Ang nakaraan sa The Vampire Diaries:
-Sino ka? -Sino ka?
O' Diyos ko. Ang nanay ko.
May dalawang kulungan lang sa mundo, ang akin at noong 1903
para ikulong ang nanay mo dahil sa mga ginawa niya.
-Sabihin mo kung paano ko siya mababalik! -Ripper siya!
Ipinakikilala ko ang totoong Sarah Salvatore.
Ipagagawa ko sa kaniya ang mga masasamang bagay
hanggang sa makiusap siya na gawin ko siyang bampira.
Buntis ako.
-Pakasalan mo ako. -Oo.
Namatay ang nanay ko at gusto ko nang mawala ang sakit.
Kapag ibinalik niyo ang awa ko, magiging kalaban niyo ako.
-Gusto kita. -Tumigil ka.
Bumalik ka na.
-Anong gagawin mo kay Sarah? -Papatayin ko siya.
Kung gusto ni Stefan na iligtas si Sarah, kailangang mawalan siya ng awa.
Stefan, huwag mong gagawin 'yan.
Basta ibalik niyo ako.
Ang hirap ng buhay, 'di ba?
Huwag kang lumakad diyan.
Kakapunas ko lang niyan.
Pasensiya na, Cinderella.
-Anong ginagawa mo? -Nagtalo kami ni Stefan.
May mga nabasag. Kaya ibinabalik ko sa dati ang Scull Bar.
Kung wala kang awa dapat wala kang pakialam sa kalat na iniiwan mo.
Dito ako nag-aral, Enzo.
Gusto ko pa ring mag-aral dito.
Kapag may naghinala sa akin...
dahil sa pagpasok, pagsira, mga patay...
sisirain ng mga tao ang mga ginagawa ko.
Pagkatapos ay makukulong ako sa kung saan
imbis na dapat naghahanda ako para sa audition ko bukas.
Ikaw si Caroline Forbes, walang-awang bampira
-at mag- audition sa school play. -Musical.
At siyempre, drama ang major ko.
Anong ginagawa mo rito?
Dinala ako rito ng Find My Phone ko.
Hindi ko alam kung bakit kailangan mo ito.
Ikaw lang ang may numero ni Sarah Salvatore.
-Bakit mo kailangan 'yon? -Para gawin siyang pain
para kumbinsihin si Stefan na maging walang-awang bampira rin.
Mahusay pero nakakabahala.
-Sabihin mong buhay pa siya. -Buhay siya.
Kung makakaligtas siya sa impeksiyon sa operasyon ng baguhang si Liam.
Ibig sabihin walang pag-asa na mabago mo si Stefan.
Gaya ng sinabi ko, hindi ako titigil na gawin ang gusto ko.
Kaya lumayo ka sa akin.
Kaya kung okay lang sa 'yo...
maghahanda pa ako para sa audition ko.
-Kumusta ang party? -Alam mo na...
maingay, boring, magulo.
May dapat ba akong malaman?
May dapat ba tayong pag-usapan bilang magkapatid?
Nasaan ang mga armas natin?
-Ano 'yon? -Mga pana, granadang vervain.
Mga ginagamit ni Jeremy noon.
Oo nga pala, sa trono.
Sinabi sa akin ni Elena. Nagulat ka.
Hindi ito ang tamang panahon, kapatid.
Iligtas mo ang sarili mo.
Layuan mo ako.
Dahan-dahan.
Nasaan ako?
Nasa Whitmore Medical Center ka. Ako si Dr. Laughlin.
-Kagabi... -Medyo madami kang nainom.
Natagpuan ka ng isang propesor na walang-malay sa sahig.
Medyo naaalala ko 'yon.
Parang may spring break kickoff rave.
-Uuwi na ako. -Kailangan mong magpahinga.
Kailangan ka pa naming suriin. Nanghina ka nang husto kagabi. Okay?
Para sa kaalaman mo...
hindi okay sa akin na gawing kulungan ang ospital ko.
Unang araw ng spring break, walang tao sa paaralan.
Ilalayo natin siya sa panganib hanggang sa mawala ang dugo ni Elena sa kaniya.
Maliban kung gusto mong mag-imbita ng isa pang Salvatore sa kasal natin.
Iniisip ko na pagtakas ang paraan.
Oo. Ako rin.
Tinanggal ang alaala niya kagabi. Babalik siya sa Duke nang ligtas,
walang alam at hindi naintindihan ang nangyari.
Duke.
Hindi na masama.
Medyo nakakatakot, pero medyo magandang pakinggan.
-Alam mo na? Batang Duke. -Teka.
Mag-iisip na tayo ng pangalan?
-Hindi ka pa ba nag-iisip? -Hindi.
-Meron. Meron. Meron talaga. -Sige magbigay ka.
Josette Jr.
Umalis ka na.
-Mag-iikot pa ako. -Okay.
Damon.
Anong ginagawa mo?
Naghahanap nang pagbubuhusan ng galit.
Hindi ko pa makita.
Ang walang-awang Stefan ay malapit ng maging Stefan the Ripper.
At kada araw na lilipas ay isang taon na pagsisisi papunta sa kabilang mundo.
Oo nga...
isama pa ang maraming masamang balita, pero...
hindi lang si Stefan ang nawala.
Nawala rin ang pagkakataon na mabago si Caroline.
Lumalabas na siya ang nagpapagalit kay Caroline.
-Ayoko, salamat. -Ilayo mo 'to sa 'kin
dahil malapit ko nang ihampas 'to dito.
Sige akin na.
Sino 'yan?
Si Lilian Salvatore.
-Buhay ang nanay mo? -Oo.
Humigit isang siglo na siyang nasa kulungan na ginawa noong 1903.
-Buhay ang nanay mo. -Oo, buhay at mabuti.
Wala sa kabaong na inakala kong pinaglibingan niya noong 1858.
At isa siyang bampira. Hindi lang basta bampira--
Damon, buhay ang nanay mo.
Ripper siya, Elena.
Kaya pala.
Mama's boy talaga si Stefan.
Gaano ka mama's boy?
Sinasakal niya ang leeg niya gamit ang apron ni Nanay para payagan siya.
Pareho kami. Mahal namin siya.
Siya ang mundo namin.
Ano?
Hindi. Hindi puwede.
Ito ang paraan para maibalik si Stefan.
Maaaring ang nanay mo ang makapagpabago sa kaniya.
Marami siyang pinatay
kaya ipinakulong siya ng grupo ng mga mangkukulam.
Huwag mong iligtas ang isang ripper gamit ang isa pang ripper.
Pag-isipan mo. Kapag umubra, hindi lang si Stefan at Caroline ang maliligtas.
Maibabalik natin ang nanay mo.
Ayaw mo ba siyang makita?
-May mangkukulam na makakatulong. -Hindi kita tutulungan.
Galit ako kay Kai. Alam mo 'yan. Ang unang ginawa mo pagbalik ko
ay ang ipakita siya na kunwaring nagpapaumanhin.
Oo, pero humingi ulit ako ng tawad.
At nandito ka, wala pang isang araw
-nakikiusap na makipagtulungan ako. -Kailangan si Kai para makapunta sa 1903.
At kailangan namin ng dugong Bennett para magawa ang orasyon.
Ganito, pupunta tayo d'on, kukunin ang nanay ko...
babaguhin siya si Stefan, at si Caroline, damay-damay na.
Yehey, lahat nailigtas.
Kapag binigay ko ba ang dugo ko, lalayas ka na?
Oo naman.
Pero...
mukhang gusto mo kaming samahan.
Samahan mo ako, Bonnie Bennett.
Baka hawak ko ang sagot sa mga panalangin mo.
Kailangan mo ang 1903 ascendant.
Sige, kukunin ko lang sa bulsa ko.
Kung talagang gusto mong makabawi sa nagawa mo sa akin...
ito na 'yon.
Okay, ang problema, matagal nang inililihim
ng Gemini ang kulungan noong 1903.
Para mahanap ang susi sa kulungang 'yon, kailangan ang mga lumang sulat
para baguhin ang mga nakatagong mahika at...
Sandali.
Ah, kakaiba 'to.
Nasa bulsa ko pala.
Noong sinabi ni Damon ang tungkol sa nanay niya, naghanap na ako.
At kung gugustuhin ko, mailalabas ko siya.
Dahil bago ang pinuno ng Grupo ng Gemini, ni hindi ako mahihirapan
-na pumunta doon. -Okay, anong kapalit?
Dapat kasama ka.
Sige na, masaya 'yon.
Alam mo na, 1903, masaganang taon.
Ayaw mo bang maglakbay sa nakaraan?
Mas gusto ko pang mamatay sa cholera kaysa makasama ka maghapon.
Mas mamamatay ka sa kamay ng kaibigan mong si Caroline.
Siguradong dahil sa walang kwentang bagay, tulad ng tumigil siyang maglaba
at may sinabi kang kinainis niya, kaya puputulin niya ang dila mo.
Kung mayroon sanang paraan para mabalik ang awa niya.
Hello?
Malinaw na ang galing ko.
Ang lungkot. Napakalungkot.
Pero medyo kulang sa emosyon.
Anong ginagawa mo? Direktor siya.
At ikaw ang walang-awang bampira na kumakanta ng malungkot.
-Pagtatanghal 'yon, Stefan. -Oo nga, Caroline.
Lalong-lalo na ang maingat na pagpapanggap mong mabait.
Tapat at marangal.
Nag-iingat na magkamali dahil baka pagsisihan mo makaraan ang isang taon
kapag bumalik na ang awa mo. Ah, maliban sa
pagsira mo sa buhay ko.
Kung wala ka nang awa, dapat wala kang pakialam sa ginagawa ko.
Hindi, diyan ka nagkakamali.
Dahil tulad mo, gumagawa ako ng masama kapag wala akong awa.
Pero hindi tulad mo, wala akong ginagawa para masiguro ito.
-Hindi ko na problema 'yan. -Kung gano'n, bibigyan kita ng problema.
Kung masisira ang buhay ko, dahil sa tuluyan akong nawalan ng awa
gano'n ka din.
Pagtapos ko sa 'yo...
marami ka nang nagawang masama.
Paghihiganti ba 'to?
Oo, gano'n nga.
At ito?
Ito ang ikinatatakot ng mga nagkokontrol.
Heto ako, na sisira sa ginagawa mo.
Heto ako...
na hihikayatin ka...
nang unti-unti...
hanggang sa mahirapan ka.
Lintik. Tumawag si Crocodile Dundee. Binabawi ang kutsilyo niya.
Wala akong pakialam sa kaniya, at sa biro mo.
Angkop ba 'tong damit sa 1903?
Sino nagsabing kasama ka?
Para makilala ang babaeng nagsilang sa dalawang pinakamamahal ko?
-Ako ang nagsabi. -Kahit kaya ko, limitado lang
ang mga taong puwede kong isama.
Kaya nga ako pumayag.
-Tara na? -Sige, kunin na natin si Nanay.
Ang gandang tirahan nito 'di ba?
Mauna na kayo. Hahanapin namin ang ascendant.
May ascendant na si Kai. Bakit maghahanap pa ng iba?
Hindi nakakapaglakbay ang ascendant. Kaya kailangang mahanap ang katulad nito.
Page 10 sa tuntunin ng paglalakbay sa nakaraan.
-Tara na? -Ayokong iwan ka sa kaniya.
Okay lang ako. Mabait na siya, 'di ba?
Nagbago na.
"Nagbago na"?
-Naniniwala ka sa akin? -Siyempre hindi.
Para lang sumama si Elena sa kaniya.
Kaya manahimik ka na at hanapin na natin ang ascendant.
Hay naku. Okay lang ba ang motor mo?
-Kailangan mo ba ng pamasahe sa bus? -Talaga ba?
Kinailangan kong sunugin ang bangkay ng direktor.
Alam mo ba kung gaano kahirap mag-audition habang spring break?
Naku naman, madali lang 'yon sa 'yo, Caroline.
Iiyak ka lang dahil sa pagkamatay ng nanay mo
magpapaawa at ayun na, magagawa mo na ulit ang pagpapanggap.
-Mali ba ako? -Ito lang ang babala ko sa'yo.
Layuan mo ako.
Ang maayos at organisadong Caroline...
ay ganoon pa din.
Magaling magkontrol, mahina sa paghihiganti.
Kinalas ko ang motor mo.
Pinugutan ko ng ulo ang direktor mo.
Naku, Caroline, tinanggal mo talaga ang piyesang 'to?
Gaano katagal ba, mga sampung minuto para maibalik ito?
Isa kang kahihiyaan sa mga walang-awang bampira.
-Okay, may mga pangalan ako. Handa ka na? -Ang totoo, napag-isipan ko na.
Ang mga may pangalan na Alaric ay hindi na dapat ipangalan sa anak nila.
-Hindi ako nagpangalan. -Oo.
Okay, ikaw na ang masusunod.
Mabuti, Duke ang gusto ko.
Tatawagan ulit kita.
-Anong ginagawa mo rito? -Umaasa akong may sapat kang vervain
para dalhin si Caroline at kasama niya sa cellar ng mga Salvatore.
Alam mo namang tao ako, 'di ba?
Na lalaban sa dalawang walang-awang bampira?
Naiintindihan ko.
Buntis nga pala ang nobya mo kaya takot ka na ngayon.
Pandinig ng bampira.
Alam mo, gusto kong lumaki ang anak ko na may ama.
Sige, duwag na tatay.
Ang makipaghabulan.
O ang lumaban pero tatakas.
May mga armas ako sa bahay.
Pwede bang namnamin natin
ang pagkakataon na nandito tayo sa bahay na kung saan kayo lumaki?
Damon, ang pogi mo.
Ah, salamat.
Pero si Stefan 'yan.
Ito...
ako.
Hindi tayo magkukwentuhan dito. Kapag may ascendant na, mahahanap ang nanay ko.
Kapag nabago na niya si Stefan, iisipin ko kung anong gagawin sa kaniya.
-O bigyan mo siya ng pagkakataon. -Para sa ano?
Para pumatay ulit ng madaming tao?
Ripper si Stefan.
-Hindi mo siya sinukuan. -Nasaan si Lily noong 1858 hanggang 1903?
Nagpapakalasing sa dugo sa Europe habang nagluluksa kami ni Stefan.
Hindi gano'n ang ina, Elena.
Sa pagkakaalam ko, patay na ang nanay ko noong nilibing namin ang kabaong niya.
Gagamitin lang natin siya para maibalik ang kapatid ko.
Damon?
Kumusta, Ina.
May mga panahong binibilang ko ang petsa.
Sumuko na ako makaraan ang ilang taon, pero...
base sa mga kasuotan niyo...
Humigit isang siglo ka nang nandito.
Pupuntahan sana kita
kaso mukhang ligtas at masaya ka na rito.
-Ang sama ko. -Namatay ako noong 1858
pagkatapos akong painumin ng dugo ng bampira ng nars sa TB ward.
At hindi ka man lang nagpakita para magpaliwanag?
Paano ka napunta rito, Mrs. Salvatore?
-Mrs. Salvatore? -Hindi ko alam ang itatawag sa kaniya.
Tawagin mo akong Lily.
Nangyari ito noong Oktubre 31, 1903.
Dumating ako sa New York Harbor.
Napakaganda ng langit na may matitingkad na kulay.
At bigla na lang, umatake ang grupo ng mangkukulam.
Nang magising ako, wala na sila.
Wala na silang lahat.
Nang gabing 'yon napuno ulit ng kulay ang ulap
at naging ganoon gabi-gabi.
Kulungan 'yon. Malamang marami kang ginalit.
Parang sobrang tagal na.
Nagtitipid ka?
Naubos ko na ang mga dugo sa bawat katayan
at sa lahat ng tindahan mula sa New York hanggang Mystic Falls.
Ito ang huling dugo rito.
Dalawang patak kada linggo para mabuhay ako.
Kawawa ka naman.
Kinakaya ko.
Nalaman kong naging bampira kayong magkapatid.
-Malamang nagulat ang tatay mo. -Oo.
At pagkatapos ay ginilitan siya ni Stefan.
Pasensya na. Hindi ako dapat tumawa. Pero mabuti para kay Stefan.
-Galit na galit ako sa lalaking 'yon. -Ah, alam ko.
Kaya iniwan mo sa kaniya ang mga anak mo,
nagkunwaring patay, at umalis para sumama sa mga bampira.
Masaya akong makita kang lumaki nang maayos, Damon.
Kumusta ang kapatid mo?
Sino 'yan?
May tao ba riyan?
Hay naku, Stefan, ano bang kailangan mo?
Dinalhan kita ng regalo para makipag-ayos.
Naisip ko na dahil sa pagkanta mo at pagsunog sa bangkay...
malamang pagod ka na.
Nakita mo, ganito ang bampirang walang-awa.
Pinaparamdam ko ang sakit.
-Iwan mo na ako. -Bakit? Susuko ka na?
Pakawalan ka? Itigil ang gawain mo?
Stefan, tama na.
Sige lang, Caroline. Ilabas mo.
Pangako masarap sa pakiramdam.
Hindi ko hahayaang sirain mo ang buhay ko.
Kung gano'n, tatapusin ko.
Ang ganda ng palad mo.
Alam mo ba kung bakit nandito ako?
Dahil nakokonsensiya ako gabi-gabi.
Hindi ako umaasang patatawarin mo ako, pero bigyan mo sana ako ng pagkakataon.
Bonnie, pakinggan mo ako.
Patawarin mo ako.
-O' Diyos ko. Hindi ko sinasadya. -Pero ginawa mo.
Dahil kahit na nagsasabi ka ng totoo...
ikaw pa rin ang dating ikaw.
Dito ang daan papuntang ascendant.
Naniniwala kang mababago ko si Stefan?
Ang huling naaalala ni Stefan ay ang kabaitan mo
-na nagsasabibg magiging okay ang lahat. -Kaya magiging mabait ka ulit.
Hindi niya kailangang malaman kung gaano ka kasama.
Siyempre tutulong ako. Wala akong ibang nais kundi ang makita siya.
Mag-impake ka na.
Mabuti.
Sasabihan ko ang iba.
-Sinong sasabihan mo? -Ang dami mong alam sa akin
kaya akala ko alam mo na may mga kasama ako sa paglalakbay.
Anong mga kasamahan sa paglalakbay?
Mga kasama.
Ang anak ko, si Damon.
Nandito siya para ibalik tayo.
Heto ka. Isang magandang ehemplo.
Natiis kang kasama ni Damon sa loob ng limang taon?
Pareho kayong nakakabuwiset. Kaya pala magkainuman kayo.
Tigilan mo na ang alak kasi magpapadede ka.
Ano bang ginagawa mo rito? Akala ko ayaw mo kay Stefan.
Oo. Ang totoo, buo na ang plano kong paghigantihan siya.
Pero, bago manakit ng iba, dapat may awa.
Gusto mong maibalik si Stefan para maalala niya na magkaawaty kayo?
Mas masaya kung magkalaban kami.
Kagabi may isang inosenteng bata na inoperahan
dahil dinamay mo siya. Kaya kung ito ang sa tingin mong masaya...
-pag-isipan mong mabuti. -At ano?
Pag-isipan ang kawalan ko ng awa sa mga tao?
Hindi, harapin mo lang ang malalim mong problema at kalungkutan.
Nagawa ko na.
Isa akong walang kwentang tao
habang ikaw nasa bahay hinihintay ang bagong buhay. Asawa, anak, kamatayan.
Mukhang masaya.
Anong ginagawa mo?
Bakasyon ngayon.
Nag-eensayo ako.
Okay lang ba siya?
Okay lang siya.
Magaling, lintik ka.
Ikalawang aral sa kawalan ng awa: huwag sagipin ang hindi kilala.
Magtago ka sa kwarto. Mamaya tayo magtuos.
Para sa kabuuan:
Ang padalos-dalos ay pagiging tanga
mataas ang posibilidad na mahuli ka
at ang pinakamasama, kailangan mong mamili--
Enzo?
Lintik.
Kasama mo ang mga bampirang ito sa buong panahon mo rito?
Magkakasama kaming naglalakbay.
Nagkataong nasa bangka sila noong gabing 'yon, kawawa sila.
Ang mga kawawang ito ba ay walang kagustuhang magpahirap ng iba?
Iba sila.
Ang mga taong ito ang nagligtas sa akin.
Dinala ako rito dahil napakasama ko.
Pumapatay ako nang walang-awa ng sinomang makita ko.
Pero habang nakakulong dito, natuto akong labanan ang sarili ko.
Kapag nawawalan kami ng maiinom...
ibinibigay nila sa akin ang parte nila.
At alam ko na kapag ininom ko lahat, base sa kailangan ng katawan ko...
wala nang matitira para mabuhay sila.
Kaya natuto akong kontrolin ang sarili ko.
Para sa kanila.
Dahil sa kanila parang naging tao ako ulit.
Kukunin ko ang natitirang dugo para mabuhay natin sila.
Hindi lang siya ripper, baliw na ripper pa.
Baka dahil may pananagutan siya sa kanila.
Nagbibiro ka ba? Kinupkop niya ang mga bampira.
Damon.
Ito ang ascendant, 'di ba?
Oo.
Bakit wala si Bonnie?
Dahil hindi hinahanap ni Bonnie ang a scendant, Elena.
Lumalakas ang mahika.
Nasa paligid lang ang ascendant.
-Bakit naman mapupunta ang ascendant dito? -Hindi ko alam. Hindi ako ang naglagay.
Kung sa tingin mo hindi ko kayang magbago, bakit ka sumama sa akin?
Bakit mo ako dinala rito? Puwede kitang saktan ulit...
at hindi ka maririnig ng mga kaibigan mo.
Dahil baka tama ka.
Marahil sa kaloob-looban ko naniniwala ako na may kabutihan ka.
Kung gano'n tama ka.
Maghanap, maghanap.
Wala, hindi nila tinago ang ascendant sa mga tipak ng--
Bonnie.
Anong ginagawa mo?
Ang paniwalain ka, at saksakin habang nakatalikod.
-Masakit, 'di ba? -Pakiusap, huwag.
Anong huwag? Huwag kang iwan mag-isa?
Hanggang sa gustuhin mong magpakamatay? Halos magpakamatay ako dahil sa 'yo.
Bonnie, pakiusap, maniwala ka. Nagbago na ako.
Alam ko.
Ako rin.
Kahit papano humihinga pa sila.
Malamang may pinapalano si Damon kaya pinadala sila.
Ano kaya kung padalhan natin sila ng kaunting mensahe?
Anong ginagawa mo?
Para pigilan kang patayin sila.
Bukod pa sa siya ang tagapangalaga ni Elena at kaibigan ng kapatid mo.
Gusto mo ba ang kinukulong ka at pinahihirapan para magbago?
Npakahirap siguro na nag-iisip ka ng kung anu-ano.
Ang pagtatago ng kagustuhan mong pumatay...
at gantihan sila.
Lumayo ka.
Sige.
Kung 'yan ang gusto mo.
Hoy.
Hoy, saan ka pupunta?
Alam ko ang lahat tungkol sa 'yo.
Tinuruan kitang kontrolin ang kagustuhan mo sa dugo, 'di ba?
-Tumayo ka lang at huwag sisigaw. -Anong ginagawa mo?
Ang bagay na pinipigilan mong gawin.
Kung ini-engganyo mo ako, hindi uubra.
Hindi na kailangan.
Sa loob mo, magkapareho tayo, Caroline.
Sige na, puwede mong gawin minsan, 'di ba?
Napakaganda ng leeg niya.
Sa susunod na lang ang mga kasamahan mong bampira.
May kasama tayong mangkukulam.
Iiwan niyo sila?
Hindi, Damon, hindi ako aalis nang hindi sila kasama.
Babalikan natin sila. Pangako. Tara na.
Damon, tumingin ka sa labas. Aurora borealis ba 'yon?
Ibig sabihin ang daan palabas.
-Nakuha mo? -Oo.
-Okay. -Kalokohan.
Sige, gawin mo na ang orasyon.
Kukunin ko siya.
Gising na.
-Hindi. -Sinabi ko nang hindi sila kasama.
-Anong ginawa mo? -Magkita kita na lang tayo.
-Tara na. -Hindi mo naiintindihan
-hindi ko sila iiwan. -Sayang naman.
Pamilya ko sila.
Ang mga taong ito ay ang pamilya ko.
Maaaring pamilya mo sila, pero pamilya ko si Stefan.
At kung ayaw mo siyang tulungan, hahayaan kitang mabulok dito.
Naiintindihan mo ba?
Damon.
Bonnie!
Ang ganda ng suot mo.
Enzo, hi.
Tinawagan ba kita kagabi?
Nagtext ka na magkikita tayo, pero...
-hindi ko maalala kung nagkita tayo. -Sarah...
isang kamalian na dinamay kita.
Kung gano'n, bakit mo ginawa?
Dahil sa matinding kalungkutan.
Ang totoo, ginamit kita para maghiganti na ayaw ko nang gawin.
Pero hindi ka basta-bastang babae, Sarah Salvatore.
May mas nararapat para sa 'yo.
Sarah Salvatore?
Bakit mo ko tinawag nang gano'n?
-Naku. Masama 'to. -Ano?
Pakakasalan ko ang isang tanga.
-Puwede kang mamatay kanina. -Kahit anong araw naman, 'di ba?
Labing-walong taon. Dapat buhay ka sa ganoong kahabang taon.
Tulungan akong magpalaki ng bata.
Hanggang sa hayaan natin siyang maging malaya sa mundo
at puwede ka nang mamaril ng mga bampira at maging tanga.
Okay?
Sige.
Ginagamit 'yan sa buong mundo.
Sa kalaunan matututunan mo 'yan.
-Baka puwede mo akong turuan. -Si Stefan na lang.
Puwede ka niyang turuan kapag naibalik mo na siya.
Tama si Stefan.
Noong gabi ng libing ko, dinalaw siya ng anghel.
Ako 'yon.
Naging bampira ako at...
gusto kong makita ang mga anak ko.
Pero nang bubulong na ako kay Stefan...
bumugso ang kagustuhan ko ng dugo.
Ang naririnig ko lang ay ang pulso ng mga ugat niya.
Ang naaamoy ko lang ay dugo.
Kaya umalis ako.
Para sa inyo.
At kahit gaano kasakit sa 'yo ang pagkawala ko...
mas nasasaktan ako nang husto.
Mabuti naman.
Magpahinga ka na.
Damon.
Ano?
Kahit na lubos ang pagnanais ko na magkakilanlan tayo,
hindi buo ang pagkatao ko hangga't hindi ko nakukuha ang mga naiwan ko.
Kailan tayo babalik?
Sa lalong madaling panahon. Huwag kang mag-alala.
Hindi aalis ang kulungan mo.
Saan nila tinago ang pagkain?
Naku.
Sino--?
Kailangang bilangin natin ang mga dugo bago gumising si Lily.
Pareho kayo ng mata.
Dinala mo 'yan?
Ang nag-iisang baby picture ng nobyo ko? Siyempre dadalhin ko.
Akin na 'yan.
Gusto ko na ganiyan ka.
Na dismayado sa nangyari?
Araw-araw mong nakikita 'yon.
Ang pagiging anak.
Nandito lang siya para maibalik si Stefan.
Alam kong hindi siya ang babae sa alaala mo, pero...
bigyan mo siya ng panahon.
Pasalamat ka maganda ka...
dahil nakakainis ang mga paniniwala mo.
Dahil base ito sa mga naranasan ko...
na hindi pagsasayang ng oras ang paghahanap ng kabutihan sa isang tao.
Iniwan niya ang mga anak niya para maging ina sa mga bampira.
Mukhang mahabang panahon ang kailangan.
Mabuti na lang may habambuhay tayo.
Hindi na masama.
Nakita mo? Mahirap magkontrol.
Ni hindi ko maalala kung paano tayo nakapunta sa kuwarto ko.
Nasaan ang damit ko?
Nandoon sa babaeng iniwan natin sa sahig.
Tama ka.
Ang paraan mo ay mas masaya.
-Ah, hi. -Ano?
Bon-Bon.
Pasensya na.
Mali ang pasok ko.
Hindi, hindi. Okay lang.
Pupuntahan ko si Ric
para alamin kung kumusta na sina Stefan at Caroline, kaya...
Dapat magandang balita 'yan.
Gusto ko lang magpasalamat sa pagtulong mo na makapaghiganti ko.
May baliw na babae sa taas na gustong palayain ang mga bihag.
Pero hindi na tayo babalik doon, 'di ba?
-Hindi na. -Mabuti.
Dahil may ibibigay ako sa 'yo. Regalo mula sa 1994.
Ibibigay ko sana kahapon, pero galit na galit ka
-kaya hindi ko na binigay. -Ah, kasi--
Hindi 'yan ang iniisip ko, 'di ba?
Kung hindi dahil sa sulat mo sa mapa ng Nova Scotia
hindi ko maaalala na may mahika sa islang 'yon.
Hindi sana ako nakabalik dito.
Kaya sa paglalakbay ko sa 1994, may kinuha ako para sa 'yo.
Ang lunas.
Ang lunas sa pagiging bampira.
Alam kong plano mong kunin ito.
Pinagplanuhan mo na ang lahat.
Bakit mo 'to binibigay sa 'kin?
Dahil naging masaya ang nanay ko sa pgiging bampira.
At naniniwala ako na maibabalik natin si Caroline.
At higit sa lahat alam kong gusto mo itong gamitin kay Elena.
Paano kung ayaw ko nang gamitin sa kaniya?
Wala na akong pakialam.
Tinapos ko lang ang inumpisahan mo. Gamitin mo man o hindi.
Ikaw na ang bahala.
Isinalin sa Tagalog ni: Joy Jumamoy Gamitin mo man o hindi.