Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
Bycie z tobą doprowadza mnie do szału,
ale nie bycie z tobą też.
Jesteście bez siebie nieszczęśliwi,
więc jeśli chcesz z nim być, to po prostu bądź.
Przepraszam, ale musimy sprawić,
by krew sobowtórów była bezużyteczna.
Jedno z was musi umrzeć.
Luke, zaklęcie się zaczęło.
Zaklęcie będzie rozwijać magię ducha, gdy będzie się szerzyć.
Druga strona się wali i wszyscy w niej, wraz ze mną,
odchodzą.
Nie puszczaj!
Zamierzam nękać was wszystkich,
póki nie wrócę bezpiecznie do krainy żywych.
Witaj z powrotem, Julianie.
Moja żona nie żyje, jestem w cudzym ciele,
nie mam dokąd pójść, bo moi ludzie próbują mnie zabić.
Proszę bardzo. Martwy sobowtór.
- O mój Boże. - Zatrzymałem zaklęcie.
Niech mi ktoś pomoże!
O Boże, Stefan.
Nie wiedziałam, co z nim zrobić, a nie chciałam go zostawić.
Bonnie ma plan, prawda?
Mówiła, że może ich wskrzesić.
Powiedz, że może!
Wskrzesimy go.
Ukryjmy się.
OK.
Trzymam cię.
Kiedyś uratowałam cię przed metafizyczną otchłanią,
teraz przed prawdziwą.
Jesteś mi winny piwo.
Przestań.
- Mówiłaś, że masz plan. - Miałam.
- Podróżniczka znała zaklęcie. - Straciłaś ją.
Po Drugiej Stronie pochłonęła ją otchłań.
- Znajdź inną! - Nie chodzi tylko o zaklęcie.
Markos dysponował dziesiątkami
Podróżników, gotowych poświęcić życie, by mnie obezwładnić.
Dla nas raczej tego nie zrobią.
Wiesz, kto tu potrzebuje motywacji? Ty.
Bo jeżeli Druga Strona zniknie,
- odejdą wszyscy nasi bliscy i ty. - Wiem, myślisz, że chcę umierać?
Tam jest mój brat.
Wiem!
I Alaric, i twoja babcia.
Wiem o tym.
Nie zapominajmy o pierwszej osobie na liście do uratowania.
Enzo tu jest.
Nasz cukiereczek.
Jak się czułeś, kiedy jedyna szansa na ratunek wymykała ci się z rąk?
Witaj marudo. Niech się zachowuje, mam plan.
Znalazłeś innego Podróżnika?
- Więc na co czekasz? - Już się tym zająłem.
Nadal potrzebujesz kogoś, kto rzuci zaklęcie.
Znasz jeszcze jakieś wiedźmy?
Jakieś znam.
Wyprzedziła nas staruszka.
Chcesz prowadzić?
Chcę, żebyś prowadził,
jak ktoś uciekający z miejsca morderstwa.
Nikt nas nie śledzi. Markos zniszczył magię w tym mieście.
Nie mogli przeżyć.
Ośmielę się nie zgodzić.
A pewnie gdy się odwrócę...
Używają naszych trików przeciw nam.
Kretyni.
Mała rada:
Następnym razem, uciekając z miejsca zbrodni, jedź wiejskimi drogami.
Znów chcesz się bawić?
W Zabij doppelgangera?
Nie ma sensu. Stefan nie żyje.
Pewnie mi nie wierzysz,
ale naprawdę mi przykro.
To dobrze,
bo pomożesz go wskrzesić.
Rozumiem wasz plan,
ale dwoje doppelgangerów pozwoli Markosowi znowu rzucić zaklęcie.
Bez magii wiedźm wszystkie wampiry zginą.
Nie damy im szansy ponownie rzucić zaklęcia.
Aby wskrzesić Stefana, będą musieli zginąć.
- Markos też. - Nie możemy wam pomóc.
Sabat na to nie pozwoli.
- Stefan ocalił ci życie. - Wiem, ale...
Za duże ryzyko.
Nie!
Twój brat jest po Drugiej Stronie.
Gotowa zaryzykować?
WITAJCIE W MYSTIC FALLS LUDNOŚĆ: 6 923
To dobry dzień.
Dla ciebie.
Całą noc ewakuowałam cywilów w promieniu 15 kilometrów od centrum.
Wyciek gazu.
Dziękuję za współpracę.
To powstrzyma mieszkańców tylko na jakiś czas.
Z pewnością coś wspólnie wymyślimy.
Dlaczego przesuwają znak?
Chcieliśmy zlikwidować całą magię,
ale mamy problem.
Teraz to nasz dom.
Dla uproszczenia zmieniliśmy
oficjalną granicę Mystic Falls do miejsca, w którym działa zaklęcie.
Ze wszystkich miasteczek
mogliście wybrać jakieś, w którym nie ma wampirów.
Myślisz, że się ich boję?
Może uważasz, że Damon albo twoja córka was uratują?
Oto dlaczego byłoby to niemądre.
- Tyler. - To nie Tyler,
tylko Julian, Podróżnik, który zdradził swój lud,
zabijając doppelgangera i zatrzymując zaklęcie.
Przerażająca hybryda wilkołaka i wampira.
Ale wystarczy odrobina werbeny i tojadu, aby chodził przy nodze.
Oddany i mój.
Uważasz, że zagrabienie miasteczka robi z ciebie przywódcę?
Pana na włościach?
Nie kupuję tego, wasza wysokość.
Bo jeszcze nie wszedłeś do mego królestwa.
Zaklęcie Podróżników zniszczyło magię duchów w Mystic Falls,
pozwalając im dalej korzystać z magii ziemi,
ale Tylera obedrze ze wszystkich zaklęć rzuconych przez wiedźmy.
Zniknie wilkołactwo i wampiryzm,
a bez niego nie pożyje.
Będzie tylko wilkołakiem, który skręcił kark.
Nie!
Proszę! Nie!
O Boże.
Jednego czarownika mniej na świecie.
Kolejna osoba, którą musimy wskrzesić.
Lista się wydłuża.
Co ty powiesz.
Ale skoro Liv rzuci zaklęcie, zostawienie jej brata byłoby...
- Rozsądne? - Okrutne.
Ale i tak wszystko na nic, jeżeli twój Podróżnik się nie zjawi.
Bonnie?
Tyler?
To ty?
Skąd się tu wziąłem?
Nie żyjesz. I jesteś sobą.
Caroline miała rację. Śmierć uwolniła cię od Podróżnika.
Zaraz.
Powiedziałaś, że nie żyję?
Tak, ale wskrzesimy cię.
Kolejny na liście.
Zaufaj mi.
Mam wyjście?
Zaczynamy lekcję. Punkt pierwszy: obszar niemagiczny.
Co masz?
Okrążyłem miasto, sprawdzając,
gdzie zanika mój instynkt łowcy.
Mięśnie i mózg się zmniejszały?
Jako łowca czuję potrzebę zabijania wampirów.
Spadek nienawiści do ciebie oznaczał zanikanie magii.
Cmentarz, kilka niezaludnionych obszarów.
Poza tym...
Psorze, nie wszyscy widzą mapę.
- Nie zapominaj o nas. - Miałeś jedno zadanie.
Już wysyłam zdjęcie.
- Powinnyśmy tam być. - Nie.
Odpowiadasz za wiedźmę,
bo tylko szalonooka może rzucić zaklęcie.
Punkt drugi: masakra.
Rozgrywający?
Dzięki.
Mam je od pani szeryf.
Jej historyjka trzyma się kupy.
Pod miastem biegnie gazociąg.
Wyciek mógłby być zabójczy.
Szczególnie połączony z wybuchem.
Nie wysadzimy miasta.
Powiedział jedyny, który może tam jeszcze mieszkać.
Nie wysadzimy miasta.
Musimy tylko zwabić wystarczająco wielu Podróżników.
Jak? Stąd nikogo nie zwabimy.
Pole do popisu dla twojej mamy.
Przekona ich do zebrania się w jednym miejscu.
Jednocześnie, o siódmej, dwaj mózgowcy zaaranżują wyciek gazu.
Zanim ktoś go poczuje, minie dziesięć minut.
Uciekną, i bum!
Podróżnicy w zaświatach, rzucamy zaklęcie, ściskamy bliskich.
Brzmi dobrze?
Dobrze?
Koniec zajęć.
Myślałam, że tu będzie.
Gdzie poszedłby nauczyciel historii przemieniony w wampira?
Szukasz kogoś, kogo ledwo znasz.
Lubię staczających się mężczyzn. I takie ładne ma imię.
Alaric.
Znajdziemy go.
To nazywacie jedzeniem?
Łupinki ziemniaków?
Przypomnij, dlaczego nie przyjechałeś do Portland?
Silas zaatakował mnie i uwięził w sejfie na trzy miesiące.
Uciekłeś, ale teraz jesteś tutaj.
W każdej chwili może nas pochłonąć otchłań,
więc jeśli chcesz coś powiedzieć...
- Caroline. - Co z nią?
- Nie widzisz tego? - Czego?
Nie poważacie mnie, ale nadal jestem szeryfem
i reprezentuję mieszkańców.
Podróżnicy od wieków nie mogli się zbierać.
Nie zaakceptują twoich zasad.
Będą darmowe drinki.
Próbuje zgromadzić Podróżników. Mają plan.
Powinienem z tobą iść.
Zmień się w młodszą wersję Bruce'a Willisa.
Jeżeli postawię stopę w Mystic Falls, zniknie magia, kotwica i ja.
Powiedz, jak to ma działać.
Kotwica jest jak brama,
ale tylko w jedną stronę. Po śmierci Podróżników Liv rzuci zaklęcie,
a jej magia, w połączeniu z licznymi Podróżnikami
otwierającymi bramę, pozwoli ludziom po Drugiej Stronie
przejść przeze mnie, jak Markos.
- Co się stanie z tobą? - Przestanę być kotwicą.
Ale jak wrócisz?
Dam sobie radę.
Muszę już iść, uważaj na siebie.
Więc jaki masz plan?
Mój plan to moja sprawa,
a zaklęcie - twoja i dajesz ciała.
Powinniśmy zaczynać.
Chyba się nie spóźniłem?
Patrzyłem, jak jakąś osiemdziesięcioletnią wiedźmę wsysa otchłań.
Było to dziwnie satysfakcjonujące.
- Stefan. - Niezupełnie.
Poznaj Podróżnika, który jest naszym biletem do świata żywych.
Znasz go jako starożytnego nieśmiertelnego, szukającego leku.
O Boże, Silas.
Silas.
Zabiłeś mojego ojca.
A teraz pomogę ci odzyskać przyjaciół
i sam też wrócę.
Dawne zatargi odchodzą...
w otchłań niepamięci?
- Gdzie jest Alaric? - Nie wiem.
Może odnalazł spokój.
Jeżeli tak, będę zła, że mnie wyprzedził.
Kto jak kto, ale ty powinnaś dawno odnaleźć spokój.
Może zostało mi coś do załatwienia, jak zdobycie sprawności.
Zawrzyjmy układ.
Jeżeli nas stąd nie uratują, nie pozwolimy,
żeby pochłonęła nas otchłań.
- Razem odnajdziemy spokój. - Pakt "spokojowy"?
Podoba mi się.
Idziemy. Nie chciałabym, żebyś przegapił powrót do życia
- i randkę z Caroline. - Daj spokój.
Źle. Jakbym uczył noworodka całek.
Nie mam ochoty sprowadzać na ludzkość kolejnej plagi.
Teraz jestem plagą.
Pasuje, takie biblijne.
Szczególnie, że po wyjściu mam zamiar
zabijać kogo popadnie.
Jak tam mój cień?
- Taki przystojniak, a taki smutny? - Naucz mnie tego zaklęcia.
Znalazłaś Podróżnika, który nam pomoże?
Właśnie uczy mnie zaklęcia. Przedstawiłabym was, ale...
Dzięki ci, kimkolwiek jesteś.
- Tylko pokazowym przykładem mężczyzny. - Rozkapryszona staruszka.
Już umiem.
Powiem Damonowi, że jesteśmy gotowi.
Ironiczne, że wysadzimy jedyny przybytek skłonny nas zatrudnić.
Bracia Salvatore z pewnością sypną groszem na odbudowę.
Jeżeli tu wrócą.
Nie wiemy, czy zabicie Podróżników odwróci antymagiczne zaklęcie.
Choć teraz Mystic Falls znów jest spokojnym miejscem do życia.
Żadnych wampirów ani ofiar z ludzi.
Bezpiecznie, jak kiedyś.
Ale nie zaproszę tu dziewczyny.
Odwiedzanie dziewczyny w akademiku w weekendy nie jest takie złe.
To norma.
Jesteśmy.
Mówiłem, że nie dadzą ci dojść do głosu.
Darmowe jedzenie im nie przeszkadza.
Co robisz?
Najwyraźniej wiele tu nie zdziałam
i ewakuuję się sama.
Przestrzegamy prawa.
Byłoby dla ciebie miejsce wśród nas. Napij się ze mną.
Przekonam cię, że to nadal twój dom.
Dom jest tam, gdzie może odwiedzić mnie córka. Żegnam.
Nalegam.
- Gotowi? - Operacja Masakra.
Pójdzie dobrze, jeżeli półgłówek odróżni rurę z wodą od tej z gazem.
Gotów.
Chciałem ci oszczędzić krwawych szczegółów,
ale wtedy bym cię okłamywał, a ocalenie wszechświata
nie miałoby sensu, bo byś się wkurzyła.
Więc tak,
projekt Bum wymaga, aby ktoś podpalił gaz.
OK...
Ty?
Nie, nie zgadzam się.
Następnym razem będę kłamał.
Spójrz na mnie.
Chcesz, byśmy mieli przyszłość?
Bo ja tak.
Chciałem tego, od kiedy cię zobaczyłem.
Więc nie idź na samobójczą misję.
To misja półsamobójcza,
bo wskrzeszamy zmarłych. Wrócę z nimi.
A jeśli coś pójdzie nie tak?
Już to kiedyś przerabialiśmy. To mój wybór
i musisz go uszanować.
Cios poniżej pasa.
Wrócę.
Obiecuję.
Obiecuję ci.
Wszystko gra?
Tak.
Ale Silas jest słabym mentorem.
Otchłań.
Jest gotowa. Zaczynajmy.
Pomóż mi!
Przeminąłeś.
Uda ci się.
Siódma, idziemy.
Babciu.
Gdzie jesteś?
Starszych się nie pogania.
Poruszamy się wolniej.
- Znalazłam wyjście. - Myślisz, że urodziłam się wczoraj?
Wiem, co robisz.
Nie przeżyjesz przejścia tych wszystkich ludzi.
Nawet jeżeli ci się to uda,
to nadal będziesz kotwicą, a gdy to miejsce...
- Wiem, co powiesz. - Nie wiesz.
Chciałam powiedzieć,
że to zaszczyt widzieć, na jaką silną kobietę wyrosłaś.
Gdy się zacznie, musisz przeze mnie przejść...
Nie.
Zostaję tutaj.
Nie możesz.
To miejsce znika, pochłaniając wszystkich.
Nie mogę przejść.
Nie ty jedna wiesz, co oznacza poświęcenie.
Co masz na myśli?
Że nic mi nie będzie.
Odnalazłam spokój,
bo upewniłam się, że ty też go odnajdziesz.
Nie rozumiem.
Nie zaprzątaj sobie głowy.
Dość, że o ciebie zadbałam.
Kocham cię, Bonnie.
Bądź silna.
Kocham cię.
Trzeci telefon w ciągu pięciu minut.
- Co ja tu robię? - Też się nad tym zastanawiam.
Ewakuowałaś miasto, ale zostałaś z wykładem o obowiązkach obywatelskich.
Kapitan tonie ze statkiem.
Coś knujesz.
Czujesz gaz?
Chyba jest wyciek.
SĄ TU. ZACZYNAJ.
Co robisz?
Miałam uszanować twój wybór.
- Teraz ty uszanuj mój. - To nie jest tak.
Gdy przejdziemy przez granicę, wszystko poczujesz.
Znów będziesz się topić i umierać jak człowiek.
Wiem, na co się porywam, i nie zmienię zdania.
Na co patrzysz?
Jedź.
Szybko, musimy zginąć jako wampiry.
Nie.
Szybciej.
Damon...
Wiem.
Dasz radę.
Znów się spotykamy.
Możemy tak w kółko.
Twoi przyjaciele mnie zabijają, a ja wracam przez ciebie.
Będę miał deja vu.
- Bonnie! - Elena!
Podziałało?
- Tak. - Dobrze.
- Damon? - Tu jestem.
OK.
Przejdziecie przeze mnie i ockniecie się po Drugiej Stronie.
- Musicie tu jak najszybciej wrócić. - OK.
Zapięłaś nawet pasy?
Boże!
Alaric! Co ty...?
Musisz iść.
Poczekaj, co z Damonem? Muszę go znaleźć.
Wracaj do domu do brata. Znajdę Damona.
- Nie mogę. - Już, biegnij.
- Idź. - OK.
Liz. O, nie.
Rada: gdy zdobędziesz dziewczynę,
nie wysadzaj jej w powietrze.
- Dobrze cię widzieć. - Tak.
Przeżyje.
Bonnie!
To dla niej za dużo, zaczynajmy.
Idziemy razem, nie ma jeszcze Damona.
To mnie nie obchodzi.
Liv.
Musisz przestać. W przeciwnym razie umrzesz.
Nie. Obiecałam im pomóc.
Musicie przejść.
A inni?
Nie musisz mi powtarzać.
Do zobaczenia, piękna.
- Tyler? - To ja.
Coś nie tak?
Jest inaczej.
Co masz na myśli?
Rany się nie goją.
Nie jestem już hybrydą.
Szybciej, nie mamy czasu.
Daj rękę.
- Idź! - Nie.
Musisz już iść!
Nie ma Damona.
- Idź, poczekam. - Nie pójdę bez niego.
- To miejsce znika. - Nie!
Elena! Dzięki Bogu!
Czemu to zrobiłaś?
- Nie mogę odejść bez niego. - Znajdziemy go.
Co się dzieje? Kogo nie ma? Gdzie Stefan?
Wszystko dobrze?
O Boże.
Bonnie?
O, nie.
- Stefan! - Próbowałem...
- Co się stało? - Upadła.
- Próbowałem... - Co?
Nie ma Damona.
- To niemożliwe. - Jest dobrze.
Dam radę.
Bonnie!
To cię zabija?
Dam radę.
Muszę. Przechodź.
Skończymy to.
Jeszcze nie.
Lexi, szybciej, twoja kolej!
Każde przejście zbliża cię do śmierci.
Jaka byłaby ze mnie przyjaciółka, gdybyś zmarła,
zanim Stefan odzyska brata?
Nie dostaniesz mnie.
Bonnie!
Dzięki Bogu.
Chrzanić ich.
Nie pozwolę ci za nich zginąć.
- Gdzie Elena? - Już przeszła.
- OK. - Szybciej.
No popatrz.
O Boże.
Liv!
Nie.
Bonnie, musimy ich znaleźć,
- znów rzucić zaklęcie. - Nie możemy. Mieliśmy jedną szansę.
Ale Damon tam został. Musimy...
Elena.
Jest za późno.
Nie.
Jest tutaj.
Możesz się pożegnać.
Straciłem ich.
Straciłem dwoje najbliższych mi ludzi.
Odeszli.
Lexi?
Nie przeszła.
Ani Markos. To nie zbieg okoliczności.
Chciała zakończyć sprawy.
Damon...
w końcu miał wszystko, czego pragnął.
Był szczęśliwy.
Powinien tu być.
Okłamałeś mnie.
Nawet gdybym chciał przeprosić,
to byś nie usłyszała.
Więc nie przeproszę.
Nie opuszczaj mnie.
Nie mam wyjścia.
Byłaś najlepszym, co mi się przytrafiło
przez 173 lata życia.
Umarłem, wiedząc, że kocha mnie nie byle kto,
ale właśnie ty - Elena Gilbert.
Odchodzę spełniony.
Lepiej już by nie było.
Sprawdzałem.
Kocham cię.
Proszę...
wróć do mnie.
Pa.
Wróć.
To było kłamstwo.
Nie mogłam przestać być kotwicą.
Zniknę wraz z Drugą Stroną.
Powiedziałaś, że wrócisz.
Prawda zmieniłaby ostatnie dni,
które razem spędziliśmy. Nie chciałam niczego zmieniać.
Byliśmy szczęśliwi.
Wszystko było kłamstwem?
Bonnie!
Zostań, gdzie jesteś. Przyjadę.
Umarłam dzień przed zakończeniem szkoły.
Reszta była darem
i cieszę się, że nie zmarnowałam ani minuty.
Opiekuj się Eleną.
Nie odkładaj słuchawki.
- Kocham cię. - Nie waż się.
Główny rurociąg odłączony.
Jer?
Muszę jechać do Bonnie.
Odszedł.
Bonnie!
Co się dzieje?
Bonnie!
To miejsce znika?
Tak.
Oboje wolelibyśmy być teraz z kimś innym,
ale...
Jesteś ostatnia na liście.
Myślisz, że będzie bolało?
Nie wiem... e będzie bolało?