Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Wiem, przez co przechodzisz.
Idź do szkoły artystycznej. Odnajdź wymarzone życie i nie patrz wstecz.
Poznaj prawdziwą Sarah Salvatore.
Stefan wystawił mnie na śmierć, co wiązało się z dniami tortur.
Wtedy zacząłem knuć swoją zemstę.
Zmuszę ją do robienia rzeczy, o których nigdy nie marzyła,
aż będzie mnie błagać, bym zrobił z niej wampira.
Nie wiem, czy pamiętasz, ale Liz i ja jesteśmy blisko.
Musisz mi coś obiecać.
Kiedy odejdę, Caroline będzie potrzebowała cię,
byś pomógł jej ruszyć z życiem.
Obiecaj mi, że to zrobisz, Stefan.
Obiecuję.
Zbieram się już do domu, Tony.
Zrób coś dla mnie
i sprawdź Lockwoodów.
Znowu dzwoniła Carol.
Kolejny natręt w Martini 5.
A kilku nastolatków planuje
ognisko przy drodze nr 13.
Nie było jeszcze telefonów ze skargami, ale będą.
Do zobaczenia.
SZERYF FORBES
Forbes.
Zaraz tam będę.
Co się stało?
Wypadek na moście.
Auto wpadło do wody.
- Inne ofiary? - Dwie.
- Ocalali? - Jeden.
Znaleźliśmy ją nieprzytomną.
Wyczołgała się z auta i straciła przytomność.
Elena Gilbert.
Gdzie jej brat?
Kim są ofiary?
Miranda i Grayson, jej rodzice.
WYPADEK GILBERTÓW. ŚLEDZTWO W TOKU.
Dyrektorze Weber,
do końca roku jest kilka miesięcy,
ale Jeremy właśnie się dostał na świetne studia artystyczne.
Jeremy Gilbert. Nie wydaje mi się.
- Nie z jego historią ucznia. - Co z nią nie tak?
Macie kilka godzin?
Zacznijmy od zażywania narkotyków w pierwszej klasie.
Wtedy zmarli jego rodzice.
No dobrze, a co jest wymówką
na trzy lata żałosnej frekwencji?
Zajęcia dodatkowe,
aktywność fizyczna i inne.
Pamięta pan, jaki był silny?
Nie, ale pamiętam, jak udawał własną śmierć.
Tak się składa, że nie udawał.
Udaliśmy się na wyspę niedaleko Kanady
w poszukiwaniu leku na wampiryzm,
- a Jeremy... - Damon!
Czy to dla was żarty?
Nie.
Jeremy przeżywał tu ciężki okres,
ale po części dlatego chcemy,
- by pojechał do tej szkoły. - Tak.
Przykro mi, ale nie mogę na to pozwolić.
Spróbujemy mojego sposobu?
Z pomocą uroku zdał na studia.
Wybacz, że chcę, by mój
brat zdobył wykształcenie.
Zdobędzie. Ale nie zasłuży na nie.
Ta małomiasteczkowa atmosfera nie inspiruje twórczego ducha,
jak Jeremy Gilbert, więc uważa pan,
że najwyższy czas, by wyrwał się z Mystic Falls.
Za telefon Matta, który jest ważniejszy
niż mój ostatni dzień w mieście.
Jestem tu. Gdzie Tyler?
Zerwał z dziewczyną.
Ma usprawiedliwienie.
Chcę wypić tę kolejkę, zanim Alaric
zmieni zdanie i nie pozwoli mi pić.
Nie otwierają przez godzinę.
Zrobię wyjątek.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Za ciebie, bracie.
Przysięgam. Jeśli odbiorę telefon
z izby wytrzeźwień w Santa Fe...
Twoja dziewczyna
znów zrobi mi test na choroby weneryczne?
Czyli się rozumiemy?
Dlaczego Enzo wciąż żyje i do ciebie dzwoni?
Nie musisz się tym martwić.
Mamy przyjęcie pożegnalne Jeremy'ego.
To może poczekać.
Raczej nie może.
Luz. Nie wysyłam cię z powrotem do Duke.
Sprowadziłem Duke to ciebie.
Co u diabła...
Sądząc po tej pauzie,
miałeś mały udar,
lub weszła Sarah.
Tak czy owak, dobre wieści.
Przywitaj ją ciepło i nie wygadaj się
o naszych małych ustaleniach
podczas przyjęcia.
Lepiej, gdy trzymasz język za zębami.
- Matt. - Hej.
Co tu robisz?
Dzwonił do mnie tutejszy kierownik.
Chce zrobić zdjęcia na stronę
i powiedział, że wspomniałeś o mnie.
Zwykle preferuję
nieco mroczniejsze klimaty,
ale nie płacą mi, więc dzięki.
Nie ma za co.
- Oprowadzisz mnie? - Jasne.
Patrzcie, kto skończył szkołę.
- Zgodził się? - Jasne.
Oblałeś praktycznie wszystko, masz żałosną frekwencję
i ledwo umiesz przeliterować słowo "kot".
Ale nie miał nic przeciwko.
Trochę mu w tym pomogliśmy.
Idę się napić.
- Wszystko u niej w porządku? - Da radę.
Wszyscy damy.
Jakoś nauczmy się
żyć bez ciebie, Jeremy.
Och, już to zrobiliśmy. Zajrzyj pod czapkę.
Znajdziesz mały pożegnalny prezent
z zapasów dziewczyny Rica.
Schowaj to, idioto.
Powiedz swojej siostrze, a cię zabiję. Znowu.
Gdy się nad tym zastanowić,
wyjazd Jeremy'ego to plus.
Z pewnością wszystko wokół
przypomina mu o Bonnie, a Elena zawsze chciała
chronić go przed dramatami.
Idzie na studia artystyczne,
po których szansa na dobrą pracę
jest najniższa w kraju,
ale cieszę się jego szczęściem.
Na pewno spakowałaś wszystko?
Chodzi o to, by moja mama
mogła spędzić resztę życia
w przyjaznym, spokojnym miejscu
otoczona tym co kocha,
albumami ze zdjęciami i planszówkami.
Antologia Szekspira.
12 tomów.
Wszystkie książki, których nie zdążyła przeczytać.
Hej, mogłabyś to wyjąć?
- Och. Jasne. - Przepraszam.
- OK. - Tylko...
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Mam.
Dlaczego dzwoni do ciebie moja mama?
Węszysz za moimi plecami?
Witaj, Stefan. Masz piękny głos.
Czemu do niego dzwonisz?
Wyszłaś z domu rano nawet bez pożegnania.
Jestem na emeryturze, ale wciąż jestem matką.
Co kombinujesz?
Nie powiem, bo zepsułabym niespodziankę.
Do głównej sypialni.
A Stefan jest tam z własnej woli,
- czy nie. - Ani jedno, ani drugie.
Jest tu, bo poprosiłaś go, by się mną opiekował.
Kochanie, to nieprawda.
Rozmawiałaś z nim w szpitalu.
Prosiłaś, by się mną opiekował,
rozbawiał mnie i pomógł
ruszyć naprzód po twojej śmierci.
To nie jedyny powód, dla którego tam jest.
Mamo, posłuchaj. Nic się nie stało.
I tak potrzebowałam dodatkowej pary rąk.
Zadzwonię ze szczegółami za trzy godziny.
A póki co, nie oszukuj. Kocham cię.
Nie chcę być dosadny, ale chyba umieranie
zwalnia cię z pracy.
Tylko mówię.
Jak się czujesz?
Że nie chcę odejść z pracy,
zostawiając niezakończone sprawy.
Mam tyle otwartych spraw.
Zobaczmy, czy jestem w stanie pomóc ci w zamknięciu kilku z nich.
Jasne.
To byłem ja.
Ja.
Też ja.
O, to był Stefan.
Zaczekaj. Nie, ja.
Tak. Zawsze coś podejrzewałam.
A co z tym?
Rodzice Eleny.
Nie wiedziałem, że ta sprawa jest otwarta.
W tym okresie
opiekowałam się Eleną i Jeremym,
nie chciałam przysparzać im bólu.
Gdy chciałam do tego
wrócić, Elena ruszyła naprzód,
a ty i ja zostaliśmy przyjaciółmi,
i martwiłam się, że...
Że co?
Że byłem w to zamieszany?
Liz, nie. Przyrzekam ci.
Miranda zostawiła mi tę wiadomość
dwie godziny przed tym, jak wsiedli do samochodu,
i zjechali z drogi
bez powodu.
Liz, tu Miranda Gilbert.
Muszę z tobą pilnie porozmawiać.
Oddzwoń do mnie, gdy tylko będziesz mogła.
A niech mnie.
Wygląda na to, że mamy do rozwiązania
stary, dobry kryminał.
Wiesz, że jestem wampirem, prawda?
Straszą siostrą o wyostrzonych zmysłach,
która potrafi bezgłośnie cię podejść.
Masz pecha. Oddaj to.
Damon mi to dał
z zapasów dziewczyny Rica.
Damon to idiota,
a Alaric sprytnie zniknął.
Mogę zwymyślać tylko ciebie.
Tak. Ric wyjechał.
Bał się, że ktoś go rozpozna,
gdy powinien być martwy.
Jasne. O tym nie pomyślałam.
Nasze życie jest takie dziwne.
Delikatnie mówiąc.
Daj mi swoją zapalniczkę.
- Naprawdę? - Tak.
Zdecydowałam, że wypalenie jointa
z moim młodszym bratem może być
najnormalniejszą rzeczą, jaką zrobiliśmy razem od lat.
Zobacz, co znalazłam w...
Zanim wyruszysz,
lepiej kup sobie kask.
To rower, na którym uczyłam się jeździć.
Nie wiedziałam, że mama go zachowała.
Miałam pomocnicze kółka
z błyskającymi światełkami
przy pedałowaniu.
W końcu mama je zdjęła
i powiedziała, że czas dorosnąć.
Możesz sobie wyobrazić,
w jaką histerię księżniczki wpadłam.
Miały światełka. Nie dziwię ci się.
O co chodzi z tym wszystkim?
Skrzynka się poluzowała, więc uznałem,
że ją naprawię.
Nie musisz tego robić. Wiesz o tym?
Naprawdę moglibyście mieć
z tym poważne problemy.
Odsłonięte przewody, pożar...
Mam na myśli dotrzymywanie mi towarzystwa.
Jeśli wolałbyś
- być gdzieś indziej... - Nie wolę.
Dobra.
Byłoby o wiele ciekawiej, gdybyśmy mieli trochę...
Górna szuflada po prawej.
No proszę.
Dlatego jesteś beznadziejnym szeryfem.
Nie, to dlatego, że jeden z moich przyjaciół
jest winnym w połowie moich otwartych spraw.
Najpierw muszę to skończyć.
Jak chcesz.
Czy mogę zadać ci kilka pytań o tę noc?
Zobaczyłeś Elenę, a Stefan wyciągnął ją z samochodu.
Stefan zawsze musi być najlepszy.
I obaj akurat byliście w mieście,
gdy jej rodzice zginęli.
- Czemu? - Uwierz lub nie,
ale też kiedyś miałem mamę.
Zmarła w tym samym czasie.
W latach, gdy moje emocje nie były wyłączone,
zatrzymywałem się tu
i zostawiałem kwiaty na jej grobie.
Nigdy o niej nie mówisz.
Niewiele jest do opowiadania.
Zmarła na chorobę z dawnych lat.
Suchoty.
Dlaczego mam wrażenie, że o czymś nie mówisz?
Zróbmy tak.
Użyj swojego instynktu śledczego,
by rozwiązać tę zagadkę.
Podejdź tu. Zobacz.
W porządku.
Dlaczego Gilbertowie pojechali tym mostem,
skoro szybsza droga prowadzi przez Old Miller Road,
dlaczego na miejscu wypadku nie ma śladów hamowania
i dlaczego mieli pełno bagażów,
jakby wyjeżdżali z miasta?
Tej nocy coś musiało się stać.
Daj mi swój samochód.
- Nie ma mowy. - No weź.
Jadę do nowego miasta, zaczynam nowe życie.
Potrzebuję samochodu.
I to musi być mój samochód?
Po prostu wyczaruj sobie kolejny.
Według ciebie ile aut skasowaliśmy?
Więcej niż statystyczna rodzina, nie?
Kombi rodziców. To raz.
SUV w moje urodziny.
Katherine wjechała w latarnię.
To już trzy.
Nie dali nam za dużo frytek, co?
Dali, tylko je zjadłaś.
O mój boże. Mamy przechlapane.
Po prostu zignoruj.
Przecież to robię.
Stało się.
Jestem najgorszą siostrą na świecie.
- Nie wygłupiaj się. - Jestem.
Rodzice zginęli, a ja co zrobiłam?
Pozwoliłam, by zajęła się tobą Jenna, bo nie mogłam sobie z tym poradzić.
Odsunęłam cię. Odsunęłam wszystkich.
Nigdy nie uważałem, że jesteś przez to złą siostrą.
Fajnie było mieć kogoś,
z kim można przez to przechodzić.
Najbardziej samotny czułem się wtedy, gdy stanęłaś na nogi.
To nie była twoja wina. Zaczynałaś leczyć rany, a ja nie.
Czego, Damon?
Zacieśniam więzy z bratem.
Chcę cię o coś zapytać.
Mogłabyś wpaść do biura szeryfa?
Nie wiem, czy to dobry pomysł,
bym przebywała teraz w towarzystwie pani szeryf.
Wypaliliśmy z Jeremym twój prezent pożegnalny.
- Zjarałaś się? - Nie.
Jestem na lekkim haju.
OK.
Weź krople do oczu, spryskaj się perfumami
i zjedz połowę pizzy.
- To ważne. - OK.
Zaraz tam będę.
Schowaj dowody.
Do zobaczenia w domu.
Co to za dziwny zapach?
Ponoć wyjeżdżasz z miasta.
Mądry ruch, skoro próbowałeś mnie zabić.
Niespodzianka! Wciąż żyję.
Możemy przyciemnić światło,
jeśli chcesz,
pokazać więcej klientów lub dań z menu.
Nie trzeba. Są świetne.
Wyślę je do mojego kierownika.
- Za daleko. - O mój boże.
Zapomniałam, że to zdjęcie tu jest.
Wiesz, że jesteś naprawdę dobrym fotografem?
Tak, ale z oczywistych względów nie ja je robiłam.
A kto? Nieważne.
Nie mój interes.
Pewnie cię to zdziwi,
ale to nie najlepszy czas.
Pewnie cię to zdziwi,
ale mnie to nie obchodzi.
Wzdłuż rzeki przy drodze nr 13 biegnie tunel.
Jest tam ciemno i prywatnie.
Zabierz tam swoją zaprzyjaźnioną fotografkę.
Co chcesz jej zrobić?
Uścisnąć dłoń, wymienić uprzejmości,
standardowe zapoznanie.
Chcesz ją poznać, przyjedź tu.
To brzmi tak, jakbyś mówił mi, co mam robić.
Znowu zaczniesz grozić mojej matce?
Odważne.
Masz rację. To było niepotrzebne.
Przecież twoja matka nigdy mi nic nie zrobiła.
Pomijając tę jedną noc...
Rozłączam się.
Wybrałem więc kogoś na miejscu.
To bardziej szlachetne. Prawda, Jeremy?
Próbujesz coś powiedzieć?
Nie bardzo słychać przez tę całą krew.
Zrozumiałem. Powiedział "muuee".
Co do cholery zrobiłeś?
Jeszcze nic poważnego.
Więc przemyślisz jeszcze raz moją prośbę?
Przywiozłaś całą skrzynkę tych butelek.
Masz pomysł, gdzie to schować?
Pod schodami jest piwnica.
Wszystko w porządku?
Wiesz, że książka,
po którą sięgnie mama,
może być jej ostatnią w życiu?
Jane Eyre ma 600 stron.
Co, jeśli jej nie skończy,
lub co gorsze, przeczyta połowę
i uzna, że jej się w ogóle nie podoba?
Co, jeśli zmarnuje cenne chwile
na beznadziejną książkę?
Nie chcę
zepsuć jej ostatnich doznań literackich.
Caroline,
pozwól, że ja zajmę się książkami.
Nie. Ja to powinnam zrobić.
Pewnie przeczytałem je wszystkie.
Z przyjemnością wezmę na siebie tę odpowiedzialność.
Otworzę to.
- A nie była dla twojej mamy? - Była.
Nie pamiętam, dlaczego pojechaliśmy tą trasą do domu,
i nie miałam pojęcia, że mieliśmy ze sobą bagaże.
A co z brakiem śladów hamowania?
Mógłby istnieć jakiś powód,
by twój tata zjechał z drogi,
jakby coś wymijał bez hamowania?
Pisałam z Bonnie, gdy to się stało.
Wiem, to żenujące.
A co z wiadomością na sekretarce?
Nie byłam wtedy w domu.
Naprawdę sądzicie, że coś więcej wiąże się
z wypadkiem moich rodziców?
Nie wiem, ale biorąc pod uwagę to,
jak to miasto funkcjonuje, nie byłabym zdziwiona.
Przepraszam, Elena.
Mogłam poruszyć ten temat wcześniej,
ale w tych pierwszych tygodniach po śmierci waszych rodziców...
Nie. Zajęła się pani nami.
Pamiętam o tym.
Biedna Jenna próbowała i jej nie szło,
ale pani zaprosiła nas do siebie.
Zawoziła nas to szkoły, robiła obiady...
Zaraz, zaraz. Ty gotujesz?
Naprawdę się starała.
Porozmawiam z Jeremym i zobaczę, czy coś wie.
Dzięki.
Hej...
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Tak? - Wszystko dobrze.
OK.
Idę z facetem, którego dopiero poznałam, do ciemnego tunelu.
Wolisz robić więcej zdjęć
skórek od ziemniaków?
Myślałem, że lubisz mroczne klimaty.
Graffiti. Jakie to wyzywające.
To Mystic Falls.
Mroczniej nie będzie.
Jeśli chodzi o tamte zdjęcia...
Zrobiła je współlokatorka na egzaminy końcowe.
Nie mam chłopaka, jeśli to chcesz wiedzieć.
Jesteśmy na miejscu. Gdzie jesteś?
Jestem tutaj. Nie widzisz mnie?
Nie widzę.
Zrób kilka kroków w lewo. Tu jestem.
Matt!
Spóźnią się.
Najwidoczniej mama wybrała ten dzień
na rozwiązanie starych spraw z całej kariery.
Będą mieli wiele do nadrobienia.
Zdałem sobie sprawę,
że to nie ma znaczenia.
Co nie ma znaczenia?
Nie ma znaczenia, co twoja mama przeczyta
w swoich ostatnich chwilach.
Nie ma znaczenia, czy to będzie
dobre czy okropne.
Nie ma to znaczenia, bo w życiu
nie chodzi o ostatnie chwile.
Chodzi o chwile, które do nich doprowadziły.
Wiem.
Po prostu chciałam, by było idealnie, wiesz?
- Chciałam... - Mieć kontrolę?
Jeśli ktoś mógłby kontrolować śmierć,
to byłabyś to ty.
Wiem, że poprosiła cię, byś się mną opiekował.
- Caroline, to nie tak... - W porządku. Naprawdę.
Tak naprawdę jestem z tego zadowolona,
bo nie wiem, czy dałabym sobie radę sama.
Nie jestem tu dlatego, że twoja mama mnie o to poprosiła.
- Więc dlaczego tu jesteś? - Ponieważ jesteś moją przyjaciółką.
Bo wiem, jakie to uczucie stracić mamę
i dlatego, że gdy powiedziałaś mi,
że mnie nienawidzisz,
była to najgorsza rzecz, jaką usłyszałem od dawna.
Myślę, że oboje wiemy, że nigdy cię nie nienawidziłam.
Jedno z nas powinno coś powiedzieć.
Dajesz.
- Nie to. - Nie.
Wezwałam pogotowie.
Musisz stąd uciekać.
Co za szaleniec po prostu
potrąca człowieka i ucieka?
Co się stało? Potrzebujecie pomocy?
Przechodziłem i was usłyszałem.
Czekamy na karetkę,
ale z nim jest chyba bardzo źle.
Jego oddech...
- Chyba ma przebite płuco. - Napraw to.
Jesteś ratownikiem?
Niezupełnie, kochana.
Mój Boże, musimy coś zrobić.
Mogę pomóc ale... Jak się nazywasz?
- Sarah. - Dobrze.
Zachowaj spokój,
bo zobaczysz coś,
czego nie widziałaś nigdy przedtem.
Obiecaj, że zachowasz spokój.
Obiecuję. Po prostu mu pomóż.
O mój Boże.
Jesteś spokojna?
Jak ty...
Czy ty właśnie...
Tutaj jesteś.
O mój Boże, co się stało?
Enzo. To się stało.
Żartujesz sobie? Siadaj.
Skopię mu tyłek.
Dziękuję, nie potrzebuję pomocy starszej siostry.
Co chciała pani szeryf?
Chciała porozmawiać o tej nocy,
gdy zginęli nasi rodzice.
Uważa, że zaszło coś innego.
Że być może nie był to wypadek.
To co? Atak wampirów,
wilkołak na drodze?
Co innego mogło nas spotkać?
Mama dzwoniła do niej
na kilka godzin przed wypadkiem.
Zostawiła wiadomość na sekretarce, by pilnie oddzwoniła.
Pomyśl. Pamiętasz,
by coś dziwnego zaszło tamtej nocy?
Co?
Ja...
Paliłem zioło w pokoju.
Mama mnie przyłapała.
Powiedziała, że wyśle mnie do więzienia.
Dlatego zadzwoniła do pani szeryf.
Udawała, że to na serio,
ale słyszałem, jak Jenna chichocze na zewnątrz.
Wtedy ostatni raz rozmawialiśmy.
Kłócąc się przez drzwi.
To ma sens.
Tak. Powiem jej.
Ta wiadomość to był żart.
Miałaś przymknąć Jeremy'ego za palenie trawki.
A co z pozostałymi rzeczami?
Trasą, śladami hamowania?
Co z bagażem?
Dzień wcześniej była burza.
Tata Jeremy'ego planował sekretny wyjazd
do domku nad jeziorem, ale przeszkodziła im burza.
- Burza. - Tak.
Burza zerwała linie napięcia
wzdłuż Old Miller Road.
Dlatego pojechali mostem,
który miał problem z kanalizacją przed renowacją,
co oznacza, że droga prawdopodobnie była śliska.
Śliska droga, brak śladów hamowania.
Burza... To był powód.
Zagadka rozwiązana.
Możesz zadzwonić do Caroline
i powiedzieć jej, by zaskoczyła mnie jutro?
Nie za dobrze się dziś czuję.
Jasne.
Pójdę po samochód.
Dzięki za wiadomość.
Zadzwoń, jeśli się czegoś dowiesz.
Pa.
Co jest? Wszystko dobrze u pani szeryf?
Nie miałeś tego słyszeć.
Damon powiedział, że jej stan się pogarsza.
Nie mogę wyjechać teraz,
gdy ona choruje, a Enzo szaleje.
To nie właściwy czas.
Właściwy czas był
kilka lat temu.
Enzo mógł cię dzisiaj zabić,
a kiedy indziej Liv rzuciła tobą przez pokój.
Nie zapominajmy też o dniu, w którym umarłeś.
Ma rację.
Czas się stąd zabierać.
Zasługujesz na normalne życie, Jer.
Zasługujesz na życie dzieciaka, którego jedynym bagażem jest to,
że stracił rodziców.
No dalej. Zawiozę cię na lotnisko.
Może ja go zabiorę?
Powinnaś być z Liz.
Zadzwonię, gdy dotrę na lotnisko
i gdy wyląduję.
A za kilka dni
oczekuj ode mnie paczki w kształcie SUVa.
Moment. Oddajesz mi samochód?
Tylko się nie rozbij.
Kładź się.
Ładna piżamka. Wyglądasz seksownie.
Nie mam siły, by ci powiedzieć,
jak bardzo niepokojąco to brzmi.
Chciałaś dziś zrobić więcej
w sprawie tego wypadku, prawda?
Gdyby w grę wchodziła nadnaturalna siła, łatwiej byłoby
pogodzić się z ich śmiercią.
Byłby powód, a to był tylko wypadek.
Głupi wypadek.
Nie. Chciałaś na kogoś zrzucić winę.
Zrobiłam wszystko dobrze, Damon.
Wiodłam dobre życie.
Dbałam o swoją rodzinę.
- Po prostu... - Wiem.
Czasem złe rzeczy spotykają naprawdę dobrych ludzi.
Muszę przyznać, że znajduję
pewne ukojenie w fakcie,
że jako jedna z nielicznych osób w Mystic Falls,
umrę zwykłą śmiercią.
Jestem wyjątkowo zwyczajna.
I dobrze mi z tym.
Caroline jest za to zupełnie nadzwyczajna.
Została stworzona do niezwykłych rzeczy
i musi wiedzieć, jaka jestem z niej dumna.
Dowie się.
Sama jej to powiesz. Chodź.
Połóż się.
- Dziękuję. - Za co?
Za dzisiaj,
za to, że byłeś ze mną.
Nie miałem okazji spędzić
zbyt wiele czasu z mamą, zanim umarła.
Miałem wygłosić mowę pożegnalną,
a gdy umarła,
nie poszedłem nawet na pogrzeb.
Chcesz drugą szansę?
Napisz moją...
Tylko wyświadcz mi jedną przysługę. Nic sprośnego.
Nie obiecuję.
Wypiję teraz tego drinka.
Tak?
Zaraz wracam.
Chcesz z lodem czy bez?
Liz?
Gdzie ona jest?
W której sali leży Elizabeth Forbes?
- Caroline. - Damon.
Zasnęła. Nie mogłem jej obudzić.
Mówią, że zapadła w śpiączkę.
Że mogą zapewnić jej wygodę.
Jaką wygodę? Ona umiera.
Nie pożegnałam się.
Nie pożegnałam się ze swoją mamą.
Cześć, Tyler. Tu Stefan.
Powinieneś wrócić do Mystic Falls.
Z mamą Caroline nie jest dobrze.
Będę dzwonić z nowinami.
Co mówią lekarze?
Jej stan jest stabilny, ale sam wiesz...
Ile czasu?
Niedługo.
Podpisała deklarację, by jej nie reanimować...
Wyjdę na świeże powietrze.
Powinnam być przy niej.
Nie wiedziałaś.
Wiedziałam, że jest chora i że jest źle.
Caroline...
Jestem jej córką, Stefan.
Powinnam zapewnić jej spokój
i przekonać, że będzie dobrze,
i podziękować za bycie wspaniałą mamą.
Nawet nie pamiętam
ostatnich słów, które do niej powiedziałam.
Powinnam być przy niej w jej ostatnich chwilach.
Wciąż możesz.
Och! Lotnisko wygląda na zatłoczone.
I te kolejki do kontroli.
Nie chcę, byś spóźnił się na samolot.
Jutro masz zajęcia zapoznawcze.
Pewnie to oczywiste,
ale nie otwieraj tego,
nim wyjdziesz z busa.
Schowaj to nad siedzeniem.
Tam zmierzasz.
Autobus zabierze cię do miasta
w pobliżu Santa Fe.
Nie wiem, czy to były ataki zwierząt,
czy coś innego, ale warto to zbadać.
Zajmę się tym.
Będziesz chyba musiał tworzyć
jakąś sztukę, by potwierdzić tę przykrywkę.
Gdy Elena dowie się, że to kłamstwo,
zabije nie tylko ciebie,
ale i mnie.
Będzie dobrze, póki będzie przekonana,
- że jestem bezpieczny. - I szczęśliwy.
Odpowiedzialny opiekun
próbowałby cię powstrzymać...
Ale?
Ale jesteś dorosły
i odnalazłeś swój cel.
I równie dobrze możesz go realizować.
Wiadomo, że łowca wampirów
nie prowadzi życia towarzyskiego.
Z tym że życie towarzyskie
nie sprawia takiej frajdy, co kopanie tyłków wampirom.
Tylko nie rób niczego głupiego, dobra?
Wyślę ci tropy, które możesz sprawdzać.
Już o tym rozmawialiśmy.
Nikt nie musi się o mnie martwić, tak?
Dobrze.
Przecież mam e-mail i inne rzeczy.
Zamknij się. Uściskaj mnie.
Jestem z ciebie dumny, Jeremy.
Wyświadcz mi przysługę.
Jeśli Bonnie kiedykolwiek wróci...
Będziesz pierwszą osobą, do której zadzwonię.
Postaraj się oczyścić umysł.
Już.
Pomyśl o ulubionym wspomnieniu
związanym z twoją mama.
Nie wiem. Mam ich zbyt wiele.
Spokojnie. Zrelaksuj się.
Zamknij oczy. Otwórz swój umysł.
Będziemy żyć w jej wspomnieniach.
Potrafisz to zrobić?
Chwyć ją za rękę.
Chcę się zatrzymać.
Jeśli się zatrzymasz, to nigdy się nie nauczysz, skarbie.
Nie chcę się nauczyć.
Chcesz.
Nie potrafię.
Po prostu pedałuj.
Upadnę.
Trzymam cię, skarbie.
- Nie upadniesz. - Boję się.
Chcę z powrotem moje pomocnicze kółka.
Udało się.
Pedałuj. Dasz radę.
Nie puszczaj, mamusiu.
Nie puszczę, dopóki nie będziesz gotowa.
Nie puszczaj, nie jestem gotowa.
Jesteś.
POMPA WYŁĄCZONA
Mamo...
Odeszła. ĄCZONA