Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Luke odszedł. Połączył się z Kaiem, Kai wygrał.
Ja zawsze wygrywam.
Zrobiłbym dla ciebie wszystko, a ty wybrałaś śmierć zamiast mnie.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Bonnie potrzebuje magii, by się wydostać.
Musimy powiedzieć jej, gdzie znajdzie trochę.
Damon, jesteś geniuszem.
Mama Caroline nie ma się zbyt dobrze.
Caroline jest stworzona do niezwykłych rzeczy
i musi wiedzieć, jak bardzo jestem z niej dumna.
Sama jej to powiedz.
Gdy powiedziałaś mi, że mnie nienawidzisz.
Oboje wiemy, że nigdy cię nie nienawidziłam.
Odeszła.
Mam bandaże, przybory chirurgiczne i helikopter ratowniczy w pogotowiu.
Nabijasz się ze mnie.
Nie, skarbie. Z siebie się nabijam.
Nie ma nic lepszego od widoku swojego dziecka jadącego na rowerze.
O rany.
I nic gorszego od widoku tego, jak upada.
Już po krzyku.
- Mamusiu? - Tak?
Czy ja umrę?
Masz 100% szans na przeżycie.
A ty umrzesz?
Wszyscy w końcu umrzemy, kochanie, ale jeszcze mamy dużo czasu.
Co będzie, gdy umrzesz, a ja wciąż będę tutaj?
Będziesz wtedy dorosła i nie będziesz mnie potrzebować.
Myślę, że zawsze będę cię potrzebować.
Przepraszam, ja...
- Szłam po wodę. - Czuj się jak u siebie.
Z czym ci tak nie idzie?
Dasz wiarę, że twoja mama powierzyła mi mowę pożegnalną?
To chyba miłe.
Sądzę, że chciała mi dać nauczkę w związku z moją mamą.
Miałem wygłosić mowę na jej pogrzebie, ale...
Nie musisz o tym opowiadać.
Racja.
Chodzi mi o to,
że dziś będzie najgorszy dzień mojego życia.
Wybacz, ale chyba nie chcę zacząć go od zacieśniania więzów z tobą.
- Rozumiem. - Świetnie.
Dzięki za wodę.
Hej, blondi.
Najgorszy dzień twojego życia nie będzie dzisiaj.
Dziś i jutro to bułka z masłem.
Wokół ciebie będą kręcić się ludzie,
tak jakby bali się zostawić cię samą.
Najgorszy dzień?
Przyjdzie za tydzień.
Gdy zostanie tylko cisza.
Pamiętaj o tym.
Dzięki za radę.
Nie ma sprawy.
Zawsze do usług.
ZAPLANOWAĆ POGRZEB I STYPĘ, ZAMÓWIĆ KWIATY
ANULOWAĆ KARTY, ZABRAĆ RZECZY, AKT ZGONU, TRANSPORT, PRAWNIK
Pytaliście, co możecie zrobić,by pomóc.
Normalnie zajęłoby to pięć dni.
My wyrobimy się w jeden.
Możemy łamać zasady. Upraszczać.
Chcę, by do końca dnia,
moja mama została należycie pożegnana i pochowana.
Jasne, Care. Co tylko chcesz.
Elena, idziesz ze mną.
- Dokąd? - Kupić trumnę.
Do roboty.
Prowadzisz.
Wysłałam samochód bratu.
Jeremy. Zapomniałam go powiadomić.
W porządku, zadzwoniłam do niego.
To 278 dzień w tym głupim więzieniu.
Mam dwa złamane palce, odciski i zapalenie ucha, ale wisi mi to.
Wyciągnęłam co się da z tego magicznego kamienia
i odzyskałam swoją magię.
A gdy o 12.28 dojdzie do zaćmienia,
wracam do domu.
Słyszysz? Do domu.
Na pewno nie potrzymać ci włosów?
Nie podchodź.
To ohydne.
Spotykamy się za krótko, byś to oglądał.
Czuję się winny. Załatwiła cię wegańska potrawa, z której się śmiałem.
Umieram.
Głupie tajskie żarcie.
Nigdy więcej.
Może nie idźmy na pogrzeb.
Idziemy.
Zaczekaj.
Wiem, że mnie nienawidzisz, ale muszę zobaczyć się z siostrą.
- Ona raczej spasuje. - Co tu robisz?
Chciałem ci powiedzieć, że jestem chory i się rozłączyłaś.
Bo mam zatrucie pokarmowe.
Nie wpadłeś na to po odgłosach wymiotów?
Od połączenia martwi mnie jedna rzecz...
Nie wyszło tak, jak powinno.
Ten cały plan: "to nie mój bliźniak, ale to nic".
Niby zadziałało. Fajnie.
Nawet jestem trochę milszy, jakbyście chcieli wiedzieć.
Ale czekałem na nieuniknione i sądzę, że do tego doszło,
bo ja...
Gdzie jest łazienka?
- Boże. Ric. - Tam.
Chyba nie zatrułaś się jedzeniem.
Miałem połączyć swoją magię z twoją, ale połączyłem się z Lukiem.
Teraz jestem wybrakowany i sądzę, że to dlatego chorujesz.
Czuję się, jakbym umierał.
Jeśli umrę, to umrzesz też ty, ojciec, Liv i reszta naszego durnego sabatu.
Czy więc mogłabyś mnie naprawić?
W tej chwili?
Co robisz?
Pożyczam na pogrzeb krawat ojca.
Obedrze cię ze skóry. Weź mój.
Dobra.
Skończyłeś mowę?
- Nie do końca. - To ważne.
Skończę ją, Stefan.
Ojciec powiedział, że mamy nie płakać.
Bo jest niezdolny do odczuwania ludzkich emocji.
Masz dziesięć lat. Możesz płakać, jeśli chcesz.
- Raczej nie będę. - Dlaczego?
Anioł mamy powiedział mi, że wszystko się ułoży.
- Kiedy to było? - Zeszłej nocy.
Odwiedziła mnie we śnie.
Ciebie też?
Musiałem to przegapić.
Gotowe. Możesz iść.
Widzę, że pisanie mowy idzie jak po maśle.
Wieści się rozchodzą.
Potrzebuję twojej rady.
Potraktuj to poważnie, bo nie mam do kogo się zwrócić.
- Brzmi obiecująco. - O czym to mówiłem?
Posłuchaj.
Coś zaszło między mną a Caroline.
W końcu.
Ale jej mama zmarła i nie było okazji, by z nią o tym porozmawiać.
Nie wiem, jak do tego podejść.
Och.
Pociągnij za linkę spadochronu.
- Co? - No cóż...
To nie ta jedyna. W przeciwnym razie nie musiałbyś pytać.
- Ale ja nawet nie... - Byłeś zakochany dwa razy w życiu.
Pomijając fakt, że praktycznie była to ta sama osoba...
Czy to takie uczucie?
Nie każda miłość jest prawdziwa.
Caroline chce czegoś poważnego.
Jeśli ty nie, pociągnij za linkę, zanim pogorszysz sprawę.
Tylko nie dzisiaj.
Niech ten dzień ma dla siebie.
Twoja matka była kobietą pełną życia.
Nawet, gdy twój ojciec uciekł z facetem.
Dziękuję, pani McGruder.
Zobaczymy się na pogrzebie.
Witaj w świecie krępującego współczucia.
Musisz mieć gotowe odpowiedzi.
Najlepiej co najmniej trzy.
Nie wiem, jak to przeżyłaś.
Odpowiedzi zależą od kategorii relacji.
Przyjaciele, zwykli znajomi i osoby, które kochasz.
Pocałowałam Stefana.
Chcę z nim o tym porozmawiać, ale boję się, że nie będzie szczery.
No wiesz. Nie dzisiaj.
To porozmawiaj z nim jutro. Dziś masz już za dużo na głowie.
Chyba muszę wiedzieć dziś.
Mamy opóźnienie. Jazda.
Ból w stawach?
- Bóle głowy? - Tak.
Jesteś w ciąży?
Przestań się zgrywać.
Czuję, jakby coś mnie zgniatało od środka.
To sprawy intymne. Twój misio musi tu być?
Nie zostawię cię sam na sam z nią, więc pogódź się z tym.
Funkcje życiowe w normie. Temperatura też.
Poczekam na wyniki badań, ale fizycznie wszystko gra.
No tak, bo to choroba magiczna.
A ty nie wymiotowałaś od...
Hej!
Czuję się lepiej.
- Bo wchłonąłeś moją magię. - Przepraszam, to był wypadek.
Ale serio czuję się lepiej.
- Musisz dać mi swoją magię. - Co?
Ta podróbka połączenia zawodzi.
Miałem dostać twoją magię, tak?
Zgromadź ją w pluszaku, nocniku, gdzie chcesz, i daj mi ją.
Mogę z łatwością złamać
siedem małych kostek w twojej dłoni jednym ruchem.
Jesteś sceptycznie nastawiony, Ric. Mogę ci mówić Ric?
Musisz jednak o czymś wiedzieć.
Jo przeżyje tylko wtedy, gdy ja przeżyję.
Jeśli to ci nie wystarczy,
to moc łącząca więzienne wymiary pochodzi od przywódcy Sabatu Bliźniąt.
Jeśli umrę, te światy rozpadną się.
Widzę, że nie ogarniasz.
Chcesz, bym ci to przeliterował?
Powiedziałeś "więzienne wymiary"?
Jakby było ich więcej?
Nikt wam nigdy nie powiedział?
To jest to.
Jestem gotowa.
Nikt mnie nie powstrzyma.
Mam magię,
ascendent
i zaćmienie.
Nie.
Martwię się o Caroline.
Nie radzi sobie z tym tak dobrze, jak myśli.
- Jeszcze nie skończyłeś? - Nie skończyłem.
Nigdy nie skończę. Nie jestem miły.
Nie powinienem stawać przed całym miastem i udawać, że jestem.
To ostatni żart Liz z zaświatów.
Spokojnie.
Jesteś miły...
Trochę.
Nie pomagasz.
Tu nie chodzi o ciebie, Damon.
Nie chodzi nawet o Liz, lecz o Caroline i to, co musi usłyszeć.
Dobrze?
Nie wygłosiłeś przemowy.
Wiem.
Dlaczego?
Nie wiedziałem, co powiedzieć.
Mogłeś się po prostu pożegnać.
- Nie mam wyboru. - Oczywiście, że masz.
To twoja magia.
Co według ciebie powinnam zrobić?
W moim życiu pełno jest męczenników, którzy ugięli się przed tym złym,
bo chcieli być bohaterami, co nigdy nie kończy się dobrze.
Komuś w końcu stanie się krzywda lub zginie...
A tym kimś możesz być równie dobrze ty, jak i Bonnie.
Bez względu na to, co zrobisz.
Jeśli więc chcesz walczyć i zachować magię, będę walczyć z tobą.
Jeśli nie... To kochałem cię, gdy nie byłaś czarownicą.
I jestem niemal pewien, że będę cię kochać, mimo wszystko.
- Niemal pewien? - Na co najmniej 92 %.
CENTRUM MEDYCZNE WHITMORE
Caroline?
Wszystko w porządku?
Tak. W porządku.
Biorąc pod uwagę okoliczności.
Na pewno?
Tak.
Nie.
Nie wiem.
Powinnam określić,
do której kategorii pasujesz, bym wiedziała, co ci powiedzieć.
Ale uznałam, że nie wiem, do której kategorii chcesz trafić.
Nie ma lepszego momentu, od tej niestosownej chwili,
by to ustalić.
Mogę wymienić kategorie, jeśli chcesz.
Caroline, ja...
Chcę o tym porozmawiać, naprawdę,
ale może na spokojnie, gdy ten dzień się skończy.
Tak. Oczywiście.
To zły moment. Przepraszam.
Hej.
Nie przepraszaj.
Porozmawiamy, gdy wszystko to się skończy.
Care?
Wszyscy są gotowi.
Potrzebujesz chwili?
Nie, nie trzeba.
Poradzę sobie, mamo. Obiecuję.
Wszystko się ułoży po dzisiejszym dniu.
Jestem gotowa.
Dobra. Najwidoczniej wpadłam do pokrytego śniegiem tundrowego piekła.
Albo w końcu przeżywam załamanie psychiczne.
AURORA BOREALIS
ZORZA POLARNA
POWRACAJĄCE ZJAWISKO NA NIEBIE
1 LISTOPADA 1903
- Tu jesteś. Spóźniłeś się. - Tak.
Liv mówiła, że nie znosi moich krawatów i musiałem kupić nowy.
- Jesteś pijany? - To zależy.
Ile dni z rzędu trzeba pić, by to stało się normą?
- Nie wejdziesz tam. - Odczep się, człowieku.
To mama Caroline. Nie przegapię jej pogrzebu.
Przykro mi z powodu Liv. Wiem, że wiele przeszedłeś,
ale nie możesz zrobić tego Caroline.
Zebraliśmy się dziś po to, by oddać hołd i szacunek
filarowi naszej społeczności.
Naszej siostrze, obrończyni,
pani szeryf Elizabeth Forbes.
Jesteśmy tu też po to, by okazać miłość i wsparcie
rodzinie i przyjaciołom Liz.
Towarzyszy nam nie tylko głębokie poczucie straty
po jej odejściu.
Szeryf Forbes.
To ostatnie wezwanie.
Nie zgłasza się.
Radio o numerze 2-6 nie odpowiada...
Po 12 latach i czterech miesiącach służby.
Odeszła, ale nie zapomnimy jej.
Formacja.
Liz Forbes była moją przyjaciółką.
W swoich ostatnich chwilach poprosiła o przekazanie jej córce wiadomości.
Przerwałem jej, zanim powiedziałaby zbyt dużo.
Powiedziałem, że sama porozmawia z Caroline,
ale nie miała na to szansy.
Twoja mama chciała, byś wiedziała, jaka była z ciebie dumna.
I słusznie.
Jesteś piękną, silną kobietą,
dobrą przyjaciółką
i jasnym płomykiem w ciemności.
Powiedziała, że jesteś nadzwyczajna.
I to prawda.
Ona też taka była.
Liz była bohaterką tego miasta.
Była bohaterką dla was wszystkich.
I była bohaterką dla mnie.
Żegnaj, pani szeryf.
Będziemy za tobą tęsknić.
Dziękuję, że przyszliście.
To dla mojej mamy.
Idź w pokoju
Idź w dobroci
Idź w miłości
Idź w wierze
Zostaw dzień
Dzień za nami
Dzień dobiegł końca
Idź w łasce
Idźmy
ku ciemności
Bez strachu
Bez samotności
Z nadzieją, że dzięki dobroci
Bezpiecznie
Trafimy do domu
Dobranoc. Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Jestem trzeźwy. Nie wypraszaj mnie.
Nie wypraszam. Cieszę się, że się ogarnąłeś.
Chodzi o to, że cię rozumiem, tak?
Wszyscy przeszliśmy tyle, że mamy prawo lekko świrować.
Tak sobie myślałem,
gdy patrzyłem, jak policjanci oddawali jej dziś hołd,
że chcę być jednym z nich.
Rozmawiałem z jednym z zastępców i dał mi wniosek.
Na szkolenie policyjne.
Wydaje mi się, że to coś dla mnie.
Mam też jeden dla ciebie.
- Wychodzisz? - Tak.
Wystarczy tego pogrzebu jak na jeden dzień.
Odprowadzę cię.
To tylko dwie przecznice. Poradzę sobie, Elena.
Nie powinnaś dziś być sama.
Wydaje mi się, że właśnie tego potrzebuję.
Dziękuję za wszystko, co dziś zrobiłaś.
Nigdy ci tego nie zapomnę.
Nie ma za co.
- Ale... - Nic mi nie będzie, Elena.
Muszę tylko przetrwać ten dzień.
Boże.
Do dzieła.
Dziękujemy ci ja, nasz sabat i wymiary więzienne.
Czym dokładnie jest to inne więzienie?
Pewnie światem pełnym okropnymi osobami, takimi jak ja.
Gratuluję. Ocalasz ich żałosne życia od zapomnienia.
Nie bądź taka zestresowana. I tak nigdy nie lubiłaś być czarownicą.
Zamknij się.
Boże.
Dam radę.
Zarówno zorza polarna, jak i zaćmienie to zjawiska powracające.
Mogę się stąd wydostać.
Dalej.
No dalej.
Kim jesteś?
Kim ty jesteś?
Koniec.
Dziękuję.
I gratuluję.
Udanego życia, siostrzyczko.
Co powiedział?
Nie pochorowałam się
przez zatrucie pokarmowe.
A przez co?
Powiedział, że jestem w ciąży.
Nie wiem, co powiedzieć. Ja...
Nie wiem, jak zareagować.
Wyjdź za mnie.
Co? Nie. To oświadczyny z litości.
Nie możesz oświadczać się z litości ciężarnej byłej czarownicy.
Nawet nie wiem, czy chcę dzieci, nie mówiąc o małżeństwie.
O mój Boże. Co robisz?
Kupiłem to dzień po śmierci twojego brata.
Mama Caroline była chora, a ty byłaś w niebezpieczeństwie.
Pomyślałem, że życie jest zbyt krótkie.
Chciałem zaplanować idealny moment,
który miał nastąpić dziś rano, ze śniadaniem do łóżka,
ale zaczęłaś zwracać wczorajszą kolację.
Ric.
Możemy porozmawiać o opcjach.
Ale naprawdę chciałbym mieć z tobą to dziecko.
To coś... Nie sądziłem, że kiedyś mnie to spotka.
Tak więc nie oświadczam się z litości.
Kocham cię.
Wyjdź za mnie.
Nie mogę w to uwierzyć.
Jesteś pewien?
Na co najmniej 92 %.
Tak.
Niezła przemowa.
Dziękuję.
Jak pokonałeś niemoc twórczą?
Ktoś mi musiał przypomnieć, że w pożegnaniu nie chodzi o mnie.
Zawiodłem cię, gdy nie wygłosiłem mowy na pogrzebie naszej mamy.
Dziś nie chciałem nikogo zawieść.
Myślę, że się myliłeś.
Co do Caroline.
Zrozumiałem, że może nie wiem, co do niej czuję,
ale coś czuję.
I może nie każda miłość to ta prawdziwa,
w pokręcony sposób, w jaki obaj jej zaznaliśmy,
ale z tego może wyjść coś nawet lepszego.
Nie trać więc czasu, siedząc tu ze mną.
Myślę, że taka wiadomość dobrze jej dzisiaj zrobi.
Mówiłam, że nic mi nie jest, Elena.
Nie wierzę ci.
Cały dzień coś nie dawało mi spokoju.
Chciałaś zakończyć to tak szybko, jakbyś musiała gdzieś wyjechać.
Martwiłaś się tym, jak przeżyjesz dzisiejszy dzień,
nie martwiąc się o to, co będzie jutro.
Wtedy zdałam sobie z tego sprawę.
Jutro nie chcesz już nic czuć.
Taki jest plan, tak? Jutro niczego nie czuć.
Bo zamierzasz wyłączyć uczucia.
Myślałam, że przejdę ten trudny okres,
a potem się pozbieram, tak jak zwykle.
Lecz Damon uświadomił mi, że potem będzie tylko gorzej.
- Słuchasz Damona? - Nie dam rady, Elena.
Dobrze? Nie sądziłam, że może być gorzej.
- Tak będzie lepiej. - Lepiej?
Mówisz o wyłączeniu człowieczeństwa.
- To nie jest lepsze wyjście. - Dla ciebie nie było.
Ja mam więcej kontroli nad sobą jako wampirem, niż ty.
Ze mną będzie inaczej.
Nie, Care. To będzie niszczycielskie.
Widziałaś, co stało się ze mną.
O to mi chodzi.
Sama to zrobiłaś.
Nie mogłaś znieść bólu, gdy zmarł Jeremy, więc go wyłączyłaś.
Damon umarł, a ty wymazałaś wszystkie wspomnienia.
Stefan wyniósł się do Savannah i został mechanikiem.
Myślisz, że tylko wam wolno uciekać od rozpaczy?
Mówisz o dwóch największych błędach, jakie popełniłam w życiu.
Czy to były błędy?
Bo gdy wróciłaś,
najgorsze było już za tobą.
Tego właśnie potrzebuję.
Pragnę, by zniknął ból.
A gdyby Stefan odpowiedział ci inaczej,
zmieniłabyś zdanie?
Tak, słyszałam.
Nie zrobił tego, więc to nie ma znaczenia.
Moja mama nie żyje, Elena.
Tak bardzo to boli, że nie mogę oddychać.
Nie zniosę więcej.
- Dlaczego mnie to spotkało? - Nikogo nie powinno.
To niesprawiedliwe.
Rozumiem to.
Wiem, że sądzisz, że znalazłaś sposób,
ale proszę, byś mnie posłuchała.
Nie pozwolę ci tego zrobić.
To nie ty podejmiesz tę decyzję.
Gdzie jesteś, Elena? Zadzwoń do mnie.
Bonnie?
To ja.
Udało ci się.
Caroline?
Przepraszam że wszedłem, ale drzwi były otwarte.
Caroline!
Nie rozumiem.
Byłaś u mnie w domu w więziennym wymiarze z 1903 roku?
Patrz na to.
Nie wiedziałam, że była włączona, gdy mnie wciągnęło.
Gratuluję. Sfilmowałaś ściany.
Poczekaj.
Kim jesteś?
Kim ty jesteś?
Co to?
Tutaj. Zatrzymaj.
O, mój Boże.
Co?
To moja matka. j.