Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Dzieci Alarica to przyszłość sabatu.
Chroniliby ich w każdy możliwy sposób.
Są w tobie.
Dlaczego tu jesteś, Lorenzo?
Jestem tu z twojego powodu.
- Kim jest Julian? - Miłością mojego życia.
Twój wnuk został zabity przez Juliana.
Połączyliśmy życie Juliana z moim.
Jesteśmy połączeni. Jeśli on umrze, to ja też.
Nasza matka sfingowała swoją śmierć,
zostawiła synów, założyła nową rodzinę
i zrobiła wszystko, by zapomnieć o nas na zawsze!
Jeśli o mnie chodzi,
zasługuje na to, co dostanie.
Wiedziałeś, że Valerie była w ciąży ze Stefanem?
Valerie? Nie.
Kocham cię, skarbie. Nigdy cię nie skrzywdzę.
Mieliście rację co do Juliana,
ale nie dam mu nas dłużej krzywdzić.
Mam plan i tym razem nie damy się złapać.
ZA TRZY LATA
Gdzie ja jestem?
Prawda, Dallas.
Stolica tapiru i złych prezydentów.
Jest tu też pułapka, w którą wpadłeś.
Niestety, nie jesteś ofiarą, którą chciałam złapać.
Wejście niespodziewanego gościa.
Zrób mi przysługę.
Podejdź bliżej, bo kiepsko cię widzę.
Mama?
Kopę lat.
DZISIAJ
Jaki mamy plan?
Julian musi dziś zginąć.
Wszystko musi wyglądać normalnie.
Julian nie jest idiotą.
Gdy dowie się, że Lily go zdradziła to po nas.
Dlatego zostawiasz ją z psychopatą.
Logiczne.
Nie moja wina. Wbiłbym jej kołek
w serce i miał spokój z tym całym dramatem: Julian i mama.
Ale skomplikowany plan A jest oczywiście lepszym wyjściem.
Nie jest skomplikowany.
Dostaniemy krew Juliana, a potem Nora,
Beau lub Mary Louise
odłączą go od Lily, a wtedy zabijemy drania.
Zapomniałeś o szczegółach.
Dlaczego Beau, Mary Louise lub Nora mieliby nam pomóc?
Właśnie.
Nora nigdy więcej nie robi naleśników.
Ja? A kto chciał stopić czekoladę?
A nie wzniecić pożar, w którym wszyscy zginiemy.
Nikt nie zginie przed śniadaniem.
Nie wolno marnować jedzenia...
Kochanie, obudziliśmy cię.
Co za zabawa.
Julian traktuje heretyków Lily
jak własne, rozpieszczone dzieci.
Za to go wielbią. Nigdy się od niego nie odwrócą.
Więc najlepszą alternatywą będzie jednak
stary numer z kołkiem w serce.
Może nie?
Jedyny sposób,
żeby to wyszło,
to odpalenie ataku nuklearnego.
To znaczy?
Mnie.
Wiem, jak ich przeciągnąć na naszą stronę.
Jasne. Tylko, że ostatnio
robi za czarną owcę w rodzinie.
Co im powiesz, żeby cię pokochali?
Prawdę.
Co za uczta. Z jakiej okazji?
Nie mów, że zapomniałaś.
O czym?
Nasza rocznica.
Mary Lou i ja jesteśmy razem od 133 lat.
Oczywiście, że pamiętała.
Tak naprawdę,
Lily wpadła na pomysł, żeby urządzić wieczorem przyjęcie.
Naprawdę?
Lily Salvatore i przyjęcie?
Wiem: upijemy się herbatką i będziemy haftować.
Nie ma to jak uczczenie ponad stu lat miłości
zasypianiem zaraz po dziewiątej.
Dziewczęta!
Nie doceniacie nas.
Myślę, że czeka je wspaniała niespodzianka,
prawda, kochanie?
Tak.
To będzie niespodzianka.
"Kochana Eleno. Jestem w ciąży".
"Idiotyczna historia,
to dzieci Rica i Jo, bliźnięta,
które zostały w magiczny sposób przeniesione w moje łono
przez wspólnotę Gemini.
Miałam nadzieję, że gdy o tym napiszę,
zacznę rozumieć, co naprawdę o tym myślę.
Z jednej strony wiem, ile to znaczy dla Alarica,
z drugiej,
nie mam pojęcia, co to znaczy dla mnie".
Cześć.
Najnowsze wiadomości.
Pamiętasz ludzi, których Julian zbierał na zapas?
Zniknęli dziś rano.
To dziwne. Dokąd pojechali?
To chcę ustalić. Chcesz się urwać z zajęć, pomóc mi
rozwiązać tajemnicę?
Niestety, nie mogę. Jestem...
Okazuje się, że Valerie miała rację.
Zaraz. Naprawdę jesteś w ciąży?
Tak.
- Jak to przyjął Stefan? - No wiesz,
całkowicie mnie wspiera,
zrobi wszystko, żebyśmy to spokojnie przeszli.
W każdym razie, mam nadzieję, że tak będzie, gdy mu dziś powiem.
Co tu robisz, Lorenzo?
Szukam czegoś o wyleczeniu się z uczucia.
Mam wrażenie, że czuję coś
do kogoś z bardzo złym gustem,
a mimo to, nie mogę o niej zapomnieć.
Muszę kupić coś dla Nory i Mary Lou. Mają rocznicę.
Nora ciągle czytała pewien wiersz,
gdy byliśmy uwięzieni.
Chyba nosił tytuł: "Odpowiedź nimfy pasterzowi".
"Lecz gdyby młodość i gorąca
miłość słodziły świat bez końca,
tak, może by mnie to skusiło
by z tobą żyć
i być twą miłą".
Nie wiedziałam, że lubisz poezję.
Wielu rzeczy o mnie nie wiesz lub nie chciałaś się dowiedzieć.
Wiersze Sir Waltera Raleigh,
prawdziwego Anglika.
To wydanie wygląda porządnie.
Naprawdę myślisz, że prezent przekona heretyków
do zmiany frontu i walki ze złym ojczymem,
który rozpuszcza ich lodami i kucykami?
- Nie mam wyboru. - Owszem, masz.
Ucieknij ze mną.
Niech twoi synowie wykonają plan,
gdy ciebie tu nie będzie.
Lorenzo...
Przed tym nie ucieknę.
Sama do tego doprowadziłam.
Nie jesteś bezpieczna.
Jedź ze mną.
Wiesz, że nie mogę.
Ale gdybyś mogła...
Gdybym mogła...
Powodzenia, Lily.
Dużo szczęścia.
Nic nie widzę.
O to chodzi.
Julian. Dość tych gierek.
Jak sobie życzysz.
Ale jazda.
Kim są ci ludzie?
Mogą być przyjaciółmi albo przekąską, jak chcecie.
Na wszystkich rzucono zaklęcie, muszą spełniać każde wasze życzenie.
Ilu ich jest!
Zbierałem ich na tę okazję.
Oszalałeś?
Lily nigdy by nie pozwoliła.
Daj spokój. Macie rocznicę.
Napijmy się.
Co tu się dzieje?
Rozluźnij się, kochanie. To przyjęcie.
Pożywiamy się ludźmi, którzy trafili tu nielegalnie.
Jedna osoba, może dwie, raz na jakiś czas.
Skąd się wzięli ci ludzie, Julian?
Nie urządzili sobie wycieczki, by być naszą kolacją.
Widzisz? Mówiłam, że nie umie się bawić.
Chodźmy stąd, zanim kompletnie zepsuje nastrój.
Jednak...
Skoro to wyjątkowa okazja,
zrobimy wyjątek.
Widzisz? Jak za dawnych czasów.
Damon.
Lily wysłała SMS-a. Wiemy, gdzie są. Jedziemy.
Cześć.
Myślałam, że się uczysz.
Zrobiłam sobie przerwę. Niespodzianka!
Najlepszy sposób na rozpraszanie Stefana.
Błagam, nie mów, że też się wybierasz.
Dokąd?
Nora i Mary Louise mają rocznicę.
Świetnie. Ty też tu jesteś.
Doskonale.
Co tu robisz?
Ja...
Dawaj, blondynko.
Wiesz co, Damon i ja pojedziemy razem. Stefan zaraz dołączy.
- Co? Nie. - Tak. Idziemy.
O co tu chodzi?
Musimy pogadać.
Wiem, pełen obłęd.
Magiczna transplantacja dziecka?
Też w to nie wierzyłam,
aż w trzy godziny zjadłam dziewięć lodów,
przestałam się mieścić w ubrania,
no i taki drobiazg jak USG, więc...
Jasne.
Tak.
Może coś powiesz?
Chyba nie mam słów.
Wiem.
- Muszę iść. - Co?
Oczywiście, że musimy pogadać,
ale mamy wyjątkową okazję,
żeby dorwać dzisiaj Juliana, dlatego właśnie muszę...
Zły moment? Coś o tym wiem.
Nie...
To znaczy, tak.
Ale pogadamy, gdy tylko wrócę.
Dobrze.
Obiecuję.
Dokąd mnie prowadzisz?
Cicho. Musisz mi doradzić.
Myślisz, że się zgodzi?
Kocha cię. Zgodziłaby się nawet wtedy,
gdyby oznaczało to dekapitację.
Czemu tak się denerwuję?
Pewnie dlatego, że miłość twojego życia jest zbyt próżna,
żeby nosić taki maleńki kamień,
który ledwo tam błyska.
Lily nie pozwala nam opuszczać Mystic Falls.
Słaby wybór. Mają tu tylko biżuterię dla górników.
Związek, tak piękny jak wasz,
zasługuje na coś lepszego.
To należało do francuskiej arystokratki.
Chyba księżniczki.
Tak się zadurzyła, że mi go oddała.
Doskonały.
Doskonały pierścionek dla doskonałej pary.
Tak się cieszę.
Ciągle wam to czytałam w tym okropnym więzieniu.
Uznałam, że to dobry prezent na rocznicę.
Przypomina mi o tym, co przeszliśmy razem, jak rodzina.
Dziękuję, Lily.
Wyjątkowy prezent. Wspaniały.
Zgadnij kto.
Mężczyzna, którego sobie wybrałam.
Zostawię was samych.
Zatańcz ze mną.
Nie umiem tańczyć do tej muzyki.
Nie obawiaj się.
Kazałem didżejowi zagrać coś wolnego.
Poznajesz?
Powinnam?
Nowa aranżacja, ale głos ten sam.
Nigdy nie zapomnę tego głosu.
Tak pięknie śpiewał.
Tyle przeżyliśmy, jako rodzina...
Ale jesteśmy razem,
nareszcie.
Jak za dawnych czasów.
Prawie tak samo.
Nie pozwoliłaś sobie jeszcze na prawdziwą zabawę.
Nie. Wystarczy mi krew z zapasów.
Nie. Boisz się.
- Czego? - Dać się ponieść.
Dołączyć w pełni do naszej rodziny.
Ciągle masz nadzieję, że Stefan i Damon znowu cię pokochają,
że będziemy wielką, szczęśliwą rodziną, ale to niemożliwe.
Przez to powodujesz niepotrzebne napięcie.
Rozejrzyj się.
Jesteś otoczona miłością.
Wystarczy, że ją przyjmiesz.
Wróć do nas, Lily.
Daj się ponieść, stań się kobietą, dla której pokonałem piekło.
Ktoś się dobrze bawi.
Musiałam.
Jak inaczej ich przekonam, że jestem po ich stronie?
Wymówki jak u alkoholika.
Odkładamy plan, dam ci znać.
Nie, słuchaj.
Valerie ich przekona. Musimy działać.
Nie spędzę z nim ani minuty dłużej.
Dobrze.
Julian dzisiaj zginie,
ale jeśli nadal jesteś z nim połączona, to trudno.
Przebiję mu serce kołkiem.
Tak, to było jasne, gdy chciałeś go wczoraj zabić.
Czego ode mnie chcesz? Mam przeprosić?
Nic z tego. Jestem tu dlatego, że Stefan jest maminsynkiem.
Nie chcę, żeby znowu się do mnie nie odzywał przez sto lat.
Jestem twoją matką.
Jak możesz tak lekko traktować moje życie?
Bo dla mnie od dawna nie żyjesz.
Miałem 17 lat. Opuściłaś nas, płakałem.
Dorosłem. Twoja obecność naprawdę nic nie zmienia.
Gdybym mógł coś zmienić,
zostawiłbym cię w tym więzieniu, żeby cię więcej nie oglądać.
Mare.
Jak tu pięknie. Ty to zrobiłaś?
Głównie ja.
Julian i Beau mi pomogli.
Co to?
Prezent dla nas.
"Lecz gdyby młodość i gorąca
miłość słodziły świat bez końca..."
Wyjdź za mnie.
Nora, 133 to za mało.
Chcę wieczności.
Tak.
- Naprawdę? - Tak. Oczywiście, że tak.
Tak się cieszę.
Co tu robisz?
Poza zrujnowaniem najpiękniejszej chwili mojego życia?
Musimy pogadać
o najgorszej chwili mojego życia.
Puść ją.
Przepraszam, panie policjancie.
Znalazłem ją na drodze
i uznałem, że mogę się napić.
Co z tobą nie tak?
Powiedzmy, że dziewczyna mnie rzuciła.
Ratowanie życia ci nie pasuje.
Powiedz to dziewczynie, której chciałeś przegryźć tętnicę.
No cóż,
uratowałeś właśnie imponującą liczbę ofiar: jedną!
Damon cię nie chciał,
Lily cię nie chciała,
to miasto cię nie chce,
więc co tu jeszcze robisz?
O to samo mogę zapytać ciebie.
Heretycy urządzili sobie imprezę z morderstwem
w twoim kochanym mieście,
a ty tylko psujesz mi zabawę!
Nie masz szans.
Przyszedłeś z nożem na pojedynek rewolwerowców
i przez to zginiesz.
Typowe.
Nora i ja świętujemy raz do roku, ale Valerie
musi wepchnąć się na scenę.
Nie chodzi o mnie.
Chodzi o naszą rodzinę.
Czekaj. Gdzie Julian?
Zaczekajmy na niego.
Julian do nas nie dołączy.
Ale impreza.
Wasza matka by się zgodziła.
Mam nawet nauczycielkę, która to chętnie potwierdzi.
Kochana mamusia.
Pewnie cię przekonała, że dobrze się bawiła, co?
Twarz zrobiła mu się zimna.
Nie miałam z nim szans.
Nie mogłam go zatrzymać.
Julian bił mnie, jak szaleniec.
A gdy skończył,
moje dziecko nie żyło.
Morderstwo mojego dziecka nie było jakimś szalonym kaprysem.
To był dobrze przemyślany czyn.
Co tu robicie, chłopcy?
Świętujecie rocznicę.
Chcieliśmy złożyć życzenia tej ładnej i tej wrednej.
To bez sensu.
Po co Julian zrobiłby coś takiego? Co mógł zyskać?
Mnie.
Nie pojechałabym z nim do Europy,
gdybym wiedziała o moim wnuku.
- Wnuku? - Stefan był ojcem dziecka.
Nie mogłam sobie z tym poradzić.
Odebrałam sobie życie i stałam się pierwszym heretykiem.
Gdy Julian zobaczył, jakie mam moce, chciał mieć nas więcej.
Jesteśmy jego armią, nie jego rodziną.
Zawsze tak było.
Lily... To prawda?
Wierzę w każde słowo, które powiedziała Valerie.
Gdy mi powiedziała, co ją spotkało,
poczułam, jakby nagle zapłonęły wszystkie lampy.
Wreszcie zobaczyłam, kim naprawdę jest Julian.
Dlatego odchodzę od niego.
Bez waszej pomocy nie poradzi sobie.
Pytanie brzmi... Komu wierzycie?
Mare.
Słyszałaś ją. Na co czekasz?
Wybacz, ciężko w to uwierzyć.
Dlatego trzymamy się razem.
Jesteśmy rodziną.
Beau, daj mi rękę.
Co ona robi?
- Przygotowuje się. - Na co?
Lily, krwawisz.
Zaraz będzie gorzej.
Zwiążmy go.
Damon właśnie wiąże Juliana.
Trochę się ubrudziłem.
Dobrze.
Czekają na nas w szklarni.
Caroline jest w ciąży.
Ja też nie wiedziałem, co powiedzieć.
Mam pytać, jak do tego doszło?
Zaklęcie Gemini.
Bliźnięta.
Oczywiście nie moje.
Rany.
Musi być ci ciężko.
Obawiam się,
że niezbyt dobrze zareagowałem.
Masz jakąś radę?
Powiedz, że ją kochasz.
Nie zapominaj, co ona musi przechodzić.
A potem, któregoś dnia,
bądź gotów, że dla nich wszystko poświęci.
Nie mogę udzielać rad.
Wybrałam Juliana.
Ale teraz umrze,
a ty zaczniesz nowe życie. Bez niego.
Za późno, za dużo już straciłam.
Mnie nie straciłaś.
Naprawdę?
Wiesz...
Wybaczanie niewybaczalnych czynów mam chyba w genach.
Niestety, Damon...
Ma zupełnie inne podejście do wybaczania.
Byłaś pierwszą kobietą, która złamała mu serce.
Od tej pory otoczył się murem,
ale możesz go zburzyć.
Nie.
Straciłam go.
Widziałam to w jego oczach.
Wolałby, żebym była martwa.
Myślisz, że ja tego nie widziałem?
Damon na kimś ćwiczył to ponure spojrzenie
przez ostatnie 150 lat.
W takim razie, może udzielisz matce małej rady.
Jak mam go odzyskać?
Trzeba czasu.
Nie pojmuję, skąd to ślepe oddanie
kobiecie, która wymyśliła plan,
przez który straciłeś swą ukochaną
na 60, 70 lat?
Nic już nie mów.
A jednak,
narażasz życie, będąc tu ze mną, by ona mogła żyć.
Nie słuchaj go. Wie, że już jest martwy.
Jeśli cię sprowokuje i zabijesz go od razu,
będziesz musiał żyć z tym, że zabiłeś własną matkę.
Jaka sprytna dziewczynka.
Co za szkoda.
Twój pomiot byłby równie mądry...
Obyś zgnił w piekle, Julian.
Co to ma być?
Kto wygra w piłkarzyki, może mnie zabić.
Wolę flipery, w nie jestem dobry.
Zdjęliście już połączenie?
Skąd mam wiedzieć,
- że byłaś w ciąży ze Stefanem? - Sprawdzasz mnie?
Myślisz, że wymyśliłabym coś takiego?
Ukrywałaś przed Lily swój romans ze Stefanem,
kłamałaś, że to nie ty zabiłaś Oscara,
dlaczego mam wierzyć, że teraz mówisz prawdę?
Dość tego, pani detektyw.
Dorośli się tym zajmą.
Co ty robisz?
Właśnie, Mary Louise,
dlatego zawsze byłaś moją faworytką.
Albo jesteś kompletnie pijany,
albo dzwonisz mi powiedzieć, że znalazłeś nową dziewczynę.
Nic z tych rzeczy.
Ale chętnie bym się teraz napił.
Co ty nie powiesz?
Słuchaj, przepraszam za to, jak się zachowałem.
Nie wiedziałem, co powiedzieć,
nie chciałem powiedzieć czegoś głupiego...
Więc uciekłem.
Chyba nie ma nic, co można by powiedzieć,
gdy dowiadujesz się, że twoja dziewczyna
zaszła magicznie w ciążę z innym.
Wiem, że oboje musimy się z tym zmierzyć.
Ale ty stałeś przy mnie, gdy...
Gdy przeżywałam śmierć mamy.
Rozumiem, że chcesz uciec jak najdalej stąd.
Nigdzie się nie wybieram.
Kocham cię.
A jednak wiesz, co powiedzieć.
Bez względu na to,
jak dziwnie się zrobi, będę przy tobie.
Przeżyjemy to razem.
Jesteś pewien? Bo może się zrobić bardzo dziwnie.
Jestem absolutnie pewny.
Dobrze.
Też cię kocham.
Mare.
Dokąd idziesz? Musimy odłączyć Lily.
- Muszę stąd wyjść. - Stój.
Płakałaś. Co się stało?
Boże.
Sprawy wymknęły się spod kontroli.
Dość tego.
Co robisz? Puść ich.
Nie mogę.
Bo wtedy nadal będziemy
zamknięci w tym krwawym kręgu.
Kocham cię
i rodzinę, którą stworzyliśmy. Za bardzo, żeby na to pozwolić.
Dlatego...
Jedno przeżyje, drugie zginie.
Wybieraj.
Nie ma mowy.
Właśnie, że tak.
Za długo już próbujesz mieć wszystko.
Te kłamstwa.
Przemoc, tylko dlatego, że chciałaś niemożliwego.
Prawda jest taka,
albo jesteś Salvatore
albo jedną z nas,
nie możesz mieć obu światów.
Wybieraj.
Jak mogłaś zrobić to Lily?
Jak Valerie mogła nam to zrobić?
Od dawna nas okłamywała.
Jej związek ze Stefanem? Kłamstwo. Morderstwo Oscara? Znowu kłamstwa.
To co innego.
Oczywiście, jej wierzysz.
Zabił jej dziecko, a ty stajesz po jego stronie?
A ty po stronie dziewczyny, która zamordowała własnego brata?
Nie. Co ty robisz?
To już nie symbol naszej miłości,
tylko manipulacji Juliana. Nie chcę go.
Nie chcę z tym nic wspólnego.
Nora. Nora!
Nie jesteś sobą.
Nie jesteś mężczyzną, w którym się zakochałam.
Byłeś dobry,
łagodny, zabawny.
Pewnie jesteś jeszcze
pod wpływem piekła, w którym tak długo tkwiłeś.
To nie piekło go zmieniło. Taki się urodził.
Werbena pali jak cholera,
ale gdy patrzę na waszą rodzinkę, wolałbym już być w piekle.
Więc proszę,
szybki cios w serce.
Miejmy to z głowy.
Nie wybrałaś mnie i Stefana,
tak było za każdym razem. Nie zmieniaj się.
Lily, proszę.
Jesteś taka silna.
Przykro mi, że wcześniej tego nie dostrzegłam.
Mój synu...
Wybacz mi.
Zabij mnie!
Daj spokój. Zrób to!
Mylisz się. W tak wielu sprawach.
Nie miałam odwagi, żeby ci to powiedzieć.
Ale teraz mogę.
Mylisz się, Julianie.
Mogę mieć oba.
Nie! Lily!
Lily.
Moja słodka, głupia dziewczyno.
Już nas rozłączyłem.
- Nie. - Lily!
Oszczędzaj siły. Jesteś naszpikowany werbeną.
Bez niej i tak byś się stąd nie wyrwał.
- Coś ty zrobił? - Posłuchałem twojej rady.
Masz rację.
Sam nie obronię Mystic Falls,
sprowadziłem więc kolegów, którzy mi pomogą.
Co to za koledzy?
Przykro mi, nie mogę powiedzieć.
Chętnie by ci się przedstawili.
Myliłem się.
Komuś na tobie zależało.
Masz drzazgi w sercu. Nie mogę ich wyjąć.
Nora... Wszystko dobrze.
Co robić?
Powiedz!
Pożegnaj się.
Bez ciebie nie bylibyśmy rodziną.
Kocham cię.
Tak mi przykro, że do tego doszło.
Żegnaj.
Obawiam się,
że tylko jedno z nas
otrzyma luksus, jakim jest czas.
Obiecaj, że wykorzystasz go jak najlepiej.
Nora oddała mi pierścionek.
Co się dzieje?
Lily...
Przebiła sobie serce kołkiem.
Co?
Myślała, że gdy się zabije, umrę i ja.
Nie wiedziała, że już nas rozłączyłaś.
Myślałem, że bez zaklęcia będzie bezpieczna.
Gdyby jej synowie mnie zabili,
jej nic by się nie stało.
Nie, to nie może być prawda.
Powiedz, że to niemożliwe!
Odeszła, Mary Louise. Odeszła.
Wybaczam ci, że go kochałaś.
Chciałaś kochać nas wszystkich.
To nic złego.
Zostało jej kilka chwil.
Dobrze je wykorzystaj.
Damon.
Bardzo mi przykro.
Powiedz coś.
Sama sobie pościeliłaś.
Wyśpij się dobrze.
ZA TRZY LATA
Mama?
Jeszcze tu jesteś?
Tak mi przykro.
Nie uratuję cię.
Zostałeś zatruty toksyną wilkołaka.
Bez fachowej pomocy
niedługo umrzesz.
Mamo, słuchaj...
Skoro już tu jesteś,
Chcę powiedzieć coś, co mnie od dawna męczyło.
Od bardzo dawna.
Przepraszam.
"Mamo"? Nieźle.
Masz naprawdę niezły odlot.
Twoja matka nie żyje od lat.
Nie jesteś moją matką? at.