Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
Wampir zabił mi rodziców. Może to byłaś ty.
To byłem ja.
Jestem zły, Eleno.
Jestem dla ciebie zły
i postanawiam pozwolić ci odejść.
Myślisz, że osądzę cię po tym, jak dowiem się,
że byłeś torturowany przez 5 lat?
Przestań mnie bronić!
Wiesz, dlaczego jesteśmy razem?
Ponieważ Klaus dał nam pozwolenie na bycie razem.
Nie mogę tak żyć.
Zrobisz jeszcze jeden krok, to koniec z nami!
Umieram ze starości.
Żegnaj.
Jesteś Katherine Pierce. Weź się w garść.
Może mam pomysł, który pozwoli ci dłużej żyć.
Mamy zdolność do dalszego życia
wewnątrz cudzego ciała.
Katherine?
BUŁGARIA, 1490
Uwaga!
- 200 dżuli. - Gotowe.
- Jest? - Gotowe!
Jeszcze trochę!
Przyj!
Jeszcze, jeszcze. Przyj!
Dziewczynka.
Co?
Pozwól mi...
ją zobaczyć...
Kobieto, co robisz?
Pozwól mi potrzymać ją...
choć raz.
Ostatni.
Wykluczone,
zhańbiłaś rodzinę...
Ojcze, nie!
Proszę!
Nie!
Katerino, tak będzie lepiej!
Lepiej dla niej!
Mamo, błagam!
Jak to? Przed chwilą rozmawiałyśmy.
- Było dobrze. - Lekarz twierdzi, że to zawał serca.
Katherine Pierce nie umrze na zawał.
Uwaga!
Brak tętna.
Podajcie jej tlen.
Znamy ją.
- Przetrwa to. - Umiera.
Wysiadają jej wszystkie narządy.
Wampirza krew na nią nie działa.
Użyłem perswazji, by lekarz pozwolił mi zabrać ją do domu. Ona umiera.
Dają jej czas do końca dnia.
Co, u licha?
Pobudka, śpiochu!
Zostaję w łóżku.
Dlatego przyniosłyśmy ci śniadanie.
Co to?
Śniadanie singielki.
- Że co? - Damon rzucił Elenę.
- Dlaczego? - Nie mam pojęcia.
Latał za nią dwa lata, żeby ją rzucić?
Słyszę cię, tumanie.
Poddajesz się?
I słusznie. W końcu powiedział, cytuję:
"Mam na ciebie zły wpływ
i pozwalam ci odejść".
Zapamiętałaś to?
Jasne.
Napij się.
Na pewno to była tylko kłótnia?
Muszę się z tym pogodzić.
Gdy Damon coś postanowi, to na amen.
Stefan.
- Nie chce mi się gadać. - Nie pogada.
Nie chce jej się gadać.
O tym będzie chciała.
Krok pierwszy: pomyśl o najgorszej rzeczy, jaką zrobiła ci Katherine.
Krok drugi: wypij za jej niechybną śmierć.
Krok trzeci: jeśli przypomni ci się coś gorszego,
powtórz poprzednie kroki.
Przez 145 lat udawała,
że jest uwięziona, gdy czekałem na jej kłamliwy tyłek.
To gorsze niż udawanie Eleny,
żeby mnie pocałować?
- Nie sądzę. - Ja również.
Dawaj, mięśniaku.
Przemyśl to. Młody.
Nakarmiła mną Silasa i zmarłem.
Do dna.
Rozbiłem przez nią wóz i znów prawie umarłem.
Druga kolejka!
Przez nią zginęła moja siostra.
Gdybym nie chciał wydostać jej z krypty, w której jej nie było,
nie przybyłbym do miasta, by zamienić Vicki w wampira.
Zdrówko.
Serio?
- My tylko... - Widzę.
Ty już nie pijesz.
Jeśli ktoś ma oblewać śmierć Katherine,
to będę ja.
Podszywała się pode mnie.
Zmusiła ciocię Jennę, by się dźgnęła i odcięła palce wujkowi Johnowi.
Zasłużył.
Babcia zginęła, próbując zamknąć jej kryptę.
Aktywowała wilkołactwo u Tylera.
Klaus przybył tu za nią, przez co straciliśmy Jennę.
I Alarica.
Idę po gorzałę.
Próbowała mnie zabić dwa razy.
A mnie zabiła. Ale to mi akurat pomogło.
Obgadują mnie, prawda?
Wspominają.
Nie szkodzi.
Zasługuję na wszystkie ich słowa.
- Mam pomarszczoną dłoń? - Wcale.
Jeśli zacznę się gdzieś marszczyć,
weź nóż i wbij mi go w szyję.
Co?
Jesteś próżna nawet na łożu śmierci.
Nawet umierająca kobieta chce być piękna.
To na bank starcze plamy.
Nic podobnego.
Jesteś dla mnie zbyt miły.
Dlaczego?
Umierasz.
Zasługujesz na trochę ciepła.
Nadia.
Ponoć kiedyś puściła z dymem Atlantę.
- Mamy zwycięzcę. - Idźcie stąd.
To niestosowne.
Daj spokój.
Nie pozwól, by widok kruchej, ludzkiej Eleny
przyćmił jej psychopatyczną naturę.
1864. Wprowadziła się do mnie, nakarmiła mnie
i brata wampirzą krwią,
i wywołała wojnę, która nas zabiła.
Właśnie. Zdrówko!
Ale kilkaset lat temu była niewinną dziewczyną,
która straciła rodzinę.
Przez 500 lat kłamała
i manipulowała, by przetrwać.
I udało się jej.
Za to dziś wypiję.
Wyprała ci mózg jednym numerkiem?
- Co? - Co?
Zapomniałam ci powiedzieć!
Porwali cię i więzili...
Skoczę po alkohol.
To zadanie dla mężczyzny.
Nadia - diabelskie nasienie.
O niej też zapomniałaś wspomnieć?
Mózg mi eksplodował.
Katherine jest na górze.
Przyszłam tu do was.
Znalazłam sposób, by ocalić matkę, i potrzebuję pomocy.
Odpada.
Nawet mój brat wie,
że skopię mu tyłek, jeśli pomoże jej przeżyć kolejny dzień.
Brak chętnych.
Tak myślałam, dlatego znalazłam sejf,
w którym Stefan spędził całe lato,
i zakopałam go na waszej posiadłości
z Mattem wewnątrz.
Bez tego.
Co?
Wiedziałam, że pomożecie.
Gratuluję intuicji.
Jesteśmy tu i pomagamy.
Mów, gdzie jest Matt.
Uwolnię go, gdy dostanę to, czego chcę.
- Czyli co? - Podróżnika.
Przodkowie Katherine nimi byli,
więc może żyć w cudzym ciele,
jeśli inny Podróżnik ją tego nauczy.
Jak twój chłopak, który opętał Matta?
Oczywiście zanim Katherine go nie zabiła.
Matka zabiła twojego faceta.
Dlaczego ją ratujemy?
Chciał ją zabić.
Nie tłumacz jej, zwłaszcza że...
Przespałem się z nią?
Przyganiał kocioł garnkowi.
To tu.
Mamy tak po prostu pomóc Katherine
przejąć czyjeś życie?
Nie czyjeś.
Moje.
Będzie pasażerem w moim ciele.
Nie widać śladów kopania.
Posiadłość jest ogromna.
Nikt nie skomentuje romansu Stefana z Katherine?
To ważna sprawa.
Wszystkim zdarzają się łóżkowe wpadki.
- Wielkie dzięki. - Nie chodzi o ciebie.
Bonnie Bennett!
Czy wy...
I nic nie powiedziałaś?
Nie wiedziałam, że muszę.
Oczywiście! Jesteśmy przyjaciółkami.
Elena wie, że jej braciszek...
Nie.
Seks-skandal - jeszcze lepiej!
Jak to możliwe, że jeszcze żadnego nie przeżyłam?
Zastanówmy się osobno.
Dobra. Przeczeszemy większy teren.
BUŁGARIA, 1492
Nie, mamo!
Ale bajzel.
- Damon? - Przyznaję - tęsknię za Klausem.
I tym, jak cię torturował.
Miecz w tatusiu - kreatywnie.
Wynocha z mojej głowy!
Przypomnij, jak do tego doszło?
Racja. Klaus chciał cię złożyć w ofierze,
ale zwiałaś, a gdy wróciłaś,
twoja rodzina
była zmasakrowana...
Jeśli dobrze wnioskuję,
zginęli z twojej winy.
Nie!
Odłóż poduszkę.
- Liz. - To morderstwo.
Będę musiała cię zamknąć
i wypełnić mnóstwo papierów.
Całe zło, które uczyniłem, ma związek z nią.
Nauczyła mnie, jak zabijać.
I cieszyć się tym.
Zniszczyła mnie
i nie mogę tego cofnąć.
I wciąż ma nad tobą kontrolę.
Nie pozwól jej na to.
Matt!
Matt, idziemy po ciebie!
Witaj, Caroline.
Klaus.
Luksusów to tu nie ma.
Podróżnicy nie posiadają wiele
i wciąż są w drodze.
Ale czasem można kupić ich usługi.
Zwłaszcza za odpowiednią opłatą.
Przyprowadziłaś ich.
Tak, Mio. Zaczynamy?
Co jest grane?
Chyba to my jesteśmy "opłatą".
Chcieli sobowtórów.
Nie wiem, dlaczego.
Pierścienie nie działają! Nie możemy wyjść.
Wybacz, nie mam czasu na pogawędki.
Nie jesteś ciekawa, dlaczego tu jestem?
Zwiałam ci sprzed nosa, więc nie.
Damon powiadomił mnie, że Katerina Petrova umiera.
I przybyłeś świętować jej koniec
i zakończyć zemstę trwającą pół milenium.
Świetnie! Wciąż mam to gdzieś.
Może bardziej zaciekawi cię temat Tylera.
Czy on... Ty...
Tylko nadszarpnąłem jego ego.
Naprawdę mnie nie znosi.
Żądza zemsty go zżera.
Ponoć się rozstaliście.
Kazałam mu wybrać - ja albo zemsta.
Wybrał źle.
Wyciągnij wnioski z jego błędów i pozwól Katherine umrzeć w pokoju.
Śmierć jest do kitu i nie trzeba już jej utrudniać.
To leki ze szpitala.
Złagodzą ból.
Nie chcę ich.
Osłabiają mnie,
a wtedy można wejść mi do głowy.
Jak chcesz. W razie czego, są tutaj.
Wciąż szukacie Matta? Elena się odezwała?
Nie rozmawiamy ze sobą.
Nie słyszała pani? Tak bał się ubrudzić jej białe piórka,
że pozwolił jej odlecieć, i to wszystko...
moja wina.
To ją na chwilę zamknie.
Daleko jeszcze do plantacji Lockwoodów?
Nie, właśnie wjeżdżamy do Mystic Falls.
Świetnie.
Co tym razem?
Gentleman ma problem z powozem.
W tym tempie nie dojedziemy przed zmrokiem.
Po co w ogóle...
Któż to?
Przystojny.
Co mówiłaś, Emily?
Myślisz, że jego rodzina
przyjmie biedną sierotę z Atlanty?
Co to było?
Nie słyszałeś, jak poznałam
twojego brata.
Chcę wierzyć,
że przepowiednia łącząca sobowtóry to bzdura,
ale gdy zobaczyłam Stefana...
Nie potrafię tego wyjaśnić...
Poboczna droga, powalone drzewo,
zepsuty powóz...
To było przeznaczenie.
Wcale nie jest dziwnie.
Kiepski dzień na kłótnie.
Przepraszam.
Nie powinnam osądzać,
zwłaszcza po tym, co przeszedłeś.
Nie mówisz przypadkiem po czesku?
Nie.
OK. Stefan?
W porządku.
Pewnie chce krwi sobowtóra.
Urwiemy mu głowę?
Myślisz, że wtedy zawali się reszta domu?
Niech tnie.
Dlaczego się nie leczymy?
Matt!
Dałabyś mi ten sam wybór?
Co?
Gdybym odpuścił zemstę na Katherine, zaproponowałbyś mi to samo, co Tylerowi?
Nie rozumiem.
Rozumiesz.
Zajmujesz mnie, a mój przyjaciel jest w niebezpieczeństwie.
Idziesz w złą stronę.
Słyszałem jego przeraźliwe krzyki.
- Gdzie? - Bez obaw, załatwiłem to.
Ucieszy go widok wybawiciela.
Nie ma mnie trzy miesiące, a już wpadłeś w kłopoty.
Odejdź.
Już wystarczająco mnie zraniłeś.
Doprawdy?
Czymś takim?
Jenna?
Pamiętasz, jak skłoniłaś mnie, bym go w siebie wbiła?
Nie!
Biedna Jenna.
Perswazją wmówiłem jej, że sama wpadła na nóż.
Była taka zagubiona.
Nie chcę leków!
Witajcie, paluszki.
I żegnajcie.
Wystarczy!
Elijah.
Katerina.
Jesteś tu.
Myślałaś, że to prawda?
Nikt nie przyjdzie się pożegnać.
Wszyscy mają cię gdzieś.
Bzdura.
Już.
Zaczynajmy.
Dobrze, że wyleczyłem się z klaustrofobii.
Pomogła ci w tym Katherine.
Pokonałeś traumę.
Owszem.
Mogę i tak jej nie znosić?
Jasne.
- Dzięki. - Ja nie umiem.
Wiem, że też powinienem, ale życzę jej, by zaznała spokoju.
Innym również.
Damon odtrąca cię, bo nienawidzi siebie
i tego, co zrobił.
Nie poddałaś się ze mną,
więc nie poddawaj i z nim.
Nie pozwól mu odejść.
I to wszystko?
Potrzebowali od nas tylko wiadra krwi?
- Spadajmy stąd. - Tak.
Powtórz zaklęcie, by udowodnić, że je rozumiesz.
- Nie mogę. - Zrób to.
Powiedz i po sprawie.
Twój duch wstąpi w moje ciało, Mia cię aktywuje
i będziesz żyć.
Zostawisz mnie z córką?
- Wiem, co powiesz. - Nie mamy czasu.
Nadia...
Całe życie żałowałam,
że pozwoliłam ojcu, by mi cię zabrał.
Powinnam walczyć usilniej,
ale tego nie zrobiłam.
Przez kolejne 500 lat
starałam się nie powtórzyć tego błędu.
Walczyłam o wszystko.
Musiałam.
Miałam długie i ciekawe życie.
I poznałam moją piękną córkę.
Szukałaś mnie przez całe wieki.
Nie marnuj na mnie ani chwili dłużej.
Twoja kolej, by żyć.
Nie mogę.
Pozwól mi.
Całe życie byłam egoistką.
Pozwól mi choć raz postąpić słusznie.
Dobrze.
Zostaw mnie.
Odejdź w niepamięć.
Ale nie będę siedzieć obok i patrzeć, jak umierasz.
Mięśniak uratowany.
Co teraz?
Nie miałeś się na kimś zemścić?
Owszem, ale dla ciebie tego nie zrobię.
Przyjechałeś, żeby się wycofać, gdy o to poproszę?
Zamierzałem "świętować jej koniec",
jak to poetycko ujęłaś, lecz chętnie się wycofam.
W zamian za drobną przysługę.
Jaką?
Chcę, żebyś się przyznała.
Do czego?
Niczego nie zrobiłam.
Do mnie.
Gdy to zrobisz, odejdę
i nigdy nie wrócę.
Nie będziesz musiała patrzeć mi w oczy
i pod maską wrogości ukrywać tego, co nas łączy.
Ani brzydzić się swojej mrocznej części,
której na mnie zależy, pomimo wszystkiego, co uczyniłem.
Zniknę
i będziesz wolna.
Pragnę tylko,
byś była ze mną szczera.
Jestem na studiach.
Buduję sobie życie.
Mam plany i marzenia,
ale żadne z nich nie dotyczą ciebie.
- Rozumiem. - Bzdura!
Owszem, ukrywam naszą relację pod maską wrogości,
bo nie cierpię się za prawdę, więc jeśli obiecasz
odejść i nie wracać, powiem ci szczerze, czego pragnę.
Odejdę
i nigdy nie wrócę. Obiecuję.
Świetnie.
A tobie co?
Okazuje się,
że córka Katherine też jest psychopatką...
Jest twoja.
Cały dzień mieszałem jej w głowie.
- Damon. - Wiem,
ale miałem ciężki tydzień i musiałem odreagować.
Cześć.
Mocne te dragi.
Zamknij oczy.
Przyszedłem się pożegnać.
Chcę cię widzieć.
Zobaczysz.
Do tego wspomnienia wracasz?
Dość mroczne.
Damon świetnie się tu bawił.
To najgorszy dzień mojego życia.
Powiedział, że to moja wina.
Że zasłużyłam na całe zło, które mnie spotkało.
I słusznie.
Ma rację.
Nie zasługuję na miłość.
Otwórz się przede mną.
Spójrz na ojca.
Zniknął.
Co robisz?
Zasługujesz na spokój.
Mamo?
Miałaś 17 lat.
Katherine...
Nie jesteś niczemu winna.
Żegnaj, Katherine.
Czy ona...
Jeszcze nie.
Ale dzięki lekom
już się nie obudzi.
Było ze mną kiepsko.
I Katherine cię z tego wyciągnęła.
Cóż za ironia.
Musisz naprawić związek z Eleną.
- To najlepsze, co cię w życiu spotkało. - Myślisz, że nie wiem?
Nie mogę bez niej żyć.
Ale nie jestem lepszy od Katherine.
Elenie będzie lepiej beze mnie.
Jestem altruistą. Nie patrz tak na mnie.
Zdaje ci się.
Nawet Katherine zrobiła coś dla innych, a mnie nie wolno?
Dobra.
Gdy odzyskam Elenę i wszechświat zwariuje,
bo pisane sobie sobowtóry nie będą razem,
pamiętaj, że to ty
namówiłeś mnie do złego.
Będę pamiętał.
Oby.
Cześć.
Gdzie byłaś?
W lesie. Zgubiłam się.
Co robicie?
Czekamy, aż Katherine kipnie.
Skoro jesteś kotwicą, to znaczy
że poczujesz jej śmierć?
Możliwe. Jest człowiekiem,
ale też sobowtórem
i Podróżnikiem.
Widzisz tam jeszcze kogoś znajomego?
- Kogoś, kogo ja znam? - Widzę mnóstwo osób.
Babcię, czarownice.
Vicki.
Nie mówię o tym, bo...
To dołujące.
Powiedz, że go kocham.
Co jest?
Jest tu.
Mówi, że cię kocha.
Powiedz, że nad nim czuwam.
I koniec bujania się z tą blondi, przez którą prawie zginął.
Coś przegapiłem?
Mnie.
Tyler?
Rebeka mówi, że jestem jej prezentem pożegnalnym.
Czołem, Care.
Cześć.
Wychlaliśmy już cztery butelki burbona?
Każ im przystopować z piciem.
- Rety. - Alaric?
- Ric tu jest? - Gdzieś się podziewał?
Myślałem, że nas olałeś.
Myślisz, że zostawiłbym Damona bez nadzoru?
Coś o mnie mówi, prawda?
Że jesteś dupkiem.
- Zdrowie, brachu. - Zdrowie.
Katherine.
Czyli wiedźma kipnęła?
Nie.
To zbyt wcześnie. Nie mogę!
Naprawdę nie chcesz umierać.
Twoje serce przestało bić.
- Gdzie jestem? - W krainie żywych.
Niestety.
Myślałam, że już po mnie,
ale wciąż mam coś do załatwienia.
Ja też.
Przygotowałam mowę do wygłoszenia, gdy będziesz nieprzytomna.
Niech zgadnę.
"Nienawidzę cię, umieraj, zołzo", i tak dalej.
Owszem.
I jeszcze jedno.
Wybaczam ci.
Słucham?
Wybaczam ci.
Nie urodziłaś się zła,
tylko życie cię taką uczyniło.
Straciłaś bliskich zdecydowanie zbyt młodo
i nie miałaś rodziny, która by ci pomogła.
Brzmi znajomo?
Gadka z cyklu:
"Między nami sobowtórami"?
Daruj sobie.
Zostawię ją na pogrzeb, którego raczej nie będzie.
Cudownie.
Chciałam ci wybaczyć.
To część mnie,
której nigdy nie chcę stracić.
Świetnie.
A teraz pomóż koleżance.
I podaj jej lek.
Ktoś musi ukłuć mnie po raz ostatni i równie dobrze
możesz to być ty...
Symetria i tak dalej.
Elena...
Dziękuję za przebaczenie.
Nie ma za co.
Halo?
Jesteś tam?
- Tak. - Zadziałało?
Oczywiście.
Katherine Pierce zawsze przetrwa.
Do zobaczenia.
Cześć, jestem Elena Gilbert. a.