Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
Podróżnicy wkrótce wykonają swój ruch.
Ich przywódca Markos jest tutaj.
Krew dwóch ostatnich sobowtórów może
cofnąć klątwę czarownic, która utrudnia znalezienie domu.
Możemy złamać tę klątwę.
Gdzie do diabła jestem?
Witaj z powrotem, Julianie.
Zostałeś przeniesiony do ciała hybrydy.
Coś tu jest nie tak, Bonnie.
Cokolwiek zrobili podróżnicy, komu udało się przedostać,
przeraziło czarownice.
A co z tobą? Jakieś ładne dziewczyny?
Właściwie, to była jedna. Miała na imię Maggie.
70 lat niewoli,
a ona była twarzą, której się trzymałem.
Nie wiedziałem, że to była twoja Maggie.
Nie przestaniesz dopóki nie zabijesz Damona.
To będzie słodka zemsta,
gdy Damon dowie się, że zabiłeś jego przyjaciela.
Damon myśli, że Enzo wyjechał.
Musimy to utrzymać.
Obudź się.
Tęskniłam.
Julian, to ty?
Tak.
Tak, miałem zły sen.
Co mówiłaś?
Lubię ostrzej się zabawić, ale...
Rozkaz Markosa. Założył je, gdy zasnąłeś.
Podróżujesz w ciele hybrydy,
nie chcemy kłopotów.
Buziaczki dozwolone,
- ale pod obserwacją. - Maria.
Ruszamy.
To musi poczekać.
- Dokąd jedziemy? - Do następnego obozu.
Oby ostatniego.
Markos chce rzucić zaklęcie.
- Złapie dopplegangery. - Dziś?
Gdy tylko ruszymy.
Niedługo będziemy mieć dom.
A ja szafę.
Może nawet dwie. Jedną na ciuchy, drugą na buty.
Julian?
Co się dzieje?
Otwórz oczy.
O Boże. Nie jesteś...
Pomocy!
Nie pomagasz.
Od godziny nic nie wskórałeś,
więc nie przeszkadzam.
Wiem, że straciłeś kumpla,
ale czy to na pewno dobre zastępstwo?
Widząc porażkę z zaklęciem lokalizującym,
to w niczym nie jest dobry.
Gdzie twoja siostra?
Zmęczona bliskimi spotkaniami ze śmiercią.
Potrafię znaleźć każdego na tej planecie.
Ale przy Enzie nie dostaję odczytu.
Enzo?
- Chyba poleciał na Przylądek Horn? - Zostawiłby krwawy ślad
stąd do lotniska.
- Czemu go szukasz? - No nie wiem.
Bo to pozbawiony sumienia wampir, któremu zabiłem dziewczynę?
Może wiedźma pomaga mu się ukryć.
- To możliwe? - Zaklęcie maskujące?
- Być może. - Nie chce być znaleziony.
Odpuść sobie.
Mamy problem.
Markos przemienił Sloan, kazał jej wypić krew sobowtóra,
a po rytuale była znów człowiekiem.
- Wyleczył ją? - Na śmierć.
Krew odwróciła przemianę, ale pozostawiła ją w stanie tuż sprzed.
- Jako martwą. - Zabija wampiry.
- Co to oznacza dla czarowników? - Nieważne. Mów.
Uważają, że po pozbyciu się magii, uwolnią się od jakiejś klątwy.
Według Markosa, ich osiedlenie się zawsze sprowadza katastrofę,
a po uwolnieniu się od klątwy sprowadzą się tutaj.
Będą polować na mnie i Elenę.
- I to dziś. - Cóż...
Dwa tygodnie życia mu wystarczą.
- Gdzie jest? Zabiję go. - Pojęcia nie mam.
- Przenosili się, gdy uciekłem. - Dobrze, że Luke
rzuca genialne zaklęcia lokalizujące.
Są w ciągłym ruchu. Nie da się ich namierzyć.
Prędzej znajdą Stefana i Elenę.
A co z zaklęciami maskującymi?
Dasz radę?
Tak, jeśli oba sobowtóry są w jednym miejscu.
Super. Nie mów po czesku
- i znajdź Markosa. - Niby jak?
Nosisz Podróżnika.
Poza tym wbrew rozsądkowi wierzę, że coś wymyślisz.
A my i nasza była wybierzemy się na wycieczkę.
Świetnie.
Zły pomysł.
Co miałem powiedzieć?
"Będzie niezręcznie ukrywać się
w trójkę w domku zmarłego ojca Caroline,
bo zabiłem twojego przyjaciela, a Elena ci o tym nie powiedziała".
Mogłeś mu powiedzieć.
Źle by to przyjął.
Jego śmierć czy to, że ty go zabiłeś?
I to, i to.
Dobre wieści!
Nie potrzebujemy zaproszenia.
To w sumie smutne.
- Przeszkadzam? - Nie, właśnie...
Rozpakowujemy się.
Proszę.
OK.
Gdzie Damon?
- Pomaga Luke'owi. - Pomaga mu czy mnie unika?
- Sądzisz, że nie chce z tobą przebywać? - Powiedział:
"Nie chcę cię słyszeć ani widzieć".
To dla niego za trudne.
A kto cię ostatnio przyniósł do domu?
- Naprawdę? - Tak.
- Ułożył cię do snu. - Sytuacja była wyjątkowa.
Enzo mógł mnie zabić.
Pewnie poczytał ci na dobranoc.
Zupełnie nie pomagasz.
Jesteście całkiem wyluzowani, jak na cele ataku.
Wiesz, jak jest.
Klan niedoszłych czarowników chce naszej krwi
i eliminacji nadprzyrodzonych. Bywało gorzej.
To miało być przyjemniejsze.
Przytulnie tu.
Bywałam tu z Caroline przed rozwodem jej rodziców.
Jej ojciec znał niezłe historie o duchach.
Oby duch tego palanta tu nie grasował.
- Trochę szacunku dla zmarłych. - Szanuję, że umarł.
Może być?
Miałem cię unikać.
- Tego właśnie chcesz? - Tak.
Nie.
Nie wiem.
Luke rzucił zaklęcie maskujące,
są Stefan i Caroline, będzie dobrze.
- Jeżeli trudno jest ci... - Wyrzucasz mnie?
Tak. Nie. Nie wiem.
Przepraszam, że Enzo na ciebie napadł.
Zraniłem go.
Żaden problem.
Właśnie, że duży. Prawie cię zabił.
Znajdę go, wbiję mu trochę rozsądku
do łba i każę przeprosić.
- Co? - Nic.
Tylko Stefan prosił, żebym pomogła mu przy drewnie na opał.
Zaraz wrócę.
Co?
Co zrobimy w sprawie Drugiej Strony i tego, że zginiesz razem z nią?
Cały weekend razem, a ty o detalach?
Sytuacja podobałaby mi się bardziej, gdybym miał pewność, że to powtórzymy.
Liv pracuje nad zaklęciem, które mnie ocali.
- Kolejne tajne spotkanie? - Żadnych tajemnic.
Tyler wrócił.
Powinniśmy tam pójść.
Wezmę rzeczy.
Proszę.
Opowiedz mi o tym zaklęciu, które obmyśliła Liv.
Nie powinnam kłamać.
Zasługuje na prawdę. Jest coraz gorzej.
Znikają kolejni,
a gdy to miejsce przestanie istnieć, ty odejdziesz wraz z nim.
Wiem, że muszę mu powiedzieć. Chciałam tylko spędzić kilka dni...
Jak to zrobiłaś?
Poruszyłaś tym? Nie można poruszać przedmiotami,
- będąc z Drugiej Strony. - O tym mówię.
To miejsce się rozpada. Powiedz mu szybko.
Fałszywa nadzieja chroni ciebie, nie jego.
- Okłamałam go. - Wiem.
Pomyśl, ile razy on cię okłamał.
Zasłużył sobie.
Więc moja śmierć was bawi.
Wybacz, że musisz przez to przechodzić.
Za to przepraszasz? Ciekawe priorytety.
Wiem, że robimy to dla Damona, ale nadal mi się to nie podoba.
Enzo chciał, żebym to ja miał jego krew na rękach.
Nie zamierzam czuć się winny z tego powodu.
I sądzisz, że Damon tak po prostu zostawi temat?
Już się zdarzało.
Chodźmy stąd.
A to ciekawe odkrycie.
To nie dla ciebie.
Ciszej, myślę.
- "Obszar 51"? - Przestań.
"Zabójstwo Kennedy'ego"? Co to ma być?
Psujesz grę.
- Jaką grę? - Szarady.
Temat to "Sekrety, których nie da się utrzymać w tajemnicy".
Jak chcesz odegrać "Aferę Watergate"?
- Zespół "Stelena" da radę. - Więc A: ja jestem z tobą?
Oraz B: znów mówisz zagadkami.
O czym nie wiem?
To pewnie nic takiego.
Mów.
Nie sądzisz, że Stefan i Elena są dość... no wiesz?
- Najwyraźniej nie. - Tajemniczy.
Przyłapałam ich na szeptaniu przy aucie,
a teraz od dwudziestu minut
wybierają w szopie drewno na opał.
Elena faktycznie się spłoszyła, gdy wspomniałem o Enzie.
Nie chodzi o Enza. Mówię o Stefanie i Elenie.
- Ile wypiłaś? - Przestań.
Rozstaliście się, żyjecie jak pies z kotem...
- Koktajle, świetny pomysł. - Rozpalę ogień.
Pomogę.
Igrzyska czas zacząć.
Gdy planowałam romantyczny dzień,
nie było w nim dwóch dodatkowych facetów.
Mnie też się to nie podoba.
Porcja tojadu na porcję werbeny.
To najgłupszy z waszych wszystkich pomysłów.
Tyler to wymyślił.
Powinno wytrzymać.
Zaczynajmy.
Może jestem przewrażliwiona, ale nie chcę na to patrzeć.
Idę na górę.
Nie wiemy, jak cię przywołać, gdy ten gość się pojawi.
Jakieś dziwadło ma kontrolę nad moim ciałem i życiem.
Nie wiadomo, co kombinuje, więc jeżeli nie macie lepszych pomysłów,
jedziemy z tym.
Zaczynamy.
Kim jesteś?
- Gdzie jestem? - Gdzie jest Markos?
Idź do diabła.
Skoro pytałeś - jestem Matt.
Podróżujesz w ciele mojego przyjaciela.
Maria.
Julian to twój mąż. Jak mogłaś nie zauważyć, że to nie on?
Został wywołany kilka godzin wcześniej. Nigdy gospodarz tak szybko nie wrócił.
Hybrydy też nigdy nie widziałaś. Znajdź go.
I przemień na stałe.
Pozostali, by zacząć zaśpiewy, a nie chodzić w kółko.
Znaleźć dopplegangery.
Myśleć. Rozważać.
Mózg.
Nie wiem.
- Czaszka! - Tak!
Jasne, czaszka.
Noga. Staw. Kość.
- Tak! - Czaszka i piszczele.
Łatwizna.
Pięć do zera.
Postarajcie się.
Zagrajmy w "Nigdy przenigdy".
- Jestem zbyt trzeźwa. - Będzie fajnie.
- Właśnie. - Zacznę.
Nigdy przenigdy, nie umarłam.
Wypiję za to.
- Zdrowie. - OK.
Nigdy przenigdy nie posiadł mnie zły doppleganger.
Wredne.
Nigdy przenigdy nie dałam się oszukać
mojemu dopplegangerowi, kiedy mnie udawał.
- Poniżej pasa. - Brutalne, ale prawdziwe.
Nigdy przenigdy nie pocałowałam żadnego z braci Salvatore.
Dzisiaj.
- Pijesz? - Coś sugerujesz?
Poleję. Chce ktoś?
Nigdy przenigdy nie skłamałem o Enzo.
- O co chodzi? - O nic.
- Bo nikt nie pije. - Znasz zasady.
Skłamałeś, to pijesz.
Znam zasady.
Robi się dziwnie.
Mam już w czubie, więc pójdę się położyć.
Wypiję jeszcze kolejkę.
Unikamy odpowiedzi?
Gorąca kąpiel dobra na wszystko.
Zmyje poczucie winy.
Damon!
Elena!
Wszystko w porządku. Co się stało?
- Ktoś tu był. - Kto?
Nie wiem, nie widziałam,
ale ktoś wepchnął mnie pod wodę.
Obwiniłbym ducha Billa Forbesa, ale nie jesteś w jego typie.
Dlaczego miałby nawiedzać cię duch?
Elena.
- Damon. - Co takiego?
Jest tego więcej.
Gdzie Markos?
Czemu chcesz wiedzieć?
Chce zabić moją siostrę. Muszę mu przeszkodzić.
Głupcze.
Markos zniszczył waszą jedyną broń przeciw Podróżnikom.
I nie zabijesz swojego przyjaciela.
Masz rację. Nie zabiję cię. Ale odpowiedzi uzyskam.
Gdzie Marcos?
Przestań!
Nie powiem gdzie jest, bo nie wiem.
- Wiem, gdzie jest moje ciało. - Co nam po nim?
Markos nie lubi problemów,
a ucieczka waszego kolegi to problem.
- I? - Znając Markosa,
będzie chciał pozbyć się Tylera, dając mi to ciało na zawsze.
Na zawsze.
Dlaczego ja z wami nie pojechałam?
Panują mało wakacyjne nastroje.
Czy z Drugą Stroną dzieje się źle?
- Czemu? - Coś zaatakowało Elenę.
Czy ktoś stamtąd może mieć fizyczny wpływ na naszą rzeczywistość?
Tak.
Babcia przewróciła dziś lampę.
Pod wpływem emocji mogą tu przeniknąć.
- Enzo. - Enzo nie żyje?
Tak.
Zabiłem go.
Moje zdolności dedukcji kuleją.
- Dlaczego to ukrywasz? - To skomplikowane.
Oto i komplikacja.
Enzo nie żyje. Zabiłeś go. Elena mi powiedziała.
- Też nie wiedziałeś? - Właśnie.
- Sekretem była śmierć Enza. - Tak.
Czy możemy pogadać o tym kiedy indziej?
Gdy tylko będziesz miał czas.
Druga Strona znika. Dlatego Enzo może tu mieszać.
Enzo.
Jesteś?
Za nic bym tego nie przegapił. Daj sobie spokój!
To bez sensu.
Gdyby chciał zabić Elenę, topienie na nic by się zdało.
Mądra jest. Rozumiem, czemu ją lubisz.
- Może chce nas tylko wystraszyć? - Cieplej.
Prawie zgadłaś. O co chodzi Enzo?
Podtopienie miało odwrócić uwagę.
Wymyślił, jak zabić nas wszystkich naraz.
Tęskniłem.
Szlag.
- Gdzie Luke? - Kto wie?
Lepiej znajdźmy go, zanim dopadną nas Podróżnicy.
Cisza!
Mam ich.
- Luke! - Luke! Gdzie jesteś?
Może Luke...
- Jesteś zła. - Nie jestem. Szukam Luke'a.
Miał was chronić.
Teraz zniknął, bo okłamaliście go w sprawie Enza.
Podróżnicy mogą was namierzyć i zabić nas wszystkich.
- Nie chciałam, by Damon się dowiedział. - Bo by mu odbiło
i zacząłby zabijać niewinnych? Rozumiem.
Ale ja to nie on,
więc czemu mnie też okłamałaś?
Nie chciałam wywołać niezręczniej sytuacji.
A nie było niezręczne oskarżenie cię o flirt ze Stefanem?
Owszem, było.
Skąd ten pomysł?
Sama nie wiem.
- Przeszło ci? - Tak.
To poszukajmy Luke'a.
- Musisz wiedzieć, czemu cię okłamałem. - Nie muszę.
- Proszę cię. - Bez owijania w bawełnę,
bo nie jestem w nastroju.
Jestem wkurzony, że zabiłeś Enza.
Jeszcze bardziej przez to, że mnie okłamaliście.
Na twoim miejscu postąpiłbym tak samo,
tylko że szybciej.
- Czekałeś tyle czasu... - Był twoim przyjacielem.
Owszem, był.
I właśnie dlatego powinienem był wiedzieć, że nie żyje.
Znajdźmy już tego czarownika.
Przerażający Podróżnicy oczywiście chowają ciała w przerażających jaskiniach.
Myśl w kategoriach romantyzmu. Podróżnicy i romantyczne jaskinie.
To w końcu nasz wspólny weekend.
No tak.
O Boże.
Wszyscy ci ludzie podróżują w ludziach z Mystic Falls?
Cofam, co mówiłem. Przerażające.
Co sobie myślałeś?
O czym mówisz?
Gdybym dowiedział się o śmierci Enza.
Myślałeś, że mi odbije i zacznę wyrzynać niewinnych ludzi?
Że mnie znienawidzisz.
To właśnie myślałem.
Słyszałeś?
Tak, chodź.
- Ledwo oddycha. - Dlaczego Enzo go tu porzucił?
Nie wiem.
Czujesz to?
Bierz go, idziemy.
Wredne.
- A można było tego uniknąć. - Czy to dobra pora na wymówki?
To się nie skończy. Zabiłem jego dziewczynę, ty zabiłeś jego.
Ma rację. Lubię poetycką sprawiedliwość.
Damon Salvatore z bratem giną w płomieniach.
Słyszysz mnie?
Tak czy nie?
Bo mogę cię wskrzesić.
Z Drugiej Strony wrócili Bonnie i Markos.
Przestań, to znajdę sposób.
Myślisz, że dlaczego możesz to wszystko?
Druga Strona znika.
Albo mi pomożesz, albo znikniesz razem z nią.
Twój wybór.
Zabierz Luke'a.
Tylko on ukryje ciebie i Elenę.
Stefan.
Już!
Chodź.
Nie zawiedź mnie.
- Miał wytatuowanego orła? - Tak powiedział.
To raczej gołąb.
Albo uroczy orzełek.
Dalej.
Przepraszam. Najgorsza randka pod słońcem.
Jesteśmy razem.
W jaskini z półprzytomnymi Podróżnikami, którzy zawładną miastem.
Mogło być gorzej.
Mogło.
Jeremy? Jeremy!
Może i jest Łowcą,
ale tak łatwo jest zablokować człowiekowi przewód oddechowy.
Proszę! Przestań!
Jeremy.
Dobrze się czujesz?
Mogliśmy cię zabić, gdy mieliśmy okazję.
Nie wiem, czemu tego nie zrobiliście, ale dzięki.
Powiedzmy,
że mam pokręconą rodzinkę.
Nie znają współczucia.
Jesteście inni. Chronicie się nawzajem.
A teraz potrzebujemy twojej pomocy.
- Weź swoje rzeczy i spadajmy. - Dobrze.
Enzo to kupił?
Co kupił?
Jak masz zamiar go ożywić?
Markosowi się udało, więc to możliwe.
Chyba że chcesz, by nas terroryzował przez całą wieczność.
Nieszczególnie.
Wiem, że...
To za Enza.
Temat zamknięty.
Damon.
- Jak to straciliście jego ciało? - Miał rację.
Podróżnicy je zabrali.
Znajdziemy je. Jak tylko znajdziemy ich.
Po co im ciało?
Odpowiedzcie.
Co tu robią? To nasz dom.
Nie mogą go zabrać.
Nie uda im się. Wszystkim się zajmę.
Co się dzieje?
Widzę jakieś obrazy.
- Świetne ciało. - Nie przyzwyczajaj się.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Jakbym widział jego życie.
O Boże.
Rzucają zaklęcie, by przejąć ciało Tylera.
Przerwij to.
Tyler.
Czyli nie znaleźliście mojego ciała.
Nigdy przenigdy
duch nie chciał spalić mnie żywcem.
Pij.
Auto gotowe, wynośmy się.
Przyjaźnimy się?
Rozmawiamy szczerze, ufamy sobie.
To nie jest kwestia zaufania.
Po prostu Elenie ufasz bardziej. To oczywiste.
Zabolało, że mnie pominęliście.
Mówię ci to, czego nie mówię jej.
- Na przykład? - Masz coś na policzku.
Nie chciałem, żebyś wiedziała, że go zabiłem.
- Czemu? - Widziałem,
że pomiędzy wami pojawiła się chemia.
Masz omamy.
Widzimy się za chwilę przy aucie.
- Cześć. - Wyjeżdżamy, pakuj się.
Zaraz. Chciałam sprawdzić, jak się trzymasz.
Spieszę się. Też powinnaś. Podróżnicy mogą nas znaleźć.
Więc przemilczymy temat?
O czym tu rozmawiać?
- Przepraszam, że cię okłamałam. - Nie obchodzi mnie to.
Nie rozumiem, dlaczego tak się zachowujesz?
Bo miałaś rację.
Chciałaś mnie chronić, żebym nie zaczął szaleć.
Gdybym zaczął, oznaczałoby to, że nie powinniśmy być razem.
Ale nie odbiło mi.
Mimo że bardzo chcę komuś zrobić krzywdę, i mam po temu dobre powody,
panuję nad sobą.
Dla ciebie.
- Nadal jesteś na mnie zły. - Oczywiście.
Szaleję, będąc przy tobie
i będąc z dala od ciebie.
Nic już nie rozumiem.
Za co to?
Miałem zły dzień
i potrzebowałem tego. bie.