Ang nakaraan sa The Vampire Diaries:
Maligayang pagdating sa kasal nina Alaric Saltzman at Josette Laughlin.
Na-miss mo ako?
Stefan!
'Di siya magising.
Bale, Bonster, dinugtong ko ang buhay ni Elena sa'yo.
Hangga't nabubuhay ka, mananatiling natutulog si Elena.
Nandito tayo ngayon para magbigay-pugay kay Sheriff Elizabeth Forbes.
Ikaw at ako--
'Di ko ito magagawa ngayon. Pasensiya na.
Naiintindihan ko kung kailangan mo ng oras para maging maayos,
at kung kailangan ko maghintay, gagawin ko.
-Sino iyon? -Ang nanay ko.
Bago mag-1900s, napunta si Lily sa grupo ng mga mangkukulam
na pinatalsik mula sa Gemini Coven.
Walang-awa ang mga erehe.
Mga bampira na mangkukulam.
Lorenzo, pamilya natin ito.
Oras na para magpaalam ako.
Brooklyn, New York Tatlong Taon Mula Ngayon
Damon.
Gising.
Kailangan kita. Gising.
Damon, gumising ka!
Mahal kong Elena.
Noong nakaraang linggo, nagpaalam ka at sinabi mong isulat namin ang lahat
para 'di mo maramdamang napagiiwanan ka pagkagising mo.
Masamang balita muna.
Ngayon
Tutulungan daw ni Damon na magluksa si Alaric para maalis ka sa isip niya.
Kaya sa paraan niya, dinukot niya si Ric at pumunta sa Europa para maglibang.
Siguradong naiisip mo na kung ano ang nagaganap doon.
Siyempre, hindi namin sila pinapunta nang walang bantay.
Inom. Ngayon na.
Kaya, binabantayan ni Damon si Alaric. Binabantayan ni Bonnie si Damon.
At hindi ko alam kung sino ang nagbabantay kay Bonnie.
Magiging Deputy Donovan na si Matt sa susunod na linggo sa pagtatapos niya.
Masaya man ako para sa kanya,
hinihiling ko pa rin na narito sana ang nanay ko para makita ito.
Binigyan siya ng konseho ng bayan ng upuan.
Binibisita ko ito sa pag-asang mag-himala at di ko siya masyadong ma-miss.
Iniisip ko na kung maghihilom ako, makakausad ako sa buhay ko.
Pero mukhang matatagalan pa iyon.
Buweno, naikwento ko na sina Damon, Bonnie, Ric, at Matt. Sino pa ba?
Ano ang sinusulat mo?
Stefan. Ano'ng ginagawa mo rito?
Sabi ni Matt, may mga nawawalang bag ng dugo, kaya naisip kong tingnan.
Sa palagay mo, nanay mo iyon?
Kung hindi, ibig sabihin, bigla na lang siyang nabura sa mundo.
Iniisip ko pa kung maganda iyon o hindi.
Kumusta si Damon?
Kung may natutunan man tayo sa ilang dekadang paghihintay niya sa babae,
kung gan'on, nag-aalala ako.
Kung nag-aalala ka, natatakot ako.
Ako ang nagsimula nito, tama ba?
Ano'ng sinimulan mo?
Sinabi ko ang nararamdaman ko para sa'yo, at ngayon...
-Kakaiba na. -Hindi. Hindi 'yun kakaiba, Stefan.
Nagtanong ka lang tungkol sa kapatid ko, na kinaiinisan mo, para may mapag-usapan.
Hindi ako naiinis kay Damon. Ano lang--
Halata naman, alam mo na...
nabubulol ako para lang hindi tahimik.
Okay, mayroon nga.
Sinimulan mo nga. Binabati kita.
Kung ganito kaya? Bagong patakaran.
Sulitin mo ang buhay mo, hilumin ang sarili.
Habang ginagawa mo 'yun, magkaibigan tayo.
Gusto ko iyan.
-Mabuti. -Sige.
-Maligayang pagsusulat. -Salamat.
Tulad ng sinabi ko, maayos ang lahat.
Mahal kong diary, nasa impyerno ako.
Mahirap mag-isip ng lugar na mas lalala pa sa pinagmulan ko.
Pero sa kung anong milagro, nahanap ko.
Isang linggo matapos kong dumating, tatlong bagay ang malinaw.
Gawa sa lason ang pagkain. Amoy salot ang hangin.
At gustong malaman ng lahat ang ginagawa ng bawat isa.
Hindi ako nababagay rito, at di ko ginusto.
Hindi ito ang mundong inakala ko.
Diyos ko. Diyos ko. Diyos ko.
-Anong ginawa mo? -'Di ko alam na tatawid siya.
-Stu, tumawag tayo sa 911. -Tumahimik ka, nag-iisip ako.
-Wala namang nakakita sa atin, di ba? -Nababaliw ka ba?
-Di natin siya pwedeng iwan. Di siya gu-- -Gumamit ako.
Bangag na bangag ako ngayon. Gusto mo ba akong makulong?
Tara na.
Gaya ng nasabi ko, purong impyerno.
At di rin ito pinapadali ng pamilya ko.
Itinago kami ni Lily sa isang abandonadong bahay.
Ang matibay na si Beau. Si Nora, ang pasaway.
Ang tusong guro, si Mary Louise. At si Malcolm, ang tuta ni Lily.
Ayaw ko na, Lily. Nabigyan na ako ngayong araw.
Ang sipsip.
Ang bait mo naman, Malcolm.
Hindi makatwiran ito.
Tama si Nora. Gaano katagal kaming mabubuhay sa tatlong higop kada araw?
Parang nakulong lang ulit ako.
-Hindi nagrereklamo si Beau. -Pipi si Beau.
At heto tayo, inaakalang makakakain tayo nang payapa.
Beau, gusto mong maglaro ng backgammon habang nagtatalo ang magsing-irog?
Amsterdam
Namamanhid ang pisngi ko.
-Ano itong iniinom natin? -Ewan ko. Nakakabasa ka ng Aleman?
Dutch iyan.
-Teka, nasaan tayo? -Amsterdam.
Dear Elena, oo, nasa kabilang panig kami ng Europa
-at lasing pa rin sila. -Kailangan ba talagang sabihin iyan?
Sinabi ni Elena na itala ko ang lahat.
Kapag nagising siya matapos ang 60 taon at nalaman namatay si Ric sa kalasingan,
gugustuhin niyang malaman ang nangyari.
Maliban kung aksidenteng mabilaukan ka sa mga mani.
Ako na lang ang magsasabi.
Ang bait naman.
Rerenta ako ng bisikleta at lilibutin ang buong siyudad na parang normal na turista.
-FYI, hindi sila nagsusuot ng helmet rito. -Lalong nakakatawa.
Sakay na sa tram. Huwag nang tumingin ng magkabilaan.
Sige.
-Sigurado kang ayaw mo siyang samahan? -Magaling. Hindi kita iiwan.
'Di ko kailangan ng yaya, Damon.
'Di ito tungkol sa kailangan mo, Ric. Tungkol ito sa kailangan ko.
Ang pagpigil sa'yo sa pagpapakamatay ang tumutulong para maalis sa isip ko na
ang mahiwagang pagka-coma ng kasintahan ko
ay may kinalaman sa isang mangkukulam na Bennett na hindi mamatay-matay.
Bale ginagawa mong libangan ang pagiging miserable ko.
-Oo. -Okay.
Ano?
Masaya ako na nandito ka, pare.
Pupunta ako ngayong hapon sa New York para makipagkita kay Lorenzo.
-Umaasa akong wala akong dapat alalahanin. -Pwede kang maglakbay
habang heto kami at nagugutom, kunwaring hindi kami ang pinakamalakas.
-Ipapaalala ko pa ba ang lagay natin noon? -Ang sinasabi mo, nung mahal mo kami
-at hinayaang magsaya? -Ang pagpatay natin ay nakahatak ng pansin
kaya napilitan tayong magtago ng ilang dekada, at nakulong ng isandaang taon.
Hindi maayos ang pamumuhay natin, Mary Louise.
Ngayon gusto mong makipamuhay sa kanila. Alam namin. Narinig ka namin.
Paano si Oscar? Ilang araw siyang wala dahil sa mga pinapagawa mo.
Duda akong patago siyang namumuhay.
-Valerie, ang dungis mo. Anong nangyari? -Mga salbaheng kabataan
-na sinagasaan ako. -Ay, naku.
Ayos lang ba ang sasakyan nila?
Iniwan ako ng mga halimaw na 'yun para mamatay.
Hindi man lang humingi ng tawag. Walang sumaklolo.
Iniwan na ako para mamatay. At ano ang ginawa ko?
Nagpatay-patayan ako.
Dahil pinapamunuan tayo ng isang pasipista
na mas gugustuhing masaktan ang mga anak niya kaysa hayaan silang manindigan.
Valerie, wag kang umiyak.
Okay? Nakauwi ka na.
Kasama ka namin.
Oo.
Sino ang may kailangan sa mundo, 'di ba?
Magkakasama tayo.
Pinigilan mo ang sarili mo na lumaban.
Ibig sabihin, natututo ka na.
Ipinagmamalaki kita, Valerie.
May nalagpasan ka.
-Sino ka? -Naalala mo 'yung squirrel na binangga mo?
Kaibigan pala namin 'yun, si Valerie.
Pero mukha kang patay.
Madalas ko 'yan marinig.
Mas malala ka pa sa kaibigan mo.
Inisip mong gawin ang tama, pero iniwan niyo lang siya.
Pero kahit gan'on, ikaw ang una sa bayang ito na hindi ko kinamumuhian.
Magagalit si Lily.
Kailangang matutunan ni Lily na hindi makikisama ang mga erehe.
Talaga? Maging banidosa ka naman.
Kung maganda ka, ikaw rin.
Ano'ng nangyayari?
Ang mga bangkay, hindi ito istilo ni Lily. Siguradong mga erehe ang may gawa.
Medyo malabo ang kuha, kapatid.
Mukhang nagbalik na si inay pati ang pamilya niya ng mga baliw.
Pwedeng idetalye mo pa?
May marka ng kagat ang isang biktima, sinunog naman 'yung isa.
May nakitang bahay si Matt na pinasara na sa loob ng nagdaang dalawang taon.
Misteryosong nagkakuryente ito ilang araw matapos ang kasal ni Ric.
Doon nagtatago si Caroline.
Makinig ka, kailangan kong magpaturo kay Ric gumnawa ng bomba.
-Para ito sa'yo. -Hello.
Sa kabila.
-Hello. -Turuan mo akong gumawa ng bomba.
Okay, ayos. Tapos na ang kasiyahan. Uwian na.
Nakatingin ako sa baol mo na puno ng mga magagara mong sandata.
-Oo. Eksakto. Gumamit ka ng isa. -Hindi gan'on kadali.
Kung tatapusin natin sila, dapat gawin natin nang isang bagsakan.
Tatawagan na lang kita ulit
'pag nakalipat ako sa 'di matao.
Tapos, payapa akong mawawalan ng malay at iisipin kong di ito nangyari.
Ayos lang ako.
Nanalo si Lily.
Ginawa man natin lahat para pigilan siya, nabawi niya pa rin ang pamilya niya.
'Pag sinabi ni Stefan na kaya niya, kaya niya.
Naniniwala ka talaga o dahilan na lang iyan dahil babagsak ka na?
Alam mo ba kung ilang araw bago ko makita si Elena?
Nasa 22,916 na araw.
'Yan ay kung magkakasakit ka gaya ng sa matatanda.
Hindi pa nga ako nalalasing.
Pakinggan mo sarili mo, Damon. Gusto ni Elena na mabuhay ka.
Kung mananatili ka, huwag mong sabihin kung ano ang gagawin ni Elena.
Anong ibig mong sabihin?
Wala.
Nakainom na ako ng pangit na bourbon noon, pero ito ay...
Hindi ito bourbon.
Tsaa ito.
Nakita mo na ba noon ang batong ito?
Hindi pa yata. Ano ba iyan?
'Di 'yon mahalaga.
Maaari mo bang kausapin ang misis ko at sabihin mong nasa akin na?
Pwede kong subukan. Syempre,
kailangan ko ng mahiwagang tether para makausap ang ispiritu niya.
'Yung may kinalaman sa kanya.
Ito ang singsing niya sa kasal.
Mayroon akong malakas na nararamdaman.
Napakaraming enerhiya ng singsing na ito.
Matibay ang naging ugnayan ninyo.
Minahal ka niya nang lubos.
Gusto niyang malaman mo na nami-miss--
Nakakalusot ka rito? Panlalamang sa pag-asa ng mga miserableng tao?
Peke ang singsing na iyan, siraulo ka.
Nawala ko ang orihinal sa unang espiritista na nakita ko.
Mabuti at patay na ang misis mo.
Isang krimen para sa pinakamagandang babae sa bar na maupo nang mag-isa.
Pahingi ng dalawa ng pinakamasarap na Scotch.
Lorenzo, na-miss kita.
Kaninong mali 'yon?
Nilayo mo ako habang tinuturuan ang mga bago mong ampon.
Natututo silang magpigil para mamuhay sila nang tahimik.
Kung naroon ka, walang pagpipigil--
Masama akong impluwensiya. Oo, alam ko.
Samantala, pinadala mo ako sa New York.
Nakuha mo ang interes ko.
Umaasa akong may mahanap ka para sa akin.
Habang nakakulong ako, may isang bagay na inakala kong nawala
nang sinunog ang barko namin mula Inglatera ang nakuha ng mga maninisid.
Makikita ito sa museo ng siyudad, pero nawala ulit kamakailan lang.
Bakit mo ito gusto?
Kapag may nakaalam na hinahanap mo ito, malalagay ka sa panganib.
Mas dapat kong malaman kung bakit ko ito hahanapin.
Usaping pamilya, Lorenzo.
-Akala ko, pamilya mo ako. -Darling,
gusto rin naming maniwala na nasa panig ka namin.
Panig ninyo? Sinamahan kita nang abandonahin ka ng mga anak mo.
Handa kang makita ang mga anak ko bilang mga halimaw?
Na talikuran ang mga kaibigan mo?
Ano'ng nangyari sa sakiting bata na nakilala ko sa bangka?
Ang batang inabandona sa pagawaan sa edad na apat na taon?
Ang batang di nakaranas ng kabaitan hanggang sa sinagip ko siya?
Ang batang iyon ay hindi mo utusan.
Mag-isa kang maghanap.
May limang erehe. Dalawang lalaki, tatlong babae. Wala ang nanay mo sa bahay.
-Si Enzo? -Wala rin siya.
Kung gagawin natin ito, pagkakataon na ngayon.
-Ipakita mo kung paano ito gumagana. -Una sa lahat,
bomba ito.
Okay.
Iyan ang timer.
-Ise-set ko ito sa 60 segundo. -Animnapung segundo. Kuha ko.
Sigurado ka bang gusto mong gawin ito?
Kailangan kong gawin.
Tumira sila sa bahay mo ng isandaang taon.
Nakita nila ang litrato mo, makikilala ka nila.
Sinasabi ko lang na kung tingin mo na kabaliwan ito, sabihin mo na.
May bersyon ba ng planong ito na hindi mo ako inaalala?
Wala siguro.
Maligayang pagdating sa Mystic Falls! Ako si Caroline.
-'Di kami interesado. -Hindi.
'Wag kang mag-alala. 'Di ako magbebenta ng kahit ano.
-Kapitbahay ninyo ako. -Kaya?
Wow, ang ganda!
Ang ganda ng ginawa ninyo sa sahig. Orihinal ba na hardwood ito?
Isa lang itong malaking impyerno. Walang may pakialam sa sahig.
Dinalhan ko kayo ng pasalubong. Tradisyon ito sa Mystic Falls.
Allergic si Valerie si kalikasan.
Ilalagay ko na lang ito banda rito.
Tapos...
Pasensiya na talaga.
Ang lamya.
Buweno, saan kayo galing?
Gusto ko 'yung dyaket na 'yan.
-Salamat. Nakuha ko ito sa kaa-- -Mare...
-di ba't ang ganda ng suot niya? -Ayos lang.
Pero mas babagay iyan sa'yo.
Uy, Caroline, magpunta na tayo doon sa barbecue.
At ikaw naman si?
Sundo niya.
-Care, kailangan na nating umalis. -Hindi pa aalis si Care.
Ibigay mo sa'kin ang dyaket mo.
Ito. Kunin mo itong dyaket ko.
Salamat. Ang bait mo naman.
-Alis na ako. -Sandali.
Nakalimutan mong sabihin na bagay sa kanya.
Bagay na bagay sa'yo.
May nakakaamoy ba sa inyo 'nun?
Narito si Ric. Bakit di natin siya nakita?
Hindi akma ang sapatos mo sa pagtiktik ng tao
-ang labo ng mata mo, at mabagal ka. -Oh, mabagal ako?
Ilang linggo kang nasa Europa kasama ng lalaking nagppanggap na lasing
at hindi mo napansin.
-Totoo. -Saan mo gustong dumaan?
Babalik ba tayo, o didiretso?
O kumaliwa tayo rito?
-Salamat. -Oo. Syempre naman.
Sandali lang.
Nakita mo 'yung paparating na trak?
-Ano? -Nag-alangan ka bang iligtas ako?
-Hindi. Kalma, tatlong segundo lang. -Tatlong segundo.
Patay na dapat ako.
Tama ka, Bon. Kung wala akong ginawa, nandito pa si sana si Elena.
-Mas maganda sana. -Tama na.
Hindi ako mamumuhay na iniisip na kinamumuhian mo ako.
Ano'ng dapat kong maramdaman? Nandito ka, wala siya.
Sa tuwing tumitingin ako sa'yo, hindi si Elena ang nakikita ko.
Pasensiya ka na sa nangyari...
pero nawala rin sa'kin si Elena, Damon.
At isa ka sa mga nagpapaalala sa kanya na pinanghahawakan ko
kaya pwede mo akong kamuhian o mahalin...
pero kasama mo ako.
Ano naman ang maipaglilingkod ko?
Sana ay di ka gaanong napamahal sa bahay na iyan.
Sinunog namin ito kasama ang pamilya mo sa loob.
Sandali. Ano kamo?
Wala na sila, Lily, at mayroon kang hanggang ngayong gabi para umalis
kung hindi ay ikaw ang isusunod namin.
Mga erehe na ilang siglo,
mga marurunong pagdating sa pagkaligtas ng buhay...
nabura sa planeta sa isang iglap lang?
Anak, kung may maipapayo ako sa'yo...
tumakbo ka.
Samahan ninyo ako sa pagbigay-pugay sa mga magtatapos na mga bagong deputy
habang binabasa ko ang pangalan nila at binibigay ang tsapa nila.
Ang saya naman ng bayang ito.
Siguradong nakatutuwa rin ang mga burol dito.
Nora, sinusumpa ko, wala ka talagang puso.
Aminin mo, mas gusto mo ako dahil dito.
-Deputy Amy Smith. -Alam mo iyan.
Deputy Cornell Willis.
-Deputy Ryan Peters. -Mare...
nasa ika-21 siglo na tayo. Pwede nang maghawak-kamay.
Oh, Diyos ko. Ito ba ang unang date niyo sa publiko?
-Nakakatuwa naman. -Magsabay tayo minsan.
Siguradong may lalaki sa kung saan na desperado na ilabas ka.
Mag-pokus na tayo sa paghihiganti, pwede?
Deputy Taylor Vaughn.
Deputy Matthew Donovan.
Deputy Jim Johnson.
Deputy Jeffrey Morrison.
Deputy George Gallahan.
Deputy Don Morrison.
Uy. Mukhang may problema tayo.
Pasensiya na sa sira, mga bata.
Tulong!
Diyos ko!
Kumusta, kapitbahay ko.
Tama na!
Walang pagod akong lumaban para magkasama tayo,
naghanap ng paraan para makipamuhay sa bagong mundong ito...
isinakripisyo ang lahat para maging isang pamilya ulit tayo.
Sino ka para ipahamak iyon?
Kayong lahat.
Ngayon na magwawakas ang pagdanak ng dugo.
-Anong nangyari? -'Di ko alam.
Akala ko pinasabog natin sila. Paano sila nakaligtas?
Wala akong ideya.
Patay ang buong klase ni Matt.
Ang bagong sheriff, patay.
Lahat ng taong iyon, wala man lang sa kanila na nagkaroon ng pagkakataong--
Anong tinitingnan mo?
May tipak na nakabaon sa leeg ko at hindi ko matanggal.
Halika rito.
Salamat.
Matatanggal ko na.
May kasaysayan kasi rito, alam mo 'yun?
Itong bayan, itong bahay, ang mga tao.
At hindi ko maisip na makakaligtas ang Mystic Falls sa digmaan sa pagitan natin.
At kung akala ni Lily na makokontrol niya ang limang erehe, nababaliw na siya.
Mukhang alam ko na kung paano makukumbinsi si Lily.
Paano?
Sabihin na lang nating mabuti at wala si Damon dito.
Mahal kong Elena...
sa paggising mo, hindi mo na mamumukhaan ang Mystic Falls.
Gumawa kami ng kwento.
Isang sunog ang nagsimula sa mga lagusan sa ilalim ng bayan.
Hindi makontrol na apoy, nakamamatay na carbon monoxide.
Nagbalik ang ereheng pamilya ng nanay ko. Protektado sila ng kanilang mahika.
Mas mabilis at malakas sila kaysa sa amin
at handa silang wasakin ang bayan para sa ikasisiya nila.
Dapat naming protektahan ito.
Akala ni Lily na handa na ang pamilya niya na mamuhay kasama ng mga tao.
Nagkamali siya.
Ang totoo ay mapusok sila at nasa panganib ang bawat tao sa bayan.
Kaya nakipagkasundo si Stefan.
Nailikas namin sa oras ang mga residente
at ang kapalit, sinumang papasok ay maaaring hulihin ng mga erehe.
Mag-impake ka na. Hindi na ligtas ang pamilya mo rito.
Nagbahay-bahay sina Stefan at Caroline para ilikas ang mga residente,
palabasin ang mga negosyo, binakuran ang mga bahay,
sinarado ang bayan mula sa mga bumibiyahe.
Marami kaming isinuko para mapapayag si Lily.
Pero si Stefan ang pinakamalaki ang isinakripisyo.
Pili ka ng kuwarto. Marami riyan.
Galit kami sa kanila. Galit sila sa amin.
Pero ngayon, kahit papaano, may kasunduan kami.
Gustuhin man namin o hindi, paghahatian namin ang bayan.
Mamumuhay kami kasama ng mga kaaway hanggang sa kaya namin.
Anong ginagawa mo sa bangko ng nanay ko?
Oh, nakita ko lang dito, at naisip kong itago ito.
Para makaiwas sa bandalismo.
Oo, gan'un din sana ang gagawin ko.
-Anong kapalit? -Ikaw naman. Walang kapalit.
Pinapasaya lang kita.
Di ko alam kung napansin mo, pero medyo nagiging malungkot na rito.
-Oh, pasensiya na. Nag--? Hindi pa ba ako mukhang masaya
matapos paalisin ang isang buong bayan ng mga inosente dahil sa'yo?
-Ako? -Oo.
-'Wag mo akong igaya kila Lily. -Kung gan'on, kanino na lang?
'Nung isang araw, tinutulungan mo si Lily. Kinabukasan, heto ka at ang bait.
Pumili ka ng panig, Enzo. Kami o sila.
Diyos ko. Para kang siya.
Dahil wala siyang tiwala sa'yo.
At sa totoo lang, gan'un din ako.
Kumusta ang Europa?
Di masyadong maganda yung Mona Lisa para kay Ric.
-May dapat ba akong malaman? -Wala. Sa pagbalik mo na lang.
Nakabalik na ako.
Maaari mo bang sabihin kung sino ang nakatira sa bahay natin?
-Mapapatay ang buong bayan. -Patayin natin sila para tapos na.
-Sinubukan na namin. -Pinasabog mo kay Donovan ang bahay.
Mag-isip ka pa.
Tapos na ang kasunduan.
Hindi natin sila kakantiin, at gan'un din sila.
Ang bait mo naman, kapatid ko.
Tumakbo ka bilang alkalde. Wala nga lang boboto sa'yo rito.
Nangyari na ang dapat mangyari. 'Wag mong sirain ito.
Sino'ng kumunbinsi sa'yo na iligtas ang isang bayan na wala kang pakialam?
Dahil hindi mo ito ideya.
Hindi kayang isipin ito ni Matt, kaya siguradong kay Caroline ito.
Pakiusap. Isabay mo sa paglabas mo iyang bote.
Nagpapakabayani si Stefan para sa babae.
At heto ako, inaakalang alanganin ang kinabukasan ko.
Alam mo, gusto ni Elena na sumaya ka...
mabuhay. Gusto ka rin niyang makipag-date.
Pero kung magising siya at patay na ang lahat ng mahal niya...
tingin mo ba mapapatawad niya 'yun?
'Di ko ito ginagawa para kay Caroline, Damon.
Ginagawa ko ito para sa'yo.
-Uy. -Uy, Bonnie.
'Di ko alam na nakabalik ka na.
Sa totoo lang, di ko alam kung nasaan ako.
Matt, hindi solusyon ang isuko ang bayan.
Kailangan natin silang pigilan.
Napigilan na sila, Bon...
noong 1903 pa.
Kaso tinraydor mo si Kai, pinakawalan sila nito...
at namatay lahat ng kaibigan ko sa Kagawaran ng Sheriff.
Kasalanan ko pa ito?
Hindi.
'Di ko 'yun sinabi.
Sige na, kailangan ko pang mag-ikot.
KOLEHIYO NG WHITMORE
Anong ginagawa mo rito?
Nakapunta ka na sa Mystic Falls?
May ereheng naggugupit ng kuko ngayon sa banyo ko.
Wala akong ibang mapupuntahan.
Mabuti na lang pala at di ako nabunggo ng trak, ano?
Ikaw naman, Bonnie. Tatlong segundo 'yun.
Alam mo ba kung gaano kahalaga ang tatlong segundo sa gan'ung sitwasyon?
Sa unang segundo, naisip ko kung gaano kasaya na makapiling muli si Elena.
Sa ikalawa, hinalikan ko siya.
Sa ikatlo, naalala kong matalik kitang kaibigan.
At kung may mangyari sa'yo, mababaliw ako.
Kaya, oo, Bonnie...
alam ko kung gaano katagal ang tatlong segundo.
-Naniniguro lang. -At hihintayin ko siya.
At tutulungan mo ako.
Nakapirmi ka rin sa akin.
Nakawala ang mga erehe dahil sa akin.
Hindi, Bonnie. Nakalabas sila
dahil baliw ang nanay ko at takot ang lahat na pigilan siya.
Hindi ako takot. Gusto kong lumaban.
Gusto kong bawiin ang bayan natin.
Malaya kaming galawin ang mga pumapasok, kaibigan.
At ikaw si?
Ang mangkukulam ng bayan.
Sa totoo lang, wala kang silbi 'pag kinuha ko ang mahika mo.
Nagkamali ba kami na isuko ang bayan namin
sa mga mahiwagang terorista?
-Oo, gan'un na nga. -Tigil.
Isusuko ko ang pagkontrol kahit mahilig akong kumontrol.
Maselan ako.
Anong gagawin ni Sheriff Forbes?
Poprotektahan niya ang buhay ng tao kahit ano pa ang kapalit.
Kung gayon, hindi, hindi tayo gumagawa ng pagkakamali.
Akala ko, maghihilom ako matapos mamatay ng nanay ko.
Inakala ko talaga na lilipas ang oras at makakausad din ako.
Pero nanay ko siya...
at hindi ko mapigilang ma-miss siya.
Ganyan ang buhay, Caroline.
Ibig kong sabihin, hindi ka basta
uupo na lang at maghihintay na may mangyaring maganda
pero ang magagawa mo ay patawarin ang sarili mo sa pagsasaya.
Haharangan ko lang 'yung pinto sa harap.
Uy, Stefan?
Masaya ako.
Pinapasaya mo ako.
Wala na ang kaibigan ko, patay na nag nanay ko...
nasira ang buong bayan, pero kapag kasama kita,
masaya ako.
At...
oo, tama ka. Kailangan ko lang...
G. Saltzman, pagabi na.
Gusto ko siyang makita.
Oo, nakuha ko, asawa mo siya.
Pero patakaran ng ospital na itago ang bangkay hanggang 30 araw.
Isang patakarang handa kang sirain 'nung isang buwan.
Ngayon, sinasabi kong sirain natin.
Alam mo, sinasabi na kapag nilibing mo ang labi,
doon naguumpisa ang pagluluksa.
Oh, hindi ko siya ililibing. Plano kong buhayin siyang muli.
Morge ito. Normal na biruan ito.
Pakiusap, pwede ko na ba siyang makita?
Hindi mo dapat itago ang peklat mo, Beau.
Nakaligtas ka. Ipagmalaki mo.
-Valerie! Beau! Si Malcom. Patay na siya! -Beau! Tulong!
Oh, Diyos ko! Malcolm!
Nakita namin sa bayan. Nakahandusay lang siya roon.
Diyos ko. Huwag monmg ipakita kay Lily.
Malcolm? Hindi.
Hindi.
Hindi!
Oh, mahal ko.
Oh, ang malambing kong anak.
Sino'ng gumawa nito sa kanya?
Sino'ng may gawa nito?
Dear Elena. Naalala mo na sinabi kong nagkakagulo ang lahat kanina?
Hindi siguro lahat.
Bakit ba gusto ninyong lahat na isulat bawat nararamdaman niyo?
Okay, hindi nakakatuwa itong pagsunod-sunod mo.
Kahit pa narito ako para sabihing tama ka?
Lalo na iyan. Matagal ko nang alam.
Usap-usapan na namatay ang isa sa mga alipores ni Lily.
-Ano? -Hindi mo pa nabalitaan.
May pumatay kay Malcolm. Siya yata ang pinakamatanda.
-Sino'ng pumatay sa kanya? May kasunduan-- -Oo, madaling sirain ang tiwala.
Napaisip ako, kung gusto kong may magtiwala s'akin, dapat paghirapan ko.
Nagsisimula iyon sa pagpili ng panig, kaya...
-Heto ako. -Mabuti. Kailangang tawagan si Stef--
Ang gusto kong sabihin...
si Lily ang pinili ko.
Tatlong Taon mula Ngayon
Huwag mo akong gambalain hangga't di pa gising si Elena.
-Nakakalungkot. Umalis na tayo. -Bakit?
Nagbalik siya.
Lalo niyang ginalingan.
Bumuka ang sugat ko nitong umaga.
Alam kong nagbalik siya. Hindi ko lang naisip na ang lapit niya.
Masanay ka na, kapatid ko.
Hindi siya titigil hangga't buhay ka.
Tara na.
Isinalin sa Tagalog ni: Juan Carlos Palacios na ang lapit niya.