Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
Damon, nie zostawiaj mnie!
Aby uratować siebie,
musiałem wyłączyć moje człowieczeństwo.
Nie żałuję. Jesteśmy kwita, Enzo.
Wiesz, dlaczego jesteśmy razem?
Ponieważ Klaus dał nam pozwolenie na bycie razem.
Jeśli obiecasz, że odejdziesz i nigdy nie wrócisz,
to tak, będę z tobą szczera w kwestii tego, czego chcę.
Odejdę i nigdy nie wrócę.
Wampir zabił mi rodziców. Może to byłaś ty.
To byłem ja.
Jestem zły, Eleno. Jestem dla ciebie zły
i postanawiam pozwolić ci odejść.
Kiedy odzyskam Elenę, pamiętaj,
że to ty przekonałeś mnie
do zrobienia czegoś dobrego dla całej ludzkości.
Jesteś podróżniczką. Masz zdolność
do ciągłego życia wewnątrz cudzego ciała.
Musimy znaleźć kogoś, kto nauczy cię zaklęcia pasażera.
Porozmawiaj ze mną. Udało się?
Oczywiście, że tak. Jestem Katherine Pierce.
Przetrwam.
Zgadnij kto.
Ciekawe. Elena Gilbert?
Tak.
Masz dobry humor.
To dobry dzień. Żyjemy.
I mamy dziś imprezę.
Owszem.
O czym chciałaś pogadać?
Wciąż pijesz werbenę?
Nie, ale noszę bransoletkę. Pamiętasz?
To bardziej zaboli mnie niż ciebie.
Co robisz? Potrzebuję jej.
Mówiąc w skrócie - jestem Katherine, nie Elena.
- Katherine nie żyje. - Nie do końca.
Gdy opijaliście to,
jak okropnym człowiekiem jestem,
uknułam plan przeniesienia się do jej ślicznej główki.
O Boże.
Muszę nauczyć się, jak być Eleną Gilbert.
Pomyślałam, że najlepiej zna ją
jej nieodporny na perswazję przyjaciel.
Jak moja sukienka?
Okropnie przewidywalna.
Prawda?
Nie bawię się w to.
Użyj perswazji.
Odbierasz mi całą radochę.
Współpracuj, mięśniaku.
Elena włożyłaby to na imprezę?
Sukienkę - nie, buty - tak.
Teraz pomówmy o tym czerwonym czymś we włosach.
Umarłaś i ukrywasz się w jej głowie?
Dopóki tego nie utrwalimy.
- Niby jak? - Dlaczego zafarbowała włosy?
Nie wiem. Zrobiła to w Nowym Jorku, gdy wyłączyła człowieczeństwo.
Ale je odzyskała, więc pasemko
zniknie.
- Kiedy Jeremy ma urodziny? - 13 października.
- A Elena? - 22 czerwca.
- Mój adres? - Maple Street 21,
ale spaliłaś dom.
Wiem, to było podchwytliwe.
Nieźle.
Kogo wolę: Bonnie czy Caroline?
- Powiedz: Caroline. - Kochasz je obie tak samo.
Szok.
Ostatnie pytanie jest bardzo ważne,
bo niedługo wykorzystam tę wiedzę.
Jak Elena z tobą zerwała?
KILKA GODZIN WCZEŚNIEJ
Mia potrzebuje twoich zwłok.
Słucham?
Podróżnicy są mega dziwni.
Bądź miła.
Bez Mii nie żyłabyś teraz w ciele Eleny.
Tylko byłabym trupem, którego potrzebują Podróżnicy.
To trochę dziwne.
Chcesz kontrolować ciało Eleny czy nie?
Kumam. Nie wiemy,
kiedy obudzi się jej świadomość.
Co kombinujesz?
Na łóżko.
Na wypadek gdyby Elena zjawiła się, gdy pójdę po twoje ciało.
Mam być przykuta do hotelowego łóżka,
gdy Damon zostawia mi wiadomości głosowe?
To ma być lepsze od bycia martwą?
Gdy Mia rzuci zaklęcie,
Elena zniknie i jej ciało
stanie się twoje na zawsze.
- Gdzie byłeś? - Tu i tam.
Czyli?
Nie wtykaj nosa w nie swoje sprawy,
- wścibski braciszku. - Zabawne.
Pozbyłem się gnijących zwłok Katherine.
To może być problem.
Dlaczego?
Bo przyszłam po jej ciało.
To masz pecha.
Prosiła, by pochować ją w Bułgarii.
Więc jej ostatnie życzenie nie zostanie spełnione.
Katherine nie żyje. Oddaj jej ciało.
Zniszczyła nam życie.
A ty znałaś ją raptem pięć minut.
Mów, gdzie jest.
Najmilszym, co w życiu zrobiła, jest nakarmienie robali własnym truchłem.
Odpuść. Nie dostaniesz jej.
Widziałeś mój telefon?
Ty!
Widziałeś moją komórkę? Spieszę się do pracy.
Spokojnie, Kapitanie Odpowiedzialny.
Zjedz ze mną śniadanie.
Dzięki, ale jest 7.42.
Tak jest!
Co stało się w Nowym Orleanie?
Były tam czarownice, lokalsi i kilku Pierwotnych.
Bez różnicy, bo już po wszystkim.
Dramat skończony.
Zaczynam od nowa.
Więc musimy to uczcić.
Urządzę ci przyjęcie powitalne.
Co?
- Nie. - Tak.
Posprzątaj i zaproś ludzi.
I weź prysznic. Śmierdzisz.
Otwarte.
Cześć.
- Myjesz kominek? - Owszem.
Wiesz, kancerogeny.
Sprzątam, gdy jestem zestresowana.
Problem z chłopakiem. Wiem, że masz to gdzieś.
Przyszedłem do Eleny, ale skoro jej nie ma,
wrócę później.
Przekazać coś?
Powiedz, że Wes nie będzie już problemem.
Udało mi się odciąć finanse na jego badania.
- Koniec eksperymentów na wampirach? - Tak.
Powiesz jej,
że jest mi naprawdę bardzo przykro?
- Jasne. - OK.
Aaron Whitmore. Szukałem cię.
Enzo.
Cześć, mam prośbę.
Wiesz, że Damon, chcąc być szlachetny, zerwał z Eleną.
Jasne, opiłam to.
Przekonałem go, że był idiotą.
- Co? - Jest rozdrażniony
i próbował dodzwonić się do Eleny,
ale nie odbiera.
Pomogłabym, gdybym uważała, że do siebie pasują.
Chciałabyś być oceniana
przez pryzmat tego, kto ci się podoba?
- Chciałabyś? - Wiesz coś?
A powinienem?
To znaczy... Na pewno tego chcesz?
Elena i Damon, Damon i Elena -
jakoś mi to nie brzmi.
Myślę, że do siebie pasują. Elena uszczęśliwia Damona, a on...
Nie poluje na ludzi, co jest dużym plusem.
Właśnie.
Ale i tak jej tu nie ma.
Myślałam, że jest z tobą.
Mówiła, że jest w Whitmore.
Dziwne.
To gdzie jest?
Czy to się kiedyś zamknie?
Gdzie jestem?
Co jest grane?
O Boże.
Katherine.
Witaj, Eleno.
Przeniosłaś Katherine do mnie, zamiast do siebie.
Przybądź!
- Co to było? - Elena Gilbert.
Wspaniale. To kwestia czasu, zanim znów się pojawi.
Masz moje ciało?
Katherine jest tam, gdzie jej miejsce.
Nie oddam jej ciała. Daruj sobie rozczarowaną minę.
To mina mówiąca "dupek z ciebie".
Jesteś nieszczęśliwy, bo Elena nie oddzwania.
Okropnie.
Twoja wina, bo kazałeś mi ją odzyskać.
Robisz tak, jak zawsze.
Masz problem i zamiast go rozwiązać, wiejesz.
Widzę, że dobrze się bawisz.
Bonnie widziała się z Jeremym i żadne z nich z nią nie rozmawiało.
Kto cię zaprosił? Spadaj.
Ja.
Caroline pomoże ci odzyskać Elenę.
Ty? Nie znosisz mnie.
Powiedziałaś, że nazwanie mnie diabłem ubliża samemu diabłu.
Nikt nie jest idealny.
Do czego to doszło?
Doradzać mi będzie Ciocia Klocia?
Potrafię być nieprzewidywalna i lekkomyślna.
Co jest grane? Niańczycie mnie?
Tylko sobie rozmawiamy.
Nie potrzebuję waszej pomocy.
Lepiej znów zadzwoń do Eleny.
W życiu nie spotkałam bardziej wkurzających ludzi.
Nie dość, że Damon chce mnie odzyskać,
dostaję SMS-y w stylu: "Gdzie jesteś?",
"Martwię się.",
"Oddzwoń.",
"Idziesz na imprezę Tylera?".
Cud, że bateria jeszcze nie padła.
- Podejrzewają coś. - Właśnie.
Musimy znaleźć twoje ciało.
Stefan spytał, czy idę na imprezę Tylera.
Może powinnam pójść
i przekonać wszystkich, że z Eleną wszystko w porzo.
I przy okazji spytać, gdzie Damon mnie pochował.
Wykluczone.
To kwestia czasu, zanim Elena znów się pojawi.
Więc chodź ze mną.
W razie czego wyłączysz ją.
Nie powinnaś przebywać z jej przyjaciółmi.
Udawałam ją milion razy.
Potrafię odtworzyć każdy jej gest.
To coś innego.
Nie udajesz jej,
tylko nią jesteś.
Kiedy ma urodziny?
W której klasie poznała Caroline?
Kiedy pierwszy raz pocałowała się ze Stefanem?
Kapuję.
Muszę uzupełnić wiadomości.
Wiem, kto nam pomoże.
Mój dom należy do ciebie.
Formalnie, ale rachunków płacić nie będę.
Ale musisz zaprosić dziś kilka osób.
Na przykład Elenę, Stefana...
Pytasz, czy zaprosiłem Caroline?
Właśnie.
Przyjdzie.
Więc rozpoczęcie od nowa
oznacza odzyskanie Caroline?
Weź kubeczki.
- Elena? - Cześć, Matty.
Matty?
To znaczy Matt.
Chciałam cię o coś prosić.
- Zgadnij, kto. - Ciekawe.
- Enzo. - Witaj, Damonie.
Mamy coś do załatwienia.
Chybiłeś.
Uwielbiam ogień.
Czyż to nie ironia losu? Niemal zginąłem w pożarze.
Przerabialiśmy już to.
Chciałeś wzbudzić we mnie poczucie winy, uratowałem cię,
jesteśmy kwita.
- Co jest w torbie? - Raczej "kto".
Od naszego ostatniego spotkania, sporo myślałem
i nieco poszperałem.
Odkryłem, że zabijałeś niemal każdego Whitmore'a,
za każdym razem zostawiając jednego,
by przekazał nazwisko i począł nowe pokolenie
twoich przyszłych ofiar.
Dokładnie jak mówiłeś w celi.
Znasz mnie - dotrzymuję obietnic.
Dotarło do mnie, że zbyt szybko spisałem cię na straty
i Damon, którego pamiętam, żyje
i ma się dobrze... Mam dla niego prezent.
Aaron Whitmore?
Żywy.
To ostatni z Whitmore'ów.
Pamiętasz zegarek z werbeną?
Dr Whitmore nigdy go nie ściągał,
nawet gdy dłubał nam w klatce piersiowej.
Aaron powinien zginąć z nim na ręce.
Zabijesz go czy ja mam to zrobić?
Wolne żarty.
Matt!
Cześć. Wejdź.
Dzięki.
Niezręcznie.
Wybacz.
W porządku. Poderwij jakąś blondynę.
Idę na obchód. Potrzeba ci czegoś?
Dzięki.
- Ty żyjesz. - Oczywiście.
Stefan Salvatore pije piwo z kubeczka.
Pokazać ci, gdzie Tyler trzyma burbona?
Ograniczam mocne trunki.
Gdzie byłaś?
Caroline bardzo się martwiła.
Tu i tam.
Musiałam zastanowić się, jak poradzić sobie z rozstaniem z Damonem.
Popełnił błąd
- i chce cię odzyskać. - Wiem.
Nie czujesz się dziwnie?
Bardzo, ale znam brata i wiem,
że przy tobie jest kimś lepszym.
Co u ciebie?
Jak sobie radzisz po śmierci Katherine?
W porządku.
Nie musisz ukrywać uczuć.
Serio, nic mi nie jest.
Coś zaiskrzyło,
umarła i tyle.
Znałeś ją półtora wieku.
Ani trochę ci nie żal?
Nawet mi jest trochę smutno.
Może powinniśmy zrobić jej pogrzeb.
Poważnie?
Gdzie jest pochowana?
Zaniosę chociaż kwiatek.
Nie wiem.
Damon powiedział, że jest tam, gdzie jej miejsce.
Typowy Damon.
Choć smakuje mi ten burbon,
czuję, że następna kolejka będzie jeszcze lepsza
przy jękach umierającego Aarona
oraz świadomości, że twój końcowy
akt zemsty zamknął pewien rozdział.
Zawsze wymagasz od innych morderstwa,
by udowodnili ci lojalność?
Jego dziadek kroił nam oczy skalpelem.
Wybiłeś całą rodzinę. Myślałem, że tego chcesz.
To kumpel koleżanki.
To oznaczałoby, że zmiękłeś,
a dobrze wiemy, że gdy go zobaczyłeś,
pragnąłeś rozerwać mu gardło.
Czyli mój stary kumpel wciąż tam jest.
Skończ to dla nas obu.
Kiepski moment. Walczę z duchami przeszłości.
Pospiesz się i przyjdź do Tylera.
Jest Elena.
Budzi się.
Pora podjąć decyzję. Kto go ma zabić?
Nie znoszę presji.
Tego się nie spodziewałem.
Nie mogę cię zabić. Długa historia.
Bo Elena by cię znienawidziła.
Dlatego.
Wróć do akademika i spakuj graty.
Pojedź drogą na północ, aż dojedziesz do śniegu.
Nigdy nie wracaj.
Jak miło z twojej strony.
Najwyraźniej Elena robiłaby takie rzeczy.
Zaczynam jej współczuć.
Dowiedziałaś się, gdzie twoje ciało?
Damon zakopał mnie tam, gdzie moje miejsce.
- Zagadka. - Przez 145 lat Damon myślał,
że jestem w krypcie pod kościołem.
Zawiódł się, gdy mnie tam nie znalazł.
Obyś tym razem tam była.
Właśnie.
Pożegnaj się. Nikt nie może nas śledzić.
Tu jesteś! Wydzwaniałam!
Wybacz, telefon mi padł.
O czym chciałaś pogadać?
- Zrobiłam coś złego. - Pewnie przesadzasz.
Nawet nie wiesz, co.
Zaczekaj, to ważne.
Wybacz. Co się stało?
Co, jeśli powiem,
że gdy pewien okropny człowiek był w mieście,
wpadłam na niego w lesie i go pocałowałam?
Odwzajemnił, więc stwierdziłam:
"Poobściskujmy się",
a potem poczułam, jak bardzo jest to przyjemne
i tak jakby poszłam na całość.
Nie planowałam tego i czuję się strasznie.
Człowiek, o którym mówisz, to...
Klaus.
Serio?
Wymyśliłabym coś takiego?
Powiedz, że jestem okropna.
Jesteś jedną z najmniej okropnych osób, jakie znam.
Jaki był w porównaniu do Tylera?
Eleno Gilbert!
Caroline Forbes, mów!
Ja...
Zrobiłaś to z Klausem. Jak było?
- Nie odpowiem. - No, powiedz.
O Boże.
Długo was nie było.
Udawałam empatyczną.
To bardzo zajmujące.
Miejmy to już za sobą.
Aby zamknąć duszę Katherine w ciele Eleny,
potrzebuję twojej krwi.
A teraz...
Bezcześcisz moje ciało. Uroczo.
Podróżnicy nie mają dostępu do tradycyjnej magii, więc improwizują.
Zamknij się i daj mi się skupić.
Co się teraz dzieje?
Jeśli chcesz na zawsze pożegnać Elenę, bądź cicho.
Wszystko gra?
Daruj sobie, nic mi nie jest.
Wynoś się.
Pozwól wyjaśnić.
Ja to zrobię.
Klaus zabił tysiące ludzi.
Ciocię Eleny, watahę hybryd, moich przyjaciół.
Caroline.
Zabił moją mamę!
Wiem.
Tak mi przykro.
Przestań.
Ostatnio odszedłem ja. Twoja kolej.
Idź.
Nie.
Nie zbliżaj się!
- Spróbuj tylko... - Odejdź!
- Jesteś pijany. - Zabieraj łapy.
- Co z tobą? - Nie wiesz?
Pieprzyła się z Klausem.
Właśnie!
Caroline na to nie zasłużyła.
Nie powiedziałaś, dokąd chcesz wyjechać.
- Mianowicie? - Gdy rzucimy zaklęcie.
Gdzie zaczniemy podróż?
Dajcie mi skończyć. Jeszcze chwila.
Elena.
Przybądź!
Słucham? Nie dosłyszałam.
Donovan, jesteś?
Mia.
Nic ci nie jest?
Dokończ zaklęcie.
Co?
WPISZ PIN
To jakieś żarty.
O Boże!
Nie!
Przedstawiam lorda Niklausa.
Mów mi Klaus.
Pocałuj mnie albo zabij.
Wynocha z mojej głowy!
Zawsze będę cię kochał.
Nie!
Oszukałam jednego z was.
Nie!
Damon!
Dzięki Bogu!
Co się stało?
Gotowe.
Już dobrze.
Powiedz coś.
Wszędzie cię szukałam.
Musimy pogadać.
Owszem.
Zostawiłem ci mnóstwo wiadomości głosowych.
Przesłuchałaś je?
Bardzo dokładnie.
Więc wiesz, że schrzaniłem.
Odpuściłem,
bo byłem pewny, że cię zniszczę.
- Nie o to chodzi. - Wiem.
Wysłuchaj mnie.
Jesteś najlepszą osobą, jaką znam,
i nie mógłbym cię zmienić.
To by ci uwłaczało.
Masz na mnie cudowny wpływ.
Potrzebuję cię.
Jesteś dobrocią.
Potrzebuję jej w życiu.
Bez niej... zostaje sam mrok.
- Spora presja. - Wiem, ale...
Teraz moja kolej.
Dobrze.
Cieszę się, że cię uszczęśliwiam
i czynię lepszym człowiekiem,
ale nie chcę być twoim jedynym powodem do życia.
Nie chcę martwić się o to, co będzie,
gdy znów się pokłócimy lub zerwiemy.
Ani na kim się wyładujesz.
Co ty pleciesz?
Wiem, co zrobiłeś Katherine.
Była umierająca,
a ty ją torturowałeś.
Co to ma do rzeczy?
Chodzi o ciebie.
Człowieka, którego nie potrafię zmienić.
Człowieka, którym jesteś.
Miałeś rację, pozwalając mi odejść.
Przykro mi, Damonie. To koniec.
Między nami koniec.
Damon.
Daruj sobie.
W głębi serca na pewno trochę się cieszysz.
Wiesz, co sobie dziś uświadomiłem?
To ogromny dom.
Mieszkam w cholernej rezydencji.
Rodzice nie żyją.
Ukochana przespała się z moim wrogiem
i nie mam pojęcia,
co zrobić ze swoim życiem.
Które do tego
będzie trwać wiecznie...
Ale mam wielki dom.
Może na jakiś czas
gdzieś wyjedziemy? Wszystko, byle nie być tu.
Klaus urządził mi piekło w Nowym Orleanie.
Zmiażdżył mnie. Gdy myślałem, że już po wszystkim,
że nie może zrobić nic gorszego...
To tyle? Zadziałało?
Zaskoczona?
Tak, Katherine ma kontrolę nad ciałem Eleny.
Co do zapłaty...
To było konieczne?
Nie, ale nie cierpię mieć długów.
I tak była dziwaczką.
Zimna manipulatorka ze świetną fryzurą.
Naprawdę jesteś moją córką.
Jeśli tak mi dziękujesz, poczekaj do wyjazdu.
Nigdzie nie jadę.
Pierwszy raz od 500 lat mam czystą kartę.
Nikt mnie nie ściga,
a połowa ludzi w mieście oddałaby życie,
by chronić słodką Elenę.
- Co ze mną? - Jesteś dorosła.
Podejmujesz własne decyzje.
Ale jeśli chcesz znać moje zdanie.
Zostań.
Nie twierdzę, że będę dobrą matką,
ale się postaram.
W końcu mamy całą wieczność.
Szukałam cię przez wieki,
więc nie odejdę,
ale obie wiemy, że chcesz czegoś więcej niż więzi z córką.
Masz rację. Chcę wszystkiego:
córki, nieśmiertelności
i Stefana Salvatore.
Jest moją prawdziwą miłością.
Zatem...
nie będę stawać wam na drodze.
Tu jesteś. Wszędzie cię szukałem.
Nie znalazłam miejsca, w którym mogłabym zapaść się pod ziemię.
Jesteśmy przyjaciółmi,
więc bądź ze mną szczery.
Jestem okropna?
Dlatego tu przyszłaś?
W porządku.
Mam pytanie.
Gdy dowiedziałaś się o mnie i Katherine,
co pomyślałaś?
Szczerze? "Fuj".
Widzisz?
A mimo wszystko siedzisz tu obok mnie.
Bo wiem, że widzisz w ludziach to, co najlepsze.
Ktoś musi to powiedzieć. Zaczynam.
Gotowa?
Caroline.
Jesteś okropna.
Bezmyślna,
płytka i niegodna zaufania.
Jestem wrażliwa. Nie bądź wredny.
Nie mam zielonego pojęcia, co Klaus w tobie widział.
- Co on sobie myślał? - Dość!
Nic ci nie jest?
Dobrze się czujesz?
Wybornie.
Czekaliśmy na ciebie.
Damon uczy mnie pewnej gry.
Zapewniał, że będziesz jechać tą drogą.
Powiedziałeś, że mnie puścisz.
Owszem. I próbowałem.
Elena o tym wie?
Przez nią tu jestem.
Cofam to.
Jestem tu, bo chcę.
Czego chcesz?
Tego samego, co ty.
Naprawić przeszłość i odzyskać tych, których straciłem.
Straciłem wszystkich przez ciebie.
Wybiłeś całą moją rodzinę!
- Słusznie. - Miał dobry powód.
Rozerwałem ich na strzępy.
Podobały mi się ich jęki,
bo na to zasługiwali. Tak jak ty.
Elena była dla ciebie za dobra.
Też myślałem, że muszę być lepszy,
by zasłużyć na jej miłość,
a ona - gorsza, by zaakceptować moją.
Spoglądałem w gwiazdy i rozmawiałem z ludźmi takimi jak ty,
usiłując przekonać siebie, że zabicie ich jest złem
i że powinienem darować im życie.
I co? Zabijałeś ich?
Nieważne.
Przeżywałem dysonans.
Teraz nie mam już wątpliwości.
Elena uważa mnie za potwora.
Ma rację.
Właśnie takiego Damona pamiętam.