Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
Sądzimy, że podróżnicy wkrótce wykonają swój ruch.
Ich przywódca Markos jest tutaj. Był martwy od wieków
i sądzimy, że ofiara z ognia pozwoliła mu uciec.
- Skąd? - Z drugiej strony.
Jedno po drugim przejmują miasta,
umieszczając pasażerów wewnątrz mieszkańców.
Myślimy, że robią to samo w Mystic Falls.
Jesteśmy.
- To ciało jest niesamowite. - Nie przyzwyczajaj się.
A co z tobą? Jakieś ładne dziewczyny?
Właściwie, to była jedna. Miała na imię Maggie.
Pracowała dla dr Whitmore'a.
Gdy w końcu zorientowała się, co tu się dzieje,
nie zniosła tego. Stwierdziła, że jest jej przykro i odeszła.
Bez obrazy, ale nawet gdyby nadal żyła,
nie byłaby już naprawdę stara?
70 lat niewoli, a ona była twarzą, której się trzymałem.
Nie chcę się z nią być, Caroline.
Chcę jej podziękować.
Możesz mi powiedzieć, co się dzieje, do cholery?
Krew sobowtóra może pomóc podróżnikom.
Może się przejdziemy?
- Zostań tutaj. - Raczej nie.
Chcesz odnaleźć Maggie?
Zostań tutaj.
- Wciąż chcę cię w moim życiu. - Jako przyjaciele?
Nie chcę z tobą rozmawiać,
Nie chcę nawet na ciebie patrzeć,
a już na pewno nie chcę być twoim przyjacielem.
Dobrze.
Śniadanie, profesorze?
O, nie.
Widzę, co robisz.
- Niby co? - Rozpraszasz mnie.
Skup się.
Psychologia, socjologia i antropologia
zakładają, że...
...naukowe metody mogą pomóc zrozumieć ludzkie zachowanie.
Bardzo dobrze. Dosłownie.
Czyli muszę zadawać trudniejsze pytania.
- Dziękuję. - Za co?
Że mi pomagasz w nauce.
Po tym jak Damon oznajmił,
że nie chce mieć ze mną nic wspólnego.
A propos rozpraszania.
Proszę bardzo.
Przepraszam za spóźnienie. Coś mnie ominęło?
- Stefan jest nauczycielem z piekła rodem. - Nieprawda.
Dziwię się, że chcesz się uczyć,
zważywszy...
Co?
Że Druga Strona...
się rozpada.
- Wyparła to. - Widzę.
Wcale nie, Druga Strona się rozpada
i jako Kotwica będę żyć tak długo,
jak długo ona będzie istnieć.
Jestem świadoma swojej rychłej śmierci,
lecz nic nie mogę zrobić.
To akceptacja. Piąty stopień rozpaczy.
Poczytaj, nauczycielu.
Zdecydowanie wyparła.
Bonnie, już raz cię straciłam.
Nie zamierzam ponownie przez to przechodzić.
Nie wspominając, co stanie się z Alarikiem,
babcią i pozostałymi.
Co możemy z tym zrobić?
Jeśli przestaniecie mącić,
zapytam Liv, czy ma jakiś pomysł.
Poza tym, czy większym zmartwieniem nie są Podróżnicy?
Sprawą zajmuje się Damon.
- Serio? - Powiedziałem Damon?
Chciałem powiedzieć George.
Oznajmił, że nie chce mnie więcej widzieć.
Chyba obie coś wypieramy.
Czyje te brudne gacie?
Nie moje. Ja swoje piorę. W skrytce go nie ma.
Ani w kuchni, garażu i bibliotece.
Sztylet Podróżnika zniknął.
Na pewno Tyler ukrył go tam, gdzie powiedział?
Widać nie.
Dzyń-dzyń.
- Zaproście mnie. - Możemy pogadać przez próg.
Nie chciałem przeszkadzać w tym dziwacznym rytuale,
ale chcę uwolnić zacnych obywateli od Podróżników,
więc dajcie mi magiczny sztylet.
Będzie z tym problem.
Właśnie obudziły się moje mordercze instynkty.
Młody, pomóż mi pokonać
moją mroczną stronę i rozwiń proszę.
- Nie możemy go znaleźć. - Zgubiliście sztylet?
Nie ma go tu.
Dobrze, że nie mogę wejść, bo bym was pozabijał.
Tyler mówił, że był w fortepianie.
A kiedy ostatni raz się odzywał?
- Gdzie ja jestem? - Nie tu.
Witaj ponownie, Julian.
Wybacz te zabezpieczenia,
ale jesteś w ciele hybrydy.
Nie wiem, ile masz czasu, zanim wróci mu świadomość.
Znowu się przenieśliśmy.
Tym razem bliżej.
Chcę, żeby naszym było wygodnie.
Jeśli dopisze szczęście, przestaniemy koczować.
Sloan.
Dwa tysiące lat temu czarownice rzuciły klątwę,
by natura nam nie sprzyjała,
gdy zechcemy się osiedlić.
Żyliśmy bez domów,
jak wędrowne bydło.
Przepowiednia mówi, że możemy zdjąć klątwę.
Ale potrzebujemy mocy,
by pokonać magię czarownic.
Nasza wierna Sloan zgodziła się...
Jak to ująć?
Być królikiem doświadczalnym.
Pij.
Gotowa?
Tak.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Wiesz, gdzie znajdę jakiegoś Podróżnika?
To włóczędzy. Żadnego nie widziałem, a co?
Mam tu dwóch debili, którzy nie zorientowali się,
że porwano hybrydę.
Nie zazdroszczę.
Wypad w teren?
Pewnie jest jakieś złomowisko, którego nie zwiedziliśmy.
Przygłupów ze sobą nie wezmę.
Jeszcze by ich przejęli Podróżnicy.
Niestety muszę odmówić.
Jestem już spóźniony na spotkanie.
Co?
Nic.
A raczej pytanie retoryczne:
jak naprawić rozpadający się czyściec dla nadprzyrodzonych.
- Przyszedł. - Znasz Enza?
Nie przepadam za nim.
- Co tu robisz? - Nie mogę wypić herbaty z przyjaciółmi?
Twojego
jedynego przyjaciela
nie ma, a my jesteśmy zajęci.
Ale śmiało, usiądź.
Daruj sobie docinki, wpadłem pogadać.
Eleno, skarbie, może wiesz od Caroline,
że szukałem dawnej znajomej,
Maggie.
Twoja ulotna przyjaciółka z czasów Augustianów.
Maggie pracowała tam jako obserwatorka moich zachowań.
Nigdy się nie zbliżyła
i nie zdjęła bransolety z werbeną, ale rozmawialiśmy godzinami
i wytworzyła się między nami więź.
Odeszła w 1950.
Sądziłem, że kiedyś będzie wykładać na uczelni,
założy rodzinę
i będzie cieszyć się życiem.
Chyba to rozumiecie.
O co chodzi?
Wczoraj dostałem to od Sloan - tej Podróżniczki.
Pochodzi z akt Augustianów, pozostawionych przez doktora Wesa.
SPRAWA NR 980-887 8 LISTOPADA 1960
Wiecie, jak się czułem, gdy to zobaczyłem?
Okazuje się, że Maggie zginęła tu w 1960.
Ktoś urwał jej głowę.
- Wtedy byłeś... - Rozpruwaczem.
Już nie.
Przykro mi z powodu jej śmierci, ale nie miałem z tym nic wspólnego.
Czułem, że tak powiesz.
Liv, podejdziesz?
Co robisz? Przestań.
Nie mogę.
To moja wina. Gdzie Luke?
Kazałem dwóm osiłkom go pilnować
i zabić, gdyby nie była posłuszna.
Grzeczna dziewczynka.
Stefanie, powiesz mi teraz, co zrobiłeś z moją ukochaną?
Niech wykorzysta mnie.
Chyba nie chce nikogo innego.
Zresztą jestem starsza.
- O pięć minut. - Wyprowadźcie go.
- Co robisz? - W tej chwili!
Za dużo czarowników pod jednym dachem.
Dam znać, czy musi umrzeć.
Sznur jest namoczony w werbenie, więc się nie szarp.
To żeglarz, zna się na węzłach.
Użyłeś na wszystkich perswazji?
Przyszedłem godzinę przed wami. Reszty się domyśl.
Z radością ich uwolnię, gdy przyznasz się do zabicia Maggie.
Chciałbym, ale nie mam pojęcia, kim jest.
Odświeżę ci pamięć.
Policja znalazła to przy zwłokach.
"10 czerwca 1951. Pracuję w przedszkolu,
ale nadal czuję się zagubiona.
Marzec 1953. Wszystkie koleżanki znalazły miłość,
ale ja z nikim nie czuję więzi,
jakby część mnie umarła.
Siostra mówi, że w mieście jest dużo facetów.
Może się przeprowadzę".
Zrobiła to w 1958
i w trakcie przeprowadzki odkryła pudełko
z dokumentacją medyczną.
Była tam karta pacjenta 12144, wampira.
Kiedy wróciła, dom Whitmore'a spłonął i uznano, że zginąłem w płomieniach.
Pisała o tobie.
Absurd. W 1960 byłem czysty.
Rzadko wysysałem krew, nie mówiąc o zabijaniu.
Dzwońmy do Damona.
Jak to jest, że kiedy potrzebujesz Podróżnika, to nagle żadnego nie ma?
Nieudane polowanie?
Współpraca z amatorami nie popłaca.
Nie masz pod ręką pamiętników Stefana?
Interesuje mnie wpis z 8 listopada 1960.
Spalił dzienniki dawno temu.
Był w złym humorze. A co?
Próbuję rozwiązać spór.
Wiem, że mam rację.
Co u ciebie?
Słyszałem, że odprawiłeś Elenę.
Od kogo?
- Jesteś z nimi teraz? - Już niedługo.
Jedno z nich wkrótce zginie.
Oko za oko.
Enzo! Jesteś w morderczym nastroju.
Mów spokojnie i wyjaśnij, o co u diabła chodzi.
O to, że moja Maggie, która uciekła,
niedługo cieszyła się życiem.
Twój brat rozpruwacz zabił ją w latach sześćdziesiątych.
- Przecież wtedy... - Muszę kończyć.
Nic osobistego - to tylko zemsta.
Jacyś fani historii?
Podchwytliwe.
Zabroniłem im mówić.
Nieważne, użyję tego. 1960.
Ford Thunderbird, Lincoln Continental. Wyjątkowo zimna jesień.
Wtorek, 8 listopada,
Kennedy ubiegał się o prezydenturę.
Wieczór wyborczy.
WYBORY PREZYDENCKIE 1960
Wszystko gra.
Zapomnij i uciekaj.
Godna podziwu samokontrola.
Bez obaw, nie osądzam cię.
- Coś za jedna? - Maggie James,
a ty jesteś Stefan Salvatore,
kolejny wampir.
Wybacz, to po prostu fascynujące.
Gapiłam się na zdjęcie Damona przez lata.
Ty odziedziczyłeś lepsze geny.
Co wiesz o mojej rodzinie?
Dwa lata szukałam twojego brata.
- Wiem o was wszystko. - Dlaczego masz obsesję na jego punkcie?
Znał przyjaciela, który zginął w pożarze.
Liczyłam, że pomożesz mi go znaleźć.
Trzymaj się z daleka od Damona.
To potwór. Stoczył się.
Nie przemówisz mu do rozsądku.
Nie mam zamiaru.
Chcę go zabić.
I miałbym ci wyjawić, gdzie jest?
Sam powiedziałeś, że się stoczył.
Zrobię dobry uczynek.
Niestety tego nie dożyjesz.
Nie!
- To była Maggie? - Do czegoś doszliśmy.
Nie zabiłem jej.
Chciałem ją nastraszyć, żeby wyjechała.
Czyli w mieście był inny wampir?
Nie mam powodu, by kłamać.
- Jesteś gotów ją poświęcić? - Bonnie!
Co się stanie, jeśli umrzesz?
- Puszczaj! - Właściwie już nie żyjesz.
- Przekonamy się? - Przestań.
Masz rację,
zabiłem Maggie.
Urwałem jej głowę
i zupełnie to wyparłem z pamięci.
Taka jest prawda.
Puść Bonnie.
Zabierz ją na górę.
- W porządku? - Przestań udawać.
Słucham?
Enzo nie musi cię zmuszać.
Kiedy zabije któreś z nich,
Podróżnicy nie dostaną krwi
i czarownice wygrają.
Jakaś ty mądra.
Powinnaś uczyć magii.
Blondi, nie czas na unikanie moich telefonów.
Tylko ciebie brakuje i nie wiem, gdzie jest Elena i Stefan.
Zadzwoń chociaż do matki.
Skąd nagłe zainteresowanie historią miasta?
Wiesz, jak to jest być rozdartym, gdy brat
zabija dziewczynę przyjaciela?
- Nie. - To nie pytaj.
- Zatem 1960. - Tak.
Zgłoszono napad 9 listopada.
Wyraźnie zaznaczył, że to było ósmego.
Maggie James,
zginęła 8 listopada. Sprawcy nie ujęto.
Uznano, że to seryjny zabójca.
Stefan powiedział prawdę. Nie zabił jej.
Skąd wiesz?
To byłem ja.
Tylko tak stąd uciekniesz.
Przemień mnie w wampira.
Uratuję cię. Razem uciekniemy.
Nie chcesz być ze mną?
Wręcz przeciwnie.
Jestem gotowa.
Wrócił doktor Whitmore. Pospiesz się.
Zbliż się.
Złap mnie za rękę.
Maggie...
odejdź i nigdy nie wracaj.
Zapomnij,
że istniałem...
i że cię kochałem.
Czekaj.
Spadła z nadgarstka.
Przepraszam.
Na czym skończyliśmy?
Przestań!
Co mówiłaś? Nie słyszałem.
Wybacz, spodziewałeś się innych odgłosów?
Gdy cię uczyłam, myślałam, że wyświadczam ci przysługę,
a ty masz większą moc ode mnie.
Nie bierz tego do siebie.
Musieliśmy chronić doppelgangery.
Łatwo było cię podejść,
a twoich sztuczek nauczyłam się na pierwszym roku.
Czy sabat wie, że Druga Strona się rozpada?
Boisz się, że nie dotrwasz do finału?
Nie chodzi o mnie. Mam tam przyjaciół i babcię.
Musi być jakiś sposób. Zaklęcie albo rytuał.
Ja też krzyczałem,
ale u mnie nie było narzędzi,
tylko palce.
Po prostu.
Jakbym był kawałkiem ciasta.
Przygnębiające.
Po co ta publika? Czuję się osaczony.
Prawie pomyślałem, że to zawoalowana próba
uwolnienia zakładników.
Zawoalowana? Uwolnij zakładników!
- Po czyjej jesteś stronie? - To są strony?
Byłeś ze mną u Augustianów.
Musisz pamiętać, jak to było uczepić się jednej rzeczy,
- by nie czuć bólu. - Rozumiem.
Perspektywa ujrzenia Maggie trzymała cię przy życiu,
dzięki temu nie zwariowałeś, ale już jej nie ma.
Pewnie jest o tym rozdział w podręczniku psychologii Eleny.
Uczycie się razem?
Co robisz?
Niestety,
nie wiedziałem, że to twoja Maggie.
Co takiego?
Nie przedstawiła się, gdy się spotkaliśmy.
Kiedy to było?
8 listopada 1960.
Cześć.
Dostałem wiadomość, że dama chce mi postawić drinka.
Byłem zaintrygowany.
Losy wyścigu o prezydenturę
leżą w rękach obywateli.
Chcę przeprowadzić z tobą wywiad do artykułu.
Piszesz dla magazynu Life ?
Niezupełnie.
Dla gazety studenckiej Whitmore College.
Gdzie moja zapalniczka?
Wiele czasu spędziłem w Whitmore.
Więc na pewno pamiętasz pożar w 1958.
Bardzo dobrze.
Potworny żar,
przeraźliwe krzyki...
Tak słyszałem.
To trochę za mało na cytat do gazety zważywszy,
że zginęło kilkanaście osób.
Wrażliwy czytelnik, wszystko jasne.
Mam taki przełącznik.
Jeśli odczuwam coś, czego nie chcę, wyłączam emocje.
Proste jak drut.
Faktycznie potwór z ciebie.
Nie lubię igieł.
Augustianie.
Miła odmiana.
Zazwyczaj to ja was ścigam.
Gdyby wstrzyknęła mi werbenę, byłoby zupełnie inaczej.
A tak, nie miała szans.
I zrzuciłeś winę na mnie?
Maggie była nadzieją dla Enzo.
Ty byłeś moją.
Przez pięć lat nie zauważyłeś, że mnie nie ma, czułem się dotknięty.
Zabiłeś Maggie?
Bez mrugnięcia okiem.
Zrobiłem wiele okropnych rzeczy,
ale jej nie zabiłem,
by cię unieszczęśliwić.
Dla mnie była nikim.
Jeśli chcesz mnie zabić lub znienawidzić, śmiało.
To sprawa między nami.
W tym rzecz.
Nie chcę cię nienawidzić.
Bo wtedy już nic mi nie zostanie.
Jest inne wyjście.
Zapomnij, że cię kochałem.
Żeby ocalić siebie i cię zostawić...
wyłączyłem uczucia.
Nic nie czułem,
żadnej skruchy. Ani żalu. Ani bólu.
Nie waż się! Enzo!
I po sprawie.
Jestem pozbawiony uczuć.
- Jak się czujesz? - Światła...
To element przemiany.
Wampiryzm wywodzi się z magii czarownic,
a przepowiednia mówi,
że krew dwóch ostatnich doppelgangerów złamie jej moc.
Krew dwóch ostatnich.
Fajnie się nie przejmować.
Żadnych emocji. Zero człowieczeństwa.
Za Maggie James, wobec której czuję beztroską obojętność.
Co powiesz na ewakuację?
Dokąd chciałeś jechać? Cape Town?
Cape Horn.
Jeszcze lepiej.
Możecie iść.
Koniec przedstawienia.
Bez obaw. Będziecie myśleć,
że cały dzień spędziliście na nauce.
Ty zostań. Muszę coś sprawdzić.
Nie!
Nawet nie czuję, że powinienem podziękować.
Zabrał Elenę. Idziemy.
- Stefan, proszę. - Zajmij się nią. Ja poszukam Enzo.
Wiesz, że ją zabije.
- Poradzę sobie. - Damon!
Dam radę.
Chce cię zranić w każdy możliwy sposób.
Nie ocalisz go.
Czarownica umiera.
- Pij. - Liv. Wszystko będzie dobrze.
- Zajmiesz się nią? - Tak, idź.
Enzo, przyjedź,
a dam ci bilet pierwszej klasy dokądkolwiek zechcesz.
Nawet pojadę z tobą.
Tu nikt za mną nie będzie tęsknił.
Ale nie krzywdź Eleny.
Przysięgam, że już nigdy o nic nie poproszę.
Gdybyś miał mnie zabić, byłabym martwa.
Wkrótce będziesz.
Wiem, co czujesz.
- Rzecz w tym, że nic. - Pogubiłeś się.
Myślisz, że odcinając się od wszystkiego, rozwiążesz problemy.
Ale wrócą ze zdwojoną siłą.
Wiem, dlaczego Damon nie chce się z tobą zadawać.
W kółko kłapiesz dziobem.
Stefan, a gdzie starszy brat?
Widać pierwszy cię znalazłem.
Mam nadzieję, że ubezpieczony.
Zadzwoń do mojego brata.
Dzwoniłam. Wszystko gra.
Pewnie cię wyleją.
Pewnie tak.
Pytałaś, czy możesz coś zrobić w kwestii Drugiej Strony.
Coś wymyśliłaś?
Pożegnaj się z przyjaciółmi.
Druga Strona jest jak każde zaklęcie.
Wiesz, jak to działa.
Jeśli usuniesz element z równania,
wszystko się zawali.
Przez to, że Podróżnicy pomogli Markosowi uciec...
- Bum. - Ale zawsze jest inne zaklęcie,
jakaś luka.
Jeremy cię kocha.
Powinien wiedzieć, że odchodzisz.
Elena!
Elena.
Nic ci nie będzie.
Pewnie żałujesz, że mnie nie zabiłeś, gdy mogłeś.
Damon byłby wściekły.
Pora przestać się z nim pieścić.
Gdzie zapalniczka? Zapalniczka Maggie.
Ciekawe, co by o tym pomyślała.
Ciekawe, co czeka zwykłych ludzi, takich jak Maggie James?
Pewnie nic
i pewnie wcale nas teraz nie widzi.
Myślę, że by się przejęła.
Spłoniemy razem?
Może tylko ty.
Mój brat widzi w tobie coś dobrego.
A ty?
Nie myślisz, że mogę być odkupiony?
Wyłączyłeś emocje.
Nie spoczniesz, póki nie zabijesz Damona.
Czyż zemsta
nie byłaby słodka,
gdyby Damon odkrył, że zabiłeś jego przyjaciela?
Powodzenia z bratem.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE OD: DAMON
Enzo, przyjedź do mnie.
KIERUNEK CAPE HORN
- W porządku? - Tak.
Tylko wciąż nie wiem, jak się tu znalazłam.
- Jest Bonnie? - Nie wróciła.
Enzo nie żyje.
- Czy ty...? - Tak.
Damon wie?
Zabiłem jego jedynego przyjaciela.
Damon miał ciężki rok.
Może byłoby lepiej, gdyby dla niego
słuch o Enzo po prostu zaginął?
- Nie wiem czy potrafię... - Posłuchaj.
Damon myśli, że Enzo wyjechał.
Niech tak zostanie.
Dopiero co wrócił.
Nie możemy go stracić.
Proszę.
Sądzimy, że Tyler jest z Podróżnikami.
A my tu siedzimy, bo Damon powiedział, że przetrąci nam kolana, jeśli wyjdziemy.
Mogę pomówić z Jeremim?
- Jasne. Dobrze, że jesteś cała. - Dzięki.
Masz bardzo poważną minę.
Serio? W związku z Tylerem.
Mów, co cię gryzie.
Chodzi o Drugą Stronę.
Jeśli zniknie...
Liv sądzi, że może być dla mnie ratunek.
To Stefan.
- Słucham. - Z kim jesteś?
Z Jeremym.
Enzo nie żyje. Wybacz, że cię tym obarczam,
ale Damon nie może się dowiedzieć.
- Bonnie. - Zrozumiałam.
Minimalizacja strat?
Bonnie, co się dzieje?
Ktoś przechodzi na Drugą Stronę.
Chyba jakiś wilkołak.
Śmiało, trzymaj to w tajemnicy.
Jeszcze się zobaczymy.
Mówiłem, że umiem się mścić?
Chwila prawdy.
Wciąż jesteś wampirem,
czy przepowiednia się spełniła
i krew doppelgangera przywróciła ci ludzką postać?
Nie goi się.
Nie jestem wampirem.
Gratuluję.
Skoro możemy odwrócić czary w Mystic Falls,
możemy też odwrócić zaklęcie, przez które nie możemy znaleźć domu.
W końcu się osiedlimy.
Ty już tego nie doświadczysz.
Krew doppelgangera usuwa magię.
Bez niej Sloan wróciła
do swojego ostatecznego ludzkiego stanu.
- Teraz jest... - Martwa.
Właśnie.
Martwa.
Taki los spotka każdego wampira, który spróbuje żyć w naszym domu.
Jesteśmy prawie gotowi, by zacząć, ale...
będziemy potrzebować dużo więcej krwi.
Wiem.
Wiem, o czym myślisz.
Nawaliłem.
Przeze mnie Enzo jest w naszym życiu
i teraz chce nas zabić. Postaram się to naprawić.
Był przy mnie w najtrudniejszych chwilach,
więc teraz ja pomogę jemu. Załatwię to.
O czymś zapomniałem?
Sprawdziłem co z Eleną.
Jest cała.
Znalazłem ją w kampusie.
Była nieprzytomna, zabrałem ją do domu.
Nie zostawiłeś kartki?
Już nie próbuję zdobywać punktów za dobre sprawowanie.
Nie ponosisz winy za to, co się stało.
Jesteś wspaniałomyślny,
ale obaj znamy prawdę.
Tak czy inaczej, pora byś odciął się od Enzo.
- Nie mogę. - Daj spokój,
- nie jesteś za niego odpowiedzialny. - Tylko ty możesz zgrywać bohatera?
- Myślisz, że ja nie dam rady? - Nie jest tego wart.
- Nie wiesz o czym mówisz. - Czyżby?
Nigdy o tym nie mówiłem,
ale gdy siedziałem w celi
i pomstowałem na ciebie, Enzo stawiał mnie do pionu.
Wiem, że byliście blisko.
Powtarzał, że muszę myśleć o rodzinie.
Którą, w przeciwieństwie do niego, jeszcze mam.
Zazdrościł mi brata.
Takiego beznadziejnego jak ja?
Żebyś wiedział.
Bronił cię, mimo że cię znał.
Mówił, że dla bliskich, którzy są szczęśliwi
i nie przechodzą piekła Augustianów...
warto zachować człowieczeństwo.
Ponieważ ich kochamy.
Przez całą niewolę, za każdym razem, gdy chciałem się od ciebie odwrócić,
Enzo studził moją nienawiść.
Dlatego muszę mu pomóc.
Jestem mu to winien.
Ty również.
Za późno na zadośćuczynienie.
Znasz mnie. Nigdy nie rezygnuję z dobrej zemsty.
Właśnie się zaczyna. zygnuję z dobrej zemsty.