Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Damon odszedł!
Alaric zniszczy wszelkie wspomnienia
o Damonie i mnie, będących razem.
Tyler i Stefan weszli w to.
Zabierz to, proszę.
Wampiry nie mogą dostać się do Mystic Falls.
Mogą czaić się na granicy.
Nie!
Caroline wymusiła na niej zapomnienie, że Elena ją zaatakowała.
To nic wielkiego.
Jesteś z Mystic Falls?
Z jednej z rodzin założycieli.
Ostatnie słowa?
- Gdzie, do cholery, jesteśmy? - 1994.
Jeśli trafiliśmy tu za pomocą magii. Magia powinna nas wydostać.
Ktoś zrobił 27 poziomo.
Nie ja.
Ja też nie.
Jest tu ktoś jeszcze.
Stefan się nie pożegnał.
Damon i Bonnie zginęli, a on odszedł.
Puść ją.
To nie jest parking, młody.
Tak? Nie przyjechałem do pracy.
Potrzebuję urlopu.
Więc wygląda na to, że ja potrzebuję nowego mechanika.
Powiedziałem, że potrzebuję wolnego.
Opóźniony jesteś?
Powiem wprost.
Zostajesz, masz pracę. Nie zostajesz, nie masz jej.
Skąd u diabła masz tyle siły?
Zatrudniłeś wampira.
Następnym razem sprawdź dokładniej.
A teraz zamknij się i nie ruszaj.
Nie masz pojęcia, od jak dawna chciałem to zrobić.
Chciałem zacząć na nowo, normalnie żyć,
mieć normalną pracę i normalnego szefa dupka.
Właśnie ty nim jesteś.
To miejsce miało być moim azylem i tak było aż do wczoraj.
Chodź ze mną.
To jest moja dziewczyna, Ivy.
Ktoś zabił ją wczoraj na moich oczach,
więc teraz muszę wrócić do domu,
miejsca, do którego nie chcę wracać...
Znaleźć go i zabić.
Więc, jak powiedziałem, potrzebuję kilku dni wolnego.
Powinieneś wziąć kilka dni wolnego.
Dzięki stary. Tak zrobię.
Teraz chcę, żebyś zabrał mój samochód
do lasu.
Zakopiesz moją dziewczynę i zapomnisz o wszystkim.
A kiedy wrócę, dasz mi podwyżkę.
Będę pracować jako wolontariuszka w szpitalu do 14.00.
Pomyślałam, że potem
możemy pojechać na imprezę przy zalewie.
Z reguły kiedy wracasz, rozpakowujesz się.
Nie zostaję.
Zeszła noc była tylko chwilową chwilą słabości.
Chwilową chwilą?
Jesteś pewna, że nie chcesz wrócić do szkoły?
To, że potrzebujesz przyjaciół nie jest słabością, Caroline,
chwilową, czy jakąkolwiek inną.
Powiedz to Stefanowi, który wyraźnie nie potrzebuje nikogo.
Daj mu trochę luzu. Stracił brata.
Wprawdzie brat ten był bezdusznym, morderczym maniakiem,
no ale mimo wszystko.
Co?
Nic. Ja... Muszę już iść.
Umówiłam się z Enzo...
Enzo?
Pojechaliście na jedną przejażdżkę
i nagle umawiacie się na śniadania?
Chyba tak.
Jak na ironię, ostatnio stał się
jedną z bardziej stabilnych osób w moim życiu.
No to zaproś go na imprezę.
- Elena. - No weź. Poprosiłam Matta,
żeby dziś po południu odpuścił sobie trening,
Tyler nie idzie na spotkanie drużyny.
Nawet Jeremy będzie.
Dawno nie byliśmy w tym gronie.
Będzie fajnie.
Nie zmuszaj mnie do podjęcia radykalnych kroków.
Bo co pięć minut będę cię bombardować selfie.
- No dobrze, pójdę na tę imprezę. - Jupi!
Ale się nie wprowadzam.
Tę rozmowę dokończymy przy drinkach.
Co Alaric jej zrobił?
Wiem tylko, że nie pamięta,
co widziała w Damonie,
a my mamy tego nie zmieniać.
Spędziłam z nią całą noc
i było dziwnie.
Jest zupełnie inną osobą.
Dlatego, że jest szczęśliwa. Nie o to chodziło?
Pewnie tak.
Słuchaj, muszę iść. Widzimy się później.
Trochę wcześnie na mycie samochodu.
Tak. Przywiozłem trochę ściółki,
żebyście mogli oczyścić ten mały park.
Okazuje się, że ta ściółka plami.
- Kto by pomyślał? - Przyjaciele urządzają dziś imprezę
i chciałbym tam zajrzeć po lunchu.
- Potrzebujesz pozwolenia? - Nie wiem...
Nie jestem twoją mamą. Idź.
I weź Jay'a. Wrobiłem go w mycie samochodu.
Rozerwie się.
Ty prowadzisz, ja piję.
Obydwaj miejcie oczy szeroko otwarte.
Ostatnio mieliśmy sporo ataków zwierząt.
- Pies pogryzł dziewczynę. - Tak, wiem, o co chodzi.
Ten prysznic ma cztery dysze.
Kto potrzebuje aż czterech dysz?
Zdziwiłabyś się.
Masz ochotę na burbon, albo burbon?
Nie znoszę burbona, ale uwielbiam ten dom.
Mogę udawać, że znalazłam tatę
i jest nim właściciel tego domu?
Uwierz mi, że tak nie jest.
Dlaczego nie? Moja mama mieszkała w Mystic Falls
przez wiele lat, zanim mnie urodziła. Z kimś musiała wpaść.
- Może ją o to zapytasz? - Tak, świetny pomysł. Pośpiesz się.
- Idziemy na cmentarz. - Jasne. Sorki.
- A swoją drogą, kto tu mieszka? - Dwóch braci.
Jeden się wyprowadził. Drugi nie żyje.
- Hej. Szybkie pytanie. - Szybka odpowiedź. Nie.
Zabawne. Dziś jest impreza.
Uda ci się zdobyć z baru beczkę albo dwie?
Możesz wpaść.
Ty, alkohol i mój brat.
Dlaczego to połączenie brzmi tak znajomo i tak strasznie?
Jak twoja tchawica, Luke?
Trzeba przyznać, że przeprosił.
Pracuję nad tym, dobra? Uważam na picie
i unikam rzeczy, które mnie wkurzają.
Przyjdź do baru po 13.00. Zobaczę, co da się zrobić.
Znów to robisz.
Co?
Zachowujesz się jak suka,
kiedy kogoś lubisz.
Łatwo to zauważyć.
Nie winię cię. Jest seksowny.
Hej, Przystojna Samochwało.
- Przystojna Samochwało? - Nie ja to wymyśliłam,
tylko inny wolontariusz.
No co? Czasami się przechwalasz.
Ale jesteś też przystojny.
Mała pociecha.
Ja jestem Liam, a ty Elena.
Widzisz, jak łatwo zapamiętać?
Samochwała.
Chciałaś tylko zniszczyć moją samoocenę,
czy masz inną sprawę?
W zasadzie to tak.
Co robisz dziś po południu?
Przyjaciele urządzają imprezę zaraz za miastem i jest tam
pewna dziewczyna, którą chciałam ci przedstawić.
- Po prostu przyjdź. - Zgoda.
Stefan?
Hej.
Co...
Oficjalnie cztery miesiące to zbyt długo, by cię nie widzieć.
Wiem. Dlatego tu jestem.
Chciałem wpaść i się przywitać.
Poradzę sobie.
Dobra.
Potrzebujemy truskawek, jajek,
mleka i świeczek.
Wiem, że trochę minęło,
ale nie mogłaś czarować, będąc kotwicą.
Więc ciekawi mnie, jaki chwilowy przejaw słabości
skłania cię do myślenia, że możesz to robić teraz.
Wiesz, kiedy to wszystko się zaczęło, twoje naleśniki były okropne,
a teraz nawet są zjadliwe.
Mleko. Nie można być wiecznym marudą.
Mamy dowód na to, że nie jesteśmy sami.
Po pierwsze...
Bez przezwisk.
To moja działka.
A za tym dowodem, za tą tajemniczo rozwiązaną
krzyżówką równie dobrze możesz stać ty.
Nie rozwiązałam jej.
Nie. Nie wiesz, że to zrobiłaś.
Tak samo, jak nie wiesz, że gadasz przez sen.
Jajka.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Że rozwiązuję krzyżówki przez sen?
Chcę powiedzieć, że ma to więcej sensu niż alternatywa.
Widzę, o co ci chodzi.
O co mi chodzi?
Nie chcesz żywić nadziei na to, że jeszcze zobaczysz Elenę,
żeby nie przeżyć rozczarowania.
Nie chcę żywić nadziei, bo jej nie ma.
Skwarki.
Nie ma ich na liście.
Nie, Damon.
Skwarki były na tej półce.
Leżały tutaj za każdym razem
przez ostatnie cztery miesiące.
Słyszysz?
Hmm.
Słyszysz to, Damon?
Tak brzmi nadzieja.
Ta praca w szpitalu, to zupełnie nowy styl, co?
Tak. Podobno ten kolor pozwala ukryć
wszystkie płyny ustrojowe, którymi mogę się oblać w ciągu dnia.
Póki co to głównie obserwacja, ale...
No nie wiem... Podoba mi się tu.
Widok chorych, którzy wracają do zdrowia, jest inspirujący.
Wydajesz się inna, szczęśliwa.
A ty? Jesteś szczęśliwy?
Caroline co nieco mi opowiedziała.
Och. O kolacji z piekła rodem.
Dokładnie tych słów użyła.
Wspomniała też coś
o nowej pracy i nowej dziewczynie.
Ivy, tak? Na imię ma Ivy?
Stefan, w porządku. Serio.
To nie jest dziwne, obiecuję.
Cieszę się, że w końcu cię widzę.
Przez ostatnie miesiące było ciężko po stracie Bonnie...
Nietaktownie jest to mówić komuś,
kto właśnie stracił brata.
Ja... Bardzo mi przykro.
Nie. Ja też pracowałem trochę nad leczeniem ran.
Tak mi się wydaje.
A tak przy okazji, miałaś ostatnio jakieś wieści od Caroline?
Nie odbiera moich telefonów,
a ja bardzo chcę przeprosić ją za moje zachowanie.
Przyjedzie dzisiaj nad zalew.
Powinieneś przyjść.
Nie jestem gotowy, żeby znowu w tym
wszystkim się zanurzyć.
Gra słowna niezamierzona.
Stefan, to też twoi przyjaciele.
Daj spokój. Wiem, że w Grillu nie możemy już przesiadywać,
ale to nie oznacza, że nie możemy
spędzać razem czasu.
No proszę.
Więc przyjdź, żeby przekonać Caroline,
że Enzo nie jest dobrym materiałem na zastępczego przyjaciela.
Enzo też tam będzie?
Tak, ale bez problemu mogę to odwołać.
- Wolę, żebyś ty przyszedł. - Nie. Nie martw się.
- No dobrze, może wpadnę. - Świetnie.
Rozumiesz zasady?
Tak. Zasada numer jeden: nie wspominać o tym, że Elena
była na zabój zakochana w Damonie, albo mnie zabijesz.
Zasada numer dwa: w ogóle nie mówić o Damonie, albo mnie zabijesz.
Tak.
- I trzecia: wziąć krem do opalania... - Nie żartuj sobie ze mnie.
Musimy pozwolić Elenie wieść swoje nowe, szczęśliwe,
ignorujące wszystkie problemy życie zombiaka tak, jak tego chce.
To zdanie zawierało dziwną mieszankę wsparcia i krytyki.
Wspieram ją. Zrobiła to, co musiała,
żeby móc przestać pożerać niewinnych ludzi na drodze,
co nie oznacza, że podoba mi się
wizja tkwienia w mojej niedoli w samotności.
No cóż, ja mogę tkwić w niej razem z tobą.
Doceniam to. Naprawdę.
Ale nie jestem Stefanem.
Zasada czwarta: nigdy więcej nie wspominaj tego dupka, albo...
Albo mnie zabijesz. Czaję.
To krew czy ciastko?
Powiedz, że ciastko.
Och. Wydaje mi się, że to...
Shirley, specjał spoza menu.
Ta knajpka jest zadziwiająco dobrze wyposażona.
Powiedz, że ją złapałeś, podjadłeś i wymazałeś jej pamięć.
Jak dwa pierwsze zrobisz dobrze, trzecie nie jest już konieczne.
- Zabiłeś ją? - Nie udawaj takiej zszokowanej.
No cóż, przykro mi, ale śmierć mnie szokuje,
i skutkuje zgłoszeniem zaginionej osoby,
- co prowadzi do... - Śledztwa?
Strasznie się boję.
Mam już trzy ostrzeżenia. Jeszcze jedno i będzie mandat.
To pewnie wadliwe okablowanie, albo coś w tym stylu.
Albo ktoś wrzucił ćwierćdolarówkę i to włączył.
Nie za bardzo wiem, o co chodzi z tą całą nadzieją.
No dobrze. Powiedzmy, że ktoś jeszcze tu jest.
Skąd wiesz, że się wydostaniemy?
No cóż, powiedziałeś, że to twoje piekło, tak?
Jeśli ktoś jeszcze tu jest, to nie jest to twoje piekło,
w takim razie, wysłała nas tu babcia,
a jeśli ona nas tu wysłała, to można się stąd wydostać.
Piekielnie logiczny węzeł sobie zawiązałaś.
Dzięki. A skoro już wiemy,
na czym opiera się nasza nadzieja, zagrajmy w grę.
Gdy się stąd wydostaniemy,
co będzie pierwszą rzeczą, jaką powiesz Elenie?
Przykro mi, że zabiłem Bonnie,
ale była najbardziej wkurzającą osobą
na świecie.
Buzia jej się nie zamykała. Gadała w kółko.
To cud, że wytrzymałem
tak długo, ale tak jest lepiej,
bo nie potrafiła już czarować i w zasadzie była bezużyteczna.
- Damon. - Co?
Dalej myślisz, że jestem bezużyteczna?
To mój samochód.
Mój samochód!
Jest zdeterminowana, ale słodka,
wieczna optymistka, nigdy nie zapomina o urodzinach.
Co jeszcze?
Nigdy nie porzuca przyjaciół.
Tak, to prawda. Jest niezwykle lojalna.
Świetnie. Podkolorujcie ją jeszcze.
Na bank sprosta tym śmiesznie wysokim oczekiwaniom.
To jeszcze jedno.
Przechodzi wszelkie oczekiwania.
- Więc jest idealna. - Całkowicie.
Mniej więcej.
A wy jak długo jesteście razem?
My? Nie. Ja... My...
Nie jesteśmy razem, ale kiedyś byliśmy...
Teraz już nie.
Dawno zerwaliście?
Bo jakoś dziwnie dobrze się dogadujecie.
To już chyba dwa lata?
Czas leci.
Ile jeszcze będziemy słuchać...
Ten dźwięk jest przeciwieństwem twojego głosu
i bardzo mi się podoba.
Jak on się tu w ogóle znalazł, Damon? Zostawiłeś go tutaj w 1994?
Nie wiem, Bonnie. To było 18 lat temu.
Wiele się wtedy działo.
Dobrze, więc przyznajesz, że to mało prawdopodobne, że go tu zostawiłeś.
Bardzo mało.
Co może dowodzić tego, że...
Ktoś go tutaj podstawił, Bonnie.
Tak. Przyznaję.
Damon...
Wiem.
Powiem Elenie, jak bardzo ją kocham,
a potem przeproszę, że cię zabiłem.
Czekaj. Widziałeś to?
Tym razem tak.
Chodźmy poznać naszego przyjaciela.
Czy ten wasz zalew różni się czymś od jeziora, czy...
Ten nasz zalew.
Dzięki, teraz czuję się jak wieśniaczka.
A ty gdzie imprezowałeś w liceum?
W czyimś domu, albo drugim domu,
zależy gdzie był większy basen.
Chyba rzeczywiście lubię się chwalić.
Teraz moja kolej na przechwałki, bo na pewno nikt
z twoich basenowych przyjaciół nie potrafi tego.
Jeremy?
- O mój Boże. - Elena.
Przepraszam, że przeszkadzam
w głębokim okazywaniu prawdziwej miłości,
ale Jeremy to mój brat,
i mieliśmy sobie właśnie uciąć miłą rodzinną pogawędkę.
Dlatego jestem szczęśliwą sierotą.
Zaprosiłeś dziewczynę, którą zaatakowałam?
Nie. Zaprosiłem dziewczynę, na którą Caroline rzuciła urok.
Niczego nie pamięta.
- Dlaczego tak zaryzykowałeś? - Bo wygląda dobrze w bikini.
Mogę już sobie pójść?
Mogę prowadzić, ale jeśli zwymiotujesz w aucie,
zabiję cię.
Ta ugryziona przez psa jest całkiem niezła,
chociaż może trochę tandetna.
Dlaczego mówisz o niej "ta ugryziona przez psa"?
Bo to śmieszne. Jaki pies
gryzie w szyję?
No nie wiem.
Widziałem sporo zajadłych psów.
Co jest, Ty?
Dostałem wiadomość od Eleny. Chce się spotkać.
Zaczekaj.
Czy myślisz, że dziewczyna
z punktowymi ranami na szyi
została pogryziona przez psa?
Skoro tak mówi, to pewnie tak było.
No to jesteś idiotą.
A ty pijanym dupkiem. Wszyscy mamy wady.
Powtórzysz to głośniej?
Jay, odsuń się.
Chyba nazwałeś mnie dupkiem.
Chcę się tylko upewnić.
Hej, Jay! Jay, to co robisz teraz,
to właśnie bycie dupkiem.
Wyluzuj. Tylko żartowałem.
Chcecie piwo?
Tak.
Wybacz.
Hej. Tu Stefan. Zostaw wiadomość.
Nieodbieranie telefonów to jego nowa specjalność.
Mówił, że chciał przeprosić.
Kłamstwo. W tym też ostatnio jest dobry.
Stefan specjalizuje się ostatnio w tak wielu rzeczach.
Widzieliście Stefana?
Nawet nie wiedziałem, że wrócił.
Powiesz nam, co właściwie tutaj robimy?
Nie pamiętacie tego miejsca?
Zakradaliśmy się tu i upijaliśmy,
podczas gdy nasi rodzice grillowali.
Fakt, że każdy z nas ma teraz mniej rodziców,
ale wciąż możemy się dobrze bawić.
Ja nie mogę.
Pracuję nad moją wybuchowością i to by mi niezbyt pomogło.
Mój kolega się upił, a rano mam trening, więc...
Nie chcę brzmieć jak alkoholik,
ale chcę się napić, więc napije się ktoś ze mną?
Zgoda!
Do dna.
Cóż... No to jesteśmy razem
i dobrze się bawimy.
Ja dobrze się bawię. Czyż zabawa nie jest przednia?
Naprawdę świetna.
Dobra. Najwidoczniej to była pomyłka.
Chciałam spędzić jedno popołudnie,
udając chociaż przez sekundę,
że nie oddalamy się od siebie.
Na tym właśnie polega problem.
Nie każdy z nas lubi udawać.
Niektórzy wolą stawić czoła problemom.
- Powinniśmy już iść. - Tak.
Co się dzieje?
Czuję się samotna.
Bonnie odeszła, Stefan odszedł.
Szok, Enzo to straszny, morderczy przyjaciel.
Ja wciąż tu jestem, Car.
Tak.
Wciąż tu jesteś.
Masz, napij się jeszcze...
Nie tym razem.
- To było za pickupem. - Nie. Przed nim.
- Jesteś pewny? - Tak, na bank.
To było tam.
To była płachta.
Widzieliśmy płachtę.
A to... To jest ustawione na czas.
Samo się włączyło.
Ale twój samochód.
Zostawiłem go tutaj w '94.
- A krzyżówka? - Ty ją rozwiązałaś, Bonnie.
Co oznacza, że jesteśmy sami w moim osobistym piekle
i żadna babcia tutaj nie pomoże.
Nigdy się stąd nie wydostaniemy.
- Daj mi swój pierścień. - Co?
Daj mi swój pierścień.
Ciągle mówisz o tym, że nie ma nadziei
i że to jest twoje piekło.
Więc jeśli jest tak źle, to może po prostu to zakończ?
Nadzieja to jedyna rzecz, która mnie trzyma przy życiu,
więc jeśli naprawdę się poddałeś i już jej nie masz,
to zakończ to,
bo w ogóle mi nie pomagasz.
Ciężki dzień, Damon?
Sorki, gdzie moje maniery. Jestem Kai.
Miło cię poznać.
Skwarka?
Jesteś pewien, że dasz radę dotrzeć do domu?
Przepraszam. Moja przyjaciółka Caroline ma jakiś kryzys.
Ostatnie miesiące były dla niej ciężkie.
Z reguły jest bardzo słodka.
W zasadzie to dobrze, że jej nie poznałem,
bo potem byłoby niezręcznie, gdybym zrobił to.
Całujesz dziewczynę, która swata cię ze swoją przyjaciółką?
Czerwona flaga.
Może, ale mam wrażenie, że to w twoim typie.
To był lód Caroline.
No cóż, będziesz martwy, więc chyba ci odpuści.
Nie chcę cię zabijać, Stefan.
Ale wygląda na to, że on chciał.
Przecież prosiłam Enzo, żeby przyniósł więcej lodu.
A powiedziałaś to takim tonem?
To chyba wiem, dlaczego tego nie zrobił.
Gratuluję. Teraz to twoje zadanie.
Przynieś lód.
Nie powinniśmy się dobrze bawić?
Dlatego przyprowadziłeś kolejną z serii
smutnych prób udawania,
że nie zależy ci na Bonnie?
Żeby się zabawić?
ENZO: MAMY PROBLEM
Dobrze. Kawaleria w drodze,
to może zawieśmy naszą małą sprzeczkę do czasu,
aż się tym zajmiemy, co ty na to?
Nie, dzięki.
Chyba sobie żartujesz. Właśnie uratowałem ci życie.
Żebyś mógł dać mi wieczną niedolę.
Nie ma sprawy. Po prostu skrócę ten czas.
Stefan.
Dobra wiadomość, Caroline. Załatwiłem łowcę wampirów.
A zła... Stefan został łowcą wampirów.
Co ty robisz?
Dlaczego jego nie zapytasz?
Co ty zrobiłeś?
To musi się skończyć.
Och, myślisz, że to wkurzające?
Spróbuj posłuchać siebie i Bonnie co chwila się kłócących.
- Więc nas śledziłeś. - Oczywiście.
Jesteście dla mnie imitacją telewizora.
Może to nie Słoneczny patrol, no ale...
- Pamiętasz Słoneczny patrol? - Nie.
Człowieku, musisz to obejrzeć.
Lubisz ratowniczki... No wiesz, takie gorące?
To był niezwykle zły dzień
w całym morzu złych dni, więc mów
kim jesteś, co tutaj robisz
i jaki ma to związek ze mną, albo rozerwę ci gardło.
Twój temperament wpakuje cię w kłopoty.
Ile to już razy odstraszył Bonnie?
Czekaj, czekaj. Wiem. 13.
Myślisz, że źle ją traktuję?
Lubię ją.
Ciebie nie za bardzo.
Okej, przepraszam. Serio.
Trochę zapomniałem już o interakcjach z ludźmi twarzą w twarz.
Odpowiadaj, teraz.
Może powinieneś się napić.
To z reguły cię uspokaja.
Dzięki.
Potem robisz się zły, a potem smutny,
a potem znowu spokojny. To dziwne koło.
Jeśli naprawdę chcesz wiedzieć, dlaczego was śledzę,
to dlatego, że chcę was zabić.
Werbena w burbonie.
Kto by się spodziewał?
Kto kupuje meble ogrodowe w sklepie spożywczym?
Chyba ktoś musi.
W przeciwnym razie nie byłoby ich tutaj.
Nie znam się zbytnio na wampirach,
ale z tego, co wiem,
kołek w serce powinien zadziałać, tak?
Zawsze grasz nieczysto, Damon.
Jak wtedy, gdy graliście w Monopol,
a ty okradłeś bank.
Niefajnie.
- Oderwę ci głowę. - Nie zrobisz tego.
Nie wiedziałem, którą butelkę weźmiesz,
więc dodałem werbeny do wszystkich.
Trzymaj się od niego z daleka.
Oto i ta bezużyteczna.
Dzięki Bogu.
Od miesięcy obserwuję, jak próbujesz czarować.
Niby co mi zrobisz? To upokarzające.
Wstyd mi za ciebie.
Uciekaj.
Już dobrze.
Tak szybko się poddajesz?
To mnie wstyd za ciebie.
Sorki, że nazwałem cię najbardziej wkurzającą osobą.
Wtedy jeszcze go nie znałem.
Zawsze było na tym wgięcie?
A co za różnica? To beczka.
Liv mi je pożyczyła.
A ty pożyczyłeś Liv swoją męskość?
Po prostu ją podnieś.
Albo lepiej nie.
Bardzo potrzebuję pustej ciężarówki.
Czy to nie twój kumpel, Jay?
Co ty u diabła zrobiłeś?
Uniknąłem kołka, który szykował na mnie i Stefana.
Kołka?
Nie wiedziałeś, że twój kumpel jest łowcą wampirów?
No to teraz wiesz.
Nie. To niemożliwe.
Ależ owszem. I wprawdzie chciałbym sobie popatrzeć,
jak przetwarzasz tę straszną nowinę,
ale muszę zakopać to ciało.
Spadaj stąd.
Stefan!
Stój, dobrze? Przepraszam.
- Nie wiedziałam o Ivy, ale... - Ale co? Co?
Oszukiwałem siebie, używałem jej jako ucieczki?
Tak, wiem, co myślisz, Caroline.
Chciałam powiedzieć,
"ale zabicie Enzo jej nie wróci".
Nie, ale wtedy przestanie przypominać mi o moim bracie.
Zabiję go i będę mógł wyjechać
i zacząć wszystko na nowo.
Dlatego zostawiłeś na moim telefonie te wszystkie wiadomości
z obietnicą przeprosin.
Dlatego odwiedziłeś Elenę i po to tylko przyszedłeś na imprezę,
żeby zabić Enzo i zacząć na nowo?
Tak.
Nie wierzę ci.
Wiem, że jakaś część ciebie tęskni za tym miejscem
i tymi ludźmi, twoimi przyjaciółmi.
Wiem, że powrót tutaj przypomina ci o tym,
jak bardzo cię potrzebujemy, jak bardzo ja cię potrzebuję,
ale jeśli się mylę, to proszę. Idź. Zacznij od nowa.
Ale, mój Boże, jeśli mam rację,
jeśli jakaś część ciebie wróciła, by zobaczyć,
jak się ma Elena, która miała koszmarne cztery miesiące,
albo Alaric, który właśnie powrócił do żywych,
albo ja...
Jeśli nawet chociaż maleńka część ciebie,
wróciła po to, by zobaczyć co u mnie...
To zostań.
Nie miałaś przypadkiem przynieść lodu?
Miałam, ale zdałam sobie sprawę, jak niemiła była ta dziewczyna.
- Jak? - No cóż, mam szacunek dla siebie.
Uświadomiłam to sobie dopiero w połowie drogi
do automatu, ale zawsze to coś.
Zaczekaj. W połowie drogi?
Czyli gdzie dokładnie?
No nie wiem. Koło drogi numer 13,
kiedy wjeżdżasz do Mystic Falls.
Sorki za ciepły alkohol.
- Widzieliście Sarah? - Nie, a co?
- Nie ma lodu. - Myślę, że przeżyjesz, Jer.
Caroline kazała jej przynieść lód. Nie zrobiła tego.
Dlaczego? Jest na werbenie?
Nie. Musiała pojechać do Mystic Falls.
- Musiała przekroczyć granicę. - Rzucenie uroku to magia.
Wymazane w ten sposób wspomnienie wraca,
więc Sarah, dziewczyna, którą zaatakowałaś, a ty zaczarowałaś...
Wie, kim jestem.
Obudziłeś się. Dobrze.
Zagramy teraz w pytania i odpowiedzi.
Niech zgadnę. Jeśli odpowiem dobrze,
dostaję skwarka.
Jeśli źle, obrywam pogrzebaczem.
Co? Nie.
One są dla mnie.
Dla ciebie tylko pogrzebacz.
- Nie musisz tego robić. - Nie?
- Jesteśmy w tej samej drużynie. - Serio?
Zawsze próbujesz zabić kumpli z zespołu?
Liczy się to, że odzyskałaś magię.
Zadziałało.
Nie sądziłaś chyba, że zabiję Damona, prawda?
W jakim świecie miałoby to sens?
Kto zabiłby 1/3 naszej populacji?
Nie jestem potworem.
Wiedziałem, że Bonnie się pokaże.
Ona zawsze wracała, wszystkie 13 razy
i wiedziałem, że dzięki właściwej motywacji
uzyska dostęp do swojej magii,
chociaż troszkę się obawiałem,
patrząc na wasze kłótnie,
że życie Damona nie będzie motywacją,
ale jednak było.
Zgaduję, że w taki sposób okazujecie sobie sympatię.
Zrobiłeś to wszystko, żebym mogła odzyskać magię?
Oczywiście.
Ponieważ to twoja magia jest kluczem do ucieczki stąd.
Może to pojedynczy incydent.
Jay mógł działać sam.
Tak. Może Jay, którego znam, od kiedy miałem 10 lat,
jakoś stał się samodzielnym łowcą wampirów.
Jaki ze mnie idiota.
Całe lato trenowałem z członkiem rodziny założycielskiej myśląc,
że martwi się tylko o to,
by nikt nie okradał starszych pań.
Właśnie w taki sposób, chciałam spędzić sobotni wieczór.
Załadujcie je.
Co do cholery stało się z waszym samochodem?
To trochę skomplikowane.
Załatwię to, stary. Widzimy się za chwilę.
Smutne mięśniaki są jak smutne klauny.
Są żałosne, ale i na swój sposób śmieszne.
Nie jestem w nastroju, Liv.
To brzmiało jak groźba.
Nie, to tylko prośba.
Ups.
Tego właśnie chcesz?
Żeby puściły mi nerwy?
Masz rację. Przepraszam.
Łatwiej mi jest,
kiedy jesteś agresywnym, niedającym się lubić dupkiem.
Dlaczego?
Bo nie muszę się martwić, że się w tobie zakocham.
Sprawdziłem każdy pokój. Sarah zniknęła i wygląda
na to, że zdemolowała to miejsce.
Och. Dobra.
Pojedziemy z Caroline
przeszukać okolice granicy.
Będę szukać w mieście.
Zadzwonię, jak cokolwiek znajdę.
Chciałam tylko zostawić tutaj moje ubrania
na czas poszukiwań, jeśli mogę.
Jasne, nie ma sprawy.
Pomyślałam też, że jeśli gdzieś tam krążą łowcy wampirów,
to mieszkanie samotnie zaraz koło ich bazy
nie jest pewnie dobrym pomysłem.
Czy to oficjalne rozpakowanie?
Bo sposób, w jaki się wprowadzasz, jest trochę zagmatwany.
Tak, to oficjalne rozpakowanie.
Przepraszam, że zezłościłam się dziś na ciebie.
Czasami mam wrażenie,
że masz sekretny sposób, by żyć dalej.
- Czy to... - Należało do Bonnie?
Tak.
No i proszę.
Odkryłaś mój sekret na ruszenie naprzód.
Czasami mi się to nie udaje.
Tęsknię za Bonnie.
Tęsknię za Mystic Falls.
Tęsknię za naszym starym życiem.
- Tęsknię za... - Stefanem?
Tak. Tęsknię za Stefanem.
Caroline...
Ty i Stefan...
Czujesz do niego coś więcej?
Tak. Myślę, że może czułam.
Cóż, powinnyśmy ruszać i znaleźć tę dziewczynę
zanim nas wyda.
ZAMKNIĘTE
Ciężka noc?
Nic, czego nie dałoby się naprawić kawałkiem ciastka.
Przydałaby się obsługa.
Moja wina. Przepraszam. Wysłałem wszystkich do domu na noc.
Nie dam ci zabić już nikogo z obsługi.
Radziłbym ci jeść bardziej dyskretnie.
Nigdy nie wiesz, kto patrzy.
Założę się, że z reguły to działa, prawda?
Zwala wampiry z nóg.
Ale ja różnię się od normalnych wampirów.
Mój organizm zwalcza werbenę, nie na długo, ale...
Wystarczy, żeby się tobą zająć.
Znalazłem to przy jednym z twoich ludzi.
Myślę, że on go zabił.
- Kim jesteś? - Stefan Salvatore.
Ty i ja mamy ze sobą coś wspólnego.
Jedna z rodzin założycielskich. Dziękuję.
W zasadzie... Jeśli nie masz nic przeciwko,
mam swój własny sposób pozbywania się ich.
Mam nadzieję, że bolesny. zbywania się ich.