Sige. Sisimulan ko.
Alam kong nabago ang relasyon natin ng dahil sa nagawa ni Alaric
pero baka naman maayos pa natin. Kahit paunti-unti lang.
Dahil ito na ang hinihintay ko kahit noong mga nakaraan pa.
-Hindi ko na alam. -Ganito lang.
Ang dali lang. Iparamdam mo lang na miss mo ako gaya ko.
Nasasaktan lang ako.
Naalala ko ang mga pinaggagagawa mo sa mga taong mahalaga sa akin.
Parang wala na nga akong magandang alaala sa atin.
Akala ko kapag nagkita tayo, mababago 'yon, pero...
-Baka kailangan mo lang muna ng pahinga. -Damon, alam kong minahal kita.
-Oo. -At alam kong
napatawad na rin naman kita sa mga pinaggagawa mo
-Oo. -...pero 'di ko lang talaga iyon maalala.
Pasensya na,
hindi ko lang talaga
maramdaman pa.
Pasensya na.
Oo.
Sige.
Damon,
pasensya na talaga.
Uy, hindi iyan pinaglalaruan.
Sige lang. Tuloy lang.
Mga nagawa ko mali sa mga malapit kay Elena.
Ginawa kong sariling lagayan ng dugo si Caroline.
Ginawa kong bampira ang kapatid ni Matt, ilang beses pinagbabantaan si Bon-Bon.
-Maraming beses na. -Sige. Pero minsan katuwaan lang 'yon.
Pinatay mo ang matalik na kaibigan ni Stefan. Sa birthday niya pa talaga.
'Di magandang pangyayari.
Nileegan mo si Jeremy noong sinabi ni Elena na hindi ka niya minahal.
Magpokus tayo sa mga magaganda kong nagawa
na tinanggal mo sa isip ng nobya ko.
Kung maibabalik ko lang talaga, gagawin ko.
Alam ko.
At sa kabila ng mga nagawa kong 'yon, pati ang planong pagpatay ko sa'yo,
-masaya akong buhay ka pa rin. -Salamat.
Oo.
Pero dahil namatay kang bampira sa halip na maging tao ulit,
gagawin ko ang lahat para maging akin si Elena.
Uy, tagos talaga sa puso.
Salamat.
At ngayon, masamang tao na ang pagkakaalala niya sa akin.
Habambuhay na iyon.
Kapag ginawa mo 'yan, mamamatay na talaga ako, alam mo 'yan.
Magandang umaga.
Hindi yata ito tamang oras.
Paalala lang, Dok. Kakailanganin ka ng mga bampira
kapag inulit mo 'yong pagpapagaling kay Ric noong nakaraan.
At paalala lang din, ang paggamot ko kay Alaric ay ginawa ko talaga,
dahil na rin sa takot na mawala sa akin ang taong ito.
Paniguradong hindi na mauulit.
Kaya huwag mong ipagsabi kahit kanino.
Tapang nito ah.
Gusto ko siya.
May pormal ka bang damit at sapatos?
Oo, mayro'n naman.
Ayos. Lalabas ka na mamaya.
May ganap mamayang gabi sa ospital. Kailangan ko ng ka-date.
Asikasuhin ko na ang mga kailangan mo.
Kumusta ulit.
Masyado ka yatang nanggulo roon kagabi.
Hit and run.
Buti na lang naroon si Matt para ihatid ka.
-Kayo ang nagdala sa akin dito? -Hinamon mo sila.
-Anong inaasahan mo? -'Yong mga kaibigan mo ay pumapatay.
Sige na, Enzo. Tanungin mo na lang kung anong gusto mo para matapos na ito.
Sinimulan na ni Stefan ang usapan
para sakmalin iyang leeg mo. Pero ibahin muna siguro natin,
doon tayo sa "paaminin muna bago patayin" na paraan.
Pahirapan na lang natin
para wala na siyang maalala at di na magawi sa Mystic Falls.
Hindi niyo naiisip na isahan lang sana ito para matapos na?
Habang pinapahirapan ako ni Tripp para ilaglag kayo,
ang daming mga tumatawag sa akin noon,
pinupuntahan din ako ng mga hindi ko kilalang tao,
karamihan mga naka-uniporme,
pamilyar na rin kayo roon.
Gusto ko lang alamin kung ano ba ang pakay nila.
Ganoon pa rin naman ang ginagawa nila.
Hinahanap nila ang mga bampira, tulad ng kaibigan niyong si Caroline Forbes.
Dalawang oras. Alamin mo kung ano ang mga nalalaman nila.
Pagkatapos, iligpit niyo na.
Wala ka man lang naramdaman?
Natakot ako at nakonsensiya.
Ang pungay pa ng mga mata niyang kulay asul. Pero, hindi.
Hindi ko maalala na mahal ko siya.
Wala kang maalala. Iyon na 'yon.
Iyan na ang maipapayo mo?
Elena, tingnan mo nga ang buhay mo ngayon. Maayos naman ang lagay mo rito.
Tinutuloy mo ang mga pangarap mo. Nariyan si Liam na may mapungay ding mata.
Isa pa, hindi siya ang pumatay sa kapatid mo.
-Oo nga. -Hindi ko na rin kaibigan si Stefan.
Nasa sa atin naman kung lumayo muna tayo sa magkapatid na Salvatore.
Nariyan na si McDreamy.
-Una na ako. Mamaya na lang. -Paalam.
Hulaan mo kung sino ang galing sa ospital para magpagamot ng balikat.
-Kumusta rin sa'yo. -Lady Whitmore.
'Yong sa bonfire?
'Yong niligtas mo noon at di ko rin alam kung paano mo 'yon nagawa.
Mayroon siyang iskolarsyip sa tennis bago maging ganoon ang balikat niya.
Kailangan niyang ipatingin iyon kada anim na buwan.
-Iniisip mo pa rin 'yan? -At heto pa nga:
'Di niya maalala ang nangyari noon sa kaniya.
-Wow, baka lasing talaga siya noon. -Titingnan ko rin ang mga papel niya.
Para alamin kung alien o kung ano ba talaga siya.
Kailan pa kayo pinayagan para tingnan ang mga papel ng pasyente?
'Di pa naman. Pero kung kokontra ka, 'di ka pwede maging ka-date ko mamaya.
Sige, kailangan nating makapunta.
Kailangan daw sabi ni Jo.
'Di ibig sabihing 'di iyon date.
Gising ka na pala.
Kumusta pakiramdam mo?
Parang pinana mo ako.
Sige.
Wala akong ideya kung paano mo pinira-piraso ang ascendant
pero kailangan natin iyon mabalik bago mag-eclipse nitong 12:28. Tutulong ka ba?
-Alam kong kaya mo ito. -Ayaw kong tumulong.
Psychopath ka.
Ito na kulungan mo. Hindi kita palalabasin.
Isa pa, papatayin mo lang din ako pagkalabas natin.
Na-trauma ka.
Wala ka yatang maalala, pero 'di ka protektado ng kapangyarihan mo.
Pero hahawakan ko lang ang kamay mo at mapupunta na iyan sa akin.
Uy, ano 'yon? Ha? Ano?
Binibigkas mo ang mahika para makauwi na tayo?
Kakaiba na 'yon.
-Anong iba? -Wala ka na roon.
Hindi na tayo magkaibigan kaya hindi pwedeng
basta-basta ka na lang sumusulpot. Bye.
Caroline, hindi ka ligtas dito.
-Kilala ka pa rin nina Tripp. -Bakit? Poprotektahan mo ba ako?
Hindi ko kailangan ng pagprotekta mo. Higit sa lahat, ayaw ko.
Uy, Nay, tawagan na lang kita?
May tinatanggal lang akong madikit dito sa sapatos ko.
Pero, honey, importante ito.
May ideya ka ba kung nasaan si Tripp Cooke?
Tripp? Wala, hindi ko alam.
-Bakit? -Hinaharang ako ng tao niya.
At papatayin daw ako 'pag hindi ko siya nabalik.
Sagutin mo naman, Enzo.
Hindi ko siya tinawagan ngayon. Alam mo 'yon?
Lagi ko siyang tinatawagan tuwing Sabado ng umaga,
pero ngayon, sabi ko:
"Bahala na, matutulog muna ako. Bukas na lang."
'Wag kang mag-alala. Malapit na rin naman tayo.
Malapit na?
Sabi mo, "Dalawang oras at ligpitin na siya."
Natatandaan mo ba kung kailan mo lang iyon sinabi?
Sinong tao ang magbibigay ng oras at hindi titingin sa relo?
Sabihin mo sa akin na buhay pa si Tripp.
Buhay pa si Tripp.
Nabugbog na pero buhay pa rin.
Bakit ba ang tagal mong sumagot?
May dugo ang mga daliri ko kaya hindi ko mahawakan ang phone.
'Wag niyong patayin, okay? Hawak ng tao niya ang nanay ko.
Kaya riyan lang muna kayo para maibalik ko ang nanay ko, okay?
Pakiusap, Enzo.
Akala ko maaayos ko ang mundo.
Turuan ang mga bata para lumakas, at protektahan ang sarili nila.
Pero ikaw, kabaligtaran 'yong sa'yo.
Hindi ito kabaligtaran. Ang sa akin--
Magulo lang talaga.
Balita.
Hawak ng tao ni Tripp ang serip sa Mystic Falls.
Ano?
Isa pang plano, baka lang may mangyari sa akin.
'Yan ang ideya mo ng tama?
Makipagkita sa dulo ng bayan ng Old Miller Road.
Doon na lang gawin. Alam nilang mas ligtas doon.
Papuntahin mo si Matt.
May tiwala sila sa kaniya.
MAG-INGAT BUKSAN NANG MABAGAL
Mga antibiotic.
Pantanggal ng kirot.
Isang oras at 40 minuto.
Kaya ko ito.
Seryoso ba?
Hindi ka marunong maglagay ng champagne sa baso?
'Di ko naman sinabing magaling ako.
Pinakauna sa lahat,
dapat pantay-pantay at walang lumalagpas.
-Salamat. -Saan?
Sa hindi pagtanggal sa'yo?
Hindi nga kita binabayaran.
Sa pagpayag na bumawi ako sa'yo.
May pinatay ako
para mapigilan ka riyan sa sumpa sa'yo,
at sa tingin mo ba ang pag-alalay sa akin ngayon
-ay sapat na? -Itatali ko na lang ang sarili ko
at magbago ng anyo kada buwan kaysa isuot ito.
Na hindi nga maayos.
Ayusin mo ang pagdala mo sa sarili mo.
Ikaw ba ang tagapagsalita?
Nanalo ako sa paggawa ko ng isang gamit na pang-medikal.
Gusto lang ni Whitmore na kumita ng pera.
A, matalino ka.
O may kakaibang lamang ka lang talaga.
Bakit? Sikreto ba dapat na mangkukulam siya?
Hindi ko naman iyon ginagawa, kaya wala.
Sipag lang talaga. Sinong nag-imbita sa kaniya?
Siya lang din siguro. Baka para sundan si Elena.
Huwag ka ngang ganiyan.
Narito ako para samahan ang kaibigan kong muntik mamatay pero ngayo'y tao na.
Sino 'yon?
Si Liam Davis. Valedictorian, laging matataas ang marka,
nakakaangat at mayroong medical royalty.
May itsura rin.
Siya yata ang date ni Elena.
Nabanggit ko ba na gusto kita?
Kabaligtaran iyon.
Alam mong ayos na iyon, 'diba?
Isa na naman ba iyan sa mga teorya mo?
Nangunguna ang mga sundalo
-sa hindi magagandang gawain? -Para naman akong talunan niyan.
'Yong pagkapanalo ko sa Fiji, ayos lang namang wala ka.
Sige, baka gusto mong sumama.
Pwede bang kumuha ka ng maiinom?
Sige.
-Pasensya, 'di ko alam nandito ka pala. -Uy, wine ba o beer?
Kahit ano. Kung anong gusto mo.
Hi. Damon Salvatore nga pala, ex ni Elena. Ikinagagalak kong makilala ka...
-Liam. -Liam.
-Sandali. Damon? -Damon.
'Yong ex mo ba na namatay?
Tama. Oo. Iyon ang
sabi ko sa iyo. Iyon, hindi naman totoo.
Matalinghaga lang. Parang emosyonal na pagkamatay.
Magulo lang ang paghihiwalay, pero tapos na 'yon.
-'Di ba? Magkaibigan na rin naman tayo. -Oo nga.
-Oo. -Oo.
Nakilala na ng ex ang bago.
Kabado ka na ba ngayon?
Medyo nakaramdam lang pero kaya naman kita.
Malakas. Matikas.
-Damon. -Anong nangyayari?
Pokus ka lang. Pumunta ka sa bar, kumuha ka ng Chardonnay.
Ayaw ko ng Chardonnay.
Alam ko.
-Anong ginagawa mo? -Magpapaliwanag ako sa may sayawan.
P'wede ba?
Kumusta, ganda.
Anong ginawa mo sa kaniya?
Ayos lang naman siya. Pinadugo lang nang kaunti.
Baka kulang lang siya sa iron.
-Tumigil ka. Hindi ligtas ang nanay niya. -Lilinawin ko lang.
Lahat ng ginawa ni Caroline para respetuhin mo siya
-ay para hindi ka na lang pansinin. Tama? -Tumigil ka nga, Enzo.
At kailangang tatlong kadena talaga? Sino ba ito, si Hulk?
-Hindi naman ako ang nagtali. -Pero ang kasama mong si Enzo ang gumawa.
Kasi ano ba ang mangyayari kapag nakipagsanib pwersa ka sa kaaway mo?
Ayos 'yan.
Kaya nga ayaw niya sa'yo, dahil sa mga ginawa mo sa kaniya sa Savannah.
Kaya sinabihan ka niyang tumalon.
Ayaw niya sa'yo dahil hindi talaga sa ayaw niya.
-Teka, nagsasalita ka pa rin ba? -May nararamdaman siya sa'yo.
Ikumusta mo na lang ako sa nanay mo.
Kung anuman ang sinabi niya, huwag na lang nating pag-usapan pa, okay?
-Bakit mo ito ginagawa? -Bakit?
Dahil magaling akong sumayaw at nakakahiya naman
kung hindi ko ipapasikat ang talento ko.
'Wag kang mag-alala. Hindi ko nakitang ngumiti ka.
Miss Mystic Falls.
Noong unang beses nating sumayaw, iniwan ka ni Stefan.
Dahil sa kawalang kontrol.
Kaya pumasok na ako sa eksena.
May mga pinapaalala ka lang. Hindi ito magandang ideya.
Umeksena ako, ang tikas ko noon,
sinagip kita sa kahihiyan.
Nag-aalala ka kay Stefan pero noong mga oras na iyon,
parang biglang naglaho ang lahat at tayong dalawa na lang ang natira.
May kasama ako rito.
Damon, basta ka na lang pumunta at sinira mo ang gabi ko.
Basta na lang? Anong sinasabi mo?
Ginawa ko ang lahat para makasama ka.
Alam ko, pero, gusto mo bang makonsensiya ako?
Kasi Damon, nakokonsensiya na ako, okay?
Parang ang sama ko yata, pasensya pero-- Hindi ko alam kung anong sasabihin ko.
Anong gusto mong sabihin ko? Wala akong maalala sa atin.
Ako mayroon. At kahit gaano man ako kasabik at nasasaktan ngayon,
hinding-hindi ko kakalimutan kung ano ang meron tayo.
Kahit malunod man ako sa sobrang lungkot,
mas pipiliin ko pa ring alalahanin ang mga panahong hawak kita,
ang mga tawanan natin, lahat ng masasayang oras na magkasama tayo.
Mas pipiliin kong masaktan na lang
kaysa burahin ang mga alaalang kasama kita.
Lalabas lang muna ako.
Mukhang ayos 'yon ah.
Oo. Kasalanan ko.
-Hindi ko na dapat siya kinontrol pa. -Hindi mo dapat kasi pinaghalo.
Kung ano man ang ginawa mo kay Elena, desisyon niya 'yon.
-Walang biro. -Wala akong pantanggal ng kirot.
Masama ang pakiramdam ko
pero masaya naman ako rito sa sakit at pighati na nararamdaman ng tao.
Para sa pagiging ordinaryo lang.
Cheers.
Pareho na yata tayong dati lang na malalakas na nilalang.
-Bubuo na ba tayo ng grupo? -Sinuko ko na ang kapangyarihan ko
-...para sa kaligtasan. -Hindi ko akalain na magagawa mo iyon.
Ganito lang 'yon, parang tinanggal ko lang ang sarili ko sa magulong pamilya
at hinding-hindi ko pinagsisihan iyon.
Uy. Sino nagpapasok sa 'yo?
'Yong radiologist na nakilala ko sa gym.
Ano meron doon kay Tyler?
Wala ka na roon.
Liv, hindi ko sinasabing huwag kang magsaya.
Okay? Kaya nga narito tayo.
Pero kapag ipinatawag na tayo,
wala na silang pakialam sa pag-ibig.
Para kang si Tatay. At hindi 'yon puri.
-Liv-- -Magsaya lang kayo ng kasama mo.
Hayaan mo na lang ako.
Hindi.
Iyon. Sige.
Nasaan na 'yung isa pa?
Nasaan?
Hindi.
Ito ba ang hanap mo?
Ninakaw mo ang ascendant, malikot ka.
Hindi mo naman iyon gagamitin at pagkatapos iiwan ako, 'di ba?
May naiwan ka pang bakas ng dugo sa daan. Magpapanggap ka pa?
-Bitawan mo ako. -Kukunin ko sana ang susi
pero parang pagkuha iyon ng keso sa bitag ng daga, tama, Bonnie?
At para alam mo lang,
ayaw naman ng mga daga ng keso.
Ayos ba 'yon?
Mayroon na lang tayong
isang oras bago ang eclipse.
Oras na para bumalik, Bonnie.
-Gusto kong maalala. -Parang huli ka na yata, honey.
-Gusto kong subukan.
Sa ganitong may nawawalang parte ng buhay ko,
parang mababaliw ako, okay?
-Kaya susubukan kong maibalik. -Sige.
Paano naman natin gagawin 'yon?
Wala tayong magagawa sa pagpilit
pero baka kapag sinubukan nating ibalik ang mga alalala
baka may mag-udyok sa kung ano
at bumalik lahat, 'di ba?
Oo. Sige. Sabihin mo kung anong gusto mong gawin.
Dalhin mo ako kung saan ko huling sinabi na mahal kita.
May regalo ako sa'yo.
Miss Cuddles.
-Baka lang gusto mo siyang isama. -Salamat.
Halimaw yata ako sa paningin mo.
Pinatay ko naman talaga halos ang mga kamag-anak ko.
Pero matapos ang pagmumuni-muni ko, naisip ko lang na
kaya ko namang kontrolin ang galit ko.
Sabi mo gusto mo nang umalis dito at eto pa:
"Ibigay sa samahang Gemini ang kamatayan."
Hindi ko iyon sadya.
Sa totoo lang, gagawin ko ang lahat para lang maibalik ang pamilya ko.
At ang kinakatakot ko talaga,
ay isipin kung paano ko pa ipagpapatuloy ang buhay.
Umaasa rin naman ako nang kaunti dahil naging mabuti ka sa akin.
Mabuti kang tao, Bonnie.
Matapang ka, matapat, at mapagpasensya.
Gusto kong maging katulad mo.
Anong masasabi mo?
Magkaibigan na ba tayo?
Bumalik na lang tayo.
Narito na sila.
Nanay?
Caroline, tigil. 'Yong linya.
-Bakit may dugo? Anong ginawa niyo? -Ayos lang ako.
Tapusin na ito. Pakawalan na sila pareho.
-Si Tripp muna. -Pakakawalan mo siya o papatayin kita.
Sweetheart, ayos lang ito. Stefan, pakawalan mo na siya.
Heto na. Ngayon, pakawalan mo na siya.
Ayos ka lang ba?
Anong nangyayari sa akin?
Diyos ko.
-Anong ginawa mo? -Wala akong ginawa.
Baka ginawa na siyang bampira ni Enzo bago pa tayo makarating.
-Ngayon na. -Oo.
Baka lang maisip mong tumuloy nang wala ako.
Ang tagal na, 1994.
-Anong nangyayari? -Hindi ko alam.
-Ituloy mo lang. Bilis. -Hindi ko--
-Ituloy mo. -Nawala ang kapangyarihan ko.
Anong pinagsasasabi mo? May binibigkas ka pa lang.
Wala riyan.
-Walang kapangyarihan. -Parang iba.
Baka kung saan ko nalagay.
Ah, naaalala ko na.
Naitago ko pala nang maayos.
Saan mo nilagay?
'Di ba sabi mo gusto mong maging tulad ko?
Matapang, matapat, mapagpasensiya.
Nilagay mo sa manika.
Tama ba?
Sige na!
Nasaan ang manika?
Wala na. 'Di na siguro tayo makakaalis dito.
Habambuhay.
Pasensya na.
Hindi ko maalala na kasama kita noong gabing iyon.
Salamat sa pagbisita MYSTIC FALLS VIRGINIA
Sige.
Anong natatandaan mo? Paano ka nakabalik?
Kinailangan natin pigilan ang mga Manlalakbay.
-Oo. -May plano ka
pero hindi mo sinabi kahit kanino
at ang sumunod na mangyari, patay ka na.
Nagmaneho ka raw papunta sa Grill
tapos sinunog mo ang sarili mo para may sumabog.
Medyo kulang lang ang detalye.
-Kasama kita noon sa kotse. -Ano?
Paalis na ako, bigla kang sumakay ng kotse at sabi mo, "Magkasama tayo rito,"
at ayaw mong hindi ang isagot ko.
Noon ko napagtanto na ikaw talaga ang para sa akin dahil nagkakasundo tayo roon.
Sige. Kwentuhan mo pa ako. 'Yong mga masaya.
Sige, masaya. Mayroong motel ng gawaan ng yelo sa Denver na may mga kwento.
-Ano pa? -'Yong gabi na nagtapos ka.
Oo nga, kaya--
Pero isa iyon sa mga magaganda mong sinabi.
Ikaw, sa pinakamaganda mong paraan ng pagsabing mahal mo ako.
At ewan ko na lang kung hihingi ka ng pasensiya para roon.
Pero ang pinakapaborito kong alaala natin ay
'yong pinapaulit-ulit ko talagang isipin noong mga nakaraan
ay noong gabing magkasama tayo bago ka umalis para magkolehiyo.
Gusto mong makita ko ang mga bulalakaw.
Sumakay lang tayo ng kotse kahit walang pupuntahan
at noong nagpakita na ang mga bulalakaw, nagsimulang
umulan. Umulan nang malakas.
Sabi mo, maaliwalas ang langit, at naniwala ako.
Hinawakan ko ang kamay mo.
Wala pa rin yata akong maalala. Pasensya na.
-Subukan mo lang ulit. -Sinusubukan ko.
Alam ko na masaya nga tayo noon.
At alam kong nagustuhan ko 'yong pagiging padalos-dalos mo,
pakiramdam ko, sobrang laya ko.
Pero ngayon, kapag tumitingin ako sa mga mata mo, parang...
Ano?
Anong nararamdaman mo?
Pakiramdam ko
tumitingin ako sa taong hindi ko naman kilala.
Dahil hindi ko maibibigay kung ano ang gusto mo.
-Dahil wala talaga akong maalala. -Uy.
May mga alaalang hindi mo basta-basta mabubura at alam mo 'yan.
Uy.
Pasensya na.
Saan ka pupunta? Saan ka pupunta? Elena!
Elena.
Ano ba ang ginagawa mo?
Siyamnapung segundo pa, mamamatay ka.
Sinusubukan kong itigil ito.
Ito lang ang paraan.
Hindi. Makinig ka, gagawin ko ang lahat para lang maalala mo.
Pero hindi ko isusugal ang buhay mo, hinding-hindi ko 'yon magagawa.
Kahit hindi mo man maalala.
Ihahatid na kita.
Hindi na ito kailangan.
May sugat ka sa ulo. Baka lumala pa 'yan.
Mas mabuti na ito kaysa maniwala sa'yong magpapagamot ka pagkauwi mo.
Pwede ka nang umalis. Ayos lang kami.
Anak, pwedeng pakitingnan gaano pa katagal?
-Sige. -Okay.
Ganoon pa rin pala siya sa'yo.
Oo. Gusto mo ba akong tulungan na ayusin iyon?
Pasensya na, Stefan. Nanay niya ako. Hindi pwede.
Oo nga pala.
Hi.
Dito lang kami sa labas, okay?
-Sige. -Sige.
Tingnan ko lang muna. Okay.
'Wag mo lang tanungin si nanay sa kung ano.
-Narinig mo pa 'yon? -Matalas ang pandinig ko. Narinig ko.
Kung pinakinggan mo lang.
Bakit?
Bakit ko pinakinggan?
May gusto ka ba sa akin?
Wala.
Okay.
Bakit nagustuhan mo ako?
-Nagsabi tayong huwag na itong pag-usapan. -Caroline, kausapin mo lang ako.
Sabihin mo kung paano. Sabihin mo kung bakit.
Ipaintindi mo sa akin kung paanong hindi ko nalaman.
Anong klaseng tanong 'yan?
Bakit nagustuhan kita?
Hindi ko alam. Kasi akala ko, ayos lang din naman na magustuhan kita.
Dahil pagkagising ko bilang bampira, sinabi mong kakayanin ko at nakaya ko nga.
Dahil noong nakita kong pinili ni Elena ang kapatid mo,
hindi ko maintindihan kung bakit pinakawalan niya pa ang isang tulad mo.
Dahil matalik kitang kaibigan, pinagkatiwalaan kita.
Pasensya na.
-Patawad, 'di ko napansin, at sa 'di- -Sa 'di rin pagdama?
Hindi, 'di ganoon. Ako--
Hindi ko alam kung anong naramdaman ko. Marami lang akong iniisip.
Pero sorry talaga na ganoon ang naging trato ko sa'yo.
Oo,
naiintindihan kita, Stefan.
Kung nararamdaman mo lang din kahit kaunti kung ano ang nararamdaman ko,
hindi mo magagawang umalis.
Hindi iyon rason para kamuhian kita, pati sa pagluluksa mo sa kapatid mo.
'Di kita kinamumuhian dahil isa kang malaking kupal
sa planetang ito.
At pinapatawad kita.
Pero kinamumuhian mo pa rin ako.
Oo.
Oo, kinamumuhian kita.
Kung hindi ko ramdam ito sa pagsira mo sa pagkakaibigan natin,
sarili ko ang kamumuhian ko.
At hindi naman yata tama iyon.
May natatandaan ako roon.
Parang
kaunti lang,
pero mayroon ngang mga bituin tapos umulan din.
Noong naging bampira ko, nagkaroon din ako ng pagkasabik.
Dahil nagkaroon ng posibilidad na makasama kita habambuhay.
Pero sa kabilang banda, nakaramdam din ako ng panlulumo
dahil naisip ko rin na hindi ka na makakapamuhay ng gaya ng gusto mo.
Nagsimulang umulan.
At ano ang kasunod na nangyari, Damon?
Noong nawala ako, nabalik mo rin naman ang dating buhay mo.
Nagpapatuloy ka. Masaya ka.
Oo, siguro magiging masaya ka kapag sinubukan pa natin ulit,
pero ang totoo,
mas maayos ang buhay mo kung wala ako.
Anong ibig mong sabihin?
Namatay ako.
Nagsimula ka ulit.
Gusto kong maging normal ang buhay mo.
Maging masaya ka.
Mahal kita, Elena.
Sapat na 'yon para pakawalan kita.
Nagsimulang umulan.
At pagkatapos, ano?
Lumamig na at naging maputik.
Nahirapan ka yata, kaya pumunta na tayo sa kotse
at umuwi na rin.
Sige.
Pag-iisipan ko ulit itong pantanggal ng kirot.
Magbibihis lang ako at pagkatapos, bibili ng pizza.
Sige.
Ito ba? Naaksidente ako noong bata ako. Naapektuhan ang pali ko.
Aksidente sa kotse?
Hindi naman parang aksidente talaga, 'yong kapatid ko inatake ako ng kutsilyo.
-Sabi ko nga, magulong pamilya. -Oo.
Panira yata ako, ano?
Hindi.
Sabihin na lang natin na pareho tayong
may magulo at malungkot na nakaraan.
Bagay nga yata tayo.
-Hi. -Uy. Kinakausap mo pa rin ako.
Pasensya kung bigla na lang akong umalis.
-Ano ito? -Nakita ko ang mga papel ni Lady Whitmore.
Inuwi na pala nila kahit hindi pa naooperahan.
Dahil wala na rin naman ang sugat. Baka kusang gumaling na rin.
At noong nakilala ko 'yong patay mong nobyo ngayon.
Hindi ko na maintindihan.
Ang malinaw lang ngayon ay hindi ka lang sinungaling, marami ka ring sikreto.
Kaya sabihin mo na sa akin ang totoo o aalamin ko mismo.
Para sa'yo at para sa akin.
Tagay, Horatio Fell.
Tara na. Alis na tayo.
Huwag muna, sandali lang. Hintayin na lang natin.
Titigil din ang ulan.
Ipangako mong panghabambuhay na ito.
Pangako.
Para sa pag-asa.
Bonnie?
Buhay ka pa.
Isinalin sa Tagalog ni: Sherilyn Vivar ang natin.