Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Kim jesteś?
Udało ci się!
Tu. Zatrzymaj się.
O mój Boże. To moja matka.
Gdy doszło do połączenia z moim bratem,
wygrałem, więc gdy wchłonąłem
magię Luke'a, musiałem otrzymać
niektóre jego cechy, jak empatia.
Oboje wiemy, że nigdy cię nie nienawidziłam.
Pocałowałam Stefana. Chcę z nim o tym pogadać,
ale jeśli było źle, czuję, że nie będzie szczery.
Pogadamy, gdy to wszystko się skończy.
Zebraliśmy się tu dziś, by oddać szacunek
szeryf Elizabeth Forbes.
Mówisz o wyłączeniu człowieczeństwa.
Potrzebuję, żeby ból zniknął.
Gdyby Stefan powiedział właściwą rzecz,
zmieniłoby to twoje zdanie?
Moja mama nie żyje, Eleno.
Nie pozwolę ci na to.
To nie twój wybór.
Halo!
Pusto.
Jeszcze jeden.
Wystarczy ci.
Spójrz na mnie.
Próbuję sprawić, by obchodziło
mnie jeszcze mniej, co myślisz.
Nie potrafię.
Zamówię ci taksówkę.
Słuchaj. Właśnie zmarła mi mama.
To znaczy, że złożyłam do ziemi
jej martwe chore na raka ciało
cztery godziny i 32 minuty temu.
Przykro mi.
Och, nie. Nie obchodzi mnie to.
Chcę powiedzieć, że moje stopy
przez cały dzień upchnięte były
w najmniej wygodnych szpilkach świata, a twoja tequila
jest jedyną rzeczą, która na to pomaga.
Dobra.
Poleję ci jeszcze jednego.
Dziękuję.
Caroline Forbes, dziewczyna znad zalewu.
Liam. Chłopak, o którego istnieniu zupełnie zapomniałam.
Auć.
A ja ci miałem właśnie powiedzieć, jak seksownie wyglądasz.
Jesteś pijany.
Nieco wstawiony.
Przegrywam na górze z kretesem w krążki.
Szczęściarz. Ja byłam cały dzień na nogach na pogrzebie mojej mamy.
Boże, aleś ty ładny. Zostałeś już lekarzem?
Chwila. Zmarła ci mama?
Chcesz się stąd wyrwać?
- Ja... - Co? Masz dziewczynę?
Wszyscy wiemy, że nie umawiasz się z Eleną Gilbert.
Czemu miałbym się z nią umawiać?
Nie miałbyś,
ale nawet jakbyś się umawiał,
to nie ma to znaczenia,
bo nic nie ma znaczenia,
zupełnie... nic.
Caroline!
Jakby nigdy tu nie mieszkała.
Jak jej dom?
Całkowicie pusty. Caroline zabrała wszystko,
zostały tylko drzwi.
Wyłączyła swoje człowieczeństwo, wróciła do akademika,
zabrała wszystkie ubrania
i kartki z podziękowaniami,
i po prostu wyjechała? To się kupy nie trzyma.
Mówi dziewczyna, która spaliła własny dom.
Myślisz, że próbuje całkowicie odciąć się od przeszłości?
Nie wydaje mi się, by urządzała wyprzedaż garażową.
Dobra. Czemu jesteś na mnie zły?
To nie ja zawiniłam.
Wiem. Przepraszam.
Rozejrzę się po kampusie, może ktoś ją widział.
Daj znać, gdy się czegoś dowiesz.
Jasne.
Wygląda na to, że przydałby ci się przyjaciel.
O mój Boże.
Bonnie?
Jak ty...
Przeżyłaś?
Powinnam się przyzwyczaić do tego pytania.
Nie mogę uwierzyć, że Bonnie się udało.
Chociaż w sumie mogę.
Jest twarda.
Potrzebujesz pomocy?
Zanim odpowiesz,
to wolałbym nie pomagać.
Po prostu mam poczucie winy, gdy na ciebie patrzę.
Emocje są ciężkie.
Tak jak ten łom.
Tak tylko mówię.
Rozgrzebujesz grób mamy?
To mroczne, nawet jak dla mnie,
i całkowicie niepotrzebne.
Bonnie widziała ją w wymiarze więziennym w 1903 roku.
Wszystko się nagrało.
Chcesz obejrzeć jeszcze raz?
Moja mama zmarła na suchoty w 1858.
Nie po to przenosiliśmy trumnę do rodzinnej krypty,
by okazało się, że nawet jej tam nie ma.
Kazałeś mi tu przyjść,
bo potrzebowałeś przyjaciela?
Chciałeś się dowiedzieć,
czy możliwe jest, by żyła w więziennym wymiarze.
Na co odpowiedziałem twierdząco,
a ty nie przyjąłeś tej odpowiedzi.
Ktokolwiek jest na tym nagraniu, nie jest nią.
To kim jest?
Nie wiem. Duchem?
Może ma złą siostrę bliźniaczkę.
Super.
Jeśli moja mama zostałaby uwięziona w 1903, miałaby 70 lat.
Nie, jeśli byłaby taka, jak ty.
Znam swoją matkę.
Nie jest wampirem.
Nie jest w więziennym wymiarze.
Zmarła na suchoty w 1858.
Jeśli jesteś tego pewny,
czemu jeszcze nie otworzyłeś trumny?
Gratulacje.
Wszystko, co wiesz o swojej matce, to nieprawda.
Na przyszłość skup się na moim lewym profilu.
Jest o wiele atrakcyjniejszy.
Boże.
Już się spotkaliśmy.
Uratowałeś mojego znajomego, Matta,
za pomocą swojej krwi.
A, tak. Sarah, zgadza się?
Napijesz się ze mną herbaty?
Najlepiej wyglądam z bliska.
Odważna.
Podoba mi się to.
Moja nieflanelowa bluzka,
moje nieflanelowe koszulki,
oraz... Och!
Naprawdę brakowało mi nieflanelowego sweterka w serek.
Wal się, roku 1994.
Kupiliśmy z Damonem tę butelkę szampana,
tego dnia, gdy sądziliśmy, że cię uratujemy.
Nie udało nam się,
więc nie mogłam go wypić,
zatem twoje zdrowie.
Byłaś tam zupełnie sama,
podczas gdy my byliśmy tutaj,
żyjąc swoim życiem.
Oto najgorszy toast świata.
Wróciłam.
Tylko to się liczy.
Zdrowie.
Dobra.
Czy możemy porozmawiać o tym,
że przeze mnie Jeremy wyjechał na studia artystyczne?
Czy to znaczy, że jesteś jego muzą?
Jeśli tak, to fuuu.
Nie mów mu jeszcze, że wróciłam.
Zaraz. Nie dzwoniłaś jeszcze do niego?
Chciałam by posmakować normalności, zanim zostanie znów w to wciągnięty.
Tak. Ja też tego chcę,
ale przynajmniej mu powiedz, że nic ci nie jest.
Powiem mu.
Powrót do życia jest skomplikowany.
Wierz mi. Już przez to przechodziłam.
Poza tym nasza współlokatorka wyzbyła się człowieczeństwa
i potrzebuje pilnej interwencji.
Caroline.
Wróciłaś.
Jesteś spostrzegawcza.
Co robisz?
Zaczynam wszystko od nowa. Nowa pościel, nowe ciuchy.
Kupiłam nam nawet
nową suszarkę.
Boże. Bonnie wróciła.
Myślałam, że utknęłaś w 1994.
Wydostałam się.
Martwimy się o ciebie, Care.
Martwiliście się,
czy nikogo nie zabiłam.
Zabawna historia. Pamiętacie Liama?
Elena umawiała się z tym przystojniakiem z medycyny,
ale potem zdała sobie sprawę, że czuje coś do Damona,
więc rzuciła na niego urok, by o niej zapomniał.
Caroline, co zrobiłaś Liamowi?
Zjadłam go
i był przepyszny.
Przystojni faceci naturalnie smakują lepiej, nie?
Zabiłaś byłego Eleny?
Czy dacie mi opowiedzieć?
Przypomnij mi, dlaczego cieszymy się z jej powrotu.
Powiedz mi proszę, że Liam żyje.
Dobra. Pożywiałam się,
a cichutki głos w mojej głowie, który mówi mi, by przestać,
nigdy się nie odezwał.
Poproszę więcej.
Zrobiło się krępująco.
Boże.
Ubrudziłeś mi naszyjnik krwią!
Będę musiała go wyczyścić.
Co ty mi robisz?
Miałam wyssać z ciebie krew,
ale nie mam ochoty ciągać twojego ciała przez las.
Nie w tych szpilkach.
Mogłabym wrzucić cię do śmietnika,
ale tam lądują wszystkie zwłoki.
Byłam ostatnią osobą, z którą cię widziano,
więc musiałabym rozmawiać z policjantami,
a co, jeśli któryś z nich przypomni mi o zmarłej mamie?
O czym ty mówisz?
Nagle strasznie się skomplikowałeś.
Więc nie zabiłaś go, bo byłoby to niewygodne?
Elena, wyłączyłam swoje człowieczeństwo.
Nie zmieniłam się w idiotkę.
Ostatnie, czego chcę, to dać wam powód do zniszczenia mojego życia.
To takie dziwne.
Jakby to była Caroline,
a jednocześnie nie.
Bonnie, stęskniliśmy się za twoimi komentarzami.
W zamian za swoje dobre zachowanie
chcę rok bez odczuwania
bólu, żałoby i poczucia winy.
Nie zamkniecie mnie w celi bez dostępu do krwi,
ani nie będziecie próbować uwolnić
ukrytych emocji, licząc, że wróci mi człowieczeństwo.
Chcesz tylko, byśmy zostawili cię w spokoju,
a obiecujesz nikogo nie zabić?
Tylko tego chcę.
Jeśli ktoś spróbuje czegokolwiek,
by mnie uczłowieczyć, naprawdę czegokolwiek,
przemienię się w wasz największy koszmar.
Wspaniale!
Skoczę na latte.
Do zobaczenia!
A więc święta Caroline zachowała aureolę
nawet po wyzbyciu się człowieczeństwa.
Dopóki nie straci panowania i kogoś nie zabije.
Nawet jeśli...
Mogłoby jej to dobrze zrobić,
wyszalałaby się, pomogła naturalnej selekcji.
Robi się tu strasznie tłoczno.
Damon, jeśli kogoś zabije, ja...
To nie twoja wina, Stefan.
Gdy zdałeś sobie sprawę, co do niej czujesz,
było już za późno.
Dokonała wyboru.
Zrób coś dla mnie i sprawdź, czy w Mystic Falls nikt nie przepadł.
Zrobi się, bracie.
Trochę później.
No tak.
Po co mówić bratu, że wasza matka wciąż żyje?
Rozumiem.
Mama jest w więziennym świecie,
co czyni z niej diabelską psychopatkę.
Nie chcesz psuć jego wspomnień o idealnej mamusi.
Porozmawiam z nim, jak tylko poznam prawdę.
- Prawdę. - Dlatego wciąż tu jesteś.
Twoja siostra wysłała mnie i Elenę do 1994.
Ty możesz wysłać mnie do 1903.
Technicznie rzecz biorąc, jestem w stanie to zrobić,
ale potrzebuję ascendentu dla wymiaru w 1903.
Jako nowo wybrany prezydent bliźniaczych dziwaków,
zakładam, że wiesz, gdzie go zdobyć.
Więc go zdobądź.
Z przyjemnością.
Chcesz czegoś.
Szokujące.
W porządku.
Odkąd powiedziałeś mi, że Bonnie wróciła,
nie mogę przestać o niej myśleć,
o tym, co jej zrobiłem, co u niej...
To naprawdę wkurzające.
Słuchaj.
Muszę się z nią zobaczyć.
Muszę przeprosić,
a ty mi to umożliwisz.
To wszystko? Enzo?
Zdradzisz mi tylko swoje imię?
Imię jest bardzo osobistą sprawą, Sarah.
Widzisz? Fajne uczucie, nie?
Mam cię na zdjęciach,
to, jak twoje żyły robią dziwne nieludzkie rzeczy.
Wszystko to mam na tej małej karcie.
Od czajenia się w kącie
przeszłaś do szantażu w zaledwie godzinę.
Imponujące.
Chcę wiedzieć o tobie więcej.
Dobra.
Po pierwsze...
Jestem bardzo szybki.
Po drugie, jestem silny.
To kosztowało 70 dolarów.
Po trzecie, jestem bardzo bogaty.
Bogaty, silny i szybki.
Masz dziwne żyły,
potrafisz leczyć ludzi swoją krwią.
Kim jesteś?
Żartujesz, prawda?
Czy wyglądam, jakbym żartowała?
Chcesz, bym to powiedział. Dobrze.
Jestem wampirem.
I?
Chyba mnie nie usłyszałaś.
Powiedziałem, że jestem wampirem.
No wiesz, Anne Rice, Drakula,
ci z żałosnej sagi Zmierzch.
Wiem, kim są.
Myślałam, że będzie coś więcej.
Moda na wampiry tak czy siak już minęła.
Caroline.
Kim jest ta miła dziewczyna,
której powierzamy nasze najskrytsze sekrety?
Jestem Sarah.
Sarah.
- Fotografka Sarah. Stefan... - Skarbie...
Potrzebujesz drinka z baru.
Fajne uczucie, nie przejmować się,
co zamierzasz zrobić tej biednej dziewczynie.
Stara wersja mnie miałaby teraz dylemat moralny.
Stara wersja ciebie?
No chyba tego nie zrobiłaś.
Zrobiłam zaraz po pogrzebie mamy.
Dzięki za przybycie, tak a propos.
Żartuję!
To też zupełnie mnie nie obchodzi.
Beczka śmiechu z ciebie, co?
Tak właściwie to jestem znudzona,
dlatego zapraszam przystojniaków na dzisiejszą imprezę do magazynu.
Lubisz tańczyć, prawda?
Uwielbiam.
Do zobaczenia.
Stefan. Cześć.
Zadam ci kilka pytań i chcę, byś był całkowicie szczery.
Będę z tobą całkowicie szczery.
Dobrze.
Pamiętasz, byś wczoraj spotkał Caroline?
Tak.
Trudno o tym zapomnieć.
Co to ma znaczyć?
Było ostro.
Było gryzienie?
Chyba tak. Lubię gryźć dolną wargę,
ale... Zadajesz dziwne pytania.
Pytam, czy cię ugryzła.
Nic takiego nie pamiętam.
A jesteś nią zainteresowany? Myślałem, że jest singielką.
Nie wiedziałem, że między wami coś...
Jest singielką. Nic nie ma.
Wspaniale! Czy mogę już iść,
bo spóźnię się na imprezę i robi się dziwnie.
Jaką imprezę?
W magazynie poza kampusem.
Caroline tam będzie,
jeśli chcesz popatrzeć.
- Hej, Stefan. - Hej, posłuchaj.
Nigdy nie sądziłem, że to powiem, ale, czy...
chcesz pójść na huczną imprezę?
Niezupełnie taką imprezę powitalną
planowałam dla ciebie.
Powinniśmy się rozdzielić i poszukać Caroline.
Może powinnyśmy się rozdzielić i poszukać Caroline.
Dobry pomysł.
Powodzenia.
Wszystko w porządku.
Chcesz zatańczyć?
Szukam kogoś.
Jesteś na imprezie. Zabaw się!
Hej, spokojnie.
Tylko tańczymy.
Naprawdę muszę znaleźć przyjaciółkę.
Nie mogę nic poradzić. Jesteś taka gorąca.
Co mi do cholery zrobiłaś?
Nie mogę nic poradzić. Jestem taka gorąca.
Miał ślady ugryzienia?
Nie, co znaczy, że musiała dać mu swojej krwi.
A on nie pamięta, by się nim żywiła.
Pamięta, jak się całowali z wszystkimi szczegółami,
ale tylko tyle.
To znaczy, że zaciera po sobie ślady.
Jest dokładna. To dobrze.
Nie, to wcale niedobrze.
Będzie korzystać z niego jak z worka krwi za każdym razem, gdy zgłodnieje.
Albo będzie pić z zapasu krwi w naszej lodówce,
które właśnie uzupełniła.
Chwila. Dlaczego jej bronisz?
Mówię tylko, że nikogo nie skrzywdziła
i nie było ofiar w szpitalu ani na kampusie.
Nie ma zaginionych studentów.
Co, jeśli rzeczywiście to kontroluje?
Damy jej rok, będzie szczęśliwa i...
I wtedy co? Magicznie włączy swoje człowieczeństwo
i zacznie odczuwać to wszystko, co spychała na bok?
Caroline straci panowanie
i będzie to moja wina, bo to przeze mnie to zrobiła.
Zrobiła to z powodu bólu.
Jej mama zmarła, jej świat wywrócił się do góry nogami.
Zadała mi proste pytanie.
Musiałem tylko powiedzieć jej prawdę, ale tego nie zrobiłem.
Spójrz mi w oczy i powiedz,
że nie byłem w stanie tego powstrzymać.
Jaki masz plan?
Nie wierzę, że to mówię,
ale cieszę się, że dzwonisz.
Caroline szaleje? A nie mówiłem?
Chełpisz się w chwilach słabości mojej przyjaciółki?
To dziwne, że za tobą tęskniłam.
Myślałem, że wyraziłem się jasno.
Nasza relacja miała prawa bytu tylko na potrzeby więzienia w 1994.
Myślisz, że jeden telefon czyni z nas przyjaciół?
Nie musisz udawać, Bon.
Jestem jak gorączka, której nie możesz zbić.
Tak. Jak choroba.
Wszystko w porządku?
Jeśli poparzenie jakiegoś palanta moją magią jest w porządku, to tak.
Gdy wróciłeś,
po prostu odzyskałeś swoje stare życie?
Masz na myśli to życie, w którym mój brat był mechanikiem,
a moja dziewczyna zapomniała, że mnie kocha?
Jasne.
Dlaczego do mnie dzwonisz?
Po tycią przysługę.
Nie wiem, czy wiesz,
ale gdy Kai połączył się z Lukiem, przeszedł metamorfozę.
Z socjopatycznej gąsienicy
przepoczwarzył się w odrobinę mniej nikczemnego motyla.
Każdy, kto w to wierzy, jest idiotą.
Nie chcę więcej słyszeć tego imienia.
Dobra. Już zapomniałem o nim.
Co to za przysługa?
Nie martw się tym. Poradzę sobie sam.
Miłego imprezowania.
Hej.
Kto to był?
Bonnie.
Nie chce tego zrobić.
Nie wierzy w nowego ciebie.
Ale nowy ja istnieje.
Wyjaśniłeś jej to tak,
by zrozumiała?
- Małymi kroczkami, powoli. - Nie da się. To koniec.
Ha.
Szkoda...
Bo historia twojej mamy brzmi fantastycznie...
O czym ty mówisz?
Mam trop w sprawie ascendentu.
Sprawdziłem archiwa sabatu.
Lily została pochwycona w dokach
w Nowym Jorku w 1903.
Może była w drodze do ciebie?
To ma sens.
Właśnie wróciła z Europy,
gdzie...
Gdzie co?
Gadaj.
Przykro mi.
Nie powiesz mi, prawda?
Nie. Wybacz. Gardło coś mnie boli.
Pójdę po pastylkę.
Może do tego czasu Bonnie zmieni zdanie.
Ta dopiero się postarała.
Nie bądź zazdrosna.
Powinieneś więcej się uśmiechać.
- Jesteś przystojny. - Och, dziękuję.
Ewidentnie jesteś tu, by mnie niańczyć,
ale miałam o wiele mniej atrakcyjne niańki.
W końcu to były staruszki, a ja miałam osiem lat.
Nie jestem tu, by cię niańczyć, Caroline.
Jesteś.
Ty, Elena i Bonnie,
uważacie, że nie mogę
prowadzić normalnego żywota wampira bez uczuć,
nie zabijając nikogo.
Masz wyrzuty sumienia, bo byłeś wyniosły na pogrzebie mojej mamy.
Masz rację.
A gdy przyszedłem przeprosić i powiedzieć ci, co naprawdę czuję,
już cię nie było.
A teraz mnie to nie obchodzi.
Ale mnie obchodzi,
więc pozwól mi powiedzieć, co czuję.
Powiedziałam, że mnie to nie obchodzi.
- Lubię cię, Caroline. - Przestań.
Nie wiem, kiedy przestała to być tylko przyjaźń
i to mnie przestraszyło,
dlatego cię odepchnąłem,
ale jesteśmy tu.
No widzisz? To nie było takie trudne?
Wystarczyło kilka lat,
rak, który zabił moją matkę,
wyłączenie przeze mnie człowieczeństwa,
ale w końcu to wydusiłeś.
Złość jest dobra.
To znaczy, że chcesz czuć.
Nie, Stefan. To znaczy,
że jestem wkurzona, więc został mnie w spokoju.
Hej. Uwolnij emocje.
Będzie bolało, będziesz chciała umrzeć,
ale będę przy tobie.
Pomogę ci przez to przejść,
ale musisz mi dać szansę.
Proszę.
Wróć.
Nie powinieneś tego robić.
Hej!
Gdzie byłeś?
Kolejka do łazienki była na kilometr.
Spójrz tylko na tych wszystkich ludzi.
Ale jesteś nudny.
Nic dziwnego, że Elena cię nie wybrała.
Mów prawdę. Umiesz operować?
Jestem na drugim roku. Jestem beznadziejny.
Idealnie! Chodź ze mną.
Jesteś w końcu!
Gdzie twoja towarzyszka?
Nie chcesz pokazywać jej Stefanowi?
Chyba nie jest mną zafascynowana tak, jak ja nią.
Ale akcent.
Wszystko, co mówisz, jest automatycznie fascynujące.
Obawiam się, że natrafiliśmy na wyjątek.
Powiedziałem jej, że jestem wampirem, a ona dosłownie przewróciła oczami.
Czysty i całkowity brak zainteresowania.
Co cię śmieszy?
Stefan szukał jej, odkąd była niemowlęciem,
więc będzie bronić jej za wszelką cenę.
Dobra.
Co należy zrobić, by ktoś nie zadawał się z wampirami?
Ha. Rzucić na niego urok,
by nie interesował się niczym, co związane z wampirami.
Caroline Forbes, jesteś genialna.
Dziękuję.
To może pokaże ci
moje inne talenty?
Hmm?
Przykro mi, kochanieńka.
Nie jest to takie zabawne, gdy nie jesteś sobą.
Hej.
Hej!
Hej.
Co tu robisz?
Nie świruj, ale...
Cześć.
Miejmy to za sobą.
Gadaj.
Chciałem...
przeprosić...
za wszystko, co zrobiłem.
Za to, że cię skrzywdziłem.
Bon?
Słyszałaś, co powiedziałem?
Jeśli zobaczę twoją gębę ponownie,
roztopię ją.
Inaczej sobie to wyobrażałem.
Bonnie, to ja.
Gdzie poszłaś? Zadzwoń do mnie.
Zadziałało.
Zadziałało?
Jesteś jej włącznikiem uczuć?
Widziałem to w jej oczach. Wciąż tam jest.
Musimy tylko ją znaleźć.
Nie ma jej?
Stefan, wyraziła się jasno,
że jeśli czegoś spróbujemy, to weźmie odwet.
Musimy ją znaleźć, zamknąć i naciskać, aż się złamie.
Mogę ją przywrócić, Elena.
Dobra.
Chodźmy jej poszukać.
Naprawdę sądzisz, że chcę teraz z tobą gadać?
Ktoś ma zły wieczór?
Dlaczego dzwonisz z telefonu Enzo?
Ukradłam go, ale nie o to powinieneś teraz pytać.
Powinieneś pytać: "Dlaczego Enzo ma w telefonie
numer do Sary Salvatore",
lub "Gdzie jest Sarah Salvatore"
i ostatecznie "Co u diabła zamierzasz jej zrobić, Caroline".
Halo? Enzo?
Tutaj, kochanieńka.
Tak właściwie to szukam...
Enzo. Tak. Słyszałam.
Nie ma go tu, ale jestem ja.
Caroline, co u diabła robisz z Sarah?
W końcu! Właściwe pytanie.
Fajnie, że pytasz.
Tak właściwie to zamierzam ją zabić.
Spokojnie.
To tylko ja. Jego tu nie ma.
Bonnie, chodzi o moją mamę. Kai dużo wie o mojej mamie.
Nie obchodzi mnie to.
Powiedziałam ci, że nie chcę go oglądać, a ty i tak do tego dopuściłeś.
- Wiem, ale Bonnie... - Wyraziłam się niejasno?
- Chciał tylko porozmawiać. - Teraz ja chcę porozmawiać.
- Więc posłuchaj. - Rozumiem, że cię skrzywdził.
Posłuchaj!
Chcę, byś poczuł to, co ja czułam.
Byłeś przy tym,
gdy zranił mnie po raz pierwszy,
strzałą w brzuch.
Ale nie byłeś potem,
gdy gonił mnie po szpitalu,
dusił mnie,
odurzył, związał
i władował do bagażnika.
A teraz nagle chce być miły i zacząć od nowa?
- Bonnie. - Brzmi znajomo?
Skłamał, a potem dźgnął ponownie.
Wtedy nastąpiło najgorsze,
bo gdy było po wszystkim
zostawił mnie...
samą.
Chciałabym pokazać ci, jakie to uczucie,
ale nie potrafię.
Chcę, byś się stąd wyniósł.
Bonnie, przepraszam.
Wynoś się!
Hej! Robię margarity.
Chcecie?
Gdzie Sarah?
Widzę, że Stefan zdradził ci swoją tajemnicę.
Gdzie ona jest, Caroline?
Nie tutaj. To byłoby głupie.
Jest z Liamem. Przywitajcie się!
Halo?
Sarah pomaga Liamowi w ćwiczeniach z chirurgii.
- Proszę! Nie rób mi krzywdy! - Nie chcę tego zrobić!
No ba. Pewnie wywalą cię ze studiów i oskarżą o morderstwo.
Dlatego rzuciłam na ciebie urok, byś zrobił to, co chcę.
Nie! Proszę!
Caroline. Przepraszam.
- Nie powinienem był naciskać. - To oczywiste.
Wyraziłam się jasno.
Wiem, że teraz tego nie czujesz, Care, ale jeśli zabijesz Sarah,
będzie cię to prześladować do końca życia.
Uwierz mi. Wiem z doświadczenia.
Rzuciłam urok na studenta, by zoperował bratanicę Stefana,
a ty i tak znalazłaś sposób, by chodziło tu o ciebie?
Naprawdę masz talent, Elena.
Spójrz na mnie, Caroline. Co chcesz, bym zrobił?
Jeśli chcesz, bym wyjechał z miasta, to wyjadę.
Będę się trzymał z daleka.
Tylko ją wypuść, proszę.
W tym problem, Stefan.
Nie ma znaczenia, jak daleko będziesz.
Wciąż będziesz sobą.
Miły, lojalny,
jednym spojrzeniem możesz mnie przekonać,
że nie zwariowałam.
W takim Stefanie się zakochałam i taki Stefan potrafi mnie przywrócić.
Zabicie Sarah tego nie zmieni.
Wiem.
Dlatego wolę zmienić ciebie.
Odrzuć tę część siebie, Stefan.
Caroline, o czym ty mówisz?
Jeśli chcesz uratować Sarah,
musisz wyłączyć swoje człowieczeństwo.
Dlaczego tak na mnie patrzycie?
Czy muszę powtórzyć?
On nie pozbędzie się człowieczeństwa.
Stefan uwolnił się spod twojego wpływu kilka miesięcy temu.
- Może myśleć samodzielnie. - Nie ma mowy, Caroline.
- Hej, Liam. - Nie! Proszę! Nie!
Wytnij jej śledzionę.
- Caroline! - Spokojnie.
Można żyć bez śledziony.
Należałoby się martwić o infekcje.
Nie rób mi krzywy, proszę!
- Nie! - Przepraszam.
Hej, Liam. Pamiętasz naszą rozmowę o szczerości?
- Gdzie jesteś? - Nie odpowiadaj mu, Liam.
- W szpitalu Whitmore. - Hej!
Nie krzywdź mnie!
Idź ratuj Sarah.
Powodzenia z dotarciem na czas.
Jak ci idzie, Liam?
Nie, nie!
Chyba wybiorę pediatrię.
Wiesz, co? Zmieniłam zdanie.
Zostaw śledzionę.
Lepsza będzie symbolika.
Proszę, nie!
Wytnij jej serce.
Liam, jesteś tam?
Nie mam nastroju na długi wstęp.
Powiedz mi po prostu, dlaczego moja mama utknęła w 1903.
Nie sprowadzisz swojej mamy z powrotem.
To dziwne.
Brzmi, jakbyś prosił się, bym cię zabił.
Chciałeś skróconą wersję,
więc z szacunku przeskoczyłem na koniec.
A dlaczego jej nie sprowadzimy?
Ponieważ istnieją tylko dwa wymiary więzienne.
Mój, stworzony w 1994,
i ten stworzony w 1903,
którego jedynym celem było
zamknięcie twojej matki
i jej wariactw.
Powiedziałeś, że ją wyciągniemy!
Mówię ci, jako osoba połowicznie zdrowa na umyśle,
że naprawdę byś tego nie chciał.
A ja, wampir żywiący się ludźmi, mówię, że naprawdę nie chcesz mnie wkurzyć!
- Staram się uratować ci życie. - Powiedz mi, jak ją wyciągnąć!
Twoja mama jest rozpruwaczem!
Jest rozpruwaczem.
Przemieniła się w 1858,
ukartowała swoją śmierć,
wyjechała do Europy,
gdzie oddała się szaleństwu.
Nie.
Zostawiała po sobie stosy ciał,
zabijała dalej, aż musiała zmienić miejsce.
Liczbę ofiar szacują na 3000.
Wystarczy.
Z jakiegoś powodu mój sabat zobowiązał się ją powstrzymać.
Złapali ją w porcie Nowego Jorku,
zanim przeszła przez Manhattan.
Zanim dotarli na statek, wszyscy na nim nie żyli.
Widok był tak potworny, że musieli go spalić.
Powiedziałem, że wystarczy!
Chyba powinienem wyjść.
Tu Jeremy. Zostaw wiadomość.
Hej, Jeremy. Tu Bonnie.
To długa historia, ale wróciłam.
Planowałam wyjazd do Nowego Meksyku by cię zaskoczyć,
na przykład, pojawiając się jako modelka na twoich zajęciach z rysunku.
Posłuchaj, Jer.
Nie wiem, czy wciąż jestem tą samą Bonnie, z którą chcesz być.
To miejsce zmieniło mnie i nie wiem,
czy boję się nowej siebie, czy ją lubię.
Jeśli nie masz nic przeciw, spróbuję to określić, a wtedy cię odwiedzę.
Mam nadzieję, że u ciebie wszystko w porządku.
Pa, Jer.
A! Nie! Proszę! Liam! Nie!
- Tylko wszystko pogarszasz. - Zabijesz mnie!
Liam, ja umrę!
Liam!
WYJŚCIE NA SCHODY PLAN EWAKUACJI
Nigdy z tego nie korzystałem. Przepraszam.
Nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale boli mnie, gdy na to patrzę.
Jestem żałosna.
Liam, przestała krzyczeć. Czy ona...
Chyba zemdlała.
Zabij ją.
Zadzwoń po wszystkim.
Telefon Stefana.
Caroline, gdzie oni są?
Będziesz lekarzem, nie?
Jak długo można żyć bez serca?
Może z trzy sekundy?
Ona pozwoli jej umrzeć, Elena.
Nie mogę ich nigdzie znaleźć.
Kończy nam się czas!
Przywróć mnie.
Co?
Stefan, o czym ty mówisz? Skąd masz wrócić?
Pamiętaj, by mnie przywrócić.
Nie, nie.
Stefan! Nie!
Stefan. Nie.
O mój Boże.
Elena, przepraszam. Nie wiem, co robię.
Po prostu przestań.
Muszę wyciąć jej serce.
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
- Halo? - Stefan, hej.
Dzięki Bogu. Znalazłam ją...
Nic jej nie będzie.
Doprawdy?
Stefan, wszystko w porządku?
Będzie za sekundę.
Naprawdę tego potrzebowałem.
Nie mów mi, że wyłączyłeś uczucia.
Stefan, nie waż się powiedzieć, że to zrobiłeś!
Dobra.
Nie powiem.
Wyłączył je. się powiedzieć, że to zrobiłeś!