Ang Nakaraan sa The Vampire Diaries...
Gustong buhayin ni Ric si Jo gamit ang batong may kakaibang laman.
-Ang batong Phoenix. -Bonnie, ayos ka lang?
May mali sa batong iyan. Kailangan natin 'yang sirain.
Wala sa katinuan ang nanay ko, takot ang lahat sa kaniya.
Maayos ang kasunduan. Hindi tayo manggugulo, sila rin.
Ano'ng ginagawa ni Valerie sa talaarawan ni Stefan?
Ang sulat sa Hulyo 15, 1863, malalaman mo kung bakit.
May nakilala ako. Siya si Valerie,
siya yata ang pinakamagandang babaeng nakilala ko.
Hawak niya si Elena.
At ako lang ang nakakaalam kung nasaan siya.
Hawak niya si Caroline, at Elena.
-Plano niya ito. -'Di tayo magpapatinag.
O magpapatinag. May apat na paniniwala sa libing.
Lima sa pagkamatay ni Malcolm, noong 1903, may anim,
at mayroon pang isa.
Hahanapin ko siya, makipagkasundo.
Maibabalik natin sila.
Tatlong Taon Mula Ngayon
-Kumusta? -Tyler, si Stefan ito.
-Nakausap mo na si Caroline? -Hindi. Huwag.
Hindi ko gustong madamay pa sa inyo.
Makinig ka. Bumuka ang sugat ko. Wala na akong oras.
Balaan mo si Caroline. 'Di siya sumasagot.
Sige, sasabihan ko. Pero tumakas ka na.
Nauna na ako sa iyo.
Mag-ingat ka, Tyler.
Elena. 'Di sa pangunguna sa masamang balita...
Kasalukuyan
pero bihira ang mabuting balita nitong nakaraan,
at may kinalaman ito sa'yo.
Itinago ni Lily ang kabaong mo.
Nangako siyang iingatan ka
hangga't malayo si Damon sa Mystic--
Nakita mo ang telepono?
Nakita kong wala kang suot, hapunan mo at pati pang-ahit mo.
Magbihis ka kaya.
Heto na.
Hanggang kailan ka ba rito?
Mapipilit mong pumasok sa isang bahay.
At hindi ito maranasan ngayon? Natutuwa pa nga akong
gamitin ang maayos na pang-ligo, matapos pahirapan
sa apat na mayroon sa bahay ko. Kalma.
Alamin lang muna natin ang tungkol kay Lily
at ipalit siya sa nobya ko.
-At kailan pa iyon? -Malapit na, pasalamat tayo kay Donovan.
Wala pang nakapagsasabi noon.
Tinitingnan niya telepono ni Lily.
-Kumusta, Bon-Bon. -Sana ay 'di ako nakakaistorbo.
Tama, hindi nga. Ano'ng mayroon?
Ang batong Phoenix na nahawakan ko.
Sinira mo na talaga iyon gaya ng sabi mo.
-'Di ba? -Bakit, ano'ng nangyari?
Nagkaroon lang ako ng pangitain. Mga taong sugatan.
At noong namulat ako, sampung minuto na agad ang lumipas.
Wala na iyong bato. Ganito,
nakita ko ang pagkatunaw noon sa hydrofluoric acid.
-Sigurado ka? -Bonnie, wala na ang bato.
-Sino'ng sasama sa Myrtle Beach? -Abala ako.
-May klase ako. -Sayang.
May mga tawag si Lily na 'di pumasok.
Parang wala naman yata siyang plano sa bakasyon.
Bakit sa Myrtle Beach pa?
Ganito. Itanong mo sa kaniya kapag ligtas na siya.
May sasama ba sa akin sa paghuli?
Kapag may sumama ba, magdadamit ka na?
Bibigyan pa kita ng baril.
Kagaya ng isang sariwang hangin si Valerie.
Tila 'di ako makahinga at 'di ko namalayan.
Salamat, Nora at Mary Louise.
Talagang kakaiba.
Ayaw ko sa inyo.
Kumusta?
-Caroline? -Stefan?
Ba't nasa iyo 'yan?
Baka nahulog mo noong
nagpalinis ka rito kahapon.
Kumusta? Ayos ka lang?
Dinala ako rito sa kwarto mo
ng masasamang babae, pero--
Alam ko. Inaalam ko kung paano makapasok sa bahay.
Ayos lang ako. 'Wag mo lang hayaang pumatay pa si Damon.
Oo. Dinala ka lang diyan ni Lily para harapin ko si Damon.
Kukumbinsihin kong ayaw ko sa kaniya
at sasabihan na lang.
Sino si Valerie Tulle?
May isinulat ka sa talaarawan mo noong 1863.
Baka may nahanap siyang kopya sa kulungan.
Isa ba ito sa mga erehe?
Oo. 'Yong olandes ang buhok, at asul na mata.
Kasama ko ang baliw na iyon.
Caroline?
Olandes na buhok, asul na mata, baliw.
Tawagin mo akong T.
Caroline?
Kunin mo na ang lugar ko, kahit sirain mo pa ang bahay ko.
Huwag mo lang galawin ang kotse ko.
Magandang umaga, Stefan.
Ano'ng ginagawa mo?
Nagsasanay lang akong magmaneho
at nagkataon lang na inaayos din ang pagpaparada.
May nadaanan yata akong pako.
Ang hirap kasi ng kalsada rito.
Sabihan mo ang mga pilyong iyon
sa bahay na huwag guluhin si Caroline.
Sige. At sabihan mo rin ang kapatid mo
na huwag pumatay ng mga pilyo.
'Di na kami nag-uusap ni Damon.
-Talaga? -'Di ko alam kung nasaan siya.
Natulungan mo kami
noong pinaalis mo siya.
Sasabihan ko silang ayusin ang pag-uugali nila.
Mayroon bang nagngangalang Valerie Tulle doon?
Nagtataka ako kung kailan mo maiisip 'yan.
Nauna kong nakilala si Valerie.
Nagtrabaho siya sa akin. Noong nag-iba ako, kinuha ko siya.
Kung tama ang alaala ko, noong 1863 mo lang siya nakilala.
Paano mo nalaman kung kailan ko siya nakilala?
Dahil ipinadala ko siya sa'yo, Stefan.
MYSTIC FALLS EKSIBISYON
Gumalaw ka naman diyan.
-Ano'ng sabi mo? -Panira ka sa mga nagsasaya rito.
Ako si Valerie Tulle.
Stefan Salvatore.
-Bago ka lang ba rito? -Napadaan lang.
Sana ay 'di masyadong mabilis.
Paano mo nakuha ito?
Ibinigay sa akin ni Nora.
Ano'ng mayroon sa inyo ni Stefan?
Gugustuhin mo pa bang malaman?
Alam mo, tama ka. Sapat na nga itong sakit na nararamdaman ko.
'Di mahalagang isipin ang babaeng
nakipagtitigan kay Stefan, noong matagal na panahon na.
Ibang babae?
Hindi ako ibang babae lang sa kaniya, Caroline.
Ako ang unang minahal ni Stefan.
-Bakit mo ipinadala sa akin si Valerie? -Para tingnan ka.
Gaya ng isang inang sabik sa anak,
sobra akong nanlulumo noon.
Oo, Stefan. Ganoon katigas ang puso ko
gaya ng gusto niyo ng kapatid mo.
Ang tagal bago ko natanggap iyon.
Naimbitahan pala akong pumunta ng Europa
ng isang bampira na mabuting kaibigan ko rin.
Pero hindi ako aalis nang hindi ko alam kung nasa mabuting kalagayan kayo.
Mabuting kaibigan?
May kasintahan ka?
Si Julian. Sobra naman yata ang reaksyon mo.
Pinatay ng asawa mo ang mga anak niya.
Hindi mo masisi kung bakit wala akong tiwala sa ganito.
Hindi katulad ni Julian ang ama mo.
Hindi? Bakit? Ano ba siya, talunan?
Taong nangangatay, ganoon?
Si Julian ang taong hindi mo dapat magustuhan.
Kaya nahulog ako.
2¢ BAWAT HALIK SUPORTA PARA SA SUNDALO
Para sa mga sundalo.
Kumuha kayo ng tiket, mga binibini.
Kailangan tayo ng mga sundalo.
Ituloy mo lang.
Masarap ito, pangako.
Ang hinhin yata natin?
Stefan, si Julian nga pala.
Nagkakatuwaan lang kami ng anak mo
sa paggamit ng siyentipikong tuklas sa pwersa ng grabidad.
Nakakamanghang pakinggan para sa mga walang masyadong alam.
Hindi ko ama si Julian.
-Pasensya na, akala ko kasi-- -Maling akala ka nga.
Valerie, mahal. Halika rito.
Ginugusot mo ang damit ko, Julian.
-Ano'ng ginagawa mo? -Ipinadala tayo para magbantay.
Tama. Ang kondisyon niya, hindi ang pagkalalaki niya.
Hindi ba't sinabihan tayo ng kaniyang ina
na huwag masyadong lumapit.
-Huwag mo siyang biguin. -Alam ko kung ano ang ginagawa ko.
Nagsinungaling ako.
Hindi ko akalaing mahuhulog sa kaniya.
Gwapo at malambing siya.
At pinilit mo siyang isulat
sa talaarawan ang magagandang bagay tungkol sa'yo.
Para lang alam mo, narinig ko na ito dati.
Noong dumating ang babaeng ampon
na si Katherine Pierce sa buhay niya.
Mas madali siguro iyon.
Kung may kakayahan lang akong pwersahin ang mga tao.
Hindi pa ako bampira noon.
Isa lang ako sa mga natanggal sa samahan
sa pagiging kamuhi-muhi
dahil wala akong sariling kapangyarihan.
Ang tanging mahika ko ay 'yong nasa anting-anting.
Ang sumulpot kapag kailangan.
May kapatid akong nasa malayo, nasa digmaan,
amang hinuhusgahan ako sa hindi pagsama,
at nanay na sobrang matatag at mabait.
Namatay siya noong sampung taong gulang ako.
Pasensya na.
Matagal na iyon.
Walang masamang mangulila sa kaniya.
Tigasin tingnan pero may malambot na puso.
May mga ganoong pangyayari talaga.
Matiyaga iyong kasama mo.
Kaya, takasan natin.
-Tara. -Ano'ng ginagawa mo?
Paanong hindi niya tayo nakita?
Maniniwala ka kung sasabihin kong mahika?
At pagkatapos?
Wala ka na roon.
Alam ko kung ba't mo ako ginamitan ng mahika.
Hindi para 'di ako mahawakan ni Mary Louise at Nora.
Para hindi ako mahawakan ni Stefan.
Masyadong halata.
At dahil mausisa ka, itutuloy ko ang kwento.
Mukhang papatayin ako ni Julian nito.
Purihin mo lang ang kaputian ng ngipin niya.
Makakalimutan niya ito.
Bakit?
Wala.
Hindi pa ako...
Ayos lang ba sa'yo kung...?
Iyon ang unang beses niya.
Siguradong naranasan mo rin iyon.
Kaya alam mo kung bakit
hindi basta-bastang nakakalimutan ang ganoon.
Oo naman.
Sabi ko nga.
Okey, kaya...
-ano'ng plano? -Sige, para patas.
Isang erehang nasa kondisyon kapalit ng kabaong ni Elena.
Ang sinasabi ko ay ang plano sa paghuli ng erehe
-na mas gugustuhing patayin tayo. -Ganito. B-Town, gamitan mo ng mahika.
Tamaan mo ng vervain. Tapos, sasakmalin ko ang leeg.
Oo, kapag napigilan natin siyang higupin ang pangitain ko.
-Teka, ano? -Mahika ang mga pangitain.
Nanghihigop iyon. May pakinabang, 'di ba?
May iba ka pa bang naiisip para alisin kay Bonnie
ang misteryosong sakit, Ric?
Serbisyo. Libreng hipon.
Uy, nagkamali yata kayo ng-- Naku--
Damon Salvatore.
-Kilala mo ako? -Siyempre, kilala kita.
Mabuti at ayos ka lang, kaibigan. Halika.
Uy. Sige.
Pasok kayo.
Nasaktuhan mong nasa pagtitipon ako ngayon.
Tuloy kayo.
Kaibigang may hawak na baril,
pwedeng ibaba mo muna 'yan, para maging mas komportable.
-Paano mo nakilala si Damon? -Anak siya ni Lily.
Ang bayaning sundalo.
Nagkakilala kami sa bar sa Gettysburg.
Hulyo ng 1863. Wala?
Madalas din akong pumunta sa bar.
Tama.
May pinagdadaanan noon ang nanay mo.
Hindi siya mapakali
hangga't 'di niya alam na ayos lang ang mga anak niya,
kaya ipinadala niya ako para hanapin kayo.
Iniwan kami ng ina namin at tumakas siya.
Wala 'yung pakialam sa akin.
Parang may halong galit, pero ayos lang.
May dahilan kung bakit ganyan ang nararamdaman mo.
Pero 'yun ang totoo.
Gusto niya lang malaman kung masaya kayo, Damon. Mahal niya kayo.
Uy, kayo, ano pala ang gusto niyo? Inumin?
-Jenny? -Alam ba ng ina kong nandito ka?
Uy.
Hindi. Dito lang dapat ang kotse mo.
Hindi nabanggit ni Valerie ang tungkol sa inyo.
Hindi nga sinabi sa akin ni Valerie na buhay ka.
Importante pa ba iyon?
Tinatanong mo talaga iyan?
Sabi niya, nakalimutan mo na raw ako. Sabi niya rin, ayos ka na raw.
Iyon lang din ang rason para maging ayos na rin ako.
Hinatak lang sa akin ang nanay ko at ipinadala sa ospital ng mga may TB.
Hindi iyon ayos lang.
Maghahanap ka lang ng libangan.
Sumama ka sa akin. May ipapakita ako sa'yo.
Ang romantiko nito.
Ito ang libingan ng nanay ko.
Pumupunta ako rito araw-araw para palitan ang bulaklak.
Anim na taon na siyang wala.
Hanggang ngayon, bumabawi pa rin ako.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Mayroon siyang ginamit.
Isang araw, 'di siya natigil umubo.
Inutusan ako ng ama ko
na bumili ng bulaklak para gawing lunas.
Mabilis akong tumakbo sa bayan.
At pagkauwi ko dala ang bulaklak,
dinala na siya sa sanatoryo.
Hindi ka man lang nakapagpaalam.
Namatay na siya roon sa ospital.
Lagi akong napapaisip na
paano kaya kung mas binilisan ko pa
ang pagtakbo.
Mabibigyan sana siya ng lunas.
Buhay pa sana siya.
Ganitong mga bulaklak ba iyon?
Oo.
-Cream-- -Cream Violets.
Hindi siya mabibigyang lunas nito.
Salamat sa kabaitan mo, pero 'di ka nakasisiguro.
Pero sigurado ako.
Nagtrabaho ako sa sanatoryo, nag-alaga ng mga pasyente gaya ng iyong ina.
Wala itong katibayang medikal.
Pamahiin iyon.
Sadyang ipinagawa lang iyon sa iyo ng ama mo.
Sampung taong gulang ka pa lang noon.
Mas mabuti siguro kung mag-isa lang siya noon.
Kahit ano'ng gawin mo, 'di mo maililigtas ang nanay mo.
Hindi mo kasalanan ang pagkamatay niya.
Oras na para magpaalam ka.
Alam kong pupuntahan mo talaga ito.
Sir, magpapaliwanag ako--
Pupunta tayong New York. Ngayon na.
-Hindi ko sinasadyang suwayin ka. -'Di ako ang sinuway mo.
Sumama ka sa akin para wala nang usapan.
Handa na ang kalesa.
Kailan ulit kita makikita?
Babalik ako sa iyo.
Pangako.
Parang The Notebook pala iyon,
kaya lang ay hindi na kayo nagkita ulit at tuluyan ka na niyang nakalimutan.
Nagmamadali si Julian papuntang Europa.
Kinumbinsi niya akong magsinungaling kay Lily at sabihing ayos lang si Stefan.
Maniwala ka, kayang-kaya ni Julian magmanipula.
Bakit ka ipinadala ni Lily dito?
Hindi niya naman ako ipinadala rito.
May trabaho siya, at nag-alok ako.
May pamilya siyang nakatali
noon at parang ang sabi pa, "Tinanggap ko kayo,
alam ko kung ano'ng makabubuti sa inyo." Huwag na.
Alam niyo bang makakakuha kayo ng inumin dito na nasa mangkok?
Uy, noong isang araw,
may tinawagan akong numero rito.
-At sa isang iglap, nagka-nobya ako. -Serbisyo iyon.
Pero kilala niya kung sino ako, alam niyo 'yon?
Magandang karanasan iyon.
At iyon ang nadiskubre ko rito. Kalayaan.
Natapos din ang paghihirap ko sa kulungan, mga kaibigan.
Ito na ang pinakahihintay ko. K-A-L-A-Y-A-A-N.
At para makatulong sa kalayaan ng iba,
may hihingin akong pabor sa'yo.
Alam mo na, bilang nanghihigop ng kapangyarihan.
Ganito. May hawak ang mga kaibigan ko at
hindi nila alam gamitin.
At itong si Bonnie ay parang naguguluhan pa.
Ano'ng gusto mong gawin ko?
Kunin ang mga problema niya?
Isipin mo na lang na makapangyarihang sigarilyo iyon.
Ayaw ko talaga ng parang halo-halo na.
Gawin mo na lang.
Hindi makakarating kay Lily na nakita naming...
hindi mo ginagawa ang mga utos sa iyo,
at patas na tayo.
Okey. Sige.
-Handa na ba? Sige. -Oo.
Nasaan ang batong Phoenix?
-Paano mo nalaman ang tungkol doon? -Paano mo nalaman?
Ano'ng balak niyo?
Buti na lang, wala na ang mga pangitain niyo.
Ganoon din si Oscar.
Kinuha niya ang bato.
Paano, hindi ba't sinira mo iyon?
Hanapin natin siya.
Alam mo bang nasa kaniya pa rin iyon?
Ano ba, ibig kong sabihin...
Siguro-- Medyo-- Ric, sabihin mo sa kaniya.
Hindi, ikaw ang tinatanong ko.
Kasama ko siya.
Alam niya iyon.
-Nagsinungaling ka sa akin. -Hindi. Si Ric iyon.
Tumahimik lang ako. Teka, ayaw kong maipit dito.
Hindi. Ayusin mo ito.
Hahanapin ko lang ang pang-negosasyon natin.
Ang mga pangitain, mga nawalang oras, at pananakit ng ulo,
walang ganoon? Wala lang ba iyon?
Importante iyon. Pero mas importanteng maibalik si Jo.
Hindi mo alam ang nagagawa ng batong iyon.
Patay ako.
Wala na. Pati ikaw, Bonnie.
Nakabalik tayo.
May isang pang pagkakataon.
Nasa kabilang bahagi tayo, okey?
Wala na iyon.
Makinig ka.
Mahal ko si Jo.
Kahit isang porsyento na lang ang tiyansang maligtas ko siya,
pipiliin kong gawin iyon. Kahit gaano pa ito kadelikado.
Dahil kung hindi ko gagawin iyon, mas hihilingin ko na lang mamatay.
Sa daan ka tumingin.
Dito sa kaliwa. Makakabalik na tayo.
May gusto ka pa bang malaman?
Wala. Wala na rin naman iyon.
Kasinungalingan lang ang lahat, 'di ba?
-Ano'ng ibig mong sabihin? -'Yung tungkol kay Valerie.
Hindi. Hindi ka sasaktan ni Valerie.
Dahil alam niyang masasaktan din ako.
Hindi mo ba naiisip na baka si Valerie
ay wala namang pakialam sa iyo o kahit kanino?
-Hindi ako naniniwala riyan. -Hindi?
Eh 'yung pinadalhan niya ako ng telegrama
-at ang sabi ay babalik siya? -Ano raw?
Ilang buwan na rin noong umalis siya.
Pangako, babalik ako sa iyo.
"Sabik na akong makasama ka ulit."
Sasama na raw siya sa akin.
Ang sabi sa telegrama ay magkita kami, tanghali ng Biyernes.
Inagahan ko ng dalawang oras ang pagpunta.
Patuloy siyang naghintay sa akin.
Nililingon niya ang bawat taong dumadaan,
umaasang ako 'yun.
Buong araw akong naghintay.
Hanggang sa paglubog ng araw.
Hanggang sumapit ang gabi.
Pero hindi siya dumating.
Oo, masasabi mo rin sigurong nagtataka ako
kung para saan ang lahat ng iyon.
Siguro, hindi ka na galit sa kaniya.
Noong nakaraang 150 taon pa iyon.
Kalaunan, natanggap niya ring iniwan na naman siya.
At pagkatapos, umuwi na siya
nang mag-isa.
Paano mo 'yun nagawa sa kaniya?
Nag-iba ang plano.
Huwag na nating pag-usapan ito.
Tatakas ka pala bago sumikat ang araw,
sa araw ng alis natin papuntang Inglatera.
Makikiraan. Hindi ako aalis.
Oo, aalis ka.
Dahil hindi aalis si Lily na 'di kasama ang mga ampon niya
at marapat na umalis ako ngayon.
-Natakot ba kita? -Hindi.
Halos naririnig ko ang tibok ng puso mo.
Ng puso niyong dalawa.
Alam ba ni Stefan Salvatore na ipinagbubuntis mo ang anak niya?
Nagsinungaling ako.
Natatandaan nga kita.
Noong nakikipaglaban ako sa TImog.
Hindi iyon ang oras para alalahanin ko.
Oo. Ganyan ka rin noon.
Ayaw mong paniwalaan ang iba. Gusto mong iwan
pero takot kang ipahiya ang ama mo.
Pinilit mo akong 'wag pumasok.
Kinaumagahan, pinatay na ang mga kasamahan ko sa Gettysburg.
-Iniligtas mo ako. -'Di kita mapilit noon.
Kinausap lang kita.
Tao sa tao. Sinabihan kitang sundin kung ano ang nasa puso mo.
Ako naman ang aalis ngayon.
Ayaw ko nang maging parte ng mga tauhan ni Lily.
Ayaw ko na ng inuutusan o may kailangang sundin.
Gusto ko lang magsaya.
At alam mo ba? Payong kaibigan lang.
Maraming tao ang gustong makuha ang batong Phoenix.
Kapag 'di mo inayos, mamamatay ka.
Ang masasabi ko lang.
-Wala akong pakialam sa batong iyon. -Bakit mo ako sinundan?
Sabihin na lang nating may gagawin ako sa iyo.
Huwag mo na akong pagsinungalingan ulit.
Magkaibigan na pala ulit kayo.
Gawin na natin.
-Narito ba si Valerie? -Narinig kong paalis siya.
Ginutom yata siya sa pagpapahirap.
Pasensya na sa pangingialam, pero narinig kong wala na pala ang iyong ina.
Ginugol ko ang oras ko sa pag-alala sa unang beses ni Stefan.
Ayaw kong pag-usapan ang namatay kong ina
sa taong dumukot sa akin. Pero, salamat.
Napaisip lang ako kung paano nalalagpasan ang ganoong pangyayari.
May nanay ka siguro.
Kahit nga si Mussolini ay mayroon.
Oo, may ina ako.
Alam mong ang pagmamahal ng ina
ay iba kumpara sa ibang uri ng pagmamahal.
Laging nagsusulat si Stefan tungkol sa'yo.
Mababasa mo rito.
Heto.
Mahal ka niya.
Nasasabik siya sa iyo.
Nora.
Pakitanggal ang harang na mahika.
Simula ngayon, malaya na si Bb. Forbes.
Palabas lang ba ito?
Hindi. Ito ang resulta ng pagiging matapat ni Stefan.
Sige na.
Hindi ko alam kung bakit bumait ka yata ngayon
pero, salamat.
LUPA NG MYSTIC FALLS
Doon sa kulungan,
bago kami isantabi,
pumupunta ako rito para magmuni-muni.
Nakikita kong ganoon ka rin.
Mabuti naman.
Hindi na ako sanay na kasama ka.
Masasabi ko na rin ang totoo.
'Wag mong sabihin kay Lily.
May rason ka para manatili rito.
May rason din ako para umalis.
Ano nga ba ang gagawin natin?
Binugbog ako ni Julian para maresolba ang problema niya.
Hanggang sa halos mamatay na ako,
tumigil din ang tibok ng puso ng nasa sinapupunan ko.
Noong nagkamalay ako, nasa barko ako patungong Inglatera.
Nakita raw ako ni Julian na ninakawan at binugbog sa daan.
Pinaniwalaan niya iyon.
At ginamot ako gamit ang dugo niya.
Alam ni Julian na 'di ako magsusumbong kay Lily,
dahil malalaman din ang kasinungalingan ko.
Salamat.
Hindi niya ako mapapatawad sa pakikipagrelasyon ko sa anak niya.
Ayaw kong maging sunud-sunuran kay Julian.
Kaya noong gabi, sa pagtawid namin sa Atlantika,
naligo ako,
nilagyan ng pampamanhid ang tsaa,
at tuluyang natulog.
Pero namatay akong dugo ni Lily ang nasa sistema ko.
At sa pagkakataong iyon,
ako ang naging unang erehe.
Kung alam mo lang kung gaano ako nakokonsensiya
sa lahat ng nagawa ko.
Hindi mo na nga siguro malalaman.
Ano'ng mayroon sa batong iyon at koneksiyon nito
sa reinkarnasyon?
Ewan ko. Pero nabasa ko na rin ang librong iyan.
Wala rin naman. Nagsasayang lang tayo ng oras dito.
Tungkol sa resureksyon, sa phoenix na bumangon mula sa abo.
Pero walang tungkol sa batong bumubuhay ng patay na.
Naiintindihan mo ba talaga ang gagawin mo?
Hindi natin matatagpuan nang ganoon kadali
ang espiritu ni Jo.
Nekromansya ito.
May ipapakita ako sa iyo.
Limitado lang ang oras ng pagpreserba ng katawan sa ospital.
Pero may iba akong binabayaran.
Laughlin, J.
Nariyan pa si Jo.
Nariyan pa siya.
-Ric. -Alam ko kung ano ang ginagawa ko.
Hindi ko lang ito magawang mag-isa.
Sabihin mo lang na susubukan mo.
Susubukan ko.
-Damon? -Dapat ay pumunta ka na lang.
May mga ginawa ako.
Wala akong oras sa ibang bagay.
Gettysburg, 1863.
Ipinadala mo si Oscar para bantayan ako.
Kung ikaw iyon, baka magbago pa ang takbo ng buhay ko.
-Patay na ako noon. -Anak mo ako.
Paano mo nalaman?
Ang una mong erehe ay may pagkamuhi sa Myrtle Beach.
-Oscar? -Pero 'wag kang mag-alala, Nanay.
Nasa paglilinis siya ngayon gamit ang vervain.
Akin na si Elena, baka 'di ko ito tuluyan.
Huwag mong ipapahamak ang sinuman sa pamilya ko.
Kinaiinisan ko talaga noong una ang sinasabi mong pamilya.
Pero, alam ko na.
Minahal mo ako. Sa paglipas ng panahon, nagkaroon ka ng bagong pamilya.
Ganoon din ako.
Paano kung tapusin na lang natin ang hindi pagkakasundo?
Ibalik mo sa akin si Elena,
maibabalik din sa'yo ang anak mo.
-Caroline. -Uy.
-Paano ka tumakas? -Hindi ako tumakas.
Pinakawalan ako ni Lily.
-Pinakawalan ka niya? -Oo.
Puro tungkol kay Valerie ang mga sorpresa ngayon, ano?
Bata pa ako noong nagkakilala kami.
Isang problemadong batang nagluluksa sa pagkamatay ng ina.
Bata pa ako noon at tao pa.
Bata rin ako at isang tao noong nagkakilala tayo.
At tandang-tanda ko pa noong una kitang makita.
Ikaw, natatandaan mo ba ang unang beses na nakita mo ako?
Pasensya na. Hindi yata ito maganda.
Pakiusap, kalimutan mong nagtanong ako.
Kasi, si Elena ang katabi mo noon,
kaya siya lang ang tinitingnan mo.
Marami na ang nagbago.
Magkakaibang pangyayari, magkakaibang kinalabasan.
Ito ang ibang pangyayari.
Nakalabas na si Valerie sa kulungan.
-May nabago ba? -Siyempre, wala.
'Di mo ba naisip ang pwedeng mangyari kung sumipot noon si Valerie?
Hindi ko na inisip 'yon.
Wala na akong pakialam, nakaraan na iyon.
Ang importante sa akin ay nandito ka
at ligtas.
Kasama na kita.
Alam ko naman 'yon.
Gising ka na pala.
Gising...
at nahihirapan na.
Nasaan ba ako?
Dito malapit sa Mystic Falls.
-Ipinadala ka ni Lily? -Hindi alam ni Lily kung nasaan ka.
Gumamit ako ng mahika para hanapin ka.
Baka may magawa pa ako bago niya malaman.
Kaya...
nagawa mo na ba ang utos sa'yo at ang hanapin si Julian?
Mapagkakatiwalaan ka ba?
Hindi mo lang alam.
Nahanap ko na siya noon.
-Hindi mo sinabi kay Lily? -Hindi ko sinabi kahit kanino.
Gusto ko pang mabuhay bago ako bumalik.
-At ngayong nakabalik ka na? -'Di ko alam, Val.
Hindi ko pa napag-isipan iyan.
Kilala kita, Oscar.
Kalaunan, gagamitin mo ang alam mong lokasyon ni Julian
para makalaya kay Lily.
Magandang ideya iyan.
Oo. Baka gawin ko iyan.
Mabuti kang tao, Oscar.
At naging mabuti ka sa akin.
Parang isang kapatid.
Pero si Julian ang masama.
Hindi ko hahayaang makabalik pa siya.
Isinalin sa Tagalog ni: Sherilyn Vivar kasyon ni Julian