Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
Masz zdolność do ciągłego życia
wewnątrz cudzego ciała.
Porozmawiaj ze mną. Udało się?
Oczywiście, że tak. Jestem Katherine Pierce.
Jestem Diane Freeman, szefowa ochrony kampusu.
Twoja współlokatorka odebrała sobie życie.
Powiedz mi. Jak było, gdy przespałaś się
z Klausem?
O mój Boże!
Katherine Pierce ma stałą kontrolę
nad ciałem Eleny Gilbert.
Musimy pogadać.
Jesteś dobra,
a ja potrzebuję odrobiny dobra w moim życiu.
Przepraszam, Damon.
To koniec.
Czekaliśmy na ciebie.
Elena wie, że tu jesteś?
Elena myśli, że jestem potworem.
Ma rację.
Oto Damon Salvatore, którego pamiętam.
Drogi pamiętniku, kocham swoje życie.
Naprawdę.
Stałam się Eleną Gilbert i to najlepsze, co mi się przytrafiło.
Wreszcie mam to, czego pragnęłam.
Jestem młoda,
zdrowa
i śliczna.
Wszyscy mnie uwielbiają.
I przede wszystkim - znów jestem wampirem.
Spoczywaj w pokoju, Eleno. Dzięki za idealne życie.
POTWIERDŹ USUŃ
Naprawiłam twój najgorszy życiowy błąd,
czyli zakochanie się w Damonie,
i odzyskam to, na czym zawsze mi zależało.
USTAW JAKO TAPETA
Ustalmy coś.
Koniec biadolenia
o życiowych porażkach i byłych chłopakach.
Zaczynamy nowy rozdział życia.
Uwielbiam zaczynać od nowa.
Ja nie biadoliłam.
Chwalipięta.
Mogę położyć?
Super, dzięki.
Dziś rozpoczyna się nowa era.
To pierwszy etap podróży
do świata przebojowych singielek.
- Bonnie nie jest wolna. - Ale jej przyjaciółki - tak.
Więc będzie naszą skrzydłową.
"Bal Zgorzknialców" -
impreza na cześć złamanych serc i zgorzkniałych singli.
To ma być nowy rozdział?
Sposób na oczyszczenie.
Pozbędziemy się brzemienia porażki
pierwszego semestru.
Wchodzę w to.
Bonnie.
Idziesz?
Jasne.
Wybacz bajzel.
Impreza wymknęła się spod kontroli.
Co się stało na podjeździe?
Pozwoliłem Enzowi prowadzić.
Wyszedł z wprawy
i niemal wjechał w dom.
- Pytasz o Aarona. - Właśnie.
Wczoraj
go wytropiłem i zagryzłem.
Postanowiłem ostatecznie zakończyć
sprawę rodziny Whitmore'ów.
Elena z tobą zrywa,
a ty odreagowujesz morderstwem?
Cóż za zaskoczenie.
To był mój pomysł, jeśli to coś zmieni.
Enzo. Spotkaliśmy się, gdy...
próbowałeś zabić Damona.
Pamiętam.
Znów jesteście kumplami do tańca i do różańca?
Wiesz, jak to jest.
Zdradziłem go, chciał mnie zabić,
ale się dogadaliśmy.
Przez pięć lat w lochach stworzyła się
między nami niezniszczalna więź.
Masz może wieści od doktorka Maxfielda?
Jest następny w kolejce, a szczwany z niego lis.
Taki macie plan?
Chcecie wybić Augustianów i wrócić do sadystycznych nawyków?
Lubiłem być sadystą i tęsknię za tym.
Ale byłem głupi i chciałem się zmienić dla panny.
Znajdź inne hobby, bo nie chcę zostać zbawiony.
Pomóc ci go szukać? Może golf?
- Wycinanki? - Idealnie.
Nie jesteś sobą.
Wręcz przeciwnie.
To najprawdziwszy ja.
Cześć, Stefan. To ja.
Wiem...
że ostatnio sporo się dzieje i pewnie jesteś zajęty,
ale może...
wpadłbyś do kampusu na drinka albo pogadać?
Chcesz wrócić do Stefana?
Nie pytałam cię o zdanie,
tylko czy tak powiedziałaby Elena.
Możliwe.
Odejdź i zapomnij o tej rozmowie.
Zadowolona?
Mogę już wyjść?
Nie, zostań w pobliżu.
Matt jest moją ściągawką.
Nie po to przejęłam to ciało,
żeby wydała mnie nieznajomość drugiego imienia Bonnie -
czyli Sheila.
Miałyśmy spędzić razem trochę czasu,
a tkwię tu godzinami jak jakaś ćma barowa.
Nie udawaj, że niańczenie niebieskookiego
ci przeszkadza.
W Pradze zwabiłaś go do łóżka.
Ale ani razu
nie stosowałam wobec niego perswazji.
- Nie jest zabawką. - Już łapię. Podoba ci się.
- Uroczo. - Rozłączam się.
Witaj. Jak się trzymasz?
Co się dzieje?
- Kim jesteś? - Doktor Wes Maxfield.
A ty Joey, prawda?
Widziałem imię na twojej koszulce pracowniczej.
Wybacz, ale nigdy nie poznałem
personelu szpitala, zanim stracił fundusze.
Dołujące, co?
Ekonomia nie sprzyja medycynie.
Czego chcesz? Nie mam forsy.
Jak na ironię, ja również.
Co mi zrobiłeś?
Dlaczego jestem tak głodny?
Zmieniłem cię w wampira,
a teraz sprawię, byś łaknął krwi innych wampirów.
Że co?
Już raz to zrobiłem.
Teraz muszę to powtórzyć.
Badania wymagają czasu i pieniędzy.
- Czas mam, a forsa się znajdzie. - W tym mogę pomóc.
A ty kto?
- Nędzne laboratorium. - Nie dosłyszałem imienia.
Sloan. Chcę pomóc, więc się nie najeżaj.
Proponuję nowe fundusze na badania.
Co o nich wiesz?
Od dawna przyglądam się eksperymentom Augustianów.
W zamian za forsę i ochronę,
zbadasz pewną krew.
Nie współpracuję z tajemniczymi darczyńcami
- i nie potrzebuję ochrony. - Śmiem wątpić.
Torba Aarona.
- Skąd ją masz? - Przykro mi,
ale wczoraj jego auto
zostało porzucone na środku drogi.
- Nie. - Ślad po nim zaginął.
Nie żyje?
Tak przypuszczam.
Co gorsza - jesteś następny.
Gdy skończymy z Augustianami, co powiesz na wyjazd?
Myślałem o przylądku Horn.
Nigdy tam nie byłem.
Nie lubię planować.
Pobudka, Diane.
Co u naszej ulubionej szefowej ochrony?
Jak na ironię, porwanej wprost ze swojego biura.
Wypuśćcie mnie, proszę.
Mam dzieci.
Matka. Ciekawe.
Zatem wiesz, jak bardzo może boleć
samobójstwo dziecka,
choć tak naprawdę zabił je wampir,
a ty to zatuszowałaś.
Nie zrobiłam tego.
Diane, powiedz prawdę.
Zatuszowałaś atak wampira w kampusie,
fabrykując list pożegnalny?
Tak.
Werbena wyparowała.
A teraz powiedz, gdzie znajdę doktora Maxfielda.
Nie wiem.
- Nie miałam z nim kontaktu od wielu dni. - Szkoda,
bo to znaczy, że jesteś martwa.
Właściwie...
Więc szukamy dalej.
Damon zlecił ci kopanie grobu.
Bądź kolegą i pomóż.
Odpuszczę sobie. Zakopałem tu sporo trupów.
Wyczuwam metaforę.
Znajdź sobie nowego kumpla.
Damon jest w kiepskim stanie, a ty mu nie pomagasz.
Wyszedłeś na wolność
i musisz odreagować...
ale zrób mi przysługę i nie mieszaj w to brata.
Wspominał, że samarytanin z ciebie.
Wiesz, jak być dobrym człowiekiem?
Nie pozwolić innym, by runęli w przepaść.
Ciekawiej byłoby, gdyby skoczyli.
Przyłącz się do zabawy.
Dobrze ci to zrobi.
Brawo.
Bądź kolegą,
odjedź stąd i nie wracaj.
Myślisz, że to boli?
Sądzisz, że możesz zrobić mi coś,
czego nie uczyniono mi przedtem 100 razy?
Śmiało. Spróbuj.
To, co zrobię, będzie nieodwracalne.
Kapujesz?
Nie chcę cię więcej widzieć.
Świetnie, wróciłaś.
Potrzebuję pomocy.
Diamenciki czy wiszące?
Od kiedy nosisz kolczyki?
Od kiedy przyjaciółka wrabia mnie
w "Bal Zgorzknialców".
Nikogo nie oszukasz. Wiem, że udajesz.
Słucham?
To oczywiste.
Doceniam to.
Wiesz, że załamała mnie sprawa z Klausem,
więc udajesz, że rozstanie z Damonem cię nie ruszyło.
Caroline Forbes, zawsze mnie przejrzysz.
Przy mnie nie musisz udawać.
Jeśli nie chcesz iść na bal,
spoko, pójdę sama.
Myślisz, że Stefan chciałby pójść?
Cześć!
Właśnie...
miałam dzwonić.
Chcę pogadać, ale nie przez telefon.
Coś się stało?
Chodzi o Enza.
Jasne.
Więc musimy się spotkać.
Caroline ciągnie mnie na bal samotnych serc.
Może wpadniesz?
Dzięki, skończyłem już studia.
Dwukrotnie.
Proszę.
Gwarantuję dobrą zabawę.
KIM, U LICHA, JEST ENZO?
Polej coś, co wymaże pamięć o Caroline.
Mówiłeś, że dziś nie pijesz.
Nie, mówiłem, że nie piję sam.
Nowa?
Cokolwiek myślisz, przestań.
To córka Katherine,
a jabłko pada niedaleko od jabłoni.
Słyszę cię.
Pochowałaś mnie żywcem w sejfie.
Próbowałam ocalić życie matce.
Nie udało się,
więc daruj sobie...
i daj rozpaczać w spokoju.
Napijesz się?
Bo ja tak.
Schlajmy się.
Co?
Słyszałeś.
Jest jej przykro, a matka nie żyje.
- Pijemy. - Pożałujesz.
Mama tak się bała, że zawalę szkołę
i przyniosę jej wstyd, że napisała za mnie cały esej.
Moja tak pragnęła towarzystwa,
że zmusiła całe miasto do przyjaźni.
- Dobre. - Zdrowie.
Moja mama się z nim całowała.
O rany. Serio?
- Niestety. - Niestety.
Pijcie obaj.
Już o tym zapomniałem.
Polewaj.
No to chlup!
Muszę się odlać.
Hybrydy sikają?
Mają sikawki jak strażacy.
- Urocze. - Zabawne.
Lepiej polej.
Chętnie.
Kim jest Enzo?
- Nie wiem, nie znam go. - Ale słyszałeś o nim.
Przez pięć lat siedział
w lochach z Damonem.
Chyba uciekł.
Dzięki.
Zapomnij o wszystkim od wyjścia Tylera.
Idziemy na bal, ale nie jako para,
bo to impreza dla singli?
Mówiłam, że to dziwne.
Lepiej wynajmijmy pokój w hotelu.
Caroline by mnie zabiła.
Jesteśmy szczęśliwi
i nie chcę udawać.
Masz rację.
Jestem szczęśliwa.
Nie macie wstydu? To miejsce publiczne.
- Co tu robisz? - Uczę dzieciaki matematyki.
Lubię udzielać się społecznie.
Żartowałem!
Przyszedłem porwać twojego chłopaka.
To nie było śmieszne.
Chodźmy stąd.
Nigdzie nie idziesz.
Zostaw go.
Bo co? Zabijesz mnie wzrokiem?
Nie masz już do pomocy magicznej różdżki.
Zostaw ją.
Przyszedłem po ciebie, nie po nią, kretynie.
Nie mogę znaleźć
swojej ostatniej ofiary i potrzebuję wiedźmy.
Wiesz, że nie praktykuję już magii, więc odejdź.
Babcia wykładała okultyzm.
Na pewno znasz inne czarownice.
To krew Wesa.
Enzo zachował ją na pamiątkę.
Wystarczy na zaklęcie lokalizujące.
- Czas ucieka. - Nie pomoże ci.
Nic mi nie zrobisz. Elena by cię...
Co?
Skrzywdziła? Porzuciła?
Już mam to za sobą.
Zabiła...
Zabiłaby cię.
Super. Będę mógł założyć drużynę baseballa
z jej doppelgangerami.
Co mnie ominęło?
Odmówiła?
- Pora się zabawić. - Ktoś ty?
Zmuszam ludzi do tego, czego nie chcą.
Przestań!
Dobra, pomogę wam!
- Uschnięty bukiecik? - Dziękuję.
ENZO TO KUMPEL DAMONA Z CELI. GROŹNY.
Cześć.
Serwus. Przyszedłeś.
Owszem. Kto wymyśla takie imprezy?
Samotni ludzie.
Chodź.
Widzisz? Obiecałam ci dobrą zabawę.
Dobrze wyglądasz.
Caroline reaguje tak samo.
Jakby nie wolno mi było się uśmiechać.
- Tak powiedziałem? - Nie, ale znam to spojrzenie.
Jakie?
To.
Nie musisz się martwić. Czuję się świetnie.
Jestem jedynym niezgorzkniałym człowiekiem na balu.
Musimy porozmawiać.
Damon wpakował się w kłopoty.
Nic nowego.
Jeśli ktoś go zrani, odbija mu.
Nie myśli, nie stara się.
Tylko działa.
Przez długi czas
próbowałam go zmienić,
ale okazało się, że to on zmienił mnie.
I nie przepadam za osobą, którą się stałam.
A ty?
Co?
Lubisz mnie
czy wolałeś dawną Elenę?
- Eleno... - Zmieńmy temat.
Co chciałeś mi powiedzieć?
Co zbroili Damon i Enzo?
Możemy pomówić o tym później?
Jasne.
Mogę ją na chwilę porwać?
Obiecała pójść ze mną do niszczarki.
Jasne, jest cała twoja.
- Dzięki. - Do niszczarki?
Jestem odporny na perswazję.
Bez werbeny?
Jest tutaj. Widzisz?
Pewnie wymazała ci pamięć.
Po co miałaby to robić?
Nie mam pojęcia. Masz jakąś werbenę?
Szeryf każe dodawać ją do kawy.
Wypij trochę. Szybko.
Przyniosłaś coś do zniszczenia?
Nie sądziłam, że ktoś jeszcze drukuje zdjęcia.
Czujesz się oczyszczona?
Prawie.
Tyler narysował ci konia?
Nie, Klaus.
- Gładko poszło. - Podjęłam decyzję.
Te związki to przeszłość.
Nie zmienię zdania,
nawet jeśli czuję się znudzona czy samotna.
Mówiłaś jakby o sobie,
ale chodziło o mnie?
Sporo ostatnio przeszłaś
i jesteś rozchwiana, Stefan również.
Zgrywanie dostępnej może być mylące.
- Myślisz, że go zwodzę? - Nic podobnego.
Tylko... Zapomnij o wszystkim, co powiedziałam.
Dobra.
Jak dobrze, że nie jestem głupim dziewiętnastolatkiem.
Bonnie?
Gdzie czarownica?
Liv Parker. Chodzimy razem na zajęcia,
ale jej nie znam.
Dowiedziałam się, że pracuje w cateringu.
To strzał w ciemno.
Czuję, że mam dziś fart.
Chodź ze mną zgorzknieć.
Jesteś drugą osobą, z którą nie powinienem tańczyć.
Czego nie mówisz Elenie?
Nieładnie podsłuchiwać.
Z własnej woli przyszedłeś na bal.
Coś w tym jest.
Dobra.
Damon traci kontrolę.
Co przez to rozumiesz?
Na przykład zabicie kolegi Eleny - Aarona.
Co?
Przyszedłem jej powiedzieć,
ale wydawała się taka szczęśliwa,
więc nie potrafiłem.
Myślisz, że gdy jej powiesz, całkiem go sobie odpuści.
Jestem pewien.
I nie będę w stanie go z tego wyciągnąć.
Widziałem jego gorsze momenty
i myślę, że lubi ten stan.
Im więcej sprawia bólu, tym ludzie bardziej go nienawidzą.
Chce potwierdzić oczekiwania innych
i nie wiem, jak mu to uniemożliwić.
Po co ten dramatyzm, bracie?
- Co tu robisz? - Co jest grane?
Spokojnie, to nie randka. Nie łamiemy zasad balu.
Odpowiedz na pytanie.
Bonnie szuka dla mnie wiedźmy,
która zlokalizuje doktora Maxfielda.
Potem go załatwię.
Powiedzieć im?
Enzo ma Jeremy'ego.
Jeśli nie znajdę czarownicy do północy,
zabije go...
Mam pytanie.
Gdyby życie Jeremy'ego wisiało na włosku,
pozwoliłabyś mu umrzeć?
Jego śmierć byłaby mi na rękę.
Naprawdę to rozważasz?
A nie powinnam?
- Na razie widzę same plusy. - Katherine.
Śmierć brata
gwarantuje mi sporo czułości od Stefana.
Gdyby coś mu groziło, Elena zrobiłaby wszystko, by go ratować.
- Wiesz o tym. - Stefan tu jest.
Tańczyliśmy i było bosko.
Chyba nawet ze mną flirtował.
Dość niegrzecznie, jak na niego.
Jeśli nie zaczniesz udawać przejętej,
domyślą się, że udajesz.
Jeśli przypadkiem wiem, gdzie jest Jeremy,
powinnam narażać życie
dla tego gnojka?
Wiesz, gdzie jest?
W obleśnym domu Whitmore'a.
Poznałam po zdjęciu.
Chyba tylko ja bywałam tam na przyjęciach.
Uratuj go.
Dobra.
A ty dowiedz się, czy Caroline czuje coś do Stefana,
bo zaczyna mnie wnerwiać.
Muszę wiedzieć, czy jest moją rywalką.
- Kto do ciebie wydzwania? - Czy Caroline czuje coś do Stefana?
Caroline?
- Nie mam pojęcia. - Pomyśl.
Elena obawiała się kiedyś, że Caroline odbije jej Stefana?
Walczyły o niego?
Nic o tym nie wiem.
Myślisz, że Elena może odzyskać Stefana?
Dlaczego pytasz?
Zapomnij o tej rozmowie.
Miałem rację?
Nie uwierzysz w to, co powiem.
Niczego mu nie powiesz.
Nic ci nie jest?
Nie mogę znów go stracić.
Proszę.
Pomóż mi go ocalić.
Zakaz wstępu.
W innych okolicznościach starałabym się
z tobą zaprzyjaźnić, ale czas mnie goni
i potrzebuję twojej pomocy.
- Znamy się? - Chodzimy razem na socjologię.
Jestem Bonnie. Moja babcia, Sheila Bennet,
wykładała tu okultyzm.
Nigdy o niej nie słyszałam.
Jesteś czarownicą.
Widziałam, jak kręcisz długopisem.
Nie wiem, o czym mówisz.
Nie bój się. Kiedyś nią byłam.
Poszukaj w klubie czarownic.
Naprawdę cię potrzebuję.
Nawet gdybym chciała, nie potrafię ci pomóc.
Nie wiem, co robię.
Jestem dziwadłem.
Daj mi spokój.
Boże!
Kim jesteś?
Pomożesz jej.
Mam powtórzyć?
Wampiry istnieją. To pewne.
A właściwie to nie.
Skup się. Zapomnij o wampirach.
Znajdź w sobie moc.
Wsłuchaj się w bicie serca
i świst wdychanego powietrza.
Ile to potrwa?
Nauczenie się trudnego zaklęcia pod presją przez nowicjuszkę?
- Nie mam pojęcia. Bonnie? - Powtarzaj...
- Że jak? - Spokojnie.
Nie otwieraj oczu i użyj krwi, by znaleźć Wesa.
- Nie wiem, jak wygląda. - Nie musisz.
- To dobry znak? - Nie dam rady.
- Spróbuj jeszcze raz. - Nie potrafię,
nie łapiesz? Robiłam straszne rzeczy.
Podpalałam domy,
krzywdziłam ludzi. Nie panuję nad tym.
Gorąca linia wiedźm. W czym mogę pomóc?
Co tak długo?
Chyba straciły motywację.
Zainspiruj je.
Z przyjemnością.
Jeremy wkrótce zginie.
- Dzięki. - Co ty wyprawiasz?
Zadzwoń do niego i każ mu przestać.
Dzwoń!
Dla wyjaśnienia, współpraca nie wchodzi w grę.
Damon powiedział, że twoja panna się ociąga.
Co zrobisz?
Zabicie mnie na pewno ją zainspiruje.
Racja.
Weźmie mnie za żałosnego mordercę,
a bardzo chcę zrobić dobre wrażenie.
Nie musisz tego robić.
Taki urok gróźb. Gdy ich nie spełniasz,
nikt nie bierze cię na serio.
Wybacz, że padło na ciebie.
Widzisz? Nie było tak źle.
Też robiłam wiele złego.
Wybijałam okna i wzniecałam pożary.
To ma mi pomóc?
Nauczyłam się nad tym panować.
Ty też możesz.
To Jeremy.
Przystojny.
Owszem.
Jego życie jest w twoich rękach.
Dobrze, ale jeśli spalę szkołę jak Carrie,
- będzie na ciebie. - Jasne.
Jeremy!
Niech to szlag.
Powinieneś odejść, gdy ci kazałem.
Liczyłeś, że posłucham? Błąd.
No dalej!
Obudź się!
Dzięki Bogu.
Pomóż!
Ominęła cię zabawa.
Udało się. Wes jest w Richmond.
Świetnie, ja prowadzę.
Damon!
Możesz już nie wracać.
Nie zamierzałem.
Co się stało? Gdzie Nadia?
- Małe nieporozumienie. - Franca skręciła mi kark!
- To ma być nieporozumienie? - Faktycznie użyła perswazji,
ale tylko, by pogadać o Katherine.
Wiedziała, że jej nie znoszę.
- Nie zdążyły uregulować swoich relacji. - Jesteś pewien?
Wiedziała, że się wściekniesz,
gdy odkryjesz, że miesza mi w głowie.
Chyba włączyła egoistyczny tryb przetrwania,
- jak jej matka. - Przyjacielska rada:
trzymaj się od niej z dala.
Taki mam plan.
Zadzwoń, jeśli będzie cię dręczyć.
Zająłem się tym.
Jeśli będzie nas śledził, zabiję was.
Załatwiłem to.
Nie rozmawiałaś z Eleną,
tylko z kimś potrzebującym informacji o niej.
Dla własnego dobra nie mieszaj się w to.
Twój chłopak zamieszkał mi w głowie
i w taki sam sposób ocaliłaś Katherine.
Nie umarła, prawda?
Ukryła się w Elenie.
Nie zawaham się, by zdjąć ci magiczny pierścień i skręcić kark.
Rozumiesz?
- Co ze mną zrobisz? - Jeszcze nie zdecydowałam.
Najpierw usuniemy z ciebie werbenę.
A potem... Zobaczymy.
Gramy...
w papier, kamień, nożyce o to, kto załatwi doktora Frankensteina?
Jest twój.
Masz wątpliwości co do wyjazdu z domu?
- Byłem tam dla Eleny. - Nie mam powodu wracać.
A co z bratem?
Widziałeś jego spojrzenie.
Nie chce mnie widzieć.
Coście za jedni?
Moje wsparcie.
Bez jaj.
To jakieś wiedźmy?
Prawie.
Podróżnicy.
Powodzenia w zdobywaniu przyjaciół.
Wszystko gra?
Mógłbyś mi pomóc?
Chyba mam tam drzazgę.
Jasne.
Owszem, jest.
Nie ruszaj się.
Wybacz.
Chyba wiem, co chciałeś mi powiedzieć.
Mam ją.
Damon zabił Aarona, prawda?
Nie mógłbyś wejść do domu Whitmore'a,
gdyby właściciel wciąż żył.
Był nim Aaron.
Powinienem był ci powiedzieć.
Co ci przeszkodziło?
Myślałam, że my...
Może i na to nie zasługuję,
ale sądziłam, że możemy być ze sobą szczerzy.
Mam być szczery?
Tak.
Dobrze.
Odkąd zauważyłem, że zakochujesz się w Damonie,
czekałem na moment, w którym schrzani coś tak bardzo,
że go znienawidzisz.
Więc patrzyłem, jak robi te wszystkie okropne rzeczy...
i za każdym razem, gdy sądziłem, że posunie się za daleko,
wciąż był przy tobie...
I czasem robił to znacznie lepiej ode mnie.
Dlatego...
po pewnym czasie przestałem czekać na jego błąd...
bo polubiłem człowieka, którym się stał.
I nie chcę go stracić.
Groził mojemu bratu.
- Nie zapomnę tego. - Wiem.
Jeśli chcesz ocalić go przed nim samym, pomogę ci.
Ale nie dla siebie czy dla niego.
Dla ciebie.
- Czym cię nafaszerował? - Nie wiem.
Chodź.
Ale jeśli to ta jego wampirza trutka,
możemy mieć problem.
Mianowicie?
Chce sprawić,
by wampiry żywiły się sobą nawzajem.
Słyszysz?
Uwolnisz mnie?
Chcę stąd wyjść.
Muszę się stąd wydostać.
Dzięki. Jestem ci dłużny.
Co ci jest?
Obstawiam, że karma.
Dopadła mnie karma.
Damon? Przestań!
No dobra.
Zaczynam dostrzegać problem. nawzajem.