Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Ric chce przywrócić Jo do życia za pomocą kamienia wypełnionego złem wcielonym.
Kamień feniksa.
Bonnie, nic ci nie jest?
Z tym kamieniem jest coś nie tak.
Musimy go zniszczyć.
Moja matka to wariatka,
a wszyscy są zbyt przerażeni, by ją powstrzymać.
Umowa została zawarta.
My nie zadzieramy z nimi, a oni z nami.
Co Valerie robi z dziennikiem Stefana?
Wpis z 15 lipca 1863 roku powinien powiedzieć ci dlaczego.
Poznałem kogoś. Ma na imię Valerie
i jest chyba najwspanialszą dziewczyną, jaką poznałem.
Ma Elenę.
I tylko ja wiem, gdzie ona jest.
Ma Caroline, ma Elenę.
To jej plan.
Więc nie dajmy się jej złamać.
Albo dajmy. Na pogrzebie było 4 heretyków.
Martwy Malcolm daje 5, ale w 1903 roku było ich 6,
czyli jest jeszcze jeden.
Znajdę go, wynegocjuję wymianę.
Odzyskamy je obie.
ZA TRZY LATA
- Halo? - Tyler, tu Stefan.
- Rozmawiałeś z Caroline? - Nie. I nie proś mnie o to.
Nie mam ochoty mieszać się do waszych układów.
Posłuchaj. Moja blizna krwawi. Nie mam wiele czasu.
Powiedz Caroline. Ze mną nie gada.
Dobrze, załatwię to. Ty lepiej uciekaj.
Już uciekam.
Trzymaj się, Tyler.
Droga Eleno. Kiepsko zaczynać od złych wiadomości,
DZIŚ
ale ostatnio nie dzieje się nic dobrego
i w pewnym sensie dotyczy to ciebie.
Lily ukryła gdzieś twoją trumnę.
Obiecała, że nic ci się nie stanie, jeśli Damon wyjedzie z Mystic Falls.
Jest tu mój telefon?
Są puste butelki, resztki kolacji, maszynkę do golenia.
Mógłbyś coś założyć.
Jasne.
Długo masz zamiar tu mieszkać, Damon?
Mógłbyś uwić sobie gniazdko w żeńskim akademiku.
Zrezygnować z kawalerskiego życia? Zaczyna mi odpowiadać ten luksus.
Jeden ledwo działający prysznic, zamiast czterech torturujących
głowic do masażu, które miałem w domu. Spokojnie.
Do czasu, aż ostatniego heretyka Lily
wymienimy na moją dziewczynę w śpiączce.
- Długo to potrwa? - Nie. Dzięki Donovanowi.
Rzadko się przydaje, prawda? Sprawdza billingi Lily.
Cześć, Bon-Bon.
- W niczym nie przeszkadzam? - Stanowczo nie. Co jest?
Ten Kamień Feniksa.
Zniszczyłeś go, tak jak obiecałeś?
- Zgadza się? - Co się stało?
Miałam kolejną wizję. Przerażeni ludzie z raną w kształcie X.
Gdy otworzyłam oczy, minęło 10 minut.
Kamienia nie ma. Sam widziałem, rozpuścił się w kwasie fluorowodorowym.
- Jesteś pewien? - Bonnie, już go nie ma.
- Jedziecie do Myrtle Beach? - Jestem zajęty.
- Mam szkołę. - Szkoda.
Tamtejsza wieża zarejestrowała telefony Lily.
Chyba nie planowała letnich wakacji.
Po co wysyła heretyków do Myrtle Beach?
Sama go o to zapytasz, gdy będzie już zamknięty w bagażniku.
Kto się pisze na starą dobrą akcję z wymianą zakładników?
Jeśli się zgodzę, założysz spodnie?
Dam ci nawet strzelbę.
Valerie była jak świeże powietrze.
Dusiłem się tak długo i nawet tego nie zauważyłem.
Dzięki, Nora i Mary Louise.
Co za klasa.
Nienawidzę was.
Halo?
- Caroline? - Stefan?
Dzwonisz z mojego telefonu?
Musiałeś go upuścić, gdy cię stąd wczoraj wyssało.
Jak się masz? W porządku?
Zostałam zamknięta w pokoju przez wyjątkowo wredne dziewczyny,
ale oprócz tego...
Wiem. Usiłuję coś wymyślić, żeby dostać się do domu.
Będzie dobrze. Pilnuj, żeby Damon nie zabijał więcej heretyków.
Dobrze. Lily trzyma cię tam po to, żeby mnie skłócić z Damonem.
Przekonam ją, że go nienawidzę, będzie zadowolona, że wygrała.
Kim jest Valerie Tulle?
Pisałeś o niej w pamiętniku z 1863 roku.
Znalazła kopię w więziennym świecie.
Mówisz o jednej z heretyczek?
Tak. Ciemna blondynka, niebieskie oczy.
Jest moją psychiczną współlokatorką.
Caroline?
Włosy blond, oczy niebieskie, psychiczna.
Bardzo trafny opis.
Caroline?
Odebrałaś mi miasto, zniszczyłaś dom.
Ale nie ruszaj mojego samochodu.
Dzień dobry, Stefan.
Co robisz?
Chciałam poćwiczyć jeżdżenie,
a to była okazja, żeby popracować nad parkowaniem.
Chyba trafiłam na gwóźdź.
Ulice są w strasznym stanie.
Powiedz tym rozpuszczonym bachorom, które mieszkają w moim domu,
żeby przestali dręczyć Caroline.
Oczywiście.
Jak tylko powiesz bratu, by przestał zabijać te właśnie bachory.
Nie rozmawiam z Damonem.
- Poważnie? - Nie wiem, gdzie jest.
Zrobiłaś nam obu przysługę, gdy kazałaś mu opuścić miasto.
Zrobię dziewczętom wykład na temat dobrych manier.
Czy jedna z nich to Valerie Tulle?
Byłam ciekawa, kiedy się zorientujesz.
Znałam ją długo przed tobą.
Pracowała w moim szpitalu. Gdy się zmieniłam, przygarnęłam ją.
Jeśli dobrze pamiętam, poznałeś ją dopiero w 1863 roku.
Skąd wiesz, kiedy ją poznałem?
Bo ja ją do ciebie wysłałam.
JARMARK MIEJSKI
Musi pan stąd iść.
Słucham?
Pana melancholijny nastrój psuje nam zabawę.
Jestem Valerie Tulle.
Stefan Salvatore.
- Jest pani tu nowa? - Tylko przejazdem.
Oby nie zbyt szybko.
Skąd to masz?
Nora mi dała.
Co was łączyło ze Stefanem?
Chciałabyś wiedzieć.
Wiesz co, masz rację. Mam już dość bólu.
Nie potrzebuję się dręczyć myślą o byle dziewczynie,
która wdzięczyła się do Stefana setki lat temu.
Byle dziewczynie?
Dla niego nie byłam byle kim.
Byłam jego pierwszą miłością.
- Po co wysłałaś do mnie Valerie? - By cię sprawdziła.
Jak każda matka tęskniąca za dziećmi, wpadłam w głęboką depresję.
Tak, Stefan,
nie jestem tylko zimnokrwistą żmiją, za jaką mnie uważacie.
Długo musiałam dochodzić do siebie, gdy cię straciłam.
Dostałam zaproszenie na podróż po Europie,
z zaprzyjaźnionym wampirem.
Chciałam się najpierw przekonać, że moi synowie są zdrowi.
Z wampirem?
Miałaś chłopaka?
Miał na imię Julian. Ta myśl jest dla ciebie absurdalna?
Twój mąż zastrzelił własnych synów.
Wiec nie gustuję w mężczyznach, których wybierasz.
- Julian nie przypominał twojego ojca. - Nie?
Był niezdarnym bankierem?
Może miejskim rzeźnikiem?
Julian był mężczyzną, w którym nie wolno się zakochiwać.
Więc oczywiście się zakochałam.
DWA CENTY ZA POCAŁUNEK WSPARCIE DLA ŻOŁNIERZY
Dla żołnierzy.
Kupujcie losy, drogie panie.
Dzielni żołnierze na nas liczą.
Nie ruszaj się.
Smaczne, obiecuję.
Prawdziwa dama z ciebie.
Stefan, przedstawiam Juliana.
Córka i ja obserwujemy
niesamowity cud, jakim jest siła grawitacji.
Jak mądrze muszą brzmieć pana słowa dla kogoś mniej inteligentnego.
Julian nie jest moim ojcem.
- Przepraszam, za tę pomyłkę. - Pomylił się pan, o dziwo.
Valerie, kochana, na słowo.
Pognieciesz mi suknię.
- Co ty wyrabiasz? - Lily kazała nam sprawdzić jego nastrój.
Właśnie. A nie poziom napalenia.
Dostaliśmy jasne instrukcje: trzymać się na dystans.
- Nie rozgniewaj jej. - Wszystko mam pod kontrolą.
Kłamałam.
Nie spodziewałam się, jak bardzo mnie zachwyci.
Był piękny i uroczy.
A gdy rzuciłaś na niego klątwę,
napisał same pochwały na twój temat w pamiętniku.
Już to słyszałam.
Gdy w jego życiu zjawiła się słodka sierotka, Katherine Pierce.
Byłoby łatwiej.
Gdybym tylko miała moc rzucania klątw.
Wtedy nie byłam wampirem.
Byłam tylko czarownicą wyrzuconą ze wspólnoty za bycie wybrykiem natury.
Nie miałam mocy.
Moja magia pochodziła jedynie z amuletu.
Mogłam z niej korzystać w potrzebie.
Mam brata, który wyjechał na wojnę.
Ojca, który żałuje, że nie dołączyłem,
i matkę, która była silna i dobra.
Umarła, gdy miałem 10 lat.
Tak mi przykro.
To było dawno temu.
Nie wstydź się, że za nią tęsknisz.
Mężczyzna o sercu chłopca.
Bywa gorzej.
Twoja przyzwoitka się nie poddaje.
Musimy mu uciec.
- Chodź. - Co ty robisz?
Czemu nas nie zobaczył?
Uwierzyłbyś w magię?
A potem?
Nie twój interes.
Wiem, czemu nałożyłaś na mnie palące zaklęcie.
Nie po to, żeby Mary Louise i Nora nie mogły mnie dotknąć.
Chodzi ci o Stefana.
Jakaś ty prostolinijna.
Skoro jesteś taka ciekawa, pozwolisz, że opowiem dalej.
Julian mnie zabije.
Komplementuj jego białe zęby. Od razu zapomni o całym świecie.
Coś się stało?
Nie.
Tylko, że ja nigdy...
Mogę...?
To był jego pierwszy raz.
Na pewno to kiedyś przeżyłaś.
Wiesz jak to jest, gdy zajmujesz absolutnie
nieporównywalne miejsce w czyjejś pamięci.
Oczywiście.
Tak myślałam.
No dobra,
- jaki mamy plan? - Uczciwa wymiana.
Wymienimy jednego heretyka w dobrym stanie, za trumnę Eleny.
Pytam o to, jak schwytamy potężnego heretyka,
który chce nas zabić?
Łatwizna. Ona ogłuszy go magią.
Ty wstrzykniesz werbenę. Ja mu skręcę kark.
Jak tylko wciągnie moje wizje.
- Co? - To magiczne wizje.
A on wysysa magię. Warto spróbować.
Inne propozycje, jak możemy pomóc Bonnie
pozbyć się tych tajemniczych dolegliwości, Ric?
Obsługa. Darmowe krewetki.
Pomyłka... Cholera...
Damon Salvatore.
- Znasz mnie? - Oczywiście.
Miło cię widzieć, w dobrym zdrowiu. Wchodź, stary.
Ale super.
Wchodź.
Złapałeś mnie w środku towarzyskiego spotkania.
Rozgość się.
Czy kolega z werbeną
może schować broń? Od razu się wyluzuję.
- Skąd znasz Damona? - Jest synem Lily.
Bohaterski żołnierz.
Spotkałem cię w barze w Gettysburgu.
Lipiec 1863. Nic?
Chodzę do wielu barów.
Jasne.
Mama przechodziła wtedy trudny okres.
Nie może zacząć na nowo,
nie wiedząc, w jakim stanie są jej synowie. Kazała mi was znaleźć.
Moja matka opuściła rodzinę i zniknęła bez śladu.
Ma mnie gdzieś.
Wrogie nastawienie, rozumiem.
Tutaj każde emocje są ważne.
Ale taka jest prawda.
Chciała wiedzieć, czy jesteś szczęśliwy. Kochała cię, Damon.
Co wam podać? Drinka? Skręta?
- Jenny? - Mama wie, że tu jesteś?
Hej, spokojnie.
Trzymaj się jednej strony drogi.
Valerie nie mówiła, że mieliście romans.
A mnie nie powiedziała, że żyjesz.
Czy to było wtedy ważne?
- Poważnie pytasz? - Podobno o mnie zapomniałeś.
Żyjesz swoim życiem.
Tylko wtedy mogłabym zmienić swoje życie.
Moją matkę wyrwano z moich ramion i zamknięto w szpitalu dla gruźlików.
Tego się nie zapomina.
Znajduje się rozrywki.
Chodź ze mną. Coś ci pokażę.
Romantyczne.
To grób mojej matki.
Codziennie tu przychodzę i zmieniam kwiaty.
Nie żyje od sześciu lat.
Nadal chcę jej wynagrodzić moją porażkę.
Co masz na myśli?
Cierpiała na suchoty.
Któregoś dnia ciągle kaszlała.
Ojciec wysłał mnie po zioła,
żeby zrobić leczniczy napar.
Biegłem do miasta ile sił w nogach.
Ale gdy wróciłem,
już zabrali ją do sanatorium.
Nie zdążyłeś się pożegnać.
Krótko potem umarła w szpitalu.
Ciągle myślę,
co by się stało,
gdybym szybciej biegł.
Napar by jej pomógł.
Może nadal by żyła.
Czy to te zioła miałeś kupić?
Tak.
- Kremowe... - Kremowe fiołki.
Napar by jej nie pomógł.
Miło, że tak mówisz, ale nie możesz być pewna.
Ależ jestem.
Pracowałam w sanatorium, zajmowałam się takimi pacjentami.
Fiołki nie mają żadnych właściwości leczniczych.
To przesądy.
Ojciec po prostu wysłał cię z domu.
Miałeś 10 lat.
Pewnie chciał, żebyś na to nie patrzył. Tak było mu łatwiej.
Nie miałeś szans uratować matki.
Jej śmierć to nie twoja wina.
Czas się pożegnać.
Spodziewałem się tej wizyty.
- Jeśli pozwolisz wyjaśnić, panie... - Jedziemy do Nowego Jorku.
- Nie chciałam ci się sprzeciwiać. - Nie mnie się sprzeciwiłaś.
Chodź i więcej o tym nie mówmy.
Powóz czeka.
Kiedy się znowu zobaczymy?
Jakoś cię odnajdę.
Obiecuję.
Jak w filmie "Pamiętnik".
Tyle że się nie spotkaliście, a on o tobie zapomniał.
Julian chciał szybko jechać do Europy.
Kazał mi okłamać Lily, że Stefan jest szczęśliwy.
Julian umiał przekonać każdego, do czego tylko chciał.
Czemu Lily cię tu przysłała?
Właściwie mnie nie przysłała.
Zgłosiłem się na ochotnika.
Trzyma rodzinkę na krótkiej smyczy.
Siedzą w domu i słyszą:
"Przygarnęłam was jako sieroty, wiem, co dla was najlepsze".
Nie, dziękuję. Wiecie, że podają tu drinki w akwarium na rybki?
Mówię wam, wczoraj
wykręciłem numer z ulotki.
- I dostarczyli mi dziewczynę. - To agencja towarzyska.
Ale naprawdę mnie rozumiała.
Piękne przeżycie.
To wszystko jest dla mnie nowe. Wolność.
Koniec kiepskiej jazdy w świecie więzienia.
Wreszcie mam to, czego mi brakowało. W-O-L-N-O-Ś-Ć.
A pomógłbyś komuś odzyskać wolność?
Mam do ciebie prośbę.
Umiesz wysysać magię.
Przetłumaczę. Koledzy bawili się nieznanymi zabawkami.
Teraz Bonnie goni białego króliczka.
A co ja mam zrobić?
Wyssać jej problemy?
Takie magiczne sztachnięcie.
Nie lubię mieszać, jeśli wiesz, o co chodzi.
Wysysaj te wizje.
Nie powiemy Lily, że widzieliśmy,
jak olewasz misję, na którą cię wysłała
i będziemy kwita.
Dobra. Dawaj.
- Gotowa? - Tak.
Gdzie jest Kamień Feniksa?
- Skąd o nim wiesz? - A ty?
Co wy kombinujecie?
Twoje wizje odeszły.
Gorzej, że Oscar też.
Zabrał kamień.
Jak to możliwe, skoro go zniszczyłeś?
Musimy go znaleźć.
Wiedziałeś, że go ma?
Daj spokój...
Tak jakby. Trochę. Ric, powiedz jej.
Nie. Ciebie pytam.
Ja z nim mieszkam.
Takie rzeczy się wie.
- Okłamałeś mnie. - To nie ja. Ric kłamał.
Ja po prostu nic nie mówiłem. Nie chcę za to obrywać.
Nie, sami to załatwcie.
Idę szukać naszego zakładnika.
Wizje, stracony czas, potworne bóle głowy,
to wszystko nieważne? W ogóle cię nie obeszło?
Oczywiście, że tak. Ale ważniejsze jest ożywienie Jo.
Nie wiesz, co ten kamień robi, i czy działa.
Byłem martwy.
Tak samo jak ty, Bonnie.
Wróciliśmy.
Dostaliśmy drugą szansę.
Byliśmy po drugiej stronie.
Już jej nie ma.
Słuchaj.
Jo to miłość mojego życia.
Jeśli jest chociaż ułamek szansy, że to się uda, muszę spróbować.
Nieważne, czy to niebezpieczne, czy szalone.
W przeciwnym razie
do końca życia będę żałował, że nie umarłem.
Nie. Patrz na drogę.
Skręć w lewo. Wrócimy do miasta.
Co jeszcze chciałbyś wiedzieć?
Nic. Nieważne.
To było kłamstwo, prawda?
- Jak to? - Valerie mnie wykorzystała.
Nie zrobiłaby ci krzywdy.
W ten sposób skrzywdziłaby i mnie.
Nie przyszło ci do głowy, że być może Valerie
ma głęboko gdzieś czyjekolwiek uczucia?
- Nie wierzę w to. - Nie?
A wiesz, że wysłała mi telegram, pisząc, że wraca?
Co takiego?
Minęło kilka miesięcy.
Obiecałam, że znajdę sposób, żeby do ciebie wrócić.
"Tęsknię za twoimi ramionami".
Chciała ze mną uciec.
Miałem się z nią spotkać w piątek, w południe.
Byłem dwie godziny wcześniej.
Długo na mnie czekał.
Gdy słyszał kroki, odwracał się,
z nadzieją, że mnie zobaczy.
Czekałem cały dzień, jak idiota.
Aż do zmroku.
Całą noc.
Ale nie przyszła.
Więc się zastanawiam,
- o co jej chodziło, do cholery. - Chyba już się nie gniewasz.
To było 150 lat temu.
W końcu przyjął do wiadomości, że znowu został porzucony.
I wrócił do domu piechotą,
pod zimnymi, odległymi gwiazdami.
Jak mogłaś mu to zrobić?
Wystąpiła zmiana planu.
Mam dość tej rozmowy.
Uciekasz przed wschodem słońca,
akurat tego dnia, gdy nasz statek wypływa do Anglii?
Puść mnie. Nie płynę.
Owszem, płyniesz.
Bo Lily nigdzie nie pojedzie, bez swoich kochanych sierotek.
A ja muszę ruszać dzisiaj.
- Boisz się mnie? - Nie.
Słyszę, jak szybko bije ci serce.
Oba serca.
Czy Stefan Salvatore wie, że nosisz jego dziecko?
Skłamałem.
Pamiętam cię.
Byłem po stronie Południa.
Nie lubię o tym opowiadać przy moich przyjaciołach.
Wtedy też miałeś niezłą opinię.
Nie cierpiałeś wszystkiego, co reprezentowała twoja strona.
- Chciałeś uciec, ale bałeś się hańby. - Przekonałeś mnie, żebym zachorował.
Następnego dnia, cały regiment został zabity w Gettysburgu.
- Ocaliłeś mi życie. - Nie umiałem rzucać zaklęć.
Tylko z tobą pogadałem.
Jak człowiek z człowiekiem. Posłuchałeś serca.
Teraz ja uciekam.
Nie chcę być częścią wojska Lily.
Nie lubię rozkazów i dowódców.
Chcę się zabawić.
Wiesz co? Dam ci radę.
Kamień Feniksa to gorący towar. Jak go zepsujesz, nie przeżyjesz.
Pełna jawność.
- Mam gdzieś kamień. - Czemu mnie gonisz?
Chciałbym cię wymienić na coś cenniejszego.
Nigdy więcej mnie nie okłamuj.
Moi kumple znowu się lubią.
Idziemy się targować.
- Jest Valerie? - Słyszałam, jak wychodziła.
Od tortur robi się głodna.
Wybacz, że pytam, ale podobno zeszłej wiosny zmarła twoja mama.
Cały dzień słuchałam o pierwszym razie Stefana.
Nie mam ochoty rozmawiać o mojej mamie z kimś, kto mnie więzi.
Ale dzięki.
Byłam ciekawa, jak można przeżyć taką stratę.
Musiałaś mieć matkę.
Nawet Mussolini miał matkę.
Oczywiście, że tak.
Więc wiesz, że ta miłość
jest inna niż każda inna.
Stefan ciągle o tobie pisał.
Sama możesz przeczytać.
Proszę.
Kochał cię.
Tęsknił za tobą.
Nora.
Zdejmij barierę.
Od tej chwili panna Forbes nie jest już więźniem.
To kolejna sztuczka?
Nie. Nagroda za szczerość Stefana.
Idź, zanim zmienię zdanie.
Nie wiem, co się stało, że nagle zmiękło ci serce,
ale dzięki.
MYSTIC FALLS PARK ROZRYWKI
W świecie więzienia,
zanim zapadliśmy w śpiączkę,
codziennie tu przychodziłam.
Widzę, że ty też to robisz.
To pewne pocieszenie.
Dziwnie tu z tobą siedzieć.
Wreszcie mogę ci powiedzieć prawdę.
Nie mów Lily, proszę.
Masz swoje powody, żeby zostać w mieście.
Ale ja mam powody, żeby wyjechać.
Co my teraz poczniemy?
Julian rozwiązał dylemat, bijąc mnie do nieprzytomności.
O mało nie umarłam.
Ale drugie serce przestało bić.
Gdy odzyskałam przytomność, byłam na statku do Anglii.
Lily powiedziała, że Julian znalazł mnie na ulicy, obrabowaną i pobitą.
Oczywiście mu uwierzyła.
Uleczyła mnie swoją krwią.
Julian wiedział, że nigdy nie powiem Lily, co mi zrobił,
to by oznaczało ujawnienie moich kłamstw.
Dziękuję.
Nie wybaczyłaby mi romansu z jej synem.
Nie chciałam żyć pod władzą Juliana.
Tej nocy, gdy pokonywaliśmy Atlantyk,
zrobiłam sobie kąpiel.
Dolałam do herbaty laudanum
i cicho zasnęłam.
Ale umarłam z krwią Lily w żyłach.
Dzięki czystemu przypadkowi
stałam się pierwszym heretykiem.
Nie wiesz, jak mi przykro,
że do tego doszło.
Pewnie nigdy się nie dowiesz.
Co ma wspólnego z reinkarnacją kamień, który
pokazuje krzyczących?
Nie wiem. Przeczytałem tę księgę od deski, do deski.
Strata czasu. Nic w niej nie ma.
Piszą o zmartwychwstaniu, feniksie wstającym z popiołów.
Ale nic o kamieniu, który przywraca zmarłym życie.
Na pewno rozumiesz, co chcesz zrobić?
Dusza Jo nie ukrywa się za kotarą, którą magicznie zdejmiemy.
To nekromancja.
Coś ci pokażę.
Szpital może przechowywać ciało tylko przez określony czas.
Ale daję w łapę technikowi, który fałszuje karty.
Jo nadal tu jest.
Musi być.
- Ric. - Wiem, na co się porywam.
Ale nie poradzę sobie sam.
Powiedz, że spróbujesz.
Spróbuję.
- Damon? - Szkoda, że sama nie przyszłaś.
Miałam długi dzień.
Nie mam siły na twoje zagadki.
Gettysburg, 1863.
Wysłałaś Oscara, miał mnie sprawdzić.
Gdybyś zjawiła się sama, zmieniłabyś moje życie.
- Miałam nie żyć. - Miałem być twoim synem.
Skąd to wiesz?
Twój marnotrawny heretyk odreagowywał traumę
w Myrtle Beach.
- Oscar? - Spokojnie, mamusiu.
Właśnie przechodzi detoks po werbenie.
Oddaj Elenę, może go nie zabiję.
Nie dotkniesz palcem kolejnego członka mojej rodziny.
Wiesz, ta gadka o rodzinie na początku mnie wkurzała.
Ale teraz rozumiem.
Kochałaś mnie. Minęło dużo czasu, stworzyłaś sobie nową rodzinę.
Ja też.
Możemy wreszcie skończyć z tą wzajemną pogardą?
Oddaj Elenę,
odzyskasz syna.
- Caroline. - Cześć.
- Jak uciekłaś? - Nie musiałam.
Lily mnie wypuściła.
- Naprawdę? - Tak.
Mamy dzień pełen niespodzianek.
Byłem nastolatkiem, gdy ją poznałem.
Miałem ciężki okres, przechodziłem żałobę po mamie.
Byłem młody i byłem człowiekiem.
Tak samo jak ja, gdy się poznaliśmy.
Pamiętam, gdy pierwszy raz cię ujrzałam.
Pamiętasz, kiedy pierwszy raz mnie zobaczyłeś?
Przepraszam. To nie było fair.
Zapomnij, że pytałam.
Siedziałeś obok Eleny,
to jasne, że widziałeś tylko ją.
Wszystko się zmieniło.
Różne okoliczności, różne zakończenia.
Oto jedna możliwość.
Valerie nie jest już zamknięta.
- Czy to coś zmienia? - Oczywiście, że nie.
Nie zastanawiasz się, co by było,
gdyby Valerie przyszła na spotkanie?
Już nie.
Przeszłość mnie nie interesuje.
Ważne, że ty tu jesteś
i jesteś bezpieczna.
Jesteś ze mną.
Wiem.
Nie śpisz.
Nie śpię
i mam potwornego kaca.
Gdzie jestem?
W miasteczku uniwersyteckim.
- Lily cię przysłała? - Lily nie wie, gdzie jesteś.
Użyłam zaklęcia lokacyjnego.
Może jakoś się z tego wykręcę, zanim się dowie.
Więc jak,
wykonałeś obowiązki wobec rodziny, znalazłeś Juliana?
Dotrzymasz tajemnicy?
Jak nikt inny.
Już kilka miesięcy temu.
- Nie powiedziałeś Lily? - Nikomu nie powiedziałem.
Chciałem pożyć, zanim wrócę.
- Ale skoro wróciłeś? - Sam nie wiem, Val.
Nie przemyślałem tego, leżałem tutaj, jako zakładnik.
Znam cię, Oscar.
Prędzej czy później wymienisz Juliana za swoją wolność.
Dobry pomysł.
Tak zrobię.
Jesteś słodki, Oscar.
Byłeś dla mnie dobry.
Jak brat.
Ale Julian jest diabłem.
Nie pozwolę, żeby Lily go sprowadziła. a swoją wolność.