Ang Nakaraan sa The Vampire Diaries:
Sa tingin namin kikilos na ang mga manlalakbay.
Narito na ang kanilang pinunong si Markos.
Ilang siglo na siyang patay, at mukhang pinalaya siya ng sakripisyo sa apoy.
-Mula saan? -Sa kabilang panig.
Sinakop nila ang mga bayan sa paglalagay ng mga pasahero sa taumbayan.
Ganoon din ang ginagawa nila sa Mystic Falls.
Nakapasok na tayo.
-Ibang klase ang katawang ito. -Huwag kang masanay.
Paano ka? May magagandang babae ba?
Mayroong isa. Maggie ang pangalan niya.
Nagtatrabaho siya kay Whitmore.
Nang malaman niya ang nangyayari rito, hindi niya kinaya.
Sabi niya paumanhin, at saka siya umalis.
Pasensya, pero kung buhay pa siya, hindi ba't dapat napakatanda na niya?
Pitumpung taon ng pagkabilanggo, at ang mukha niya ang pinanghahawakan ko.
Hindi ko gustong ilabas siya. Gusto ko siyang pasalamatan.
Puwede mo bang sabihin kung anong nangyayari?
Makatutulong sa mga manlalakbay ang dugo ng doppelganger. Halika.
-Dito ka lang. -Malabo iyon.
Gusto mong matagpuan si Maggie? Manatili ka rito.
-Kailangan pa rin kita. -Bilang kaibigan, tama?
Hindi kita gustong makausap, hindi kita gustong makita,
-at mas lalong ayokong maging kaibigan mo. -Sige.
Almusal, Propesor Salvatore?
O, hindi. Alam ko ang ginagawa mo.
Anong ginagawa ko?
Panggagambala.
Manatili kang nakatutok.
Ang Sikolohiya, Sosyolohiya at Antropolohiya ay may palagay na...?
Na ang siyentipikong pamamaraa'y magagamit upang maunawaan ang gawi ng tao.
Magaling, berbatim.
Ibig sabihin kailangang hirapan mo ang mga tanong.
-Salamat. -Para saan?
Sa pagtulong sa akin. Matapos umayaw na maging kaibigan ko ni Damon
at ayaw na niya akong makita kahit kailan.
Napag-uusapan ang panggagambala...
-Walang ano man. -Pasensya at nahuli ako.
-Anong hindi ko naabutan? -Si Stefan ang tutor mula sa impiyerno.
Ang sama niyan. Bawiin mo iyan.
Nagulat akong gusto niyang mag-aral.
Alam mo, kung isasaalang-ala...
-Isasaalang-alang? -Ang Kabilang Dako.
Nasisira?
-Itinatanggi niya. -Nakikita ko na.
Ako hindi. Ang Kabilang Dako ay nalulusaw.
Bilang angkla sa Kabilang Dako, nabubuhay lang ako hangga't mayroong Kabilang Dako.
Alam ko ang tungkol sa nalalapit kong kamatayan.
Wala akong magagawa. Ang tawag dito ay pagtanggap.
Ikalimang yugto ng kalungkutan. Tignan mo.
Siguradong nagtatanggi.
Sige. Tignan mo, Bonnie. Nawala ka na nang minsan.
Di natin ito uulitin. Di iyon kasama sa pagpipilian.
Di ko pa nababanggit ang tungkol kay Alaric, sa lola mo at sa mga narito.
Puwes anong gagawin natin?
Sige, kung titigil na kayo, tatanungin ko si Liv kung may mga ideya siya.
Hindi ba't mas malaki ang problema tungkol sa mga Manlalakbay dito sa Mystic Falls?
O, hindi, si Damon na ang bahala doon.
-Siya? -Sinabi ko bang Damon?
Ang sabi ko ay si George.
Sabi ni Damon ayaw na niya akong makita ulit.
Sa tingin ko pareho tayong nagtatanggi.
Kaninong panloob itong nasa ilalalim ng salas?
Hindi sa akin. Nilalabahan ko ang sarili kong damit.
Wala ito sa kaha.
O sa kabinet, o sa garahe, o sa lalagyan ng libro.
-Nawawala ang patalim ng Manlalakbay. -Sigurado kang itinago ni Tyler?
Puwes, malamang hindi.
-Imibitahan mo akong pumasok. -Naririnig ka namin.
Paumanhin at naabala ko kung ano mang ritwal ang ginagawa ninyo.
Gusto kong tanggalan ng mga Pasahero ang mga taga-Mystic Falls,
gamit ang patalim ng Manlalakbay, kaya ibigay mo na.
Mayroon tayong problema.
Tatlong salita na dahilan para ibaon ng ko ang mga susing ito sa dibdib mo.
Munting Gilbert, tulungan mong paglabanan ko ito at ipaliwanag mo, pakiusap.
-Mahahanap natin ito. -Nawala mo ito?
-Wala ito rito. -Tama. Huwag mo na akong papasukin.
-Dahil papatayin ko kayong dalawa. -Sabi ni Tyler itinago niya sa piano.
At kailan kayo huling nakabalita mula kay Tyler?
-Nasaan ako? -Hindi rito.
Maligayang pagbabalik, Julian.
Pasensya na sa mga pag-iingat.
Dahil naging pasahero ka sa katawan ng isang hybrid.
Mahirap malaman kung gaano katagal bago bumalik ang kamalayan niya.
Lumipat ulit tayo.
-Mukhang mas nakaaangat ito. -Gusto ko lang maging komportable tayo.
Kung susuwertehin, malapit nang magwakas ang panahong nagkakampo tayo.
Sloan.
Dalawang libong taon ang nakararaan,
isinumpa ng mga mangkukulam ang ating tribo,
upang bumaliktad sa atin ang kalikasan kung mamumuhay tayo bilang tao.
Namuhay tayo nang walang tahanan,
gumagala na parang mga baka.
Ayon sa propesiya ay mababasag natin ang sumpang iyon.
Ngunit para mapawalang-bisa ang sumpa,
kailangan ang kapangyarihan...
upang mapawalang-bisa ang mahika ng mangkukulam.
Ang matapat na si Sloan ay nagboluntaryong maging--
Paano ba masasabi?
Gini-pig para sa ating munting eksperimento.
Inom.
Handa ka na ba, Sloan?
Handa na ako.
At bakit ka napatawag?
'Di ko alam kung saan makakakita ng Manlalakbay, ikaw?
Alam mo mga Manlalakbay. Mga palaboy.
Wala akong nakikita. Bakit?
May dalawang tinedyer na hindi alam na dalawa at dalawa'y isang na- hijack hybrid.
Hindi kita kinaiinggitan diyan.
Anong masasabi mo? Field trip?
Siguradong mayroong tambakang hindi pa natin nalilibot.
Delikadong palabasin sila Tweedledee at Tweedle-dumber.
Ayaw nating mayroon ulit sapian ang mga Manlalakbay.
Di bale na lang.
May mga tatagpuin akong mga tao.
Ano?
Wala.
Wala lang talaga.
Retorikal na tanong lang, paano maaayos ang nagugunaw supernatural na purgatoryo.
O, magaling, nandito na siya.
Kilala mo si Enzo?
Oo, hindi ko siya gusto.
-Anong ginagawa mo rito? -Mag-tsaa kasama ang mga kaibigan?
Ang iyong nag-iisang kaibigan, si Damon, ay wala rito, at abala kami.
Pero sige, maupo ka.
Huwag kang maging bastos. Makikipag-usap lang ako.
Elena, siguro nabanggit sa'yo ni Caroline na may hinahanap akong dating kakilala.
Si Maggie.
Ang mailap mong kasintahan mula sa panahon ng Agustine.
Nagtrabaho siya doon bilang isang tagamasid.
Nagtatala sa aking mga gawi.
Hindi siya naging masyadong malapit, o hinubad ang vervain na pulseras.
Pero ilang oras kami nag-uusap at may nabuong koneksyon.
Umalis siya noong 1950.
Naisip kong nagtuturo siya sa isa sa mga magarang unibersidad na ito.
Nagsisimula ng pamilya.
Namumuhay ng buong buo. Siguradong mapahahalagahan niyo iyon.
Anong nangyayari?
Ibinigay ito sa akin kahapon noong Manlalakbay na si Sloan.
Pagtupad sa pangako.
Mula sa mga file sa Agustine na iniwan ni Dr. Wes.
Oo, isipin mo na lang nag naramdaman ko nang makita ko iyan.
Tila namatay si Maggie noong 1960.
Sa Mystic Falls.
May humatak ng ulo niya mula sa kaniyang katawan.
-Noong 1960, isa ka bang--? - Ripper? Malamang.
Hindi ako isang Ripper noon.
Paumanhin sa kaibigan mo.
Pero wala akong kinalaman doon.
Naisip kong sasabihin mo iyan.
Liv.
Kaunting paglilingkod naman dito.
Liv, anong ginagawa mo? Tigil.
Hindi ko kaya. Pasensya.
Kasalanan ko ito. Nasaan si Luke?
Pinilit ko ang mga miyembro ng koponan ng rugby na takutin ang kapatid niya,
kaya kung siya ay susuway, mamamatay ang kaniyang kapatid.
Iyan ang mabuting sundalo.
Sige, Stefan, handa ka na bang ikuwento kung anong ginawa mo sa mahal ko?
-Sabihin mo sa kaniyang ako ang gamitin. -Sa tingin ko di siya susunod sa mga utos.
Isa pa, mas matanda ako sa'yo.
-Nang limang minuto. -Ilabas mo siya. Ngayon na.
-Teka, ano'ng ginagawa niyo? -Ilabas mo siya.
Kinakabahan ako sa dami ng mangkukulam dito.
Sasabihin ko sa inyo kung kailngan niyang mamatay.
Lalong mas masakit ang tubig na may vervain kung papalag ka pa.
Taga- sailing club si Chap.
Paano mo napilit ang lahat dito?
Nagbubukas sila ng alas-8. Alas-9 kayo dumating. Gawin mo ang matematika.
Pakakawalan ko sila kung aaminin mong pinatay mo si Maggie.
Gusto ko, pero wala akong ideya kung sino siya.
Ito ang silbi nito. Natagpuan ito ng mga pulis sa katawan niya sa pinangyarihan.
"Ika-10 ng Hunyo, 1951.
Nagtatrabaho ako sa isang pre-school. Pero pakiramdam ko nawawala pa rin ako.
Matamlay.
Marso, 1953. Habang ang mga kaibigan kong babae ay nakatagpo ng pag-ibig,
hindi ako makaugnay kanino man.
Na tila isang bahagi ng kaluluwa ko ay nawawala o namatay.
Mas marami raw lalaki sa siyudad sabi ng kapatid ko. Siguro lilipat ako."
Lumipat nga siya sa lungsod noong 1958.
Nakita niya ang isang kahong ilang taong di niya nahawakan.
Mga talaarawang medikal mula sa 1950.
Puno ng mga tala tungkol sa isang espesyal na bampirang nagngangalang 12144.
Nang bumalik siya, nasunog na ang Whitmore House
at napag-alamang namatay ako sa sunog.
Mahilig ka rin sa talaarawan, hindi ba?
Kalokohan ito. Nalinis ako noong 1960.
Hindi ako umiinom mula sa tao, lalo nang hindi sila pinapatay.
Magandang ideya. Tawagan natin si Damon.
Paanong nagkalat ang mga Manlalakbay hanggang sa hinahanap mo sila?
Wala kang makita?
Iyon ang nakuha ko sa pakikipagtulungan sa Hardy Boys.
Ibig sabihin wala sa iyo ang mga talaarawan ni Stefan.
Paki-tignan ang tala sa ika-8 ng Nobyembre, 1960.
Sinunog ni Stefan ang mga talaarawan niya. Sinumpong siya. Bakit?
May inaayos lang na debate.
Di bale. Tama ako.
Kumusta ka diyan, pare? Narinig kong ayaw mo nang makita si Elena.
Paano mo iyon nalaman?
Kasama mo ba sila ngayon?
Hindi magtatagal. Sa tingin ko mamatay ang isa.
Mata sa mata.
Teka, teka, Enzo.
Ang gamit mo ay ang pamatay mong boses.
Kailangan kong magsalita ka nang mabagal, at mahinahon, at sabihin ang problema.
Ang problema, kung kailangan mong malaman,
ay si Maggie, ang kasintahan kong di ko nakatuluyan, ay di rin pala nagtagal.
Ang kapatid mong Ripper ay pumingas ng malaki mula sa ulo niya noong 1960.
-Dekada sisenta? Hindi man lang siya-- -Aalis na ako.
Walang personalan. Kailangan lang maghiganti. Naiintindihan mo.
May nag-aaral ba ng kasaysayan dito?
Biro lang.
Pinilit ko silang hindi magsalita. Di bale. Ito na lang.
1960.
Tignan natin. Ford Thunderbirds. Lincoln Continentals.
Masyadong malamig noon.
Martes, ika-8 ng Nobyembre.
Tumatakbo sa pagkapangulo si John F. Kennedy.
Gabi ng halalan.
HALALAN SA PAGKAPANGULO
Ayos ka lang. Kalimutan mong nangyari ito.
At tumakbo.
Gintong bituin para sa pagtitimpi.
Huwag kang mag-alala. Hindi ako nanghuhusga.
-Sino ka? -Maggie James.
At ikaw si Stefan Salvatore.
Isa pang bampira.
Paumanhin, kamangha-mangha ang lahat ng ito.
Heto, ilang taon ko nang tinititigan ang litratong ito ni Damon.
Mukhang nakuha mo ang pagiging guwapo.
Anong alam mo?
Dalawang taon ko nang hinahanap ang kapatid mo.
-Alam ko ang lahat tungkol sa iyo. -Bakit ka nahuhumaling s kapatid ko?
Kilala niya ang isang kaibigang namatay sa sunog. Alam mo kung nasaan siya?
Bakit hindi mo gawan ng pabor ang sarili mo at lumayo sa kapatid ko?
Isa siyang halimaw. Nagwala mga ilang taon na ang nakalipas.
Walang silbing makipag-usap sa kaniya.
Buti na lang at hindi ako makikipag-usap sa kaniya.
Gusto ko siyang patayin.
Gusto mong sabihin ko kung nasaan ang kapatid ko para mapatay mo siya?
Kasasabi mo lang na wala na siyang pag-asa. Makabubuti ito sa mundo.
Puwes, sayang at hindi ito makabubuti sa iyo.
Hindi, hindi!
-Si Maggie iyon? -Ngayon ay may pupuntahan na tayo.
Hindi ko siya pinatay. Tinakot ko lang siya upang umalis ng bayan.
-Ibang Ripper sa Mystic Falls? -Wala akong dahilan para magsinungaling.
-Katumbas ba nito ang buhay ni Bonnie? -Bonnie!
Anong mangyayari kung mamatay ka?
-Pakawalan mo ako. -Hindi ba't patay ka na?
-Alamin ba natin? -Tigil.
Tama ka.
Pinatay ko si Maggie.
Ginilitan ko ang lalamunan niya at pinugutan ng ulo.
Nakalimutan ko na ang tungkol sa kaniya hanggang sa ngayon.
Iyon ang katotohanan.
Ngayon pakawalan mo siya.
Dalhin mo siya sa itaas.
-Ayos ka lang ba? -Itigil mo na ang iyong pag-arte.
-Paumanhin? -Ginagamit ka man ni Enzo
bilang mangkukulam niya, pero kapag may pinatay siya sa kanila,
hindi magawa ng mga manlalakbay ang kailangan nila sa dugo ng doppelgänger.
At panalo ang mga mangkukulam.
Hindi ba't napakatalino mo? Dapat guro ka ng mahika.
Blondie, hindi ito ang oras para hindi sagutin ang tawag ko.
Ikaw lang ang hindi ko tiyak at hindi ko alam kung nasaan sila Elena at Stefan.
Tawagan mo man lang ang iyong ina.
Bakit ang biglang interes sa kasaysayan ng Mystic Falls?
Alam mo kapag pinatay ng kapatid mo ang kasintahan ng kaibigan mo at naiipit ka?
-Hindi. -Puwes, huwag ka nang magtanong.
-Sige, 1960. -Oo.
Mayroong pagnanakaw noong ika-19 ng Nobyembre.
Kailangang ika-8. Partikular siya tungkol sa ika-8.
Iyon ay si Maggie James.
Namatay noong ika-8 ng Nobyembre, 1960.
Hindi nalutas na pagpaslang.
Posibleng serial killer.
Tama si Stefan.
-Hindi niya siya pinatay. -Paano mo nalaman?
Dahil ako ang pumatay.
Ito ang tangin paraan para maitakas ka rito.
Gawin mo akong bampira.
Ililigtas kita. Tatakas tayong sabay.
Ayaw mo ba akong makasama?
-Higit sa lahat. -Kung gayon, handa na ako.
Nakabalik na si Dr. Whitmore. Magmadali ka.
Lumapit ka.
Kunin mo ang kamay ko.
Umalis ka na, Maggie.
Umalis at huwag nang bumalik.
At kapag umalis ka, kalimutan mo na ang tungkol sa akin.
Kalimutan mong mahal kita.
Teka.
Nahulog siguro sa iyo.
Paumanhin.
Nasaan na nga pala tayo?
Tigil. Nagawa mo na ang gusto mo.
Paumanhin, ano iyon? Hindi kita marinig.
O, paumanhin. May mas tama bang reaksyon sa pagpapahirap?
Akala ko ginagawan kita ng pabor sa pagtuturo ng mahika
-at mas makapangyarihan ka kaysa akin. -Walang personalan.
Tungkulin nating protektahan ang mga doppelgänger.
Isa kang madaling pagpasok.
Ang mga itinuturo mo sa akin, natutunan ko sa unang baitang.
Alam ba ng iyong coven na ang Kabilang Dako ay nagugunaw?
Natatakot kang hindi ka aabot sa pagtatapos?
Hindi ito tungkol sa akin. May mga kaibigan ako rito.
Ang lola ko. May magagawa siguro. Isang orasyon, ritwal, kahit ano.
Sumisigaw rin ako dati.
Para sa akin, hindi ang mga instrumento, kung hindi ang mga daliri.
Ang mga duguang daliring iyon.
Para akong isang tasa ng masa.
Puwes, nakalulungkot ito.
Kailangan ba ang mga taong ito? Kinikilabutan na ako sa mga taong ito.
Kung hindi ko alam, sasabihin kong nakakubling balak itong patakasin sila.
Paumanhin. Nakakubli ba iyon? Pakawalan mo sila.
Kaninong panig ka ba?
May mga panig na ngayon?
Nandoon ka kasama ko sa Agustine. Nakalimutan mo na ba
kung paanong kumapit sa bagay na nagpapamanhid sa sakit.
Enzo, alam ko iyon.
Ang pag-asang makikita si Maggie ang iyong pinanghahawakan,
ang tangin bagay na nagpatibay sa iyo. Pero wala na siya.
May kabanatan sa aklat ni Elena tungkol doon.
Ano kayong dalawa, study buddies?
Anong ginagawa mo?
Ang problema ay hindi ko alam na siya ang iyong Maggie.
Anong sinasabi mo?
Hindi niya sinabi ang pangalan niya nang nagkakilala kami.
Kailan iyon?
Ika-8 ng Nobyembre, 1960.
-Kumusta. - Nakuha ko ang mensahe sa bahay
na may babaeng gusto akong ibili ng inumin.
Siyempre, nagka-interes ako.
Isa sa pinakamalapit na laban sa pagkapangulo sa kasaysayan
ay nakapatong sa kamay ng mga taumbayan.
Gusto kitang makapanayam para sa sinusulat kong artikulo.
O, talaga? Anong iniisip mo? Life magasin?
Hindi. Ako ay sa Whitmore College Alumni Gazette.
-Nasaan ang aking panindi? -Whitmore.
Matagal ako doon.
Naaalala mo ang sunog noong '58.
Sa Whitmore House.
Lubos.
Lubhang mainit.
Maingay, maraming sumisigaw.
Sabi nila.
Mukhang masyadong impormal iyon para ilagay sa Gazette
gayong higit sa isang dosenang tao ang namatay.
Maramdaming mambabasa. Naiintindihan ko.
Alam mo, mayroong suwits sa utak ko,
para hindi ko maramdaman ang ayokong maramdaman...
isang klik, at wala na.
Ganoong kadali.
Isa ka talagang halimaw.
Hindi ko gusto ang mga karayom.
O, isang Agustine.
Nakakapanibagong matagpuan mo ako.
Dati ako ang humahanap sa inyo.
At maaari nang magsimula ang pagdiriwang.
Kung natamaan niya ako iniksyon ng vervain na iyon, iba sana ang nagyari.
Wala siyang laban sa akin.
At pinagmukha mong ako ang may gawa?
Si Maggie ang pag-asang pinanghawakan ni Enzo, ikaw ang akin,
at nang hindi mo napansing nawawala ako nang limang taon,
sabihin na lang nating nagtampo ako.
Pinatay mo si Maggie.
Hindi man lang ako kumindat.
Nakapatay ang suwits ko, Enzo, marami akong ginawang masama.
Pero hindi ko ginawa iyon, para gawing miserable ang buhay mo,
ginawa ko iyon dahil wala akong pakialam.
Gawin mo ang dapat mong gawin, gusto mo akong patayin
gusto mo akong kamuhian, gawin mo, pero ito'y sa pagitan natin.
Iyon ang problema, Damon.
Hindi kita gustong kamuhian.
Dahil kapag kinamuhian kita, wala nang matitira sa akin.
May isa pang pagpipilian.
Kalimutan mong mahal kita.
Para maligtas ko ang sarili ko at iwan ka...
kinailangan kong tanggalin ang aking pagkatao. Kaya pinindot ko ang suwits.
Wala akong naramdaman. Walang pagsisisi, walang pighati.
Walang sakit.
Huwag mong gagawin. Hey, Enzo!
Heto na.
Tama ka. Wala akong pakialam sa mundo.
Anong pakiramdam mo?
-Ang mga ilaw... -Bahagi ng iyong paglilipat.
Nagmula ang pagkabampira sa mahika ng mangkukulam.
At nasa propesiya...
na ang dugo ng huling dalawang doppelgänger ang magwawakas nito.
Ang huling dugo ng ating doppelgänger.
Masaya ito, ang walang paki.
Oo. Walang emosyon, paalam sangkatuhan.
Kay Maggie James, na wala na akong nararamdaman.
Umalis na tayo rito. Saan mo gustong pumunta?
-Cape Town? -Cape Horn.
Mas maganda.
Sige. Lahat kayo puwede nang umalis.
Tapos na ang palabas.
Huwag kayong mag-alala, pinilit ko kayong isiping nag-aral kayo,
bilang mga magagaling na estudyante.
Maliban sa iyo. Maiwan ka.
May gusto akong subukan.
Huwag!
Tignan mo. Hindi ko man lang kailangang magpasalamat.
-Bastardo. Tinangay niya si Elena. -Halika.
Hindi! Hey, Stefan.
Bahala ka sa kaniya, sa akin si Enzo.
Papatayin niya siya, alam mo iyon, tama?
-Kaya ko siya. -Damon!
-Ang sabi ko kaya ko siya. -Gusto ka niyang saktan sa anumang paraan.
Hindi mo siya maliligtas.
Namamatay na ang mangkukulam.
-Inom. -Bilis, Liv, ayos ka lang.
Ayos ka lang.
-Kaya mo na ito? -Oo, sige na.
Enzo, kailangang hanapin mo ako, puwede?
Bibigyan kita ng tiket papuntang Cape kung saan man. Sasamahan pa kita.
Harapin na natin, walang maghahanap sa akin.
Pero huwag mong sasaktan si Elena.
Puwede?
Iwanan mo siya, pangako, wala na akong hihilingin pang iba.
KOLEHIYO NG WHITMORE
-Kung papatayin mo ako, mamamatay ako. -Kapag pinatay kita.
Alam ko ang nararamdaman mo.
-Iyon ang punto, wala akong nararamdaman. -Naliligaw ka.
Sa tingin mo ang sagot ay ang pag-iwan sa mga ito?
Naghihintay ka lang hanggang sa bumalik ulit lahat.
Alam ko kung bakit ayaw na ni Damon sa iyo.
Hindi ka tumatahimik.
Hey.
Stefan. Nasaan ang kuya mo?
Hindi ko alam. Mukhang ako ang unang nakakita sa iyo.
Aray. Sana iyan ay may insyurans.
-Puwede mo bang tawagan ang kapatid ko? -Tapos na. Ayos lang siya.
Mukhang masisisante ka.
Siguro.
Tinanong mo ako kung may magagawa tungkol sa Kabilang Dako.
May naisip ka ba?
Magpaalam ka na sa mga kaibigan mo, Bonnie.
Ang Kabilang Dako ay tulad ng kahit anong orasyon.
Alam mo kung paano iyon.
Tulad ng anumang resipe o ekwasyon sa matematika.
Tanggalin mo ang isa, at ang buo ay guguho sa sarili nito.
Nang pinalaya ng mga Manlalakbay si Markos...
Pero laging may isa pang orasyon, lusot, isa pang sakripisyo.
Anuman.
Mahal ka ni Jeremy, Bonnie.
Kailangan niyang malamang aalis ka na.
Elena!
Ayos ka lang.
Siguro naisip mong pinatay mo na ako nang may pagkakataon ka.
Bagaman magagalit si Damon.
Panahon na para tigilan natin ang pagkunsinti sa kaniya.
Nasan na ang pansindi ko?
Pansindi ni Maggie.
Ano kaya ang iisipin niya.
Sinong nakakaalam kung ano ang kabilang buhay para sa mga tao.
Siguro wala. Mas mabuti na rin at hindi niya ito nakikita.
Sa tingin ko ikalulungkot niya ito.
Magliyab tayo nang sabay, ikaw at ako?
Siguro ikaw lang.
May nakikitang kabutihan sa iyo ang kapatid ko.
At ikaw? May bahagi ba sa iyo na iniisip na maliligtas ako?
Wala nang wala kang nararamdaman.
Hindi ka titigil hanggang hindi mo napapatay si Damon.
Mas mabuti, hindi ba iyon matamis na paghihiganti
kapag nalaman niyang pinatay mo ang kaniyang matalik na kaibigan?
Magsaya ka sa paglilinaw nito sa kapatid mo.
Enzo, kailangan kong hanapin mo ako, puwede?
Enzo Cape Horn, kung gayon
-Hey. -Hey.
-Ayos ka lang ba? -Oo, ayos lang. Ako ay--
Naguguluhan pa rin ako kung paano akong nakarating dito.
-Nandito ba si Bonnie? -Hindi siya bumalik.
Patay na si Enzo.
Ikaw ba--?
Oo.
Alam ba ni Damon?
Pinatay ko ang tanging kaibigan ng aking kapatid.
Mahirap ang buong taon para kay Damon.
Hindi ba mas madali kung umalis na lamang si Enzo...
at hindi na nabalitaan pa?
-Stefan, hindi ko alam kung--- -Makinig ka.
Iniisip ni Damon na umalis si Enzo.
At kailangan nating panatilihin iyon.
Halos kababalik lang niya. Sisirain siya nito.
Pakiusap.
Kasama siguro ng mga Manlalakbay si Tyler.
At narito lang tayo dahil sabi ni Damon lulumpuhin niya tayo kung umalis tayo.
Salamat.
-Puwede ko bang makausap si Jeremy. -Sige.
-Buti ayos ka lang, Bon. -Salamat.
-Sige. Napaka-seryoso ng mukha mo. -Talaga?
-Dahil sa nangyari kay Tyler, wala ito. -Bon, naman. Ano 'yon?
Hindi ko alam ang nangyayari sa Kabilang Dako.
Pero kung mawawala ito...
Iniisip ni Liv na may paraang maligtas ako, kaya...
Oo.
O, paumanhin. Teka, si Stefan. Kumusta?
Sino'ng kasama mo ngayon?
Si Jeremy. Bakit?
Dahil patay na si Enzo, at hindi puwedeng malaman ni Damon.
-Bonnie? -Oo, naiintindihan ko.
Damage control, tama?
Bonnie, anong nangyayari?
Wala. Mayroon lang tumatawid sa Kabilang Dako.
Siguro isang taong-lobo, o anuman.
Sige. Itago mo ang ating lihim.
Magkikita tayong muli.
Nabanggit ko ba kung gaano ako kagaling maghiganti?
Ang sandali ng katotohanan.
Isa ka pa rin bang bampira?
O totoo ang propesiya?
Ibinalik ka ba ng dugo ng doppelgänger sa pagiging tao?
Hindi na ako gumagaling.
Hindi na ako bampira.
Pagbati.
Kung matatanggal natin ang mahika sa Mystic Falls,
matatanggal natin ang sumpa sa mangkukulam na pumipigil sa ating manahan.
Sa wakas tayo ay makalalgay na sa tahimik.
Sayang at hindi mo ito mararanasan kasama namin.
Tinatanggal ng dugo ng doppelgänger ang mahika.
Sa kinasamaang palad, dahil wala ang mahikang bumubuhay sa kaniya,
bumalik si Sloan sa pagiging tao.
-Kaya ngayon, siya ay-- -Patay na.
Eksakto, Julian.
Patay na siya.
Iyon ang tadhanan ng sinomang bampira na magtatangkang manahan dito.
Halos handa na tayong magsimula.
Maliban sa...
kailangan pa natin ng marami pang dugo.
Alam ko.
Alam ko ang iniisip mo.
Nagkamali ako.
Ako ang dahilan kung bakit nasa buhay natin siya, at gusto niya tayong patayin.
At aayusin ko iyon.
Naroon siya para sa akin, gagawa ako ng paraan upang matulungan siya.
Ibabalik ko siya.
Aayusin ko ito.
May nalibanan ba ako?
Kinamusta ko si Elena, ayos lang siya.
Oo, alam ko.
Nakita ko siya sa kampus, walang malay, iniuwi ko siya.
Hindi ka nag-iwan ng sulat?
Sa tingin ko tapos na ang pagkuha ko ng puntos sa tamang asal, Stefan.
Hindi mo kasalanan ang nangyari ngayon.
Napakadakila mo, kapatid.
Pero alam nating hindi iyon totoo.
Puwes, ano pa man, oras na para hayaam si Enzong mag-isa.
Hindi puwede.
Naman, Damon.
-Hindi mo siya responsibilidad. -Ikaw lang ang puwedeng magpakabayani?
O sa tingin mo hindi ko kaya?
Sa tingin ko hindi siya karapat-daapat iligtas.
-Hindi mo alam ang sinasabi mo? -Talaga?
Oo. Alam mo ang hindi mo alam?
Noong nakakulong ako, tuwing may sasabihin akong masama tungkol sa'yo,
o sisisihin ka dahil hindi ako iniligtas, si Enzo ang nagbabalik sa akin.
-Alam kong malapit kayo-- -Ipinaalala ni Enzo sa akin
na lumaki akong may pamilya, na may pamilyang naghihintay.
Na higit sa mayroon siya.
Sabi niya naiinggit siyang mayroon akong kapatid.
Kahit na isang walang kuwentang tulad ko?
Kahit na isang walang kuwentang tulad mo.
Ipinagtanggol ka niya. Kahit hindi ka niya kilala.
Sabi niya magandang may taong naghihintay.
Mga taong namumuhay nang malaya sa impiyerno ng Agustine.
Dahilan kung bakit dapat panghawakan ang pagkatao.
Dahil mahal natin sila.
Buong panahong nakakulong ako, gusto kitang sukuan,
pinigilan ni Enzo ang pagkamuhi ko sa iyo.
At kaya ko ko siya dapat tulungan.
Utang ko sa kaniya iyon.
At ikaw rin.
Huli na para humingi ng tawad, Damon.
Kilala mo ako.
Hindi pakakawalan ang paghihiganti.
At ito'y nagsisimula pa lang.
Isinalin sa Tagalog ni: Jolo de Jesus iyo.