Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Dzieci Alarica to przyszłość sabatu.
Chroniliby ich w każdy możliwy sposób.
Są w tobie.
Całkowicie zrozumiem, jeśli zechcesz zwiać.
Nigdzie się nie wybieram, bo cię kocham.
- Wyjdź za mnie. - Tak!
W 1863 roku Valerie zaszła ze mną w ciążę.
Julian bił ją tak długo, aż dziecko zmarło.
Chcę jego śmierci, Damon.
Zabrał jej dziecko, a ty chcesz stanąć po jego stronie?
Nie. Co robisz?
To nie odzwierciedla naszej miłości.
Nora!
Nasza matka zrobiła wszystko, by o nas zapomnieć.
Jeśli o mnie chodzi, zasługuje na to, co dostanie.
Albo jesteś Salvatore, albo jedną z nas.
Mylisz się, Julian.
Lily!
- Damon. - Powiedz coś.
Sama sobie pościeliłaś. Miłej drzemki.
ZA TRZY LATA
Stefan, nie możesz jechać.
Ma Damona i Caroline.
- Bo chce ciebie. - Więc mnie dostanie.
Spaliłem Porsche,
- więc muszę pożyczyć twój samochód. - Jadę z tobą.
- Nie ma mowy. - Stefan.
Ma już dwoje ludzi, na których mi zależy.
Trzeciej osoby nie dostanie.
Jeśli coś ci się stanie, urządzę piekło temu, kto cię skrzywdził.
Nie dramatyzuj.
Wrócę, zanim zaczniesz tęsknić.
DZISIAJ
To wszyscy?
Nikt więcej nie przyjdzie na pogrzeb?
Gdzie twoja dziewczyna?
Nie twoja sprawa.
Jakaś kłótnia?
A gdzie Julian?
Nie odzywają się do mnie od trzech dni. Stanęłam po stronie Lily.
Zapomniałeś?
Jesteśmy sami.
Beau nie był w stanie przyjść i się pożegnać.
Zapewne nie umiał znaleźć słów.
Dobra, zakopujemy.
Czekaj.
Trzeba coś powiedzieć.
Nie trzeba.
Owszem, trzeba.
Gdy byłam mała, bardzo kochałam moją mamę.
Ona mnie też.
Dopóki nie dowiedziała się o moim problemie z magią.
Gdyby tylko wiedziała, że mam więcej dziwnych cech.
Gdy się ode mnie odwróciła,
nie sądziłam, że jeszcze kiedyś doświadczę takiej miłości.
Pokazałaś mi, że się mylę.
Dziękuję, Lily.
Następna?
Widziałaś moje najjaśniejsze i najciemniejsze strony.
Bez względu na moje nastroje, zawsze widziałaś we mnie światło.
Będę tęsknić, Lily.
Kremowe fiołki.
Pamiętałaś.
Oczywiście.
Dziękuję.
Zostawimy was.
- I co? - Ile razy masz szansę
wygłosić ostatnią mowę nad grobem matki?
Słuszna uwaga.
Może tak.
Lily,
gdy żyłaś, byłaś okropną matką,
po śmierci nic się nie zmieniło.
Masz rację, dobrze mi to zrobiło.
Przykro mi.
Obiecuję, że wszystko naprawię.
W zeszłym roku mieliśmy 10 skrzyń, w tym roku mam nadzieję na 20.
Nie chodzi o rzucanie zaklęć na ludzi, żeby byli hojni.
Jak ja wyglądam. Brzuch mi wyskoczył.
ŚWIĄTECZNY JARMARK
Mam piwny brzuch.
Możesz się przebrać za Mikołaja.
- Na pewno nie jestem ci potrzebny? - Po co?
Chodziłbyś na nudną szkołę rodzenia.
Lepiej ścigaj nieśmiertelnego drania, który zabił twoją matkę.
To ważniejsze.
- Dam sobie radę. - Oczywiście, że tak.
Caroline? Jesteś?
Tak. Jestem.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Byłoby lepiej, gdyby pomocnik trzymał się planu,
zamiast zatrzymywać się w każdym barze, jaki mijamy.
Na tym polega łażenie po barach.
Nie narzekaj, bo dostaniesz rózgę pod choinkę.
Muszę kończyć. Zadzwonię później.
"Hej, Stefan, wspominałam, że Bonnie widziała,
jak mieszam krew z majonezem"?
Dobra, po pierwsze,
to były cukrowe pianki, a po drugie, jem za troje
- i mam zachcianki. - To czemu mu nie powiedziałaś?
Nie musi znać każdego szczegółu mojej magicznej ciąży.
W dodatku to dzieci Alarica.
Nie powinnaś tak głośno o tym mówić.
- Idziesz ze mną na zajęcia? - Jasne.
Wiesz, że to szkoła rodzenia, a nie kurs maturalny.
Poradzisz sobie?
Jeśli ty sobie radzisz z tym wszystkim, będąc w ciąży, to ja też dam radę.
Idź na zajęcia.
Tu jest najmniej obrzydliwych zdjęć. Doucz się.
Jak będą do ciebie mówić?
Wujek Stefan?
Wujcio Stefcio? Wiem!
Dziwny facet, który kręci się koło mamy,
ale nie jest tatą.
Ona też nie jest ich mamą.
Mówimy o Caroline. Myślisz, że odda dzieci
nieźle funkcjonującemu alkoholikowi i zostawi go samego?
- Zrobi, co będzie chciała. - Ale z ciebie dyplomata.
Będziesz świetnym nie-ojcem.
- Ale to już przerabiałeś. - Co takiego, Damon?
Prawie bycie ojcem.
W ostatnich tygodniach twoje dowcipy zrobiły się żałosne.
Jestem ci potrzebny, braciszku.
Przekopane. Julian ma prawie 500 lat. Nie pokonasz go sam.
Masz za mało strzałek z werbeną i drewnianych kołków.
Nie gadaj tyle, lepiej pomyśl, co zrobimy.
Trzeba było zabrać Beau.
Chcę ci pomóc.
Wszędzie mam ukryte strzykawki z werbeną i granaty.
Jeśli się potknę, zagłada wampirów.
Spokojnie.
Ajerkoniaku?
Juliana tu nie ma.
Jeśli to cię martwi.
Wraca?
Nie twoja sprawa.
Zostawiłam kilka rzeczy. Zabiorę je i znikam.
Widziałaś ją?
Rozmawiałyśmy.
To twoja wina.
- Wszystko rozwaliłaś. - Gdybym tylko się nie zakochała
i nie podstawiła brzucha z dzieckiem pod but Juliana.
Trzymasz się swojej historyjki?
To nie historyjka.
Nawet jeśli nagnę wyobraźnię i uznam, że to prawda,
to moment, który sobie wybrałaś, był podejrzanie wygodny.
Co to ma znaczyć?
Miałaś ponad sto lat, żeby opowiedzieć, co się stało.
A zrobiłaś to dopiero, gdy znowu byłaś blisko Stefana.
Gdy mogłaś wzbudzić współczucie.
Zawsze myślałam, że jesteś miła.
Że jednak masz dobre serce.
Chyba się myliłam.
Nora bez ciebie rozkwitnie.
Chyba jesteś zmęczona.
Nora. Co za niespodzianka. Co tu robisz?
Mam zabawkę. Dla dziecka.
PRZEPRASZAM
- Nie trzeba było. - Nie dla ciebie.
Miał być pasywno-agresywnym prezentem dla Mary Louise, gdyby wróciła,
ale jakoś się nie zapowiada.
Co za hojność.
Wiem.
Dostarczone. Brawo.
To już wszystko.
Skąd dziecko będzie wiedziało, że to zabawka ode mnie?
Powiem mu.
I nadal tu stoisz.
Chcę zrobić coś więcej.
- Zapisałam się na zajęcia. - Poszłaś na studia? Po co?
Byłam ciekawa, jak wygląda szkoła,
- a Mary Louise była przeciwko. - Na złość.
Doskonały powód, żeby iść na studia.
Widzę, że potrzebujesz pomocy.
Od heretyczki z piekła rodem, która porwała moją przyjaciółkę?
To było dawno. Naprawdę pozwolisz, żeby szczytny cel na tym ucierpiał?
To ja jestem zła?
Przyjmowanie prezentów.
Stoisko jest tam, daleko.
Widzisz?
Z MIKOŁAJEM PO PUBACH SUNBURY
Wyjaśnijmy coś. Pomoc w zabiciu Juliana to mój świąteczny prezent.
Nie spodziewaj się, że dostaniesz ode mnie skarpety, albo telewizor.
- Musimy go znaleźć i zabić. - Znajdziemy.
Bonnie rzuciła zaklęcie lokacyjne, jest w Sunbury. Więc jesteśmy.
Alkohol mi się skończył.
Pitstop.
BARY Z MIKOŁAJEM
Wesołych Świąt, bracie.
Znaleźliśmy go.
OTWARTE
Wiele twarzyczek będzie rozczarowanych w świąteczny poranek.
Gdybyśmy nie stawali w każdym barze, może byśmy im pomogli.
Albo na stosie leżałyby dwa ciała więcej.
- Co ty gadasz? - Mówię,
że lepiej stąd spadajmy.
Rozejrzyj się. Julian najwyraźniej odleciał w kosmos.
Od kiedy logicznie myślisz?
Przedstawiam ci rozsądnego Damona.
Pojawiam się, gdy Stefanowi odbija.
Od chwili, w której mścisz się za mamę i fakt nie zostania tatusiem.
Nie sądzisz, że Julian zasługuje na śmierć?
Na sto procent. Ale sami nie możemy zginąć.
Więc zróbmy przerwę, znajdźmy jakieś wsparcie.
Ty jesteś wsparciem. Ale kiepsko ci to wychodzi.
Dobrze, że Julianowi odbiło. Przestał się pilnować.
Widzisz te rany? Są świeże.
To znaczy, że jest niedaleko. Pomóż mi go znaleźć,
- inaczej... - Nie dramatyzuj. Pomogę ci.
Odbieraj.
- Halo. - Bon Bon.
- Wybacz, że cię o to proszę. - Co za urocze powitanie.
"Cześć Bonnie, czegoś potrzebuję".
Od razu czujesz się taka kochana i potrzebna. Co z Julianem?
Rzuciłam już zaklęcie lokalizacyjne.
Właśnie. Dzięki temu wylądowaliśmy
w tej dziurze pełnej Mikołajów. Jest może sposób na to,
żeby było dokładniejsze?
Podałabyś jakiś adres?
- To tak nie działa. - Jasne.
Jest tak.
Stefanowi odbija. Pogania mnie jak szalony.
Miałem nadzieję, że masz jakieś informacje.
Rozumiesz?
Możliwe, że będę mogła coś zrobić.
- Genialnie. - Wyślę sms-a.
Widziałeś, coś załatwiłem.
Co zrobić, gdy wbrew planom wody jednak odejdą w domu?
Sprawdzić kolor, zapach, ilość i czas.
Znaleźć plan porodu, zadzwonić do położnej.
Ktoś tu się dobrze przygotował.
Mam nadzieję, że nie tylko ja. W końcu chodzi o dziecko.
Każda z nas sprowadzi na świat życie.
To ogromna odpowiedzialność.
Jak zwykle, Caroline, słowa pełne wsparcia. Dziękuję.
Wrócimy do tego następnym razem.
- Nie patrz tak na mnie. - Jak?
"Od hormonów dostajesz szału".
Zresztą, jeśli chcesz wiedzieć,
to po prostu męski sposób na umniejszenie daru,
jaki nasze ciała dają temu światu.
Feministyczny manifest ciężarnych. Rozdział 4, strona 43.
Akurat ten cytat był w rozdziale 3.
Myślałaś, że nie przeczytam tych książek?
- To profesor w Whitmore. - Ona jest studentką.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Mój wampirzy słuch działa ostatnio zbyt dobrze.
Założę się, że ma same szóstki.
Nie, w porządku.
Po prostu nie rozumieją
subtelności realiów 21-go wieku.
Każdy tworzy taką rodzinę, na jaką ma ochotę.
Może lepiej im wyjaśnię.
- Caroline. - Mam chłopaka.
Który nie jest ojcem...
Caroline. Twoje oczy.
To pewnie
przez hormony.
To ma być prezent? Naklejki?
Kupił je pan na stacji benzynowej, czy wygrzebał ze śmieci?
- Profesor Dowling, czy Markus? - Słucham?
Musiałaś zapisać się na literaturę. Z kim?
Błagam, oby to był Dowling, nie Marcus.
- Radzę sobie z trudnymi ludźmi. - Wiem.
Dlatego polecam Dowlinga.
Wolałabym, żeby Markus przeżył semestr.
To był żart.
- Powiedzmy. - Niech zgadnę.
- Kakao z werbeną? - Prawie. Z bourbonem.
Przepraszam, że byłam ostra.
Podobno wysłuchałaś Valerie, poparłaś Lily w walce z Julianem.
Może starasz się zacząć od nowa. Nie masz nikogo innego.
Cudownie. Przyjaźń z litości. Tego mi tylko brakowało.
Uniwerek może być trudny i straszny, albo fajny.
Przyjaźń to przyjaźń.
- Czego ode mnie chcesz? - Słucham?
Nie urodziłam się wczoraj. Pytaj.
Chciałam zrobić dobry uczynek. Zacznę od ciebie.
Słyszałaś o mieście zwanym Sunbury?
Kiedy skończysz ten etap wyparcia?
Na co ty czekasz, Stefan? Na moje załamanie nerwowe?
Na emocjonalny wybuch i łzawe przyznanie do winy?
Długo sobie poczekasz.
Nie wierzę, że tak mało obeszła cię śmierć własnej matki.
Dlaczego? Śmierć nie wymaże tego, co nam zrobiła.
Tak właściwie, teraz obchodzi mnie jeszcze mniej.
Cześć, chłopcy.
Przepraszam.
- Co ty robisz? - Gdzieś mi zaginął
telefon komórkowy.
Cholerstwo jest tak małe, że jak wypadnie z ręki,
to znika. Koniec poszukiwań!
Jest.
Ale mi głupio. A tobie?
Myśleliśmy, że masz jakiś wielki, maniakalny plan,
a ty jesteś pijakiem,
psującym wszystkim zabawę, bo zgubił telefon.
Mieliśmy kilka ciężkich tygodni,
chyba wszyscy jesteśmy wstrząśnięci
po tym, co się stało.
My?
Jacy my?
Straciliście matkę, a ja miłość mojego życia.
Nic dla ciebie nie znaczyła.
Była dla mnie wszystkim!
Przykro mi.
Tak.
Pamiętasz ten miecz?
Wbiłeś mi go w pierś?
Wtedy czegoś ci brakowało.
I to dosłownie.
Gdy przebije się serce wampira
skompletowanym mieczem,
jego dusza w magiczny sposób
jest przenoszona do tego,
paskudnego kamienia.
Kamień został stworzony, by ukarać wampiry.
Takie jak wy, chłopcy.
Każdy grzech, jakiego się dopuściliście, zostanie odtworzony w waszym piekle.
Spędziłem tam ponad sto lat.
Sto lat.
Lily mnie uratowała.
I przez krótką chwilę
wróciła do mojego życia.
Tylko dla niej odpychałem szaleństwo, które poznałem w kamieniu.
Jedyna osoba, dla której
zachowywałem się normalnie.
To było normalnie?
Owszem.
Ale
teraz?
To były ciemne chwile.
Pojechali za nim do Ridley Park, Old Saybrook i wreszcie do Sunbury.
Lepiej niech uciekają. Julian nie lubi samotności.
To miasta, w których kiedyś mieszkał.
Przypomniałem sobie, jak wyglądało moje dawne życie.
JULIAN NIE JEST SAM. UCIEKAJCIE
I przypomniałem sobie,
że to było fajne życie.
Byłem otoczony przez ludzi, których kochałem.
Przez przyjaciół.
Dwoje.
I jeszcze dwoje.
Raphaela poznałem we Florencji, w 17-tym wieku.
Był malarzem. Beznadziejnym,
ale malarzem.
Wredna Robin,
znalazłem ją w zakonie w Massachusetts.
To był 1802?
Lubiła te siostrzyczki.
A Seth?
Uratowałem cię przed oszalałym poszukiwaczem złota w Kalifornii.
Xi Nguyen.
Ciebie poznałem w zeszłym tygodniu, w Portland.
Wiem, że jeździcie za mną od dłuższego czasu.
Oby nie w podejrzanych zamiarach.
To zależy. Zabicie ciebie to podejrzany zamiar?
Dobra, chłopaki, słuchajcie.
Wszyscy tęsknimy za Lily.
To znaczy, głównie wy.
Ale na pewno, gdziekolwiek nie trafiła, patrzy w górę i myśli sobie:
"Szkoda, że chłopcy tak się kłócą".
- Nigdzie nie idę. - Dobrze.
- Świetnie. - Fajnie. Plan B.
Nasączone wódką, łatwopalne kostiumy.
- Mogę dostać coś chłopięcego? - Oczywiście, że tak.
Możesz być kim tylko chcesz. Niech nikt ci nie wmawia, że jest inaczej.
Co? Zdziwiona, że nie masakruję pacjentów z białaczką?
- Dzień się jeszcze nie skończył. - Zawsze lubiłam święta.
Gdy byłam mała, wszystko wyglądało inaczej.
Byłabym zadowolona, gdybym dostała kijek i kółko.
Ważna była rodzina.
Jaka podobna do niej.
- Co? - Zerwałaś z Mary Louise.
- Dokonała złego wyboru. - Ale...
Jakie ale? Musisz o niej zapomnieć i zacząć żyć dla siebie.
Nie możesz myśleć o przeszłości, żyj chwilą obecną.
To znaczy, że musisz przestać o niej myśleć i gadać.
Dla ciebie umarła.
Czyżby?
Możemy porozmawiać?
Mało brakowało, a urwałabym im łby.
Kretyni. Zasłużyli na to.
Tego mi było trzeba.
Nie mów.
DAWCA KRWI
Myślisz, że to nie zaszkodzi dzieciom?
- Caroline. - Poważnie pytam.
A jeśli krew jest jak alkohol? Może im zaszkodzić?
Jeśli jest ci potrzebna, to co się może stać?
Nie wiem. Ty też nie wiesz.
Bo nie ma badań, nie ma książek.
Doskonale sobie radzisz.
Możesz przestać to powtarzać?
Ale to prawda.
Rozumiesz, że dałaś mi tyle szczęścia? To przecież cud.
Zmieniłaś moje życie.
Prosiłam, przestań!
Muszę iść.
Caroline?
Słucham.
Czego?
Przeprosisz mnie?
Ja mam przepraszać? Za co?
Za to, że przyjęłaś moje oświadczyny,
a potem odrzuciłaś pierścionek, który ci dałam.
- Który dostałaś od Juliana? - To ci przeszkadza?
Przez niego Lily nie żyje.
Nieprawda.
Julian przeżywa to tak samo, jak my.
Wszystko przez historyjkę Valerie.
Ciągle mu wierzysz. To kłamca.
Czemu tego nie rozumiesz?
Jeśli powiem, że rozumiem,
wrócisz do domu?
Mam dość tej kłótni.
Ja też.
Mam dość, Mary Lou.
To koniec.
Od dawna tego chciałaś, prawda?
Jakbyś to planowała.
- Masz paranoję. - Czyżby?
Szybko ci poszło.
Zapisałaś się na studia,
wprowadziłaś do akademika, zaprzyjaźniłaś z wrogiem.
Czy ty mnie śledziłaś?
Sama nie wiem, kogo śledziłam, nie zachowujesz się jak moja dziewczyna.
Chciałam to wszystko robić z tobą.
Ale ty się boisz wychodzić z domu, boisz się zmian.
To ja się boję?
Udajesz Mikołaja przed jakimiś żałosnymi ludźmi.
Kiedy ostatnio zrobiłaś coś dla potrzebujących?
Nie wiem.
Może gdy zaczęłam się z tobą umawiać.
Weźmiemy broń, odseparujemy go od przyjaciół.
Nic z tego. Wsiadamy do samochodu i wracamy.
Co? Właśnie tworzy własną armię. On coś kombinuje.
Po prostu upija się z kolegami. To jakieś gniazdo os.
Lepiej go nie kop.
Akurat ty nie powinieneś się poddawać.
- To przez ciebie on jeszcze żyje. - Co to za porąbana logika?
Zabilibyśmy Juliana, jak tylko się pojawił.
Ale nie, chciałeś ukarać Lily długimi torturami.
Sama się ukarała, krótkim kołkiem.
Od tygodni ci się przyglądam.
Chciałem zobaczyć chociaż cień żalu na twojej twarzy.
Czego miałbym żałować?
Trudno było powiedzieć jej coś miłego, kiedy umierała?
- Nie chciałem kłamać. - Chciała tylko przebaczenia.
- A ty ją upokorzyłeś. - Nie zasłużyła na wybaczenie.
Bo popełniała błędy?
A może dlatego, że nie wybrała ciebie, zamiast Valerie.
Zawsze jej wszystko wybaczasz.
Aniołek mamusi.
Zachowujesz się jak rozpuszczony bachor.
Tchórz.
Miałeś szansę wszystko naprawić, nadal ją masz.
Koniec wycieczki, bracie. Chcesz tam wracać i ryzykować?
Proszę bardzo. Wracam do domu.
Błagam powiedz, że Julian wreszcie nie żyje.
Chciałbym. Wracam do domu. Damon mnie zostawił.
A już miałam nadzieję, że wreszcie koniec.
Uważa, że przesadzam.
Żadna reakcja nie jest przesadzona, po tym, co nam zrobił.
Mam dość tego, że wszyscy wybaczają temu potworowi.
Powinnam była pojechać z tobą.
- Mogliśmy to zakończyć. - Jeszcze możemy.
Widziałaś Mary Louise?
Siedzę tu cały dzień.
Nie należy mi się lepsza obsługa?
Chyba masz już dość.
- Nie masz pojęcia, jak źle trafiłeś. - Jesteś pewna?
Nie potrzebujesz przyjaciela?
Nie ułożyło się z Norą, prawda?
Jeśli cenisz swój język, lepiej go powściągnij.
Nie rzucaj gróźb, gdy stoi za tobą ukryty heretyk.
Zemsta jest fajna.
Zostań z nią i pilnuj, by się nie obudziła, aż Julian nie umrze.
Chyba kiepsko poszło.
Powiedziała, że była ze mną z litości.
Przynieść ci chusteczkę?
Nie trzeba. Wzięłam jedną z twoich ohydnych bluzek.
Możesz ją sobie zatrzymać.
Mogę zadać pozornie wredne pytanie?
Proszę, w końcu i tak jestem w delikatnym stanie umysłu.
Co ty w niej widzisz?
Oprócz tego, że wygląda jak blond wersja Angeliny Jolie?
Kocha mnie, chroni, jest dobra.
Ale tylko dla ciebie.
Faktycznie.
Zawsze najpierw myśli o mnie.
Może jestem rozpuszczona.
Albo staromodna.
Ale dobrze mieć kogoś, kto niczego od ciebie nie chce.
Po prostu cię kocha.
Uważa cię za najwspanialszą,
najpiękniejszą dziewczynę na całym świecie. Rozumiesz?
Może nie.
Nikt mi nie musi mówić, że jestem ładna.
Nikt tego nie potrzebuje.
Co nie znaczy, że nie fajnie to czasem usłyszeć.
Dziękuję.
Jesteś miła.
I piękna.
Mimo, że nosisz ohydne bluzki.
JULIAN - PORWALI ML. MOŻE CHCESZ WIEDZIEĆ.
Jednak się myliłam.
- Co? - Nie jesteście wcale mili.
Stare ubrania można gdzieś oddać.
Już wróciłeś?
Tak to bywa, gdy mi się grozi.
Gdzie ona jest?
- Nie wiem, o kogo chodzi. - Nie udawaj głupiego.
Dostałem sms-a od twojego brata. Miałem przyjść sam, więc jestem.
Gdzie Mary Louise?
Stefan porwał Mary Louise?
Ma jaja.
Spędziłem dwie godziny w latającej, metalowej beczce,
pokonałem cały kraj.
To było piekło.
Ale jest niczym w porównaniu z piekłem,
do którego wyśle cię ten miecz, jeśli jej nie odzyskam.
Jules, słuchaj,
ja do ciebie nic nie mam, prawda?
Nie zabiłeś mojego dziecka, nie mam żalu za śmierć Lily.
Sama się głupio załatwiła.
Bądź uprzejmy nie mówić tak o własnej matce.
Zostańmy przy "Lily". Matką została przypadkiem.
Jasne, zapomniałem.
Nie kochałeś własnej matki.
Bez większych uczuć palisz jej ubrania.
Chcesz zatrzeć wszelki ślad po niej.
Mam mało miejsca w szafie.
Wiedziałem, że kiedyś zginie przez miłość do ciebie.
- Toksyczną miłość. - Nieistniejącą miłość.
Łatwiej ci tak myśleć?
Wtedy nie czujesz się odpowiedzialny za jej śmierć.
- Sama się zabiła. - Nie mogła się od ciebie odwrócić.
Zabawne. Ja bym się od niej odwrócił.
Nie wiem, do jakiego piekła trafisz,
ale mam nadzieję, że ona tam będzie.
Cześć, mamo.
ELIZABETH FORBES
Zdałam sobie sprawę, że to moje pierwsze święta bez ciebie.
Do kitu.
Coś ci przyniosłam.
Dwie sztuki.
Oszczędzę ci szczegółów.
Szczerze mówiąc, mam już dość gadania na ten temat.
Ale takie są fakty.
Jestem w ciąży.
Wyobrażałam sobie, że kiedyś ci o tym mówię.
Inaczej to wyglądało. Oczywiście.
Byłam człowiekiem, dzieci były moje.
A ty...
No cóż, żyłaś.
Wiem, że nie są moje.
Ale jestem za nie odpowiedzialna.
I muszę zrobić wszystko, jak należy.
Tyle, że nie wiem, co robię.
Chciałabym usiąść w kuchni,
patrzyć jak przypalasz kolację i zadawać ci milion pytań.
Strasznie za tobą tęsknię.
Myślałem, że uciekłeś.
Z mojego domu?
Jestem od was dwa razy starszy.
- Pokonałbym obu. - Możesz spróbować.
Zabiłbym was od razu, gdyby nie wasza matka.
Szanowałem ją.
Bez wzajemności.
Stefan!
Nie!
Teraz uciekam.
Damon.
Kto tam?
O Boże.
Damon chciał, żebym odpuścił.
Powinienem był to zrobić.
- Ale nie mogłem. - Była twoją mamą.
Jeśli uważasz, że to coś, co łatwo zapomnieć,
to uwierz mi. Właśnie wróciłam z grobu mamy.
To nie jest łatwe.
Wymyślimy coś, żeby go uratować.
Nie odbiera.
Musimy zadzwonić do Valerie.
- On tego nie wytrzyma. - Wytrzyma.
Tam wymierzana jest kara za każdy grzech, który popełniłeś.
To Damon.
Nie chcę myśleć, przez co przechodzi.
Hej.
Przeżyje to.
Nawet jeśli, to będzie odmieniony.
Tak jak ty.
Stefan! ty.