Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Masz mnie zmusić do zapomnienia, że go kochałam.
Kto to Damon Salvatore?
Był potworem.
Gdzie do cholery jesteśmy?
1994.
Nigdy się nie wydostaniemy.
Jest tu ktoś jeszcze.
By wrócić do domu, wykorzystamy moc zaćmienia za pomocą mistycznego reliktu.
Nazywa się to ascendent.
Zapomnieliście o kimś?
Wróciłem.
Wiem, czym jest Alaric. Wiem, czym jesteś.
Jesteś czarownicą.
Czekaj. Jesteś z Mystic Falls?
Urodzony i wychowany.
Z jednej z rodzin założycieli.
Stefan mógł mi powiedzieć, że w mieście jest łowca.
- Chcę odzyskać moje wspomnienia. - Czekaj. Co?
Chcę, żeby Alaric mnie uwolnił.
Alaric!
Nie powinienem żyć.
Alaric nie jest już wampirem, Eleno.
Jest człowiekiem.
Jest dziewczyna, z którą musisz się spotkać.
Dobra. Ja zacznę.
Wiem, że Alaric wymazał ci z pamięci nasz związek,
ale błagam, powiedz, że te wspomnienia wrócą.
Choćby część, bo tylko myśl o tej chwili
dodawała mi sił przez ostatnie miesiące.
Nie wiem, co powiedzieć.
To proste. Powiedz, że tęskniłaś za mną
tak bardzo, jak ja za tobą.
Pamiętam... ból.
Pamiętam te wszystkie straszne rzeczy,
które robiłeś bliskim mi ludziom.
Ale nie pamiętam niczego dobrego, co nas łączyło.
Myślałam, że to się zmieni,
gdy cię zobaczę, ale...
Może potrzebujesz czasu.
Damon, wiem, że cię kochałam.
Tak.
I wiem, że najwidoczniej wybaczyłam ci
potworności, które zrobiłeś.
Tak.
Ale po prostu tego nie pamiętam.
Przykro mi. Ja...
Ja po prostu...
Już tego nie czuję.
Przykro mi.
Tak.
Ja...
Tak.
Damon, naprawdę mi przykro.
Wydaje mi się, że nie powinieneś się tym bawić.
Działa dalej. Ostatnio mamy farta.
Krzywdy, jakie wyrządziłem najbliższym Eleny.
Pomyślmy. Zrobiłem z Caroline mój własny worek krwi.
Zamieniłem siostrę Matta w wampira.
Klika razy groziłem, że zabiję Bon-Bon.
Więcej niż kilka.
Jesteś subiektywny. Czasami żartowałem.
Zabiłeś przyjaciółkę Stefana na przyjęciu urodzinowym.
Smutny zbieg okoliczności.
Skręciłeś kark Jeremy'emu, po słowach Eleny, że cię nie pokocha.
Skupmy się na tych uroczych, bohaterskich rzeczach,
wymazane z pamięci mojej dziewczyny.
Gdybym mógł to cofnąć, zrobiłbym to.
Wiem.
Posłuchaj. Mimo tego, że moja długa lista
podłych czynów obejmuje zabicie ciebie,
cieszę się, że żyjesz.
Dzięki, stary.
Tak.
Chociaż gdybyś umarł jako wampir, zamiast znów stać się człowiekiem,
prysnąłby twój urok i Elena znów byłaby moja.
Jakże miło. Doceniam.
A teraz już na zawsze pozostały jej o mnie tylko złe wspomnienia.
Jeśli mnie zabijesz, tym razem umrę na dobre. Pamiętaj.
Dzień dobry.
Nie wiem, czy to dobry moment.
Małe ostrzeżenie.
Będziesz w centrum zainteresowania
wampirów, które chcą znów stać się ludźmi,
jeśli uda ci się powtórzyć sztuczkę,
której dokonałaś na Ricu wczoraj w nocy.
Cóż, małe ostrzeżenie:
na uratowanie Rica złożyły się dająca się zamknąć rana,
udzielona w porę pomoc i strach przed utratą
najbardziej interesującego faceta, jakiego znam.
Tego nie da się powtórzyć, więc nikomu o tym nie powiesz.
- Apodyktyczna. - Aha.
Lubię ją.
Masz garnitur i czystą parę skarpetek?
Chyba tak.
To dobrze. Wypisuję cię.
Szpitalny bal charytatywny.
Kazałam stażystom iść, więc potrzebuję pary.
Wypełnię dokumenty.
Witaj ponownie.
Wczoraj narobiłeś niezłego bałaganu na granicy.
Uciekłeś po wypadku.
Całe szczęście, że Matt był w okolicy i podwiózł cię do domu.
Ty mnie tu przywiozłeś?
Bo ścigałeś moich przyjaciół.
Twoich przyjaciół, którzy zabijają ludzi.
Dalej, Enzo. Pytaj o to, co chcesz wiedzieć.
Miejmy to już za sobą.
Stefan żarliwie opowiedział się
za skręceniem ci karku.
Z kolei zupełnie niespodziewanie
ja zagłosowałem za tym, by najpierw
wydobyć informacje. Potem cię zabić.
Nie bądź taki. Możesz odstawić go od werbeny,
o wszystkim zapomni
i wyjedzie z Mystic Falls.
Chyba nie sądzisz, że ściga wampiry w pojedynkę, co?
Gdy Tripp mnie torturował, żeby zdobyć imiona twoich przyjaciół,
byłem świadkiem kilku pilnych telefonów
i wizyt od tajemniczych pomocników,
z których wielu miało mundury
całkiem podobne do tego, w którym ty paradujesz.
Skoro już go tu mamy, chcę się dowiedzieć, co zamierzają.
Robią to samo, co robili, gdy byli ze mną.
Śledzą takie wampiry, jak twoja przyjaciółka, Caroline Forbes.
Dwie godziny. Zdobądź imiona, sprawdź, co wiedzą.
Potem nie będzie potrzebny.
Pozbądź się go.
Niczego nie poczułaś?
Czułam się przestraszona i winna.
Miał niezwykle błękitne, piękne oczy,
ale... nie.
Nie pamiętam, bym go kochała.
Więc nie pamiętasz. No trudno.
To jest twoja rada?
Elena, spójrz na swoje obecne życie.
Dobrze ci idzie w szkole,
podążasz za marzeniami,
poznałaś Liama, który też ma ładne oczy.
Na dodatek nie zabił twojego brata.
Racja.
Ja skończyłam ze Stefanem.
Może mała przerwa od braci Salvatore
jest pisana nam obu.
Nadchodzi książę z bajki.
- Muszę lecieć. Widzimy się później. - Pa.
Zgadnij, kto był dziś w szpitalu
na artroskopii barku.
Tobie też cześć.
Lady Whitmore, dziewczyna z ogniska.
Którą cudem uratowałaś przed śmiercią,
choć nie mam pojęcia jak.
Była na stypendium tenisowym,
zanim zwichnęła bark. Teraz co pół roku
musi się poddawać oczyszczaniu chrząstki stawowej.
Ciągle masz obsesję na jej punkcie.
Ale teraz będzie najlepsze.
Nie pamięta, że miała wypadek na polu kukurydzianym.
Musiała być nieźle pijana.
Sprawdzę wyniki jej badań.
Zobaczę, może jest kosmitką albo jakimś super żołnierzem.
Od kiedy wolontariusze mają dostęp do badań pacjentów?
Nie mają, ale jeśli mnie wsypiesz,
nie zabiorę cię dziś na bal charytatywny.
Tak? Musimy tam pójść.
Jo mówi, że to obowiązkowe.
Ale możemy zrobić z tego randkę.
Ktoś się obudził.
Jak się czujesz?
Jakbym dostała od ciebie strzałą.
Tak czy inaczej, nie wiem,
jak udało ci się rozbić ascendent na milion kawałków.
Musimy go złożyć przed zaćmieniem o 12.28.
Pomożesz?
Wiem, że lubisz układanki.
Nie chcę pomóc.
Jesteś psychopatą.
To twoje więzienie.
Nie wypuszczę cię.
I tak mnie zabijesz, gdy stąd wyjdziemy.
Jesteś w szoku.
Być może twoja pamięć nieco szwankuje
i wydaje ci się, że twoja magia cię ochroni.
Wystarczy jednak, że chwycę cię za rękę,
a twoja magia będzie moja.
Co to było? Co?
Rzucisz zaklęcie i wydostaniesz nas stąd?
To dziwne.
- Co jest dziwne? - Nie twoja sprawa.
Koniec przyjaźni
oznacza, że nie możesz stawać
w moich drzwiach bez zapowiedzi. Pa.
Hej, Caroline.
Nie jesteś bezpieczna.
Ludzie Trippa ci grożą.
I co z tego? Przyszedłeś mnie ochronić?
Słuchaj, nie potrzebuję twojej ochrony
i, co ważniejsze, nie chcę jej.
Hej, mamo. Mogę oddzwonić?
Właśnie próbuję pozbyć się kawałka gumy z buta.
W zasadzie kochanie to pilne.
Wiesz, gdzie może być Tripp Cooke?
Tripp? Nie mam pojęcia. Czemu pytasz?
Bo jego ludzie właśnie zajechali mi drogę
i zabiją mnie, jeśli go nie odzyskają.
Odbierz telefon, Enzo!
Nie zadzwoniłam dziś do niej, wiesz?
W każdą sobotę rano dzwonię do mamy.
Ale dzisiaj pomyślałam: "Chrzanię to.
Chcę się wyspać, zadzwonię do niej jutro".
Nie martw się. Już prawie jesteśmy.
Prawie?
Mają dwie godziny, a potem mogą go zabić.
Pamiętasz, ile czasu minęło od tej pory?
Kto w ogóle zaczyna odliczanie,
nie ustawiając wcześniej zegarka?
Powiedz mi, że Tripp nadal żyje.
Tripp nadal żyje.
Jest zadziwiająco odporny na tortury i żyje.
Dlaczego tak długo nie odbierałeś?
Miałem ręce we krwi i ekran dotykowy nie chciał działać.
Nie zabijaj go, zgoda? Jego ludzie dopadli moją mamę,
więc trzymaj ręce z dala od niego, żebym mogła ją odzyskać, dobrze?
Enzo, proszę.
Chciałem uczynić świat lepszym, pozbywając się go.
Nauczyć dzieciaki takie jak ty, jak być silnym i się obronić.
Ale spójrz na siebie.
Jesteś po złej stronie.
Nie jestem po złej stronie.
Moja strona jest po prostu bardzo skomplikowana.
Z ostatniej chwili: pomocnicy Trippa porwali panią szeryf Mystic Falls.
- Co? - To plan awaryjny na wypadek,
gdyby coś mi się stało.
To twoje bycie po dobrej stronie?
Możesz umówić się przy granicy na drodze Old Miller.
Tam możecie dokonać wymiany.
Będą bezpieczni za granicą.
Wyślij Matta.
Ufają mu.
CENTRUM MEDYCZNE MYSTIC FALLS
Antybiotyki.
Środki przeciwbólowe.
Godzina i 43 minuty.
Dam radę.
BAR CZASZKA
Serio?
Nie wiesz, jak się napełnia kieliszki do szampana?
Nie podawałem się za profesjonalistę.
Po pierwsze,
wszystkie muszą być napełnione równo i bez rozlewania po bokach.
Dziękuję.
Za to, że cię nie zwolniłam?
Przecież nawet ci nie płacę.
Za to, że pozwoliłaś mi się odwdzięczyć.
Zabiłam kogoś, żeby twoja klątwa nie została aktywowana.
A myślisz, że się odwdzięczysz, pomagając mi przez jedną noc za barem?
Wolałbym zakuć się w kajdany w piwnicy
i co miesiąc się przemieniać, niż nosić ten denny krawat.
Który nie leży prosto.
Powinieneś być dumny ze swojego wyglądu.
Jesteś gościem honorowym?
Nagroda za wynalezienie kleszczy używanych na polu walki.
Whitmore przypomina o tym, gdy zbierają pieniądze.
Więc w zasadzie jesteś geniuszem.
Albo ma przewagę jako wiedźma.
Czyżby to miała być tajemnica?
Nie uprawiam magii, więc nie mam przewagi.
To wynik ciężkiej pracy.
Kto go zaprosił?
W sumie to sam się zaprosił,
głównie po to, żeby śledzić Elenę.
Och, nie bądź cyniczny.
Jestem tu, by spędzić trochę czasu
z moim niegdyś martwym, a teraz uczłowieczonym przyjacielem.
Kto to?
Liam Davis,
prymus z pierwszego roku, chodzi na zajęcia z wyższymi rocznikami,
nie wspominając, że jest z lekarskiej rodziny.
Z wyglądu też całkiem niezły.
Chyba przyszedł z Eleną.
Powiedziałem, że cię lubię?
Zmieniłem zdanie.
Wiesz, że wyniki i tak są sfałszowane?
To kolejna z twoich teorii spiskowych?
Super żołnierze przejmują kontrolę i fałszują zbiórki charytatywne?
Gdy tak to ująć, wychodzę na frajera.
Jak wygram wycieczkę na Fidżi, pojadę sama.
Dobra. Możesz jechać ze mną.
Możesz przynieść nam drinka?
Jasne.
Wybacz. Nie wiedziałam, że tu jesteś.
Wino czy piwo?
Nieważne, sam coś wybierz.
Hej. Damon Salvatore, były chłopak Eleny.
Miło cię poznać...
Liam.
Zaczekaj. Damon?
Damon.
To ten były, który umarł?
Racja. Ja...
Tak powiedziałam.
Ale najwidoczniej to nie jest prawdą.
To taka metafora. Chodziło raczej o śmierć emocjonalną.
To było przykre rozstanie.
Ale mamy to już za sobą, prawda?
Teraz się przyjaźnimy.
Racja.
- Tak. - Tak.
Zatem były spotyka obecnego.
Jak bardzo zdenerwowany jesteś?
Czuję się zagrożony, ale dam sobie z tobą radę.
Pewny siebie. Seksowny.
- Damon. - Przepraszam. O co chodzi?
Skup się. Idź do baru i przynieś jej chardonnay.
Nie znoszę chardonnay.
Wiem.
Co ty wyprawiasz?
Wytłumaczę na parkiecie.
Zatańczysz?
Witaj, śliczna.
Co mu zrobiłeś?
Och, nic mu nie jest.
Stracił tylko trochę krwi.
Może mieć problemy z niedoborem żelaza.
Daj już spokój. W grę wchodzi życie jej matki.
Zaczekaj. Żeby było jasne.
Byś ją szanował, musiała jedynie
zacząć cię ignorować.
- Tak to działa? - Zamknij się, Enzo.
Naprawdę potrzebował trzech łańcuchów? Kim on jest? Hulkiem?
To nie ja go skułem.
Pozwoliłeś, by zrobił to twój przydupas Enzo,
bo co może pójść źle, gdy kumplujesz się z wrogiem?
Och. Świetnie.
Oczywiście, to dlatego cię nienawidzi.
Doprowadziłeś ją do takiego stanu w Savannah.
I dlatego powiedziała ci, żebyś ruszył dalej.
Nienawidzi cię, ponieważ wcale nie czuje do ciebie nienawiści.
Wybacz. Ciągle jeszcze mówisz?
Coś do ciebie czuje, stary.
Pozdrów mamę.
Nigdy nie wrócimy do tego, co powiedział, jasne?
Dlaczego to robisz?
Dlaczego? Bo jestem świetnym tancerzem
i szkoda by było, gdybym nie podzielił się tym talentem
ze światem.
Nie martw się. Nie widziałem tego uśmiechu.
Miss Mystic Falls.
To był nasz pierwszy taniec.
Stefan cię wystawił.
Problemy z żądzą krwi. Kto by pomyślał.
Więc ja wkroczyłem do akcji.
Próbujesz przywrócić wspomnienia.
To nie jest dobry pomysł.
Wkroczyłem do akcji, seksowny jak diabli
i oszczędziłem ci całkowitej kompromitacji.
Oczywiście martwiłaś się o Stefana,
ale była jedna taka chwila,
gdy wszyscy inni zniknęli
i byliśmy tylko my.
Damon, przyszłam tu z kimś.
Nie możesz zjawiać się bez zapowiedzi i psuć mi wieczoru.
Bez zapowiedzi? O czym ty mówisz?
Dosłownie pokonałem czas i przestrzeń, żeby być z tobą.
Wiem, ale posłuchaj.
Chcesz, żebym czuła się winna?
Uwierz mi, tak właśnie się czuję.
Czuję się strasznie i jest mi przykro,
ale nie wiem, co ci powiedzieć.
Czego chcesz?
Nie pamiętam nas.
Ja pamiętam i niezależnie od tego,
jak tęskniłem i cierpiałem,
nigdy nie wymazałbym tego, co nas łączyło.
Nawet gdybym tonął w smutku,
to wolałbym pamiętać każdą chwilę, gdy miałem cię w ramionach,
każdy twój śmiech,
każdy moment naszego szczęścia.
Wolałbym przeżywać ciągłe męki
niż wymazać wspomnienie o tobie.
Potrzebuję powietrza.
Wygląda na to, że idzie nieźle.
Tak. To moja wina.
Wymazałem jej pamięć.
Nie bierz paracetamolu z alkoholem.
To, co zrobiłeś dla Eleny, to był jej wybór.
Pamiętaj o tym.
Nie biorę paracetamolu.
Czuję się koszmarnie,
ale każdy żałosny moment bólu sprawia mi radość.
Za bezsilność i znój.
Zdrowie.
Zatem oboje byliśmy niegdyś nadprzyrodzonymi istotami.
Może założymy grupę wsparcia?
W zasadzie to zrezygnowałam z magii.
Oddałam ją na przechowanie.
To tak można?
Powiedzmy, że chciałam uciec z niezwykle dysfunkcyjnej rodziny
i ani przez moment tego nie żałowałam.
Hej. Kto cię tu zaprosił?
Pani radiolog, którą poznałem na siłowni.
Co to za historia z Tylerem?
Historia pod tytułem "nie twoja sprawa".
Liv, nie mówię, że nie możesz się dobrze bawić.
Przecież właśnie po to tu jesteśmy.
Ale gdy sabat wezwie nas do domu,
będą mieć gdzieś, czy się kochamy.
Brzmisz tak jak tata
i to nie jest komplement.
Liv.
Baw się z laską z siłowni.
Mnie zostaw w spokoju.
Tak. Dobra.
Ostatni element?
Gdzie on jest?
To niemożliwe.
Tego szukasz?
Ukradłaś ascendent. Niegrzeczna dziewczynka.
Nie zamierzałaś chyba go użyć i mnie zostawić, prawda?
Zostawiłaś ślady krwi na podjeździe.
Gdzie indziej byś się bawiła w pielęgniarkę?
Vados!
Puść mnie!
Przyszło mi do głowy, by wziąć kluczyki,
ale to by było jak zabranie sera z łapki na myszy, prawda Bonnie?
Chociaż to zabawne,
bo myszy tak naprawdę nie lubią sera.
Czy to nie wspaniałe?
Mamy jeszcze godzinę do zaćmienia.
Pora wracać do domu, Bonnie.
Chcę pamiętać.
Spóźniłaś się o dzień i brakuje ci dolara.
Chcę spróbować.
Myśl o tym, że gdzieś istnieje brakujący kawałek mojego życia
doprowadza mnie do szaleństwa, tak?
Więc muszę przynajmniej spróbować go odzyskać.
Tak.
Jak chcesz to zrobić?
Wiem, że w kwestii uroku nie da się nic zrobić,
ale może jeśli zaczniemy przypominać wszystko od końca,
to coś się wyzwoli,
a może nawet wszystkie wspomnienia powrócą?
Jasne. Powiedz mi, co mam zrobić.
Zabierz mnie, gdzie ostatnio wyznałam ci miłość.
Mam dla ciebie prezent.
Panna Przytulanka!
Myślałem, że zechcesz ją zabrać.
Dzięki.
Wiem, że masz mnie za potwora.
Rzeczywiście zamordowałem lub okaleczyłem większość mojej rodziny,
ale po długim okresie refleksji
uznałem,
że mogłem lepiej zapanować nad gniewem.
Chciałeś się stąd wydostać,
żeby, cytuję, "zadać bolesną śmierć
pozostałym członkom Sabatu Bliźniąt".
Nie to miałem na myśli.
Serio, zrobiłbym wszystko,
by odzyskać rodzinę
i najbardziej boję się tego,
że znów będę musiał nauczyć się żyć w świecie.
W pewnym sensie wywarłaś na mnie dobry wpływ.
Jesteś dobrą osobą, Bonnie.
Jesteś odważna, lojalna, cierpliwa.
Chciałbym być jak ty.
To co?
Zgoda?
Wracajmy do domu.
Już są.
Mamo?
Caroline, stój! Granica.
Krwawisz? Co wy jej zrobiliście?
Nic mi nie jest.
Zróbmy to. Puśćcie ją,
a oddamy wam jego.
- Tripp pierwszy. - Puść ją, albo cię zabiję.
Kochanie, w porządku.
Stefan, puść Trippa.
Przekroczył granicę. Puść ją.
Nic ci nie jest?
Co się ze mną dzieje?
O mój Boże.
Co mu zrobiłeś, do cholery?
To nie ja.
Enzo musiał go przemienić w wampira, nim przyjechaliśmy.
Teraz albo nigdy.
Gdybyś spróbowała mnie zostawić.
Żegnaj, roku 1994.
Co się dzieje?
Nie wiem.
Dalej. Spiesz się.
- Nie mogę. - No dalej!
Nie mogę. Straciłam magię.
O czym ty mówisz? Właśnie rzucałaś zaklęcie.
Nic tam nie ma.
Nie ma magii.
Dziwne.
Może przypadkowo gdzieś ją umieściłam.
Ach, już sobie przypominam. Umieściłam ją w bezpiecznym miejscu.
Gdzie umieściłaś swoją magię?
Mówiłeś, że chciałbyś być taki jak ja,
odważny, lojalny, cierpliwy.
Umieściłaś ją w misiu, prawda?
No dalej!
Gdzie jest ten głupi miś?
Przepadł. Wygląda na to, że utknęliśmy tu na zawsze.
Przykro mi.
Nie pamiętam, bym ty z tobą była.
DZIĘKUJEMY ZA WIZYTĘ W MYSTIC FALLS W WIRGINII
Dobra.
Co pamiętasz?
Jak wyglądają twoje wspomnienia?
Pamiętam, że musieliśmy powstrzymać Podróżników.
- Tak. - Miałeś jakiś plan,
ale nic nie powiedziałeś.
Następne co pamiętam to to, że nie żyjesz.
Podobno wjechałeś autem do restauracji,
a potem się wysadziłeś, żeby wywołać eksplozję.
Zapomniałaś o jednym małym fakcie.
Wsiadłaś do auta ze mną.
Co?
Ruszałem, gdy drzwi się otworzyły
i wskoczyłaś, mówiąc:
"Zrobimy to razem".
I nie chciałaś odpuścić.
Pomyślałem sobie wówczas,
że jesteś dla mnie ideałem, bo byłaś tak samo szalona jak ja.
Dobrze. Powiedz coś jeszcze. Coś wesołego.
W motelu w Denver jest maszyna do lodu,
z którą wiążą się historie.
Co jeszcze?
Nie zapomnę nocy po tym, jak ukończyłaś szkołę.
Ja zapomniałam, więc...
Szkoda. Dałaś wtedy jedno z najlepszych przemówień.
W bardzo żarliwy i uroczy sposób powiedziałaś mi, że mnie kochasz
i nie masz zamiaru za to przepraszać.
A moje ulubione wspomnienie,
o którym wciąż myślałem w ciągu ostatnich czterech miesięcy,
to letnia noc przed twoim wyjazdem na uczelnię.
Chciałaś mi pokazać deszcz meteorytów.
Więc pojechaliśmy na jakieś kompletne zadupie
i w chwili, gdy zauważyliśmy pierwsze spadające gwiazdy
zaczęło bardzo mocno padać.
Byłaś pewna, że się wypogodzi. Nie sposób było ci nie uwierzyć.
Wziąłem twoją rękę...
To nie działa. Przykro mi.
Może musisz się bardziej postarać.
Staram się!
Rozumiem, że było nam razem wspaniale
i że podobało mi się to,
że byłeś taki lekkomyślny.
Pewnie czułam się przy tobie wolna,
ale teraz, gdy patrzę ci w oczy, ja...
Co?
Co czujesz?
Czuję...
Jakbym patrzyła na nieznajomego.
Nie będę w stanie dać ci, czego pragniesz,
bo po prostu nic nie pamiętam.
Są rzeczy, których nie można wymazać. Wiesz o tym.
Hej.
Przykro mi.
Dokąd idziesz? Elena! Hej!
Co ty wyprawiasz?
Półtorej minuty i po tobie.
Hej.
Próbuję przełamać urok.
To jedyny sposób.
Nie.
Posłuchaj.
Oddałbym wszystko, by przywrócić twoje wspomnienia,
ale nie narażaj życia.
Nigdy bym na to nie pozwolił.
Nawet jeśli tego nie pamiętasz.
Wracajmy do domu.
To zupełnie niepotrzebne.
Uderzyłaś się w głowę.
Mogło dość do wstrząsu mózgu,
a wiem, że nie pójdziesz
do lekarza po powrocie do domu.
Możesz już iść. Poradzimy sobie.
Mogłabyś chociaż zobaczyć, ile jeszcze musimy czekać?
- Chętnie. - Dobrze.
Nadal chłodno cię traktuje.
Pomożesz mi to naprawić?
Wybacz, Stefan. Jestem jej matką.
- Nie wolno mi. - Racja.
Zaczekamy za drzwiami, tak?
- Dobrze. - Dobrze.
Proszę, nie pytaj mojej mamy o zdanie.
Słyszałaś to?
Tak. Mam ostry słuch. Wszystko słyszę.
Tylko gdy słuchasz.
Dlaczego?
Dlaczego słuchałam?
Dlaczego coś do mnie czujesz?
Wcale nie czuję.
Dobra.
Dlaczego coś do mnie czułaś?
Mieliśmy do tego nie wracać, więc...
Proszę, Caroline, porozmawiaj ze mną.
Powiedz mi, jak i dlaczego do tego doszło.
Pozwól mi zrozumieć, czemu tego nie zauważyłem.
Co to za głupie pytanie?
Dlaczego coś do ciebie czułam?
Nie wiem, Stefan. Może myślałam, że jesteś tego wart,
bo gdy obudziłam się jako wampir,
powiedziałeś, że sobie poradzę. I tak się stało.
Widząc, jak Elena kręci z twoim bratem,
nie rozumiałam, jak mogła zostawić kogoś takiego jak ty.
Bo byłeś moim najlepszym przyjacielem i ci ufałam.
Przepraszam.
Że nie widziałem tego.
- Że nie... - Czujesz tego samego?
Nie, tego nie powiedziałem.
Nie wiem, co czuję.
Miałem strasznie dużo na głowie,
ale jest mi ogromnie przykro, że tak cię potraktowałem.
No cóż...
Wiem, co czułeś, Stefan.
Bo gdybyś choć w malutkiej części
czuł do mnie to, co ja do ciebie, nie odszedłbyś.
Ale nie jestem o to zła.
Lub o to, że opłakiwałeś brata.
Ani o to, że podczas swojej żałoby
byłeś największym dupkiem na świecie.
Przyjmuję przeprosiny.
Ale mimo to
mnie nie znosisz.
Tak.
Jestem na ciebie zła.
Gdybym nie winiła ciebie za zniszczenie naszej przyjaźni,
to musiałabym być o to zła na siebie.
A myślę, że na to nie zasługuję.
CENTRUM MEDYCZNE WHITMORE
Coś sobie przypomniałam.
Tylko urywki, ale...
Na niebie były gwiazdy,
a potem zaczęło padać.
Gdy stałaś się wampirem, część mnie cieszyła się,
bo nagle pojawiła się szansa,
że będziesz w moim życiu na zawsze.
Inna część mnie była zdruzgotana,
bo zrozumiałem, że straciłaś życie, którego chciałaś.
Zaczęło padać i co było dalej, Damon?
Od kiedy zniknąłem,
wróciłaś do dawnego życia.
Kwitniesz, jesteś szczęśliwa.
Może byłabyś szczęśliwa, gdybyśmy znów spróbowali,
ale prawda jest taka, że...
Lepiej ci beze mnie.
O czym ty mówisz?
Umarłem, a ty ruszyłaś dalej.
Chcę, żebyś żyła swoim życiem.
Była szczęśliwa.
Kocham cię, Elena.
Więc pozwolę ci odejść.
Zaczęło padać
i co było potem?
Było zimno i mokro.
Wyglądałaś marnie, więc wsiedliśmy do samochodu.
Wróciliśmy do domu.
Dobra.
Chyba przemyślę kwestię środków przeciwbólowych.
Zdejmę tę sukienkę i zamówię pizzę.
Dobra.
To?
W młodości miałam wypadek. Straciłam śledzionę.
Wypadek samochodowy?
To w zasadzie to nie był wypadek.
Brat próbował mnie wypatroszyć nożem myśliwskim.
Tak jak mówiłam, bardzo dysfunkcyjna rodzina.
- Tak. - Ha!
Zepsułam nastrój, prawda?
Nie. Powiedzmy, że oboje
mamy za sobą skomplikowane, tragiczne i dysfunkcyjne historie.
Pasujemy do siebie.
Hej.
Rozmawiasz ze mną.
Przepraszam, że tak uciekłam.
Co to?
Wyniki badań Lady Whitmore.
Odesłali ją do domu, nie robiąc jej operacji barku,
bo jak się okazuje, tego urazu już nie ma.
Wszystko samoczynnie się uleczyło.
Do tego jeszcze spotkanie z twoim nieżyjącym chłopakiem?
Nic nie trzyma się kupy.
Wygląda na to, że nie tylko jesteś kłamczuchą,
ale masz też sekrety.
Powiesz mi prawdę
albo sam do niej dojdę.
Jeden dla ciebie, jeden dla mnie.
Na zdrowie, Horatio Fell.
Pora opuścić pokład.
Nie, zaczekaj.
Jeszcze sekundę.
Wypogodzi się.
Obiecaj mi, że to jest na zawsze.
Obiecuję.
Za optymizm.
Bonnie.
Wciąż żyjesz. o jest na zawsze.