą?
Ciągle powtarzasz, że jestem bohaterem.
Nieprawda.
Granat!
Niemożliwe.
Wejdź. Czekamy na ciebie.
Wreszcie coś innego. Gdzie się wszyscy podziali?
Ciszej.
Widzę ich z daleka.
Kogo?
Żołnierze szukają dezerterów.
Zabiją cię.
Schowaj się w piwnicy.
Nie ma pośpiechu.
To nie jest prawda.
Damon, nie słuchasz mnie.
Już tu są. Idź do piwnicy, jeśli chcesz przeżyć.
- Bracie. - Proszę, proszę.
Wreszcie światło w tunelu.
Ciemny ten tunel, a raczej prawdziwa rzeźnia.
Wiem, czemu nigdy o tym nie opowiadałeś.
Chciałem cię chronić, byłeś w delikatnym stanie.
Przez ciebie podjąłem się tej misji.
Zawsze jest jakaś wymówka, racja, Damon?
Brat, kolega od kielicha.
Ona.
Elena?
Wymyśl coś lepszego.
Wiem, że robię złe rzeczy dla ludzi, których kocham.
Nie chodzi o to, co robisz dla niej.
Chodzi o to, co robisz bez niej.
Cicho. Już tu są.
Co tu się dzieje?
Nie rozumiesz?
Wmawiasz sobie, że chronisz Mystic Falls dla Eleny.
Przekonałeś sam siebie,
że zapewniasz jej bezpieczeństwo, jak możesz.
Usprawiedliwiasz karanie Lily za to, co zrobiła Elenie.
A pomyślałeś choć raz, co by zrobiła Elena?
Dzięki Lily nie mogę jej zapytać.
Czyli musiałbyś spytać.
Wpływ Eleny jest tak słaby,
że nie odróżniasz dobra od zła, jak tylko tracisz ją z oczu?
To będzie długie sto lat, bracie.
Ciekawe, czy cię rozpozna, gdy już się obudzi...
- Co? - Człowieka, który pluł na grób matki,
który sam siebie okłamuje nawet co do tego, co tu się wydarzyło.
- O czym ty mówisz? - Zabierz ręce!
Dość!
- Ona nie żyje! - Co ty robisz?
Misja się nie powiodła.
Niewinni ludzie zginęli, a ty miałeś ich na sumieniu.
- Co chciałeś osiągnąć? - Zobaczyć się z bratem.
- Co chciałeś? - Brata.
Co chciałeś?
Chciałem mojego brata.
Nie okłamuj się.
Kogo najbardziej chciałeś zobaczyć,
zanim ukryłeś swoje tajemnice,
nim nauczyłeś się ukrywać przed bólem?
Ja...
Ja chciałem...
Mojej matki.
Cóż. Już za późno.
Damon, możesz się ruszyć?
Proszę, pomóż mi.
Damon, możesz się ruszyć?
Proszę, pomóż mi.
Po co? To nie jest prawda.
Ból jest prawdziwy. Uczucia też.
Ty się dobrze bawisz?
Umrę, wiedząc, że syn mnie nienawidzi.
To prawda.
Dlaczego?
Bo chciałaś mi odebrać Elenę.
Czemu nie chcesz mi pomóc?
Proszę.
Dlaczego?
Bo odebrałaś mi jedyną osobę, dzięki której byłem szczęśliwy.
Bo miałaś za mało sił,
żeby odejść od męża,
bo zachorowałaś i nas zostawiłaś,
bo nie wróciłaś.
Nienawidzę cię, bo tyle razy mogłaś do nas wrócić,
ale tego nie zrobiłaś.
Pierwszy raz straciłem cię, gdy ojciec odesłał cię do szpitala,
a potem gdy wyciągnęliśmy cię ze świata więzienia,
straciłem cię po raz drugi, bo wybrałaś inną rodzinę,
a teraz umierasz.
Trzy razy cię straciłem.
Trzy razy miałem okazję powiedzieć ci wszystko, co chciałem.
Trzy razy wszystko zepsułem.
Mój kochany synu.
Mamy jeszcze czas.
Powiedz, to co chciałeś.
Powiedz.
Mamo, przepraszam.
Tak mi przykro.
Daj mi szansę,
a wszystko naprawię.
Daj mi szansę, byś mogła mnie pokochać.
Nie.
Nie skończyliśmy.
Muszę ją odzyskać.
Damon!
To ja. Jesteś bezpieczny.
Już dobrze.
Nie, jeszcze raz!
Odeślij mnie. Wiem, co robić.
Damon, to nie jest prawda.
Wiem. To się nie dzieje naprawdę.
Damon! Nie!
- Damon! - Nie!
Damon...
Muszę do niej wrócić.
Czemu ciągle tu jestem?
To nie była prawda. em?