Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
- Nazywam się Aaron Whitmore. - Masz na nazwisko Whitmore?
Więc, ty, jakby, jesteś właścicielem szkoły?
Weszłam w uroczą, małą główkę Eleny.
Przepraszam, Damon. To koniec.
Elena uważa mnie za potwora. Ma rację.
Wes ma swój chory plan
zniszczenia wampirów każąc im żywić się sobą.
Damon, przestań.
Który z was zabije nieuchwytną
Katherine Pierce raz na zawsze?
Cóż, jesteś tutaj. To znaczy, że nie żyję.
Prawda.
Zostawiłam Elenę z małym prezentem na pożegnanie.
Co ona wyprawia?
Dobrze się bawi.
Najwyższy czas. Zrzuć ciuchy!
Matt.
Dawajcie.
Za przyjaźń.
Tak łatwo was zwieść?
Czy wy w ogóle mnie znacie?
Co?
O co chodzi?
Kiedy ostatni raz tańczyłam półnaga na barze?
Uważacie, że wpadłabym do knajpy z niepełnoletnim bratem
i waliła tequilę?
- Elena, co ty pleciesz? - Żadna Elena. Jestem Katherine.
To nie ja. Znacie mnie. Nigdy bym się tak nie zachowała.
Katherine przejęła moje ciało.
Nie jestem sobą.
Jest tu ktoś?
Cześć.
Wstałaś.
Co tu robisz?
- Gdzie wszyscy? - Wszyscy wyjechali
na ferie wiosenne.
Nie mogłaś dojść do siebie.
Rozumiem.
Już myślałam, że mi odbija.
- Co jest? - Zamknęliśmy cię w budynku.
Mamy sporo do omówienia.
Ostatnie, co pamiętam? Biegłam przez las.
Miałam wrażenie, że Katherine próbuje dostać się do mojej głowy.
Zobaczyłam Damona i rzuciłam mu się w ramiona.
Potem nic.
To było trzy tygodnie temu.
Trzy tygodnie?
Nieźle.
A Katherine wystarczyła sekunda, by zarazić mnie wirusem,
przez który chcę zabić przyjaciół.
Znasz ją. Nie odeszłaby bez postawienia kropki nad "i".
Naprawdę muszę być zamknięta? Czuję się dobrze.
Nie możemy ryzykować.
Damon udowodnił, że wirus zmusza do ataku,
gdy tylko wyczujesz krew wampira.
Jak mnie...?
Liv.
- Liv? - Nowa wiedźma.
Bonnie uczy ją zaklęć.
Wiem, że masz natłok informacji.
Caroline szuka antidotum.
Tymczasem będziemy ci racjonować krew, żebyś nie czuła pragnienia.
Jakoś z tego wybrniemy.
Muszę pomówić z Damonem.
Przezabawne.
Daj kubek.
Przestań się szczerzyć.
Ciesz się, że ci pomagam.
Powiedziałeś Enzowi, żeby mnie załatwił.
Przestań się mazać. Żyjesz.
Czego nie można powiedzieć o Aaronie.
Elena była z nim blisko.
- Wie, że Damon go zabił? - Dobre pytanie.
Nie wie. Ja jej o tym powiem.
Jeśli któryś z was mnie uprzedzi,
powyrywam wam języki.
- Nawet o tym nie myśl. - Telefon Damona.
- Jer? - Jak się czujesz?
Zagubiona. Bardzo tęsknię.
- Ja też. - Zabiłem cię
i zrobię to raz jeszcze.
Ktoś chce z tobą rozmawiać.
Cześć.
Witaj.
Zjadłaś już kogoś?
Jeszcze nie mam objawów, lecz Stefan
na wszelki wypadek trzyma mnie na diecie.
Znam ten ból. Będziesz potrzebować węglowodanów.
Ale są i plusy. Zachowasz figurę.
Dzwonię z automatu.
Jesteś staroświecka.
To znaczy, że znasz mój numer na pamięć?
Możliwe.
Katherine zablokowała moją komórkę.
To wyjaśnia wszystkie foty, które wrzucałaś na profil.
- Co? - Żartuję.
To nie jest śmieszne.
Nie wiem, co robiłam przez trzy tygodnie.
Przepraszam.
Co chcesz wiedzieć?
Jak to zrobiła?
Co takiego?
Jak złamała ci serce?
A, to.
Nie wiem.
Nie przywoływałem w kółko tej chwili, więc nie pamiętam.
Tak mi przykro.
Ostatnie, co pamiętam, to twoje ramiona
i poczucie bezpieczeństwa.
Później było już tylko gorzej.
Chciałam o ciebie walczyć.
To się nie zmieniło.
Elena.
Gdy tylko wyzdrowiejemy
i przestaniemy pałać żądzą mordu,
znajdę cię i zafunduję
najwspanialszą noc w twoim życiu.
Wcisnę cię w grafik.
Jedno pytanie: Jak możemy się wyleczyć?
Zdołałem wyodrębnić jad wilkołaka z krwi Nadii Petrovej.
Sprawi, że wirus będzie jeszcze bardziej zabójczy dla wampirów.
- Boże. - Czyli wilkołaki istnieją.
Zawsze myślałem, że to ściema.
Jestem Enzo.
Słynny Enzo?
Ten drugi.
Drugi Enzo,
nie wiem, co planujesz, ale nie mieszaj mnie w to.
Jestem tu z tego powodu, co ty.
Chcę znaleźć sposób na wirusa.
Bo brakuje ci kumpla, z którym zabijałeś?
Mordowanie niewinnych w pojedynkę nie sprawia takiej frajdy?
Damon wspominał, że masz niewyparzony język.
Ponoć masz też słabość do facetów z akcentem.
Przestań.
Nie trzeba nam więcej problemów.
Nie interesuje cię, że mam antidotum?
Jestem pełen podziwu dla Katherine,
że chodziła na wykłady.
Obleję semestr.
Nie ma takiej opcji.
Na pewno użyła perswazji i jakiś biedak spędzi ferie
na pisaniu za ciebie prac.
Pewnie tak.
Dodam to do listy rzeczy, które muszę naprawić. Zacznę od Aarona.
A co on ma do tego?
Nie widziałam go, od kiedy
dowiedział się, że jestem wampirem.
Raczej go nie znajdziesz.
Dlaczego?
Po prostu.
Elena?
Stefan przyszedł. Kupił mi nowy telefon.
Zaraz oddzwonię.
W porządku?
Gorzej się poczułam.
Jesteś głodna.
Tak.
Wypij. 100 mililitrów mojej krwi.
Nie doda ci skrzydeł, ale złagodzi pragnienie.
Dziękuję.
- Więcej. - Przykro mi.
Czuję się dobrze, ale
- chcę jeszcze trochę. - Nie jest z tobą dobrze.
Zaufaj mi.
Potrafię nad tym panować.
- Tak myślisz? - Jasne.
Nie jest z tobą dobrze.
Zmieniła mnie w potwora.
Stałam się Rozpruwaczką.
Nie spoczniesz, dopóki nie zabijesz.
Nienawidzę jej.
I wiesz co?
Nienawidzę siebie,
bo siedziałam przy niej, gdy umierała,
i jej wybaczyłam.
- Tak? - Oby to były dobre wieści.
Złe wieści. To dwa różne wirusy.
Co?
Szalony doktorek pracował nad nowym szczepem.
Gdy Nadia zachorowała, pobrał jej krew
i wyodrębnił z niej jad wilkołaka,
który dodał do nowego wirusa.
Jad wilkołaka jest zabójczy.
Boże.
Myślisz, że nie zostawiłam najlepszego na koniec?
Jest antidotum.
Musisz się ze mną spotkać. Napiszę ci adres.
- Możesz je przywieźć. - Musisz się pofatygować.
Nie mogę powiedzieć dlaczego.
To nie ma sensu. Powiedz...
Gdybym mogła, zjawiłabym się natychmiast.
Wyślę ci namiary.
Nie ruszę się stąd, dopóki nie wyjaśnisz, co jest grane.
Podróżnicy nie chcą, by inni znali ich plany.
Są tacy, którzy szczególnie nie powinni o nich wiedzieć.
Pośpiesz się.
Do zobaczenia.
Stefan...
Tak?
Dlaczego została?
- Kto? - Katherine.
Dlaczego nie uciekła jak zawsze?
Znasz ją. Pozostanie przy życiu jej nie zadowalało.
Chciała więcej.
Ciebie.
Chciała ciebie.
- Czy my...? - Właściwie...
Całowaliśmy się.
OK...
- A potem? - Przerwałem to.
Olśniło mnie.
To nie byłaś ty.
Muszę iść.
Przyznaj, że dałam czadu.
Zamknęłam wampira w pomieszczeniu za pomocą niewidzialnej bariery.
Ile adeptek może sobie to wpisać w CV?
- Jeśli mogą, raczej o tym nie pieją. - Daj spokój.
Nikogo tu nie ma.
Ferie wiosenne na smutno.
Nie jesteś choć trochę ze mnie dumna?
No dobra, mądralo.
- Podpal to. - Co?
Proste zaklęcie.
OK.
Dziwne.
Chyba musisz jeszcze nieco poćwiczyć.
Tu Aaron. Zostaw wiadomość. Albo i nie.
Tu Elena.
I...
Mam nadzieję, że spędzasz ferie
na jakieś egzotycznej wyspie.
Wiele się zdarzyło
i chciałabym porozmawiać.
Jeśli masz ochotę.
Oddzwoń.
Cześć.
Drogi pamiętniku. Kocham swoje życie.
Wcielenie się w Elenę Gilbert
to najlepsze, co mogło mi się przytrafić.
Boże...
Cały dzień w drodze ze Stefanem.
Plusem był mały postój w hotelu.
Musiałam się wykąpać, bo przypadkiem ubrudziłam bluzkę smarem.
I tak jej nie lubiłam.
- Następnym razem mnie uprzedź. - Widzisz ich nie pierwszy raz.
Łazienka jest dwa kroki stąd.
Za to właśnie cię lubię.
Jesteś dżentelmenem.
Nie musisz się odwracać.
Nic nie stoi na przeszkodzie.
Oboje jesteśmy singlami.
Wolni.
To nie ja.
To Katherine. Próbuje cię uwieść.
Co ty wyczyniasz?
Nie jestem sobą.
Nie czujesz tego?
Po wszystkim, co przeszliśmy,
nie odstawiałabym takich akcji.
Damon?
Stefan, Stefan, Stefan.
"Mam brudną bluzkę. Muszę wziąć prysznic".
To tani podryw.
Ty też jej nie przejrzałeś.
- Ale jej nie całowałem. - Przestańcie.
Obaj.
Tego właśnie chce.
Nawet po śmierci musi namieszać.
Myślisz, że to jest mieszanie?
Nie masz pojęcia.
O czym?
Powiedz!
Co się ze mną dzieje?
- Powie jej. - Kiedy?
"Hej, zabiłem Aarona". To nie jest łatwa rozmowa.
Morderstwo z zimną krwią też nie, ale jakoś dał radę.
Może ja jej powiem?
Leżałem na drodze, gdy zatrzymał samochód.
Jaki masz w tym cel?
Chcesz, by Damon wycofał się ze wszystkich słusznych decyzji?
Tak was dziwi, że Damon ma przyjaciela?
- Do usług. - Jesteśmy. Gdzie antidotum?
- Coś za jedna? - Sloan.
Niektórych Podróżników poznałeś, gdy spuszczali ci krew.
Jak mógłbym zapomnieć?
Ponoć macie antidotum.
Dzięki Enzowi.
Byłem uwięziony na przeklętej farmie z Damonem.
Wtem zjawił się Wes i z pomocą Podróżników uratował mi życie.
- Za pewną cenę. - Co to ma wspólnego z nami?
Doktorkowi brakowało wampirów do badań,
więc poddałem się jego testom.
Między innymi dzięki temu stworzył antidotum.
Gdy Wes zmarł, zabrali je Podróżnicy.
Zależy nam na Elenie, więc bazując na badaniach Wesa,
stworzymy lek.
- Kiedy będzie gotowy? - Najpierw musimy coś znaleźć.
Co?
Drugiego ciebie.
- Jad wilkołaka? - Powoli się rozkładam.
Przed oczami jawią mi się najgorsze koszmary.
Ubaw po pachy.
- Powinienem być przy tobie. - Nie możesz.
Rozerwalibyśmy się na strzępy.
Poza tym wyglądam ohydnie.
Zapomnij o tym.
To nie był dobry pomysł.
- Zmień temat. - Dobrze.
- Co masz na sobie? - Przestań.
- Co jeszcze przegapiłam? - Niech pomyślę.
Było bardzo zimno.
Jeremy kupił kilka gier, które są strasznie głośne.
Tyler urządził słabą imprezkę.
- Słyszałaś plotkę? - Jaką?
Caroline i hybryda mają romans.
- Nie. - Tak.
Poważnie? Ona i Klaus?
- Czy Tyler o tym wie? - Wie.
Zgadnij, kto mu powiedział.
Katherine?
- Co za szuja. - W samo sedno.
Poczekaj.
Przepraszam.
W porządku?
Nie wiem, dokąd pojechał Stefan.
Nie łatwiej byłoby wyśledzić Wesa i zmusić, by zrobił antidotum?
Łatwiej powiedzieć, niż zrobić.
- Wes nie żyje. - Co?
Zabiłem go. Nie udawaj, że nie zasługiwał.
A co z Aaronem? On nie zasługiwał.
Wes był dla niego jak członek rodziny.
Zupa gotowa.
Na to czekałem.
Zadzwonię później.
Jasne.
Jak to: drugi ja?
Nie pomyślałeś, że może istnieć twój doppelganger?
Widać nie znasz podań Podróżników.
A ty znasz?
Spędziłem z nimi kilka tygodni, więc trochę go poznałem.
Wiem, jak ważna jest ostatnia para doppelgangerów.
- To znaczy? - Nie twój interes.
Wybacz jej, jest zestresowana.
Przywódca Podróżników...
- Marcus? - Markos.
Chce krwi ostatniej pary doppelgangerów.
- Twojej i Eleny. - Dlaczego?
- Widocznie są wyjątkowi. - W jakim sensie?
Myślisz, że nie pytałem?
Podróżnicy są tajemniczy.
Wiem tylko, że dopóki żyje jakikolwiek doppelganger,
wasza krew jest bezwartościowa.
Znajdziecie gościa za pomocą zaklęcia lokalizującego?
Raczej łączącego.
Ostatnim razem straciłem pamięć, a wiedźma omal nie usmażyła mi mózgu.
Będziemy ostrożni.
CZEŚĆ! CO SŁYCHAĆ?
Aaron?
Czołem.
Myślałam, że wyjechałeś.
- Wszystko gra? - Jestem chora.
To długa historia.
Bardzo chciałam z tobą porozmawiać.
Przez ostatnie tygodnie nie byłam sobą.
W moje ciało weszła Katherine Pierce.
To wiele wyjaśnia.
Coś zrobiłam?
Gdzie twoje rzeczy?
Już mnie tu nie ma.
To znaczy?
Czyżbym miała omamy?
Jesteś martwy?
Ja ci to zrobiłam?
Powiedz,
że to nie ja cię zabiłam...
Zrobiłam to?
Proszę, powiedz.
Elena.
Elena!
Eleno Gilbert.
Wstawaj, pijaczko.
Ostrożnie.
Ktoś tu świętował ferie.
Jak wszedłeś? Drzwi są zamknięte.
David mnie rzucił.
W jakiejś spelunie.
Twierdzi, że go zdradzam.
Zarezerwowałem pierwszy lot z Cancun i przyleciałem.
- Znamy się? - Jestem Luke.
Poznaliśmy się w klubie.
Ale jesteś nawalona.
Wezmę prysznic
i utopimy smutki w butelce rumu.
To nie jest dobry pomysł.
Nie mów, że zeszłaś się ze Stefanem.
Co z tobą?
- Bardzo chce mi się pić. - Przyniosę ci wody.
- Nie dotykaj mnie. - Chcę pomóc.
Muszę się pożywić.
Nie ruszaj się. Potrzebuję krwi wampira.
Co robisz?
Muszę cię przemienić. Wybacz.
Co masz na szyi?
Co to?
Mój nawiedzony chłopak myślał, że to malinki.
Jak dla mnie, to jakaś dziwna wysypka i tyle.
Twoja kumpela "Elena" się tobą żywiła.
Zapomnij o tej rozmowie.
Znajdź Bonnie Bennett. Niech przyprowadzi wiedźmę.
Muszę stąd wyjść.
Ruchy!
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Jesteś chora.
Uspokój się.
Mam wrażenie, że wszyscy mnie okłamują.
Nie wiem, co jest prawdą, a co nie.
Stefan niedługo wróci.
Zrobiłam to.
Zabiłam go.
- Co? - Aarona.
Dlatego nic nie mówisz. To ja go zabiłam.
Wszystko ci wyjaśnię,
ale to nie jest odpowiedni moment! Umieram.
Omal nie przemieniłem studenta, którego Katherine sprowadziła,
bym się nim pożywiła. Jaki moment byłby lepszy?
Posłuchaj mnie.
Przetrwasz to.
Pomogę ci.
Kłamiesz.
Uspokój się, proszę.
Dlaczego wszyscy mnie okłamują?
Dlaczego?
Dlaczego wszyscy mnie okłamują?
Szlag!
Donovan? Chodź szybko.
Jestem. Co jest?
Telefon mi padł. Naładuj go.
Za dużo świńskich SMS-ów?
Umówmy się, że tego nie słyszałem.
Przestań!
Jeremy.
- Co jest? - Muszę zobaczyć twoją siostrę.
Rozkuj mnie albo on umrze.
- Nie mogę. - Zabijesz ją.
- Zrobi sobie krzywdę. - Nie słuchaj go.
Nie bądź głupi.
Elena mnie potrzebuje.
Nigdy bym jej nie skrzywdził.
Wiem, że jest ich dużo,
ale moim zdaniem pokonalibyśmy ich.
To twój plan?
Innego nie mam.
- Dam sobie radę. - Jeśli nie stracisz pamięci.
Przynajmniej nie będę pamiętał o swoich problemach.
Jak dla mnie luz.
Jak można z własnej woli zgodzić się na terapię wstrząsową?
Zrobiłabyś dla mnie to samo.
- Powiedzmy, że usmażą mi mózg. - Zabiję je.
I oszalejesz, bo nie nadajesz się na morderczynię.
Wyświadcz mi przysługę. Przypomnij, że byliśmy przyjaciółmi.
To dla ciebie. Siadaj.
Gdzie antidotum?
- Dostaniesz je, gdy skończymy. - Teraz.
- Robię, co chcieliście. - Dopilnuję,
aby trafiło w odpowiednie ręce.
Możesz iść ze mną.
Zostanę ze Stefanem.
Powodzenia.
- Miałaś nie robić mu krzywdy. - Że się postaram.
- Potrzebujemy krwi. - Chwilka.
Tessa nie potrzebowała, gdy łączyła mnie z Silasem.
My potrzebujemy.
Co robisz?
Pozbywam się wszystkiego, czego dotknęła Katherine.
Szczoteczka, ciuchy, pościel.
Nie jesteś sobą.
To trwało tygodniami i jakoś nikt nie zauważył.
Odbija jej.
Ty jesteś Liv? Przepraszam, jeśli już się znamy.
Musisz usunąć barierę.
To zbyt niebezpieczne, jesteś chora.
Tak uważasz?
Jeśli nie zdejmiesz zaklęcia, zabiję cię.
Elena, stop.
Wirus miesza ci w głowie.
Katherine chciała cię zniszczyć i wygrywa. Walcz!
Masz rację.
Pozwalam jej wygrać.
Muszę coś zrobić.
Boże, Liv!
O Boże!
Zginiesz, jeśli nie dam ci swojej krwi.
Zdejmij zaklęcie albo wykrwawisz się na śmierć.
Wybór należy do ciebie.
Dlaczego to trwa tak długo?
Głębiej.
Jestem.
Będzie dobrze. Nie ruszaj się.
Dajcie tlen.
Nie odpływaj.
Widzę go.
Jest w mieście.
- W Atlancie. - Świetnie.
- Znalazłaś go. - Kontynuujemy. Mocniej.
Już wiesz, gdzie jest. Co robisz?
Jeszcze nie skończyłam.
Więź jest silna. Potrzebujemy więcej informacji.
Za mocno naciskasz. Wymażesz mu pamięć!
Musimy zabić tego doppelgangera.
- Głośniej. - Nie!
Jeśli mnie skrzywdzisz, zabiją cię.
Każ im przestać. Jest inny sposób.
Elena?
Rany.
Aaron?
Ty żyjesz?
Wyglądasz nietęgo.
Wszystko w porządku.
Myślałam, że cię zabiłam.
Nie zabiłam.
Żyjesz.
To ja, Damon. Masz zwidy.
Pij. To krew Stefana.
Katherine wygrała.
- Nie mów tak. - Spójrz na mnie.
Katherine Pierce dopnie swego. Zobacz, jak mnie urządziła.
Jestem potworem. Omal nie wykończyłam Liv.
Moi przyjaciele...
- Chcę zabić przyjaciół. - Chodź tu.
- Nie. - Już dobrze.
Nieprawda.
Zabiłam Aarona.
- Skądże. - Ciągle go widzę.
Widzę go.
Mam omamy.
- Czuję, że jest blisko. - Spójrz na mnie!
Nie ty zabiłaś Aarona Whitmore'a.
Ja to zrobiłem.
Co?
Dlaczego?
Przez wirusa?
Przemieniłeś go?
To się stało, nim zachorowałem.
Chcesz znać szczegóły?
Zrobiłem to, gdy z mną zerwałaś.
Zabiłem go, by się przekonać, że miałaś rację.
Że potrafię zamordować z zimną krwią
i nigdy się nie zmienię.
Dlatego to zrobiłem.
Powiedz coś.
Co tu robi Enzo?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Mam antidotum.
Choć wydaje mi się, że oboje wolelibyście nie żyć.
Rebekah.
Boże.
Żartuję.
Lexi?
- Mało śmieszne. - Nabrałaś się?
Blondie, musimy jechać.
Coś przegapiłem?
Sloan chciała usmażyć ci mózg, żeby zabić doppelgangera.
Nie mogłam na to pozwolić, więc zgodziłam się
pomóc Enzowi coś załatwić.
Chcecie go zabić?
- Caroline... - Tylko jeden z was ma przeżyć.
Ty albo on.
Jadę z wami.
Jesteś im potrzebny, by mogli śledzić tego drugiego.
Czas ucieka.
Poradzę sobie.
Zrobiłbyś dla mnie to samo.
Nie ufam mu.
Spokojnie.
Ja też nie.
Będę ostrożna. Obiecuję.
Elena powinna spalić też moją bluzkę.
Przepraszam za wszystko.
Przeżyłam atak wampira.
Kolejna pozycja do CV.
Jeśli nie chcesz już się w to bawić, zrozumiem.
Magia nie jest dla każdego. Nie obrażę się.
Nie.
- Chcę, żebyś mnie uczyła. - Dobrze.
Rano poćwiczymy lewitację.
Bosko. Do jutra.
Koniec szopki.
Właśnie się rozbierałam.
Jestem twoim bratem i gejem,
więc jesteś dla mnie najmniej atrakcyjną istotą pod słońcem.
Wszystko gra?
Wybacz, że cię w to wciągnąłem, ale Elena była przekonana,
że uległem perswazji.
Nie chciałem się zdradzić. Dała mi trochę swojej krwi.
A jak tam nasza cenna kotwica?
Jest przekonana, że uczy mnie magii. Urocze.
Gdy zrozumie, że jej przyjaciołom coś grozi,
zrzednie jej mina.
Nie.
Jednak się odzywasz.
Zechcesz powiedzieć coś więcej?
Powinieneś zauważyć.
- Co? - Że byłam Katherine'ą,
a raczej ona mną.
Powinieneś się zorientować.
Myślisz, że nie wiem?
Gdybyś ją przejrzał,
nie byłoby żadnego wirusa.
- Aaron nadal by żył. - Katherine tego nie zrobiła.
To moja wina.
Złamałaś mi serce, więc go zabiłem.
Masz na mnie ogromny wpływ.
I wzajemnie, skoro wciąż tu jestem.
Tkwimy w toksycznym związku.
Zabiłem twojego przyjaciela,
a ty szukasz winnego gdzie indziej.
Chcesz, bym obwiniła ciebie?
- Zawaliłeś. Znowu. - Dziękuję.
Stawiasz mnie w sytuacji, w której znowu muszę cię bronić.
Muszę naginać swoje zasady. Znowu.
Muszę działać wbrew sobie. Znowu. Bo cię kocham.
- To przestań. - Nie potrafię.
W tym cały problem. Nie pasujemy do siebie.
Wiem.
Co do tego jesteśmy zgodni.
Musimy to skończyć.
Załatwione.
Koniec z nami. czyć.