Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
- Kim jesteś? - Kim jesteś?
O mój Boże. To moja matka.
Istnieją tylko dwa więzienne światy,
mój i ten stworzony w 1903 roku do zamknięcia twojej mamy
i jej szafy pełnej szalonych rzeczy.
Powiedz, jak ją odzyskać!
Twoja mama jest rozpruwaczem!
Poznaj prawdziwą Sarah Salvatore.
Sprawię, że będzie robić rzeczy, o których nie śniła
aż będzie mnie błagać, bym zrobił z niej wampira.
Jestem w ciąży.
- Wyjdź za mnie. - Tak.
Moja mama nie żyje,
a ja chcę tylko, by ból zniknął.
Jeśli ktoś spróbuje włączyć moje człowieczeństwo,
stanę się waszym koszmarem.
- Lubię cię. - Przestań.
Wróć.
Co ty robisz z Sarah?
Zabiję ją.
Jeśli Stefan chce uratować życie Sarah,
musi wyłączyć swoje człowieczeństwo.
Stefan, nie waż się je wyłączyć.
Tylko sprowadź mnie z powrotem.
Pieskie życie, co?
Nie właź tu.
Świeżo umyta!
Przepraszam, Kopciuszku.
- Co robisz? - Poniosło nas ze Stefanem.
Nabałaganiliśmy i przywracam bar do stanu pierwotnego.
Sensem wyłączenia człowieczeństwa jest niemartwienie się o takie rzeczy.
Chodzę tu do szkoły, Enzo.
I chcę nadal chodzić.
Kiedy skupię na sobie podejrzenia
przez włamania, niszczenie mienia, zwłoki
ludzie zaczną się wtrącać.
Skończę, gnijąc w jakiejś celi,
zamiast przygotowywać się
do jutrzejszego castingu.
Caroline Forbes, wampir bez człowieczeństwa
- ubiega się o rolę w przestawieniu. - Musicalu.
Oczywiście. Studiuję aktorstwo.
Co tu robisz?
Przyszedłem po telefon.
Nie wiem tylko, po co mi go wczoraj ukradłaś.
Tylko ty miałeś numer do Sary Salvatore.
- Po co ci on? - Aby wykorzystać jej życie,
aby przekonać Stefana, by wyłączył człowieczeństwo.
To sprytne, ale niepokojące.
- Mów, czy wciąż żyje. - Żyje.
Zakładając, że przeżyła infekcje po amatorskiej operacji Liama.
Czyli człowieczeństwo Stefana jest już historią.
Nic mnie nie powstrzyma przed zachowaniem tego trybu życia.
Więc trzymaj się z daleka.
A teraz, jeśli pozwolisz,
muszę przygotować się na casting.
- Jak impreza? - Jak zawsze.
Głośno, słabo, imprezowo.
O czymś powinienem wiedzieć?
Chciałbyś porozmawiać o czymś z braciszkiem?
Gdzie trzymamy broń?
- Słucham? - Kusze, granaty z werbeną?
Te graty myśliwskie Jeremiego?
No tak. Tron.
Elena się wygadała. Szokujące.
To nie czas na wyłączenie człowieczeństwa.
Wyświadcz sobie przysługę.
Trzymaj się dziś na dystans.
Spokojnie.
Gdzie jestem?
W Centrum Medycznym Whitmore. Jestem doktor Laughlin.
- Wczoraj... - Za dużo wypiłaś.
Profesor znalazł cię nieprzytomną na dziedzińcu.
Coś pamiętam.
Byłam na imprezie rozpoczynającej ferie wiosenne.
- Powinnam iść do domu. - Powinnaś zostać, gdzie jesteś.
Musimy mieć cię pod obserwacją. Straciłaś dużo płynów. Dobrze?
Żeby było jasne.
Nie chcę zmieniać swojego szpitala w przechowalnię dla nadprzyrodzonych.
Dziś pierwszy dzień ferii. Kampus to miasto duchów.
Musimy jej pilnować, dopóki ma w sobie krew Eleny.
Chyba że zaprosisz na nasz ślub kolejnego wampira Salvatore.
Zaczynam rozważać potajemny ślub.
Ja też.
Rzucono na nią urok, by zapomniała zeszłą noc.
Wkrótce wróci do Duke, o niczym nie będzie pamiętać.
Duke.
Nieźle.
Trochę strasznie, ale i uroczo.
- Mały Duke. - Chwila.
Wymyślasz imię dla dziecka?
- A ty nie? - Nie.
- Tak. Nie. Tak, oczywiście. - To podaj jakieś.
Josette Junior.
Wynoś się.
- Mam obchód. - Dobrze.
Damon.
Co robisz?
Szukam zdrowego sposobu na rozładowanie wściekłości.
Nie znalazłem go.
Jedna aorta dzieli Stefana bez człowieczeństwa od Rozpruwacza.
Każdy dzień to rok poczucia winy,
które czeka na niego po drugiej stronie.
No cóż...
Nie chcę pogarszać sprawy,
ale straciliśmy nie tylko Stefana.
Straciliśmy szansę na przywrócenie Caroline.
To on był jej włącznikiem uczuć.
- Nie, dziękuję. - Zabierz to ode mnie,
bo zaraz użyję tego na tym.
Dobrze.
Kto to?
To Lillian Salvatore.
- Twoja matka żyje? - Tak.
Okazało się, że od ponad wieku przebywa w świecie więziennym w 1903.
- Twoja matka żyje. - I ma się dobrze.
Nie leży w sosnowej skrzyni, w której ją pochowałem w 1858.
Ponoć jest wampirem. I to nie zwykłym.
Damon, twoja matka żyje.
Jest rozpruwaczem.
To ma sens.
Stefan zawsze był maminsynkiem.
Do jakiego stopnia?
Powiesiłby się na jej fartuchu, gdyby mógł jej się przez to przypodobać.
Obaj byśmy to zrobili. Kochaliśmy ją.
Była naszym światem.
Co?
Nie. Mowy nie ma.
Możemy przywrócić Stefana.
Nie powiesz mi, że wasza mama nie wyzwoli jego uczuć.
Zabiła tyle osób,
że cały sabat zbudował dla niej stałe więzienie.
Nie zaradzisz jednemu rozpruwaczowi, uwalniając drugiego.
Jeśli to zadziała, przywrócimy nie tylko Stefana i Caroline.
Przywrócimy twoją mamę.
Ani trochę nie chcesz jej zobaczyć?
- Znam czarownice, które mogłyby pomóc. - Nie pomogę ci.
Nienawidzę Kaia. Wiesz o tym, a mimo to
przyprowadzasz go na fałszywe przeprosimy.
Potem naprawdę przeprosiłem, że byłem dupkiem.
I wracasz niecałą dobę później,
- prosząc, bym z nim współpracowała. - Potrzebujemy go, by wrócić do 1903.
Potrzebujemy krwi rodziny Bennettów, by rzucić zaklęcie.
Wejdziemy, zabierzemy mamę,
ona przywróci Stefana, on - Caroline, takie emocjonalne domino.
I wszyscy wygrywają.
Jeśli dam ci swojej krwi, zejdziesz mi z oczu?
Prawdopodobnie.
Chociaż...
pewnie będziesz chciała się do nas przyłączyć.
Zostań ze mną, Bonnie Bennett.
Mogę mieć odpowiedź na twoje modlitwy.
Chcesz ascendent do 1903.
Zaraz wyciągnę go z kieszeni.
Gdybyś chciał wynagrodzić mi piekło,
przez które musiałam przejść,
to masz szansę.
Problem w tym, że sabat ukrywał istnienie
wymiaru więziennego w 1903 r. przez całe pokolenia.
By znaleźć klucz do tej celi,
musiałbym przeczytać starożytne teksty,
odczynić mnóstwo magicznych zaklęć maskujących i...
Chwila.
Dziwne.
Mam go w kieszeni.
Gdy Damon powiedział mi o mamie, zacząłem szukać.
Gdybym chciał, mógłbym ją uwolnić.
Jako nowy przywódca Sabatu Bliźniąt, nie potrzebuję nawet ciał niebieskich,
- by nas tam wysłać. - Gdzie jest haczyk?
Zrobię to, jeśli ty to zrobisz.
Może być fajnie.
No wiesz, 1903, złoty wiek.
Nie marzyłaś o podróżach w czasie?
Wolałabym umrzeć na cholerę niż spędzić z tobą popołudnie.
Prędzej umrzesz z rąk swojej kumpeli Caroline.
Przestanie robić pranie,
rzucisz kąśliwy komentarz, a ona wyrwie ci język.
Gdyby tylko był jakiś sposób, by przywrócić jej człowieczeństwo.
Ale to nie zmieni faktów
To nie przyśpieszy czasu
Gdy fundamenty już popękały
A ja
Wciąż cierpię
Halo?
Z pewnością byłam niezła.
Poruszające.
Brakowało jednak nieco autentyczności.
Coś ty zrobił? To był reżyser.
Jesteś wampirem bez człowieczeństwa, który śpiewa o złamanym sercu.
- To tylko występ, Stefan. - Z pewnością, Caroline.
Zwłaszcza ta przemyślana rola dobrej studentki.
Uczciwej i moralnej.
Wszystko, by ustrzec się przed błędami, których będziesz żałować za rok,
gdy znów włączysz człowieczeństwo. Oprócz tej części,
gdy zmarnowałaś mi życie.
Jeśli wyłączyłeś uczucia, nie powinno cię obchodzić, co robię.
I tu się mylisz.
Tak jak ciebie, ciągnie mnie do złych rzeczy w tym stanie.
Ale w przeciwieństwie do ciebie nie mam złożonego systemu kontroli.
- To nie mój problem. - Ale będzie.
Gdy moje życie posypie się, gdy wróci mi człowieczeństwo,
to samo spotka twoje.
Gdy z tobą skończę,
będziesz tonęła w błędach.
Poważnie chodzi o zemstę?
Tak.
A to?
To największy koszmar maniaka kontroli.
Będę zakłócać twój tryb życia.
Będę zmuszać cię,
być odpuściła
dzień po dniu,
aż się złamiesz.
Dzwonił Krokodyl Dundee. Chce odzyskać swój nóż.
On już dawno nie jest na czasie, tak jak ten żart.
Czy to odpowiedni strój na dla roku 1903?
Kto powiedział, że zabierasz się z nami?
Aby poznać kobietę, która urodziła dwie miłości mojego życia?
- Ja mówię. - Jestem wszechmocny,
ale mogę zabrać ograniczoną liczbę osób.
Dlatego jest nas dwoje.
- Możemy? - Dobra, lećmy po mamusię.
Cóż za malowniczy kawałek piekła.
Idźcie przodem. My poszukamy ascendentu zaklęciem lokalizującym.
Kai miał ascendent. Dlaczego potrzebujemy drugiego?
Bo on nie podróżuje między światami. Musimy znaleźć jego kopię w 1903.
Według podręcznika podróży między światami.
- Idziemy? - Nie chcę cię z nim zostawiać.
Nic mi nie będzie. Zmienił się, pamiętasz?
Nowy rozdział.
"Nowy rozdział"?
- Wierzysz mi? - Jasne, że nie.
Damon i Elena sami muszą spotkać się z jego mamą.
Więc zamknij się i szukajmy ascendentu.
O, kurczę. Co z twoim motorem?
- Potrzebujesz kasy na autobus? - Serio?
Właśnie musiałam wepchnąć ciało reżysera do pieca.
Wiesz, jak trudno jest o przesłuchanie w trakcie ferii?
Daj spokój, Caroline.
Wystarczy, że uronisz łzy z powodu śmierci mamy,
opowiesz o raku i bum! Wracasz na właściwe tory.
- Prawda? - To ostatnie ostrzeżenie.
Odczep się.
Porządna, zorganizowana Caroline,
która trzyma się w ryzach.
Ogarnia wszystko, oprócz zemsty.
Rozebrałam twój motor.
Oderwałem zębami głowę twojego reżysera.
Czy ty naprawdę tylko to odkręciłaś?
Złożenie tego z powrotem zajmie mi góra dziesięć minut.
Przynosisz wstyd wampirom wolnym od człowieczeństwa.
- Mam kilka. Gotowa? - Myślałam o tym.
Ktoś o imieniu Alaric nie powinien nadawać imienia innej osobie.
- To nie był mój pomysł. - Prawda.
Więc masz prawo weta.
Dobrze, zatem Duke odpada.
Oddzwonię.
- Co tu robisz? - Mam nadzieję, że masz dość werbeny,
by zaciągnąć blondi i jej kohortę do piwnicy Salvatorów bez dramatów.
Wiesz, że jestem człowiekiem, tak?
Mierzę się z dwoma wampirami bez sumienia.
Rozumiem.
Twoja dziewczyna zaciążyła, a ty podkulasz ogon.
Wampirzy słuch.
Chciałbym, by moje dziecko dorastało z ojcem.
Tchórzliwym ojcem.
Będzie uciekać przed piłką na boisku.
I przed rybami w jeziorze.
Trzymam broń w mieszkaniu.
Poświęćmy chwilę, by zastanowić się nad tym,
jakie to szaleństwo, że stoimy w domu, w którym się wychowałeś.
Damon, byłeś taki uroczy.
Dzięki.
To Stefan.
To...
jestem ja.
Nie jesteśmy tu towarzysko. Znajdujemy ascendent i moją mamę.
Gdy przywróci uczucia Stefana, zastanowimy się, co z nią zrobić.
- Możesz też dać jej drugą szansę. - Na co?
Na wypatroszenie kolejnego statku pełnego ludzi?
Stefan był rozpruwaczem.
- Nigdy nie przestałeś w niego wierzyć. - A gdzie była od 1858 do 1903?
Upijała się krwią w Europie, gdy ja i Stefan byliśmy w żałobie.
Niezbyt matczyne zachowanie.
Dla mnie moja matka zmarła, gdy zakopałem jej pustą trumnę.
Kobieta, której szukamy, jest narzędziem do odzyskania brata.
Damon?
Witaj, mamo.
Kiedyś zaznaczałam dni w kalendarzu.
Przestałam po kilku latach,
lecz sądząc po waszych dziwnych strojach...
Jest tu pani od ponad wieku.
Przybyłbym wcześniej,
ale sądziłem, że leżysz bezpieczna w rodzinnej krypcie.
- Wybacz. - Rzeczywiście nie żyję od 1858,
gdy pielęgniarka nakarmiła mnie wampirzą krwią.
nie przyszło ci do głowy, by wpaść do nas i to wyjaśnić?
Jak tu pani trafiła, pani Salvatore?
- Pani Salvatore? - Jak się do niej zwracać?
Mów do mnie Lily.
To było 31.10. 1903 roku.
Dopłynęłam do portu w Nowym Jorku.
Nocne niebo lśniło pięknym światłem.
Nagle zaatakował mnie sabat.
Gdy się obudziłam, już ich nie było.
Nikogo nie było.
Tej nocy na niebie znowu tańczyły kolory
i od tamtej pory tak jest każdej nocy.
To się nazywa więzienie. Musiałaś wkurzyć masę ludzi.
Zdaje się, że minęła wieczność.
Jesteś na diecie?
Opróżniłam każdą rzeźnię w okolicy,
i każdy sklep mięsny na piekielnej trasie
z Nowego Jorku do Mystic Falls.
To ostatni słoik krwi.
Dwie krople tygodniowo, by zachować przytomność.
To okropne.
Daję radę.
Podobno z bratem przemieniliście się podczas wojny.
- Wasz ojciec musiał być przerażony. - Był.
Stefan rozszarpał mu gardło.
Przepraszam. Nie powinnam się śmiać, ale brawo dla Stefana.
- Naprawdę nienawidziłam tego człowieka. - Wiem.
Tak bardzo, że zostawiłaś z nim swoje dzieci,
ukartowałaś własną śmierć i dołączyłaś do klubu rozpruwaczy.
Miło zobaczyć, jak wyrosłeś, Damon.
Co z twoim bratem?
Halo?
Jest tam kto?
Czego chcesz, do cholery?
Przybywam z podarunkiem na pojednanie.
Pomyślałem, że po całym tym śpiewaniu i paleniu w piecu
musisz być spragniona.
Tak powinien zachowywać się wampir bez człowieczeństwa.
Zadaję prawdziwy ból.
- Zostaw mnie. - Czemu? Chcesz się poddać?
Odpuścić? Złamać kodeks?
Przestań.
Odpuść, Caroline.
Obiecuję, że będzie wspaniale.
Nie pozwolę, byś zrujnował mi życie.
Więc je zakończę.
Masz ładne dłonie.
Wiesz, dlaczego tu jestem?
Bo sumienie nie daje mi spać.
Nie oczekuję, że mi uwierzysz, ale chcę, byś dała mi szansę.
Bonnie, posłuchaj mnie.
Przepraszam, ja...
- Nie chciałem tego zrobić. - Ale zrobiłeś.
Nawet jeśli mówisz prawdę,
to wciąż tkwi w tobie stary Kai.
Tędy.
Sądzicie, że dzięki mnie Stefan może odzyskać człowieczeństwo?
Jego ostatnim wspomnieniem związanym z tobą jest wizja anioła,
mówiącego, że wszystko będzie dobrze.
Znów będziesz aniołem.
Nie musi wiedzieć, jaka naprawdę jesteś popaprana.
Oczywiście, że pomogę. Pragnę go zobaczyć.
Pakuj się.
Wspaniale.
Powiadomię pozostałych.
- Kogo? - Tyle wiesz o mnie,
że sądziłam, że słyszałeś o moich kompanach.
Jakich kompanach?
Proszę o uwagę.
Mój syn, Damon.
Zabierze nas do domu.
No, proszę. Dobry wzór do naśladowania.
Damon spędził z tobą w celi pięć lat i nie zabił się?
Mądrala! Już wiem, dlaczego jesteś jego kolegą do kieliszka.
Na czas karmienia odstaw procenty.
Co tu robisz? Myślałem, że nienawidzisz Stefana.
Zgadza się. Opracowałem nawet cały plan zemsty.
Niestety, by kogoś naprawdę zranić, ten ktoś musi czuć.
Chcesz przywrócić mu człowieczeństwo, by przypomnieć mu, jak się nienawidzicie?
Do tanga trzeba dwojga.
Zeszłej nocy niewinna dziewczyna została poddana splenektomii,
bo sprowadziłeś ją do swojego życia. Jeśli to nazywasz zabawą,
musisz przyjrzeć się sobie w lustrze.
No i?
Zmienić lekceważący stosunek do ludzkiego życia?
Zmierzyć się ze swoją głęboko skrywaną samotnością.
Trafiony.
Jestem tylko smutnym zerem, które chce niszczyć,
podczas gdy ty odhaczasz kolejne cele: dziewczyna, dziecko, śmierć.
Cudownie.
Co robisz?
A ty?
Są ferie.
Trenuję.
Wszystko z nim w porządku?
Tak.
Dobra robota, dupku.
Lekcja druga z utraty kontroli. Nie ratujemy nieznajomych.
Idź do swojego pokoju. Zajmę się tobą później.
Podsumowując:
Odpuszczenie sobie oznacza bycie idiotą,
zwiększającym szanse na złapanie
i co najgorsze, podejmującym decyzje...
Cicho.
Enzo?
Cholera.
Te wampiry były tu z tobą uwięzione od samego początku?
Wszędzie chodziliśmy razem.
Mieli nieszczęście znaleźć się na statku tamtej nocy, biedacy.
Ci biedacy nie mają takiego samego
pociągu do odrywania głów, co?
Wprost przeciwnie.
Uratowali mnie przed tą stroną mojej osobowości.
Zostałam tu zesłana, bo byłam potworem.
Wypijałam krew każdego, kogo zdołałam ugryźć.
Lecz w tej klatce zmierzyłam się z tym, czym się stałam.
A gdy kończyły nam się zapasy,
moi przyjaciele oddali mi własne.
Wiedziałam, że gdy wypiję tyle, ile żądało moje ciało,
nie zostanie nic, by ich obudzić.
Więc nauczyłam się kontrolować swoją żądzę krwi.
Dla nich.
Dzięki nim znów poczułam się człowiekiem.
Przyniosę resztki krwi, by ich ożywić.
Jest nie tylko rozpruwaczem, ale i wariatką!
- Może czuje się za nich odpowiedzialna. - Żartujesz?
Ma wampirze lalki.
Damon.
Czy to ascendent?
Tak.
Czemu nie ma tu Bonnie?
Bo nie szuka ascendentu.
Zaklęcie wydaje się silniejsze.
Ascendent musi gdzieś tu być.
- Dlaczego tutaj? - Nie wiem. Nie ja go tu umieściłam.
Skoro myślisz, że nie mogę się zmienić,
to czemu spędzasz ze mną czas?
Zaprowadziłaś mnie na koniec świata, gdzie mógłbym ponownie cię wypatroszyć,
a przyjaciele nie usłyszeliby twojego krzyku.
Może masz rację.
Może w głębi serca wierzę,
że jest w tobie okruch dobra.
Miałabyś rację.
Szukam, szukam i... nic.
Nie schowali ascendentu w przypadkowej kupce...
Bonnie.
Co robisz?
Zdobywam twoje zaufanie, by wbić ci nóż w plecy.
- Niezbyt fajne uczucie, co? - Proszę, nie.
Co nie? Nie zostawiać cię tu samego?
Nie doprowadzać cię do myśli samobójczych?
Niemal się przez ciebie nie zabiłam.
Uwierz mi. Zmieniłem się.
Wiem.
Ja też.
Przynajmniej wciąż żyją.
Damon musi coś knuć, skoro wysłał drużynę B.
Może przekażemy mu wiadomość?
Co robisz?
Powstrzymuję cię przed zostawieniem dwóch trupów.
Nie mówiąc o zabiciu opiekuna Eleny i najlepszego przyjaciela twojego brata.
Lubiłeś tortury w celu przywrócenia ci człowieczeństwa?
Rozważanie wszystkiego musi być wyczerpujące.
Odmawianie sobie chęci mordowania
i skończenia z nimi.
Cofnij się.
W porządku.
Jak chcesz.
Co ty wyprawiasz?
Wiem o tobie wszystko.
To ja nauczyłem cię kontrolować żądzę krwi.
- Stój spokojnie i nie krzycz. - Co robisz?
To, przed czym się opierasz.
Jeśli mnie kusisz, to bez skutku.
Nie muszę próbować.
W duszy jesteśmy tacy sami, Caroline.
Możesz na sekundę odpuścić.
Ma piękną szyję.
Twoja wampirza menażeria musi pojechać innym pociągiem.
Straciliśmy czarownika.
Chcesz ich tu zostawić?
Nie możesz uratować mnie bez nich.
Wrócimy po nich. Obiecuję.
Damon, czy to zorza polarna?
Nasz bilet powrotny.
- Masz go? - Tak.
- Dobra. - Bez jaj!
Zacznijcie to cholerne zaklęcie.
Pójdę po nią.
Czas się obudzić.
- Nie! - Mówiłem, że ich nie zabierzemy.
- Co robisz? - Spotkacie się później.
Nie rozumiesz.
- Nie zostawię ich. - Szkoda.
To moja rodzina.
Są moją rodziną.
Dziwolągi mogą być twoją rodziną, ale Stefan Salvatore jest moją.
Jeśli nie chcesz mu pomóc, to zostawię cię, byś tu zgniła.
Rozumiesz?
Damon.
Bonnie!
Ładna piżamka.
Enzo.
Dzwoniłam wczoraj do ciebie?
Mam od ciebie wiadomość, byśmy się spotkali,
- ale nie pamiętam tego. - Słuchaj, Sarah...
Zaproszenie cię do mojego życia było pomyłką.
Dlaczego to zrobiłeś?
Nazwijmy to głęboko skrywaną samotnością.
Prawda jest taka,
że byłaś pionkiem w grze, w którą znudziło mi się grać.
Jesteś niezwykła, Sara Salvatore.
Zasługujesz na więcej.
Saro Salvatore?
Czemu mnie tak nazwałeś?
- Szlag! Jest źle. - Co?
Wychodzę za idiotę.
- Mogłeś dziś umrzeć. - A wcześniej nie?
18 lat. Tyle musisz przeżyć.
Pomóc mi w wychowaniu dziecka.
Potem możemy je wysłać w świat,
a ty będziesz mógł biegać z bronią i wampirami i być idiotą.
W porządku.
Cały świat się na tym opiera.
Im szybciej się nauczysz, tym lepiej.
- To naucz mnie. - To działka Stefana.
Może da ci kilka lekcji, gdy przywrócisz go do normalności.
Stefan miał rację.
W nocy po pogrzebie odwiedził go anioł.
Ja.
Właśnie się przemieniłam
i chciałam zobaczyć moich chłopców.
Gdy schyliłam się, by szepnąć mu coś do ucha,
odczułam nagły przypływ głodu.
Słyszałam tylko puls w jego żyłach.
Czułam tylko krew.
Uciekłam.
Dla waszego dobra.
Bez względu na to, jak bardzo odczuwaliście mój brak,
ja odczuwałam go dwa razy mocniej.
Dobrze wiedzieć.
Prześpij się.
Damon.
Tak.
Chciałabym, byśmy poznali się na nowo,
ale boję się, że nie mogę być w pełni sobą,
dopóki nie ożywimy tych, których pozostawiłam.
Kiedy wrócimy?
Niedługo. Nie martw się.
Twoje więzienie nigdzie się nie wybiera.
Gdzie jest jedzenie?
Cholera!
Kim, do diabła...?
Powinniśmy sprawdzić zapas krwi, zanim Lily się obudzi.
Masz jej oczy.
Zabrałaś to?
Jedyne zdjęcie z dzieciństwa mojego chłopaka? Oczywiście.
Daj.
Fajnie było zobaczyć cię dziś od tej strony.
Rozczarowanego i pozbawionego złudzeń?
Widzisz to codziennie.
Syna swojej mamy.
Ma tylko sprowadzić Stefana.
Wiem, że nie taką kobietę zapamiętałeś,
ale daj jej trochę czasu.
Masz szczęście, że jesteś taka urocza,
bo twój wieczny optymizm jest strasznie wkurzający.
Wiem z doświadczenia,
że poszukiwanie w kimś dobra nigdy nie jest stratą czasu.
Ta kobieta zostawiła dzieci, by zostać matką rodziny wampirów.
Zajmie nam to trochę czasu.
Dobrze się składa, że mamy całą wieczność.
Nie było tak okropnie.
Widzisz? Kontrola jest przereklamowana.
Nie pamiętam, jak wróciliśmy do mojego pokoju.
Gdzie moja bluzka?
Obok dziewczyny, która wykrwawia się na korytarzu.
Masz rację.
Tak jest o wiele zabawniej.
Bon-Bon.
Przepraszam.
Nie w porę.
Nie szkodzi.
Muszę sprawdzić, co u Rica,
by dowiedzieć się, co ze Stefanem i Caroline, więc...
Oby to było coś ważnego.
Chciałam ci podziękować, za pomoc w zakończeniu pewnego etapu.
U góry śpi wariatka, która bardziej niż czegokolwiek
pragnie otworzyć ten wymiar więzienny.
Ale nigdy tam nie wrócimy, prawda?
- Nie. - To dobrze.
Mam dla ciebie prezent z 1994 roku.
Chciałam dać ci go wczoraj, ale zachowywałeś się jak dupek,
więc nie zasłużyłeś.
To chyba nie to, co myślę?
Gdyby nie twoje notatki na mapie Nowej Szkocji,
nigdy bym sobie nie przypomniała, że na tej wyspie jest magia.
Pewnie nie byłoby mnie tu dziś.
Więc przywiozłam ci coś z mojej wycieczki.
Lekarstwo.
Na wampiryzm.
Wiedziałam, że planujesz je zdobyć.
Miałeś wytyczoną trasę co do kilometra.
Dajesz mi je?
Moja mama jest szczęśliwa jako wampir.
I wierzę, że Caroline wróci
do normalności w tradycyjny sposób.
Ale głównie dlatego, że wiem, że chciałeś go dla Eleny.
A jeśli już go dla niej nie chcę?
Nie moja sprawa.
Kończę to, co zacząłeś. Dasz jej, lub nie.
Jak chcesz. co zacząłeś. Dasz jej, lub nie.