Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
Wes ma swój chory plan zniszczenia wampirów
każąc im żywić się sobą.
- Co się z tobą dzieje? - Karma się dzieje.
Nazywam się Nadia Petrova.
Jesteś moją matką.
Ten nóż to jedyna rzecz, która zabije pasażera.
Weszłam w uroczą, małą główkę Eleny.
Dziwnie się zachowuje. Pocałowała mnie.
Matt napisał "Pomóż K", jak w "Katherine".
O mój Boże.
Nie musisz się o mnie martwić dłużej.
Tyler Lockwood mnie ugryzł.
EUROPA PÓŁNOCNA, ROK 1520
Dobry wieczór.
Mogę zająć chwilę?
Szukam
Katherine Petrovej.
Ostatnio widziano ją pod Londynem w 1492.
Zniknęła. Muszę ją odnaleźć.
Chcę wiedzieć, czemu mnie porzuciła.
Nadia?
Proszę. Muszę wiedzieć.
Jestem przy tobie.
Śniło mi się, że cię szukałam po wioskach.
Słyszałam.
Mówiłaś, że cię porzuciłam.
Gdy byłaś mała, odebrano mi cię.
To co innego.
Nie dla osieroconego dziecka.
Całe to poczucie winy odbiera mi przyjemność
ze spotkania.
Przykro mi, że Tyler cię ugryzł, ale nie umrzesz.
Poprosiłaś Klausa o krew?
Majaczysz w gorączce.
Nic nie sprawiłoby mu większej radości niż śmierć mojej córki.
I nie chcesz, by cię zdemaskowano.
Właśnie.
Dlatego wezwałam jego.
Miło poznać. Doktor Maxfield.
Bardzo chętnie zbada twoją krew.
Niełatwo zdobyć próbkę jadu wilkołaka.
- Zostaw mnie. - Nie bój się.
Słuchaj matki.
Masz we krwi toksynę.
Gdy ustalę jej skład, będę mógł stworzyć antidotum.
Spokojnie.
Gdybym wiedziała, że widmo mojej śmierci odciągnie cię od Stefana,
dawno temu targnęłabym się na życie.
Jeśli chcesz wzbudzić we mnie poczucie winy,
dobrze ci idzie...
Cieszę się, że jesteś.
Ja też.
Od tej chwili będę lepszą matką.
Obiecuję,
że cię ocalę...
Genialne.
Tyle czasu nie zorientowaliśmy się, że Katherine przejęła ciało Eleny
i tylko tyle masz do powiedzenia?
Tak.
Wiesz, że to Katherine z tobą zerwała?
Nie Elena.
Wychodzi na to,
że zabiłeś Aarona,
omal nie załatwiłeś Jeremy'ego i Wesa,
i dorobiłeś się wirusa,
bo odreagowywałeś rozstanie z Katherine.
Próbuję zrozumieć, dlaczego informujesz
wygłodniałego wampira o tym, że jego odwieczny wróg
nadal żyje, podczas, gdy siedzi zamknięty w celi
i nic nie może zrobić.
- O wszystko zadbam. - Ciekawe jak?
Że co? Katherine żyje?
Pamiętasz, jak były chłopak Nadii wskoczył ci do głowy?
Mamy podobną sytuację. Katherine przejęła ciało Eleny,
tylko nikt z nas tego nie zauważył.
Była u mnie w domu. Jak to możliwe?
Katherine jest sprytna i przebiegła,
a my jesteśmy
beznadziejnymi przyjaciółmi.
Niemożliwe.
Ocaliła mi życie.
Reanimowała.
Nigdy by tego nie zrobiła.
Dlatego była tak wiarygodna.
Gdyby pozwoliła ci umrzeć, od razu byśmy ją przejrzeli.
Spałam metr od niej. Przymierzała moją sukienkę.
I używała mojej pasty.
A zwabiła cię do hotelu, by cię wykorzystać?
To przez nią dowiedziałem się o tobie i Klausie.
No jasne!
Jak załatwimy tę sukę?
Możemy ją przegnać z ciała. W przypadku Matta się udało.
Gregor zmarł, ale Matt przeżył.
Musimy użyć ostrza Podróżników.
Mam sztylet od Nadii.
Przynieś go.
Wolnego. Mówimy o Katherine.
Zwęszy podstęp.
Musimy ją zwabić, uśpić jej czujność.
Dziś raczej jej nie zobaczysz. Ugryzłem Nadię.
Jak to?
Rzuciła się na Caroline, więc lekko ją dziabnąłem.
Dopiero teraz o tym mówisz?
Tyler ma rację.
Katherine nie opuści Nadii,
chyba że poczuje się zagrożona.
Czyli?
Musimy dać jej zaproszenie, którego Elena by nie odrzuciła.
Przyjęcie niespodzianka?
Chciałam iść do spa.
Codziennie przechodzą przeze mnie nadprzyrodzeni
podążający na Drugą Stronę.
Taki twój los.
Urodziny masz dopiero za tydzień.
Dlatego to będzie niespodzianka.
Nie wiem, czy Bonnie chciałaby takiej imprezy.
Jasne, że tak.
Kiedy możesz wpaść i nam pomóc?
Nie dam rady.
Jak to?
Bardzo bym chciała, ale...
Przygotowuję pogrzeb Aarona Whitmore'a.
Zginął tylko dlatego, że zerwałam z Damonem.
Mam wobec niego dług.
Rozumiesz, prawda?
Jasne.
Ładny gest z twojej strony.
Jesteś dziś rozrywana.
Cześć, Bonnie!
Jak leci?
Zmęczona?
Zawaliłam noc ucząc się do egzaminu z socjologii.
Obudziła mnie grupa martwych wiedźm, które przechodziły na Drugą Stronę.
Wybacz, nie chcę się użalać.
Rozumiem. Jesteś kotwicą.
Masz prawo być zmęczona.
Wyskoczymy na kawę?
Muszę z kimś pogadać.
Nie uwierzysz, ale właśnie kupowałam ci bon
na zabiegi w spa.
To miała być niespodzianka.
Niespodzianka!
Jakbyś czytała mi w myślach. Cała ty.
Zadzwonię później.
OK.
Co oni tak się uczepili?
Co robisz?
Proszę. Pij.
- Więcej. - Przykro mi.
- Tyle co nic. - Nieco ponad 100 mililitrów.
Gdy mordowałeś wampiry mówiłeś, że jeden posiłek na osiem godzin wystarczy.
Caroline policzyła...
- Caroline? - Miała kalkulator.
Taka porcja trzy razy dziennie
powinna wystarczyć, by zaspokoić głód.
Raczej utrzymać mnie w ryzach.
Żebyś nie urwał komuś głowy.
Zajmiemy się twoim problemem, gdy odzyskamy Elenę.
Sam sobie poradzę.
Wypuść mnie.
Znajdę Wesa i zdobędę antidotum.
A potem opuścisz miasto?
Mam powiedzieć Elenie, co wyprawiałeś po tym,
jak rzekomo dała ci kosza?
Nie.
Do kogo dzwonisz?
Katherine często się wykręcała, ale coś mi mówi, że tym razem nie odmówi.
Dzwoni twój telefon.
Elena.
Odbierz.
Elena. Cześć!
Jak się czujesz?
Skrępowany i głodny.
Nic nowego.
Minęło trochę czasu i pomyślałam,
że pomówimy o tym,
co wydarzyło się na farmie.
Możemy się spotkać?
Jasne.
Wpadnij i porozmawiamy.
Świetnie. Niedługo będę.
Damon wie, że w ostatniej dobie usiłował mnie zabić.
Nie ma szans,
by znów zaryzykował utratę
swojej ukochanej Eleny.
A jednak chce ją zobaczyć.
Tak jak inni.
Przejrzeli mnie.
To bez sensu.
Robiła wszystko, by tu nie przyjeżdżać, a teraz chce wpaść z własnej woli?
Chyba że...
Co?
Sprawdzała mnie.
Wie.
FRANCJA, 1720
Złoto za informację.
Ponoć widziałeś, jak Katherine Petrova zabiła mężczyznę pod Wersalem.
To prawda?
Chcę wiedzieć, kim jest moja matka.
Ukrywa się
od 228 lat...
Zasnęłaś.
Nie chciałam cię budzić.
Cudownie.
Pora pogodzić się ze wszechświatem.
Nie mów tak.
Ukryłam cię tu do czasu, aż Wes wynajdzie antidotum.
Zmyj się, póki możesz.
Nie ma sensu próbować mnie ratować.
My się nie poddajemy.
Gdy tylko trochę wydobrzejesz, wyjedziemy.
Razem.
Oczywiście.
Szanse na odzyskanie Eleny maleją.
Nie zorientowaliśmy się, że to Katherine,
a teraz straciliśmy naszą jedyną przewagę.
A co z zaklęciem lokalizującym?
Niech zgadnę. Kwestia życia i śmierci?
Poniekąd. Pamiętasz zaklęcie lokalizujące, które rzuciłyśmy?
Uratowałyśmy mu życie.
Nie ma za co.
Musimy znaleźć jego siostrę.
Uciekła z domu?
Została opętana przez doppelgangera.
- Jasne. - Liv.
Pomożesz nam?
Łatwo mnie przekonać.
Potrzebuję krwi.
Jadłeś pół godziny temu.
Może być kilka łyków soku hybrydy.
Poszedłbym wyrównać rachunki z Wesem.
Nie ma mowy.
Mogę o coś zapytać? Obiecasz, że nie wybuchniesz?
Mam wybór?
Dlaczego nadal tu siedzisz?
Jestem hybrydą, a ty potrzebujesz niańki.
Dlaczego jesteś w Mystic Falls?
Twoja rodzina nie żyje, nie pracujesz
i nie studiujesz.
Coś mi mówi, że w twojej głowie
rozlega się masochistyczny głos, który każe ci zostać i wierzyć,
że jeszcze zejdziecie się z Caroline.
Skup się na swoich problemach, o mnie się nie martw.
Masz rację.
Choć między nami jest jedna mała różnica.
- Wiesz jaka? - Nie chcę wiedzieć.
Choćbym dokonał makabrycznych czynów,
Elena do mnie wróci.
Zależy jej na mnie.
Caroline wybrała inną opcję.
Wcisnęła wielki, czerwony guzik i wasz związek obrócił się w pył.
Przespała się z gościem, który zabił twoją matkę.
Dość jasny przekaz.
Myślisz, że po tym wszystkim Elena wróci?
To koniec. Zajmij się sobą i uciekaj.
- Jak najdalej. - Taki mam plan.
Myślałem o Nowym Orleanie.
Uważasz, że Elena by ci wybaczyła?
Zabiłeś jej przyjaciół.
Omal nie zabiłeś jej brata oraz jej.
Jesteś żałosny.
Mówi gość, którego dziewczyna przespała się z Klausem.
Nic o mnie nie wiesz.
Wiem, że powinieneś gnić w tej celi.
Gotowy na zmianę warty? Boże.
- Tyler? - Żyję.
- Ugryzł cię? - Nic mi nie jest.
- Dlaczego tu przyszedłeś? - A jak myślisz?
Damon wie, jak mnie wkurzyć.
Co się stało?
Chyba chce dorwać Wesa.
Naszyjnik Eleny. Świeca. Mapa.
Daj rękę.
Jesteś jej bratem. Łączą was więzy krwi.
To jej kuzyn.
Długa historia.
Nieważne.
Nie tak cię uczyłam.
Spokojnie.
Muszę się wczuć.
Jak brzmi zaklęcie?
Elena jest do ciebie podobna?
- Ten sam kolor włosów. - A oczy?
- Równie ładne? - To konieczne?
Szukam doppelgangera jego siostro-kuzynki.
Przyda się każda pomoc.
Czy siostra często bywa w kościele?
Wychodzisz?
Zajrzę do Wesa.
To trwa zbyt długo.
Uważaj.
Wszyscy cię szukają.
Nic nowego.
- Co jest, doktorku? - Jak mnie znalazłeś?
Spytałem Enza o wasze przygody.
Trochę się pozmieniało.
Stowarzyszenie Augustianów cienko przędzie.
Nie ma żadnego Stowarzyszenia.
Działam sam.
Zatem to ciebie szukam.
Czeka mnie dużo pracy, bo muszę odzyskać dziewczynę.
Nie mam szans, jeśli będę pragnął jej krwi.
Łapiesz?
Mogę cię wyleczyć, ale co z tego?
Przestaniesz polować na przyjaciół, a zaczniesz na niewinnych ludzi.
Myślisz, że to zaimponuje Elenie?
Spójrz na mnie.
Ty mi to zrobiłeś.
Taki już jesteś.
Ja tylko to wydobyłem.
Teraz ja pobawię się w doktora.
Miło było.
- Tak? - Ufasz Rebekah.
Patrz.
Ukradnę jej kolczyki.
Nic jej nie powiesz.
Widzisz?
Zadajesz się z Pierwotną
i nie używasz werbeny. Zaufanie.
Wiesz, że należy do Pierwotnych?
Rozpoznałam ją na parkiecie.
Miałam nadzieję, że będzie coś wiedzieć o ulubienicy Klausa.
Katherine Pierce.
Może coś słyszałeś?
Jasne.
Znam jej historię.
Dlaczego cię interesuje?
Bo to moja matka
i bardzo chciałabym ją zobaczyć.
Wezmę twój pierścień.
Mam powód, by znów cię zobaczyć.
Co tak długo?
Nie.
Proszę, nie!
NADIA
Zaraz wrócę do kościoła.
Nie znajdziesz jej.
Jest ze mną.
Dlaczego masz jej telefon?
Zostało jej niewiele czasu.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Wiem, kim jesteś i że zależy ci na Nadii.
Dlatego ją zabrałem.
Udowodnij.
Daj ją do telefonu.
Katherine?
Uciekaj!
Zawsze możesz uciec. To twoja specjalność.
Możesz też przyjść
i po raz ostatni zobaczyć córkę.
Twój wybór.
Masz lodowate dłonie.
Gregor.
- Matt. - Przepraszam, że cię zdradziłam.
Zrobiłam to dla matki.
Tak jak wszystko.
Wiem.
Wybaczysz mi?
Oczywiście.
Już dobrze.
Nie chcę umierać.
Nie chcę.
Co się ze mną stanie po śmierci?
Wezmę cię za rękę
i przeprowadzę na Drugą Stronę...
To wszystko.
Będzie bolało?
Nic a nic.
Chcę zobaczyć córkę.
Nadia.
Wróciłaś po mnie.
Już cię nie opuszczę.
Ocalisz mnie?
Tylko krew Klausa by pomogła.
Ale nie poprosiłam o nią.
Nie mogłaś ryzykować.
Przeżyłabyś.
Teraz jest już za późno.
Moja matka ma imię Katherine.
Szukam jej.
Znalazłaś mnie.
Jestem przy tobie.
To oszustka
i morderczyni.
Manipulantka
i zdrajczyni.
Zrobi wszystko, by przetrwać.
Nadia...
Ja...
Jestem tutaj.
Spójrz na mnie.
Jestem przy tobie.
Szukam swojej matki.
Nie tak miało wyglądać twoje życie.
500 lat
szukania matki, która okazała się...
mną...
Opowiem ci, jak powinno wyglądać twoje życie.
Jak wyglądałby
twój idealny dzień...
Miałyśmy mały domek.
To był zwykły, letni dzień.
Bawiłaś się cały czas
i byłaś zmęczona. Nadeszła pora spania.
Opowiedziałaś o forcie,
który zbudowałaś w lesie nad rzeką.
Zapytałam, czy tam pójdziemy.
Powiedziałaś, że gdy tylko wzejdzie słońce,
a ja odparłam...
Dobranoc, Nadio.
Śpij dobrze.
Mama cię kocha.
To by było na tyle.
Witaj.
Za nic bym tego nie przegapił.
OK.
Kto ma sztylet?
Które z was załatwi
nieuchwytną Katherine Pierce raz na zawsze?
Nagle odebrało wam mowę?
Gdy byłam bliska śmierci, mieliście dużo do powiedzenia.
Może ty, Tyler?
Klątwa wilkołaka to moja sprawka.
Dałam ci tożsamość i sens istnienia.
- Nic dla mnie nie zrobiłaś. - Proszę cię.
Gdybym nie zjawiła się w twoim życiu, byłbyś zerem,
z wybuchowym charakterem i matką pijaczką.
Spokojnie.
Ciebie się nie obawiam.
Obie wiemy, że przemieniając cię w wampira, zrobiłam ci przysługę.
Żegnaj.
Pa, Caroline.
Tylko ja doceniam twoją urodę.
Nie wbiłbyś mi ostrza w serce, prawda pięknisiu?
Tak myślałam.
Jesteś najlepszym facetem, z którym nigdy nie byłam.
- Cóż... - Cóż...
Mały Gilbert...
Miło było mieć brata po raz drugi.
Gdybyś tylko nie był tak irytujący...
Z tobą się nie żegnam, zobaczymy się po Drugiej Stronie.
Damonie.
Wiem, jak bardzo chciałbyś przebić mnie
tym ostrzem.
Już to przerabialiśmy.
Wszystko powiedziałem.
Ale ja nigdy nie miałam okazji, żeby coś dodać.
Przepraszam.
Winisz mnie za to, kim jesteś.
Przykro mi,
że cię przemieniłam.
Że nie pozwoliłam ci umrzeć
w zapomnieniu na polu bitwy.
Szkoda, że twój ojciec nie mógł dalej żyć zhańbiony przez syna.
Przepraszam, że dałam ci cel w życiu.
Pasję. Pragnienie.
Przepraszam, że jesteś tym, kim jesteś
i że nauczyłam cię kochać.
Do zobaczenia w piekle.
Stefan.
Zawsze się zastanawiałam, jak to jest być przez ciebie kochaną.
Musisz przyznać, że przez krótką chwilę
twoje uczucia były prawdziwe.
Rola stulecia.
Kocham cię i zawsze kochałam.
To chyba koniec
naszej miłosnej historii...
Stefan kazał pogrzebać ją w lesie.
Chrzanić to.
Zasługuje na coś więcej.
Potrzebujesz pomocy?
Poradzę sobie.
Dlaczego nie wstaje?
Gdy Gregor opuszczał ciało Matta, też trochę to trwało.
Mamy chwilę, żeby porozmawiać o tym, co zrobiłeś.
Spokojnie. Dzięki Tylerowi wytrzymam kilka godzin.
Kilka godzin?
I co dalej?
Jaki masz plan?
Wyznam jej, co zrobiłem.
Niech się dzieje, co chce.
Optymista.
Nie chcę być jak Katherine Pierce.
Całe życie uciekała przed problemami.
I umarła w samotności.
To źle, że czuję się...
Jak zwycięzca?
Smutna.
Katherine była okropna, ale...
W każdym dostrzegasz dobro.
Chodzi ci o Klausa?
Nie jest zły do cna.
Twoje słowa. Nie moje.
Twoje ugryzienie pozbawiło kogoś życia i nikt nic nie mówi.
Ja przespałam się z niewłaściwym typem i ciągle mi to wypominasz.
- Gdzie tu sprawiedliwość? - Nie wiem.
Może ludzie oczekują od ciebie więcej.
Dlaczego? Bo bycie dobrą przychodzi mi z łatwością?
Coś ci powiem.
Jestem wampirzycą. Mam te same potrzeby, co ty.
Mam prawo popełniać błędy.
Przespałam się z Klausem,
ale po tym jak mnie zostawiłeś.
To był mój wybór i muszę z tym żyć.
Nie musisz mi tego wypominać.
Przestań albo usuń się z mojego życia.
Mam dość poczucia winy.
To dla ciebie, tato.
Żebyś wiedział, jak bardzo tęsknię.
Jaja sobie robisz?
O kilka stuleci za późno,
by wierzyć w moce nadprzyrodzone.
Skoro tu jesteś, to znaczy,
że nie żyjesz.
Prawda.
Twoi przyjaciele nie dali zbyt dużego wyboru.
Użyliście przeciwko mnie mojej córki?
Ostro.
Mogłabym uciekać przez kolejne 500 lat, ale po co?
Córka umierała.
Stefan nigdy by mnie nie pokochał.
Cóż mi pozostało?
Elena wygrywa po raz kolejny.
Zakończmy to.
Mam dość tego, że Elena zawsze dostaje to,
czego chce.
Co przez to rozumiesz?
Wes nie miał zamiaru pomóc Nadii.
Zawsze możesz odejść. Decyzja należy do ciebie.
Zdołałem wyodrębnić jad wilkołaków
z krwi Nadii.
Sprawia, że wirus jest jeszcze
bardziej zabójczy dla wampirów.
Wykorzystał ją do swoich badań,
by zmieść wampiry z powierzchni ziemi.
Dlaczego mi to mówisz?
Elena?
Powtórzę jeszcze raz.
Elena żyła moim wymarzonym życiem.
Do teraz.
Jak to?
Stefan myślał, że dał mi wybór.
Uciekać lub umrzeć.
Niezbyt szerokie pole manewru.
Nadia była jedyną osobą,
która mnie kochała.
Nie mogłam pozwolić, by zmarła w samotności.
Ale Katherine Pierce też nie może tak po prostu odejść.
Cześć.
Jesteś sobą?
Tak.
Wróciłam.
Zostawiłam Elenie małą niespodziankę.
Skoro nie mogę mieć Stefana, nikt nie będzie go miał.
Jestem gotowa.
Dlaczego nic się nie dzieje?
Nigdy tak nie było.
Pozwól mi przejść.
Dlaczego to robisz?
Nie panuję nad tym.
- Co? - To nie zależy ode mnie.
A od kogo?
- Bonnie? - Nie mogę ci pomóc.
Co? Nie!