Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Witamy na ślubie Alarica Saltzmana i Josette Laughlin.
Tęskniliście?
Stefan! Nie budzi się.
Połączyłem życie Eleny z twoim.
Dopóki żyjesz, Elena będzie spała.
Zebraliśmy się tu dziś, by złożyć wyrazy szacunku
szeryf Elizabeth Forbes.
Ty i ja, nie dam rady tego teraz zrobić.
Przepraszam.
Rozumiem, jeśli potrzebujesz czasu na wyleczenie
i jeśli będę musiał na ciebie poczekać, zrobię to.
- Kto to? - Moja matka.
Przed 1900 rokiem Lily wpadła na grupę
czarownic, które wyrzucono z sabatu Gemini.
Heretycy to bezwzględne wampiry z mocą czarownic.
Lorenzo, to nasza rodzina.
Czas się pożegnać.
BROOKLYN, NOWY JORK ZA TRZY LATA
Damon.
Obudź się.
Pomóż mi, obudź się.
Damon, wstawaj, do cholery!
Droga Eleno.
Kilka tygodni temu pożegnałaś się i kazałaś nam wszystko zapisywać,
żebyś nie miała wrażenia, że coś cię ominęło, gdy się obudzisz.
Najpierw zła wieść.
DZISIAJ
Damon, aby o tobie zapomnieć, chce pomóc Alaricowi w żałobie.
Damon, w swoim stylu, porwał Rica i poleciał z nim na imprezę do Europy.
Wyobrażasz sobie, co tam się dzieje.
- Pij! - Pij!
Oczywiście, nie wysłaliśmy ich tam bez przyzwoitki.
Teraz pijcie to.
Damon pilnuje Alarica, Bonnie pilnuje Damona.
Nie wiem, kto pilnuje Bonnie.
Matt zostanie oficerem policji, gdy skończy szkołę.
Cieszę się, że mu dobrze idzie,
ale trochę żałuję, że mama tego nie zobaczy.
Miasto ufundowało ławkę jej imienia.
Czasem ją odwiedzam, mając nadzieję, że przestanę tęsknić.
PAMIĘCI PANI SZERYF ELIZABETH FORBES
Cały czas myślę, że czas leczy rany i kiedyś zacznę żyć własnym życiem.
Ale to raczej szybko nie nastąpi.
Napisałam co u Damona, Bonnie, Rica, Matta, o kim zapomniałam?
Co piszesz?
Stefan. Co ty tu robisz?
Matt mówił, że zginęło trochę krwi, muszę to sprawdzić.
Myślisz, że to twoja mama?
Jeśli to nie ona, to naprawdę zniknęła z powierzchni ziemi.
Jeszcze nie wiem, czy to dobrze, czy źle.
Co u Damona?
Gdy ostatni raz czekał kilkadziesiąt lat na dziewczynę,
nie skończyło się to dobrze,
więc się martwię.
Ty się martwisz, a ja jestem przerażona.
Wszystko zepsułem, prawda?
O co ci chodzi?
Powiedziałem, co do ciebie czuję i zrobiło się...
- Dziwnie. - Nie jest dziwnie, Stefan.
Spytałaś o mojego brata, którego nie cierpisz, żeby przerwać ciszę.
To nie tak, że go nie cierpię...
Po prostu, wiesz...
Staram się przerwać ciszę.
Dobra, wszystko zepsułeś.
Moje gratulacje.
Może ustalimy nowe zasady.
Spróbuj żyć dalej, wyleczyć się.
A na razie będziemy przyjaciółmi.
To mi się podoba.
- Super. - Fajnie.
- Miłego pisania. - Dziękuję.
Jak mówiłam, jest świetnie.
Drogi pamiętniku, trafiłam do piekła.
Nie sądziłam, że jest gorsze miejsce, niż poprzednio.
A jednak jakimś cudem, właśnie je znalazłam.
Przez tydzień, który tu spędziłam, dowiedziałam się trzech rzeczy.
Jedzenie to prawdziwa trucizna. Powietrze śmierdzi zarazą.
I każdy jest zainteresowany każdym krokiem swoich znajomych.
Nie pasuję tu i nie chcę się dopasować.
Nie taki świat sobie wyobrażałam.
O Boże.
Coś ty zrobił?
Nie sądziłem, że wyjdzie na ulicę.
- Musimy wezwać policję. - Cicho, daj mi pomyśleć.
- Przecież nikt nas nie widział? - Oszalałeś?
Nie możemy jej zostawić. Nie rusza się...
Wypaliłem skręta.
Jestem upalony. Mam pójść do więzienia?
Jedziemy.
Jak mówiłam, to jakieś piekło.
A rodzina nie ułatwia mi życia.
Lily zamknęła nas w starym, opuszczonym domu.
Beau jest stoikiem. Nora, wkurzająca.
Diaboliczna mentorka, Mary Louise. I Malcolm, piesek Lily.
Ja dziękuję, Lily. Dostałem już moją porcję.
Wazeliniarz.
Jesteś wspaniały, Malcolm.
To śmieszne.
Nora ma rację. Długo mamy tak żyć? Trzy łyki dziennie?
Znowu jesteśmy w więzieniu.
- Beau nie narzeka. - Beau jest niemową.
Już myślałem, że zjemy rodzinną kolację w spokoju.
Beau, zagrasz ze mną w tryk-traka? Niech zakochane kłócą się dalej.
Nie czuję twarzy.
- Co pijemy? - Nie mam pojęcia. Znasz niemiecki?
To holenderski.
- Gdzie jesteśmy? - W Amsterdamie.
Kochana Eleno, przejechali pół Europy
- i dalej są pijani. - To naprawdę konieczne?
Kazała mi pisać dziennik, by niczego nie przegapić.
Jeśli obudzi się za 60 lat i dowie się, że Ric zapił się na śmierć,
będzie wiedziała, jak do tego doszło.
Chyba że udławisz się na śmierć tymi orzeszkami.
Wtedy sam jej wszystko opowiem.
Urocze.
Wynajmę rower i zwiedzę miasto, jak normalny turysta.
- Nie używają tu kasków. - Robi się coraz fajniej.
Jeździj po torach. Nie rozglądaj się.
Jasne.
- Nie chcesz z nią jechać? - Akurat. Nie zostawię cię.
Nie potrzebuję opiekuna, Damon.
Nie chodzi o ciebie, Ric. Robię to dla siebie.
Gdy pilnuję ciebie, żebyś nie skoczył z urwiska, nie myślę
o mojej dziewczynie w magicznej śpiączce
wywołanej przez tę wiedźmę Bennett, która zawsze wymyka się śmierci.
Czyli moje nieszczęście jest dla ciebie miłą rozrywką.
Tak.
Co?
Cieszę się, że tu jesteś.
Jadę dziś do Nowego Jorku, żeby spotkać się z Lorenzo.
- Nie muszę się o nic martwić? - Możesz zwiedzać świat,
podczas gdy my tu głodujemy, ukrywając naszą ogromną moc.
- Mam przypomnieć, jak było kiedyś? - Gdy nas kochałaś
- i pozwalałaś się zabawić? - Morderstwa rzucają się w oczy.
Musieliśmy ukrywać się przez wiele lat,
potem zostaliśmy uwięzieni na setki lat.
Nasz sposób na życie się nie sprawdził, Mary Louise.
Teraz chcesz żyć z ludźmi. Wiemy. Słyszeliśmy już twoją mowę.
Co z Oscarem? Nie ma go już kilka dni, wysłałaś go na posyłki.
Wątpię, żeby prowadził inne życie.
- Jak ty wyglądasz? Co się stało? - Jacyś nastoletni kretyni
- wjechali we mnie samochodem. - O rany.
Samochód cały?
Gnojki zostawiły mnie na drodze.
Nie przeprosili, nie wezwali pogotowia.
Jak padlinę. I co zrobiłam?
Zachowałam się jak padlina.
Bo rządzi nami pacyfistka,
która woli, żeby jej dzieci były krzywdzone, niż żeby walczyły o siebie.
Valerie, nie płacz.
Jesteś w domu.
Jesteś z nami.
Tak.
Po co nam świat?
Mamy siebie.
Oparłaś się instynktowi odwetu.
Czegoś się nauczyłaś.
Jestem z ciebie dumna, Valerie.
Znowu się pobrudziło.
Kim jesteście?
Rozjechałaś dziś wielką wiewiórkę?
To była nasza przyjaciółka, Valerie.
Przecież byłaś martwa.
Często to słyszę.
Jesteś gorsza niż twój kolega.
Pomyślałaś, żeby zachować się słusznie, a potem zostawiłaś ją na drodze.
Ale jesteś pierwszą osobą w tym mieście, która odrobinę mi się podoba.
Lily będzie wściekła.
Lily musi zrozumieć, że nie możemy żyć z nimi w zgodzie.
Poważnie? Szczyt próżności.
Gdybyś był ładna, też byłabyś próżna.
Co tu się stało?
Ciała nie są w stylu Lily. To na pewno heretycy.
Zasięg mi chyba znika.
Powiedziałeś, że mama zebrała swoją rodzinkę świrów?
Podaj szczegóły.
Jedna ofiara ma ślady zębów, druga spalona nie do rozpoznania.
Matt znalazł dom, który od dwóch lat stoi pusty.
Ktoś w dziwny sposób podłączył prąd, kilka dni po weselu Rica.
Caroline go obserwuje.
Ric musi mi powiedzieć, jak zrobić bombę.
- Do ciebie. - Halo.
Z drugiej strony.
Halo.
Alaric, musisz mnie nauczyć, jak się robi bombę.
Pięknie. Koniec zabawy. Czas wracać do domu.
Mam tutaj całą twoją zbrojownię.
- Właśnie. Korzystaj. - To nie takie proste.
Jeśli mamy ich załatwić, trzeba zrobić to hurtem.
W takim razie oddzwonię z mniej zatłoczonego miejsca.
A potem radośnie odpłynę i będę udawać, że nie było tej rozmowy.
Nic mi nie jest.
Lily wygrała.
Zrobiliśmy wszystko, by ją powstrzymać, ale znowu zebrała rodzinę.
Stefan twierdzi, że załatwi sprawę.
Naprawdę w to wierzysz,
czy szukasz wymówek, by dalej staczać się na dno?
Wiesz za ile dni znowu zobaczę Elenę?
Dwadzieścia dwa tysiące, dziewięćset szesnaście.
Zakładając, że się nie odczepisz,
jeszcze nawet nie zacząłem staczać się na samo dno.
Co ty gadasz, Damon. Elena chce, żebyś żył jak dawniej.
Skoro już się tu pętasz, nie wkładaj słów w usta Eleny.
Co to ma znaczyć?
Nic.
Piłem już swego czasu podłego bourbona, ale to naprawdę...
To nie bourbon.
To herbata.
Widziałeś kiedyś ten kamień?
Raczej nie. Co to jest?
Nieważne.
Możesz połączyć się z moją żoną i powiedzieć jej, że go mam?
Mogę spróbować. Oczywiście.
Potrzebna mi mistyczna więź, żeby znaleźć jej duszę.
Coś dla niej ważnego.
To jej obrączka.
Czuję coś bardzo silnego.
W tej obrączce jest dużo energii.
Łączyło was silne uczucie.
Kochała cię bezwarunkowo.
Mówi, że za tobą tęskni...
Rajcuje cię żerowanie na nadziei ludzi zrozpaczonych?
To nie jest jej obrączka, palancie.
Prawdziwą rąbnęło pierwsze medium, do którego poszedłem.
Może lepiej, że żona nie żyje.
Najładniejsza dziewczyna w barze siedzi sama? To zbrodnia.
Dwa razy najlepszą szkocką.
Lorenzo, ale się stęskniłam.
A czyja to wina?
Kazałaś się nie zbliżać, bo byłaś zajęta szkoleniem zagubionych sierotek.
Uczą się hamować instynkty, by żyć bez rzucania się w oczy.
Ty żyjesz, jak sobie chcesz...
Mam zły wpływ, jasne, wiem.
W każdym razie, wezwałaś mnie do Nowego Jorku.
Umieram z ciekawości.
Mam nadzieję, że znajdziesz coś dla mnie.
Gdy byłam uwięziona, straciłam coś bardzo cennego,
ale statek, który spłonął, został odnaleziony przez nurków.
Był na wystawie w muzeum morskim,
ale ostatnio znowu zniknął.
Dlaczego chcesz to odzyskać?
Jeśli ktoś się dowie, czego szukasz, możesz być w tarapatach.
Tym bardziej chcę wiedzieć, dlaczego go szukam.
To sprawa rodzinna, Lorenzo.
- Myślałem, że do niej należę. - Skarbie,
bardzo chcemy wierzyć, że jesteś po naszej stronie.
Po waszej stronie? Wspierałem cię, gdy opuścił cię twój własny syn.
Naprawdę uwierzysz, że moi synowie to potwory?
Zrezygnujesz z przyjaźni?
Gdzie ten chory chłopiec, którego poznałam na statku?
Podrzucony do przytułku, gdy miał cztery lata?
Który nie znał czułości do dnia, w którym uratowałam mu życie?
Już nie jest twoim chłopcem na posyłki.
Sama szukaj kamienia.
Pięciu heretyków. Dwóch facetów, trzy dziewczyny. Mamy nie ma w domu.
- Enzo? - Też go nie ma.
Jeśli mamy to zrobić, mamy świetną okazję.
- Jak to działa. - Od początku...
to jest bomba.
To jest zapalnik.
- Nastawiam na 60 sekund. - Rozumiem.
Jesteś pewna, że chcesz to zrobić?
Muszę.
Mieszkali w twoim domu przez sto lat.
Widzieli twoje zdjęcia, od razu cię rozpoznają.
Jeśli uważasz, że plan jest bez sensu, masz ostatnią szansę się wycofać.
A masz jakąś wersję planu, w której się o mnie nie martwisz?
Raczej nie.
Witam w Mystic Falls! Jestem Caroline.
- Nie jesteśmy zainteresowani. - Nie.
Spokojnie, nic nie sprzedaję.
- Mieszkam obok. - I co?
Piękny dom.
Cudownie odrestaurowaliście podłogę. To oryginalny parkiet?
Ohydna ruina. Mamy gdzieś parkiety.
Przyniosłam coś na powitanie. Taka nasza tradycja.
Valerie ma alergię na przyrodę.
Postawię tutaj.
A potem...
Przepraszam.
Niezdara ze mnie.
Skąd przyjechaliście?
Fajna kurtka.
- Dzięki... - Mare,
prawda, że piękna kurtka?
Niezła.
Na tobie na pewno wyglądałaby lepiej.
Caroline, musimy lecieć, bo spóźnimy się na grilla.
A ty to kto?
Jej kolega.
- Care, lecimy. - Care jeszcze nie wychodzi.
Oddawaj kurtkę.
Proszę, weź ją.
Dziękuję. Jesteś słodka.
- Do zobaczenia. - Zaczekaj.
Nie powiedziałaś, czy jej do twarzy.
Wyglądasz w niej świetnie.
Co to za dziwny zapach?
Ric zniknął. Jak mogliśmy go zgubić?
Twoje buty nie nadają się do śledzenia,
- źle widzisz i wolno kojarzysz. - Ja?
Spędziłeś kilka tygodni w Europie z kimś, kto udawał, że pije
i nic nie zauważyłeś.
- Fakt. - Co dalej?
Zawracamy, czy idziemy dalej?
- Dziękuję. - Spoko.
Czekaj.
Widziałeś, że auto nadjeżdża?
- Co? - Nie byłeś pewien, czy mnie ratować?
- Wyluzuj. Może przez trzy sekundy. - Trzy sekundy.
Mogłam zginąć.
Racja. Gdybym nic nie zrobił, Elena byłaby z nami.
Dość, nie mogę tak żyć, wiedząc, że masz mi za złe.
A co mam czuć? Ty żyjesz, jej nie ma.
Gdy na ciebie patrzę, myślę, że Eleny tu nie ma.
Przykro mi,
ale ja też ją straciłam, Damon.
I tylko ty mi ją przypominasz.
Możesz mnie nienawidzić, albo kochać.
Jesteś na mnie skazany.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Obyś nie była przywiązana do tego domu.
Wysadziliśmy go w powietrze, w środku była twoja rodzina.
Przepraszam? Co?
Już po nich. Masz czas do wieczora, żeby wynieść się z Mystic Falls,
inaczej będziesz następna.
Heretycy, żyjący już setki lat,
z ogromnym doświadczeniem w walce o przetrwanie.
Mały wybuch zmiecie ich z powierzchni ziemi?
Synu, mam dla ciebie dobrą radę.
Uciekaj.
Przywitajcie proszę naszych nowych oficerów,
których nazwiska teraz odczytam i wręczę im odznaki.
Co za radosne miasteczko.
Na pewno mają cudowne pogrzeby.
Nora, przysięgam, masz arszenik zamiast serca.
I za to mnie kochasz.
- Wiadomo. - Oficer Amy Smith.
Oficer Cornell Willis.
- Oficer Ryan Peters. - Mare,
mamy 21 wiek. Możesz mnie trzymać za rękę.
O Boże. To wasza pierwsza oficjalna randka?
- Jakie to słodkie. - Wyskoczymy kiedyś we czwórkę.
Jeśli znajdziemy desperata, by zaprosił cię na kolację.
Możemy się skupić na zemście?
Oficer Taylor Vaughn.
Oficer Matthew Donovan.
Oficer Jim Johnson.
Oficer Jeffrey Morrison.
Oficer George Gallahan.
Oficer Don Morrison.
Mamy problem.
Przepraszam za zakłócenia.
Pomocy!
O Boże!
Cześć, sąsiadko.
Dość!
Z takim trudem walczyłam o to, byśmy znów byli razem
i mogli żyć w nowym świecie.
Poświęciłam wszystko, żebyśmy znowu byli rodziną.
Jak śmiecie to niszczyć?
Mówię do wszystkich.
Koniec przelewu krwi.
- Co się stało? - Nie wiem.
Myślałam, że ich wysadziliśmy. Jakim cudem przeżyli?
Nie mam pojęcia.
Cały rocznik Matta nie żyje.
Nowy szeryf nie żyje.
Nie mieli nawet szansy...
Co tak oglądasz?
Mam w szyi drzazgę, nie mogę jej wydostać.
Chodź.
Dziękuję.
Już prawie.
Wiele się tu wydarzyło.
To miasto i dom, ci ludzie, wiele znaczą.
Nie widzę sposobu na to, by Mystic Falls przetrwało tę wojnę.
Jeśli Lily się wydaje, że opanuje pięcioro heretyków, to oszalała.
Chyba wiem, jak dotrzeć do Lily.
Jak?
Powiedzmy, że brak Damona jest nam na rękę.
Kochana Eleno,
gdy się obudzisz, Mystic Falls będzie wyglądało zupełnie inaczej.
Wymyśliliśmy historię.
W tunelach pod miastem wybuchł pożar.
Niezwykle potężny ogień, śmiertelne dawki tlenku węgla.
Rodzina heretyków mojej matki wróciła.
Chroni ich magia.
Są szybsi i silniejsi od nas.
Chętnie obrócą miasto w proch, jeśli ich to rozbawi.
Musimy je chronić.
Lily myślała, że jej rodzina jest gotowa na życie wśród ludzi.
Myliła się.
Prawda jest taka, że ich natura jest zagrożeniem dla mieszkańców.
Stefan wynegocjował układ.
Mieliśmy czas, by ewakuować obywateli,
w zamian mają prawo polować na każdego, kto wkroczy na ich teren.
Pakuj się. Twoja rodzina nie jest tu bezpieczna.
Stefan i Caroline odwiedzili każdego, przeprowadzili ewakuację.
Ludzie zamknęli firmy, zabili deskami domy,
zamknęli drogi dojazdowe.
Poszliśmy na ogromne ustępstwa.
Ale Stefan poświęcił najwięcej.
Wybierzcie sobie pokój. Jest ich dużo.
Nienawidzimy ich. Z wzajemnością.
Ale mamy przynajmniej zawieszeni broni.
Chcąc nie chcąc, musimy dzielić się miastem.
Musimy mieszkać z wrogiem, tak długo, jak będzie trzeba.
Co robisz z ławką mojej mamy?
Pomyślałem, że ją zabezpieczę.
Lepiej żeby nie została pokryta graffiti.
Chciałam zrobić to samo.
- Co w tym masz? - Daj spokój. Nic.
Chciałem cię rozweselić.
Może zauważyłaś, że zrobiło się tu trochę ponuro.
Przykro mi. Czyżbym nie tryskała radością,
po tym, jak przez ciebie wyrzuciłam niewinnych ludzi z ich miasta?
- Przeze mnie? - Tak.
Nie zwalaj na mnie winy za bandę dziwaków Lily.
To za co jesteś odpowiedzialny?
Najpierw pomagasz Lily, za chwilę jesteś dla nas miły.
Musisz kogoś wybrać. Oni albo my.
Gadasz jak ona.
Ona ci nie ufa.
Ja też nie.
Co tam w Europie?
Ric nie zachwycił się Mona Lizą.
- Coś się dzieje? - Opowiem, jak wrócicie.
Już wróciłem.
Kto, do diabła, mieszka w naszym domu?
- Wybiliby całe miasto. - Więc zabijmy ich.
- Próbowaliśmy. - Wysłałeś Donovana z bombą.
Nie postarałeś się.
Zawarliśmy umowę.
Nie zadzieramy z nimi, a oni z nami.
Jakiś ty wspaniałomyślny, bracie.
Może chcesz zostać burmistrzem? Tylko kto by na ciebie głosował?
Sprawa zakończona. Nie popsuj układu.
Kto cię namówił na ratowanie miasta, które w ogóle cię nie obchodzi?
To nie był twój pomysł.
Matt jest rozgarnięty jak kupka liści, czyli Caroline to wymyśliła.
Zrób mi przyjemność. Spakuj tę butelkę wychodząc.
Stefan rzuca wszystko dla dziewczyny.
To nie mnie czekają lata nudy.
Elena chciała, żebyś był szczęśliwy,
żebyś żył, umawiał się z dziewczynami.
Jeśli się obudzi, a wszyscy, których kochała będą martwi,
nie sądzisz, że trudno jej będzie jakoś ci to wybaczyć?
Nie robię tego dla Caroline.
Robię to dla ciebie.
- Cześć. - Cześć, Bonnie.
Nie wiedziałem, że wróciłaś.
Sama nie wiem, do czego wróciłam.
Matt, oddanie miasta nie jest rozwiązaniem.
Musimy ich powstrzymać.
Raz ich zatrzymano.
W 1903 roku.
Potem zdradziłaś Kaia, on ich wypuścił,
a ja byłem na pogrzebach wszystkich kolegów z policji.
Wszystko moja wina?
Nie.
Tego nie powiedziałem.
Jadę na patrol.
UNIWERSYTET WHITMORE
Co tu robisz?
Byłeś w Mystic Falls?
Jakiś heretyk obcina właśnie
brudne pazury w mojej wannie.
Nie mam się gdzie podziać.
Czyli jednak dobrze, że nie rozjechał mnie samochód.
Daj spokój, kwestia trzech sekund.
Trzy sekundy mogły zdecydować o życiu i śmierci.
W pierwszej sekundzie
pomyślałem, jak cudownie by było trzymać znowu Elenę w ramionach.
W drugiej już ją całowałem.
W trzeciej przypomniałem sobie, że jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
Gdyby coś ci się stało, chyba bym oszalał.
Więc, tak, Bonnie,
wiem, jak ważne są trzy sekundy.
- Tak tylko pytałam. - Będę na nią czekał.
A ty mi w tym pomożesz.
Bo też jesteś na mnie skazana.
To przeze mnie heretycy są na wolności.
Nie, Bonnie, heretycy są wolni,
bo moja matka jest szalona i wszyscy boją się stanąć jej na drodze.
Ja chcę walczyć.
Chcę odzyskać miasto.
Nielegalni goście są nasi.
A ty to kto?
Miejscowa wiedźma.
Będziesz niczym, gdy odbiorę ci magię.
Zrobiliśmy ogromny błąd, oddając nasze miasto
w ręce nadprzyrodzonych terrorystów?
- Pewnie tak. - Przestań.
Gdy nie mam nad niczym kontroli, wariuję.
Jestem delikatna.
Co zrobiłaby szeryf Forbes?
Chroniła ludzkie życie, za każdą cenę.
W takim razie nie popełniliśmy błędu.
Myślałam, że już przeżyłam żałobę po mamie.
Myślałam, że gdy minie trochę czasu, będą mogła normalnie żyć.
Ale to była moja mama,
zawsze będę za nią tęsknić.
Takie życie, Caroline.
Nie można po prostu
usiąść i czekać, aż zacznie się dobry okres.
Możesz jedynie wybaczyć sobie to,
że starałaś się być szczęśliwa, gdy było naprawdę źle.
Zabiję drzwi deskami.
Stefan?
Jestem szczęśliwa.
Dzięki tobie.
Najlepsza przyjaciółka odeszła, moja mama nie żyje,
miasto zniszczone, ale gdy jestem z tobą,
jestem szczęśliwa.
Zresztą,
masz rację.
Panie Saltzman, już późno.
Chcę ją zobaczyć.
Rozumiem, to pańska żona.
Szpital nie pozwala schładzać ciała przez dłużej niż 30 dni.
W zeszłym miesiącu złamaliście zasady.
Więc łamcie je dalej.
Podobno po pogrzebie
rozpoczyna się proces żałoby.
Nie mam zamiaru jej pogrzebać. Chcę ją ożywić.
Jesteśmy w kostnicy. Ponury humor.
Mogę ją zobaczyć?
Nie ukrywaj blizny, Beau.
Przeżyłeś. Bądź z tego dumny.
- Valerie! Beau! Malcolm nie żyje! - Beau! Pomocy!
Boże! Malcolm!
Znaleźliśmy go w mieście. Leżał na ulicy.
Boże. Nie pokazujcie go Lily.
Malcolm? Nie.
Nie.
Nie!
Kochanie.
Mój słodki chłopcze.
Kto nam go odebrał?
Kto to zrobił?
Kochana Eleno. Pamiętasz, pisałam, że wszystko się wali?
Chyba nie wszystko.
Czemu wszyscy mają silną potrzebę zapisywania swoich uczuć?
Łażenie za mną naprawdę nie jest pociągające.
Nawet jeśli chcę ci przyznać rację?
Specjalnie po to przyszedłeś? Wiem, że mam rację.
Podobno jeden z pomocników Lily stracił wczoraj serce.
- Co? - Nie słyszałaś.
Ktoś zabił Malcolma. Był najstarszy z nich.
- Kto go zabił? Zawarliśmy układ. - Zaufanie łatwo stracić.
Pomyślałem, że chcąc zdobyć zaufanie, muszę na nie zasłużyć.
Zacznę od wybrania strony.
- Dlatego tu jestem. - Dobrze. Zadzwonię do Stefana.
Chyba nie muszę tłumaczyć,
że wybrałem Lily.
ZA TRZY LATA
Miałeś nie przeszkadzać, póki Elena się nie obudzi.
- Trudno. Musimy iść. - Dlaczego?
Ona wróciła.
Tym razem gra ostrzej.
Moja blizna zaczęła dziś krwawić.
Wiedziałem, że wróciła. Nie wiedziałem, że jest tak blisko.
Teraz już tak będzie.
Przestanie dopiero, gdy zginiesz.
Chodź. ie dopiero, gdy zginiesz.