Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
- Silas. - Witaj, mój cieniu.
Za każdym razem, gdy zamykam oczy,
czuję, że tonę w tym sejfie,
i muszę to powstrzymać.
Moje ciało się rozpada.
Jest jeden wróg, przed którym nigdy nie ucieknę - czas.
Żegnaj.
Co robisz?
Umieram ze starości, Stefanie.
Hej. Jesteś Katherine Pierce.
Weź się w garść.
Dobrą wieścią o obecności krwi wampira w twoim systemie
jest, że to krok pierwszy do stworzenia nowego wampira.
Oto krok drugi.
Urwie mi głowę.
Elena, proszę.
Nie!
Jesse, zostań ze mną.
Caroline, przepraszam.
Dlaczego tu widnieje 12144?
Co cię to obchodzi?
Bo byłem 21051.
Byłeś wampirem Augustine'a?
Augustine na pewno będzie zachwycony, że wróciłeś.
To były wiadomości ze świata,
11 czerwca 1953 roku. Dobranoc, Mystic Falls.
Cześć!
Szukam Josepha Salvatore.
I znalazłeś.
Świetnie się urządziłeś.
Jeśli pensjonat nie wypali,
możesz otworzyć ekskluzywny dom publiczny.
Dostałeś mój telegram.
Liczę, że Stefan też do nas dołączy.
Kiedy ostatnio rozmawialiście?
Nie pisze, nie dzwoni.
Ja również.
W końcu porzuciłem go na stacji kolejowej
podczas II wojny światowej.
Zawsze można się poprawić.
Wątpię, bym potrafił.
Wybacz werbenę,
ale dobrze mi zapłacą.
Chyba obejdzie się bez zapłaty.
Kim jesteś?
Od teraz - twoim lekarzem.
Co robisz?
To tylko werbena.
Co robisz?
Werbena cię uspokoi.
Dlaczego tu jestem?
Wczoraj straciłem obiekt badań.
Zastąpisz go.
Drogi pamiętniku,
jestem tu i wciąż żyję.
Stefan powstrzymał mnie przed samobójstwem,
a teraz mnie pilnuje.
Twierdzi, że dobrze mi zrobi spisanie uczuć
w związku z tym, że umieram i nie mogę nic z tym zrobić.
Głębokie przemyślenia śmiertelniczki, bla, bla, bla.
Boli mnie ręka.
Tylko sentymentalni idioci
piszą o uczuciach.
Na tym polega przyciąganie się
sobowtórów z przepowiedni?
Jeśli tak, żądam zwrotu forsy.
Chcę mieć pewność, że nic sobie nie zrobisz.
Cała ta sprawa ze starzeniem się nie zachęca do życia.
Nie masz nic lepszego do roboty
niż stać i patrzeć, jak piszę?
Pilnuję, żebyś się nie zabiła.
Jak chcesz to zrobić,
skoro wciąż masz ataki paniki?
- Nic mi nie jest. - Jasne.
Jesteś wzorem zdrowia psychicznego
po spędzeniu trzech miesięcy w sejfie na dnie jeziora.
Radzę sobie.
Słyszałam, jak sobie "radzisz" w bibliotece.
Brzmiało jakbyś odleciał i połamał krzesło.
Albo dwa.
Jak masz mi pomóc, skoro nie radzisz sobie sam ze sobą?
To znaczy, że chcesz żyć?
Nie mogę pracować z ludźmi, którzy nie dają z siebie wszystkiego.
Dlatego wezwałam pomoc.
Co tu robisz?
Jako twój sponsor trzeźwości chcę ci pomóc.
Serio?
I poprosiłam mamę, by nam coś podrzuciła.
Nie martw się, odkaziłam go.
Czołem, Aaron.
Cześć. Słyszałaś?
Co?
Jesse nie żyje.
Popełnił samobójstwo.
Ochroniarze kampusu mi powiedzieli.
O mój Boże.
Bardzo mi przykro.
W college'u miało być inaczej.
Miałem zacząć od początku i uciec od przeszłości.
Rozumiem.
Po wszystkim, co przeszedłeś i straciłeś.
Też chciałabym zacząć od nowa.
Jak zapomnieć?
Ja o niczym nie zapomniałam.
Wszystkie problemy przybyły tu ze mną.
Nie czuję się na siłach, by udzielać rad.
Jeśli nie chodzi o Jessego, to co tu robisz?
Nie chcę ci zawracać głowy.
Gorzej już nie będzie, więc wal.
Powiedziałeś, że Wes jest twoim opiekunem.
Od zeszłego lata,
gdy zmarła ciocia Sara.
Sama widzisz.
Wszyscy wokół mnie umierają,
a mój optymizm przysparza mi tylu przyjaciół.
Wybacz.
Mów dalej.
Mój chłopak miał z nim wczoraj pogadać
i od tamtej pory nikt go nie widział, co mnie martwi.
To nieodpowiedni moment, ale liczyłam,
że pomożesz mi znaleźć Wesa.
Jasne. Wiem, gdzie może być.
Dla Augustianów
nie skończyło się to dobrze.
Ściągasz na siebie złą karmę.
To powiedziałeś Whitmore'owi?
Nie był zbyt rozmowny.
Chętnie skorzystałbym z darmowych badań,
ale lepiej mnie wypuść.
Niezła próba,
ale mam werbenę.
Większość najpierw stawia kolację.
To nic osobistego.
Robię to dla nauki.
Co ty bredzisz?
Jesteś wampirem
i twoja krew leczy innych, a ciało - samo siebie.
Gdy usunę twoje organy, odbudują się.
Moje boskie ciało nie ma nic wspólnego z nauką.
Za dużo gadasz.
Dalej się tym zajmujecie?
Badania wzroku i tym podobne?
Jesse pokazał, że moje badania mają sens.
Sprawiłem, że pragnął krwi wampira zamiast ludzkiej.
Jestem gotów na kolejny etap badań.
Samobójstwo Jessego nie ma sensu.
Czyli nie wierzysz w nie?
A wiesz coś jeszcze?
Dziwne, że dwoje twoich przyjaciół zabiło się
już w pierwszym semestrze.
Nawet bardzo.
Jesse lubił studia i zabujał się w twojej kumpeli,
a Megan miała mnóstwo planów.
Dlatego to nie ma sensu.
To ja znalazłam ciało Megan.
Została zamordowana,
a Wes sfałszował akt zgonu.
Widziałaś jej akt zgonu?
Trochę poszperałam.
Wes jest zamieszany w coś grubego.
Znajdźmy go i poznajmy jego wersję.
Gdy wspomniałeś, że Wes prowadzi badania,
nie sądziłam, że będzie to...
W domu Whitmore'a.
To jego drugi dom.
Na co czekasz? Wejdź.
Kto jest właścicielem?
Nie chcę wyjść na dupka, ale ja.
Odziedziczyłem go po śmierci rodziców.
Nie oceniaj mnie.
Gdy ludzie dowiadują się, że nazywam się Whitmore.
Z tych Whitmore'ów?
I szkoła należy do ciebie?
Wszyscy tak myślą.
To mój tata.
Grayson Gilbert był jednym z najlepszych lekarzy u Augustianów.
Co, do diabła?
Dobrze, że tego nie doczekał.
Topiłem się w tym przez trzy miesiące. Coś sobie myślała?
Że pora zmierzyć się ze źródłem twojej traumy.
A może próbujesz zapomnieć o tym, co spotkało Jessego?
Czyli o tym, że przyjaciółka zabiła obiekt moich westchnień?
Wpadł w szał i Elena musiała to zrobić.
Zrobiła to, co uważała za słuszne,
tak samo jak uznała, że Damon to dobry materiał na chłopaka.
Łapiesz?
Studiujesz aktorstwo. Co wiesz o stresie pourazowym?
Wiem, że radziłeś sobie z nim po swojemu,
ale się nie udało...
Spróbujmy po mojemu.
Wiesz, że to porwanie?
Tylko ją odurzyłem.
Co się dzieje?
Upewniam się, że śmierć Megan nie ściągnęła uwagi na moje badania.
Przecież badasz choroby zakaźne!
Badam wampiry.
- Co? - One istnieją
i Elena Gilbert jest jednym z nich.
Wstrzyknąłem jej werbenę.
Skutecznie osłabia wampiry.
Dla bezpieczeństwa.
Co to za przedmioty?
Wampirami zajmujemy się od pokoleń.
Zapoczątkowała to twoja rodzina.
Twój ojciec mnie wyszkolił,
a uczelnia wciąż finansuje badania.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Bo nie musiałeś wiedzieć.
Zamierzałem powiedzieć ci w urodziny.
O to walczyła twoja rodzina.
To twoje dziedzictwo.
Obudź się.
Cześć.
Czy ty...
Nic mi nie jest.
Wes wstrzyknął ci werbenę.
Gdy przestanie działać, może...
wyłamiemy kraty.
Dlaczego tu jesteś?
Dlaczego ja tu jestem?
Wes kontynuuje augustiańską tradycję
torturowania wampirów.
Powiedział ci?
Nie musiał.
Już tu byłem.
W 1953 ktoś z rodziny wydał mnie Augustianom.
Dzień w dzień ten świr Whitmore torturował nas,
wycinał oczy i zmuszał do niewyobrażalnych rzeczy,
a miał bujną wyobraźnię.
Trzymał mnie w tej celi.
Nie myśl, że nie dostrzegam ironii.
Jak długo tu byłeś?
Jakieś pięć lat.
Jakim cudem nie oszalałeś?
Znalazłem przyjaciela.
Witaj.
Whitmore uwielbia patrzyć, jak się uzdrawiamy.
Daje kieliszek krwi dziennie. To wystarczy, by utrzymać nas przy życiu.
Odpocznij, żołnierzu.
Nazywam się Enzo.
Podczas wojny walczył w Europie.
Jak tu trafił?
Whitmore pracował w szpitalu polowym
i gdy odkrył, że jest wampirem,
przywlókł go tu w trumnie.
Siedział tam już od dziesięciu lat.
Źle to robisz.
Żyjesz chwilą, a powinieneś żyć przyszłością.
Jaką?
Zemstą.
Na przykład moja zacznie się od zabicia psa Whitmore'a
i wysłania mu go pocztą.
Opowiedz o swojej. Jak się zemścisz?
Puść wodze fantazji.
Już wiem.
Damon?
Wes znał mojego tatę.
Pracowali razem.
Powiedział, że też był Augustianinem.
Wiem, że ojciec był łowcą wampirów,
ale również miejscowym lekarzem.
Był dobry, łagodny i kochający.
Nie wziąłby udziału w czymś tak bestialskim.
Ludzie są nieobliczalni.
Wybacz, że cię w to wplątałem.
Spójrz na mnie.
Obiecuję,
że cię stąd wyciągnę.
Wyciągnę cię stąd.
Caroline.
Wiesz, co robisz?
Tak, czytałam o tym.
Zaraz znajdę.
Czy wy kiedyś... No wiesz.
Nie wiem.
Ależ wiesz.
Tak czy nie?
O rany! Serio?
To nie była odpowiedź.
- Przyjaźnimy się. - Twoja strata. Jest świetny w łóżku.
Nie słucham tego.
Mam. "Przedłużona ekspozycja.
Stopniowe wprowadzanie
obiektów lub sytuacji,
wzbudzających w pacjencie lęk".
Wystarczy.
Przestań.
Caroline.
Nie mogę oddychać.
Masz rację co do jednego -
musi pokonać źródło problemu.
Na razie sejf wygrywa.
Jak pomóc komuś, kto zawsze ratuje innych?
Bohaterskość ma we krwi.
Nie zawsze umie walczyć o siebie, ale o innych już tak.
Mam pomysł.
Jak to przetrwałeś?
Przyjaźń z Enzem trzymała mnie przy życiu,
dała powód,by wytrwać w człowieczeństwie.
Lubisz sport?
Nawet gdy myślałem, że zostanę tam na zawsze.
Ja też nie.
Inne zainteresowania? Wina, podróże, samochody?
Jestem fanem jaguarów.
Kabrioletów.
Wózków, którymi można zaimponować panience.
Próbowałeś kiedyś?
Raz czy dwa.
Na pewno więcej.
Ta, której chciałem zaimponować,
wolała karoce.
Była tylko jedna?
Drugiej takiej nie spotkałem.
To ma sens.
A ty?
Jakieś panienki?
Zbyt wiele, by zliczyć.
Ale była taka jedna.
Miała na imię Maggie.
Gdzie ją poznałeś?
Tutaj.
Pracowała dla Whitmore'a.
Uroczo.
Niezwykła kobieta.
Była dla mnie miła.
Obserwowała mnie i robiła notatki.
Dlatego się zabujałeś?
Była też zniewalająco piękna.
Nie brała udziału w torturach i eksperymentach.
Przez długi czas nie wiedziała,
że Whitmore posuwał się do takich metod.
Nie miałem serca jej powiedzieć.
Cieszyłem się jej towarzystwem.
Gdy odkryła, co się tu dzieje,
nie mogła tego znieść.
Powiedziała, że jej przykro...
- i odeszła. - To dobrze.
To i tak nigdy by nie wypaliło.
Jesteś wampirem, a ona człowiekiem.
Związek skazany na porażkę.
Myśl bardziej pozytywnie.
Kto następny?
Chyba ty masz więcej energii.
Obrażasz mnie!
Mam znacznie więcej energii niż on.
Dziwne, że nie zauważyłeś.
A więc ty.
Dlaczego nam to robisz?
Bo szukam kwintesencji
waszego jestestwa.
Gdy zrozumiem je
na poziomie komórkowym, będzie z was pożytek.
O rany.
Stefan to rozgryzie.
Gdy nie wrócisz do domu, a ze mną nie będzie kontaktu,
znajdzie nas.
Imponujący optymizm,
ale Stefan nie ma pojęcia o tym miejscu.
Byłeś tu pięć lat.
Na początku liczyłem, że mnie uratuje,
ale tego nie zrobił. Gdy uciekłem,
nie chciałem budzić w nim poczucia winy,
więc nigdy mu nie powiedziałem.
Nie powiedziałem nikomu.
Ale uciekłeś.
Jak to zrobiłeś?
Raz w roku wypuszczali nas z piwnicy.
Każdego sylwestra Augustianie urządzali imprezę
z wampirzym barkiem.
Byliśmy osłabieni werbeną,
na wpół zagłodzeni
i przykuci łańcuchami.
Gwoździem programu była
prezentacja odkryć doktora Whitmore'a.
Pani Fell użyczy nam swojej dłoni do demonstracji.
Patrzcie uważnie.
Pozwalał gościom pić naszą krew,
by pokazać jej uzdrawiającą moc.
Brak jakichkolwiek uszkodzeń.
Zobaczcie sami.
Na szczęście, Enzo wymyślił plan ucieczki.
Dzienna racja krwi
ledwo pozwala przeżyć jednemu wampirowi,
lecz gdyby ten wampir przez kolejny rok
pił dwie racje dziennie,
mógłby wzmocnić się na tyle,
by w sylwestra być gotowym do walki.
Na pewno zadziała?
Sprawdzić mogę tylko z tobą.
Musimy wybrać między sobą.
W takim razie
zagrajmy w papier, kamień, nożyce.
Papier przykrywa kamień.
Zatem padło na ciebie.
Oto moja porcja.
Masz 364 dni, by się przygotować. Zdrowie.
Zdrowie.
Udało się?
Mniej więcej.
Jak się wydostałeś?
Bez znaczenia.
Nabrałem sił i zwiałem,
ale nie było miło. Tyle ci wystarczy.
Proszę, kolejny prezent urodzinowy.
Należał do twojego pradziadka.
Zabezpiecza przed wampirami.
ATAK NA KEMPINGU ANNA RUBY
Kemping Anna Ruby -
tam zginęli rodzice.
Wiem.
To nie były zwierzęta.
Znalazłem ich ciała
i ciebie obok nich.
Od razu wiedziałem, że to sprawka wampirów.
Kontynuowałem badania ojca,
by to się nigdy nie powtórzyło.
Przyłącz się do mnie.
Spróbuj się na mnie nie wściekać.
Weszłam, gdy byłeś nieprzytomny, a Caroline nas zamknęła.
To jedyny sposób.
Wypuść mnie!
Caroline.
Wiem, że to dość ekstremalne,
ale małe kroczki nie działały.
Nie chcę, żebyś się wkurzał,
bo gdy to robisz, stajesz się agresywny
i urywasz ludziom głowy.
Ale naprawimy to.
Wypuść mnie, zanim ją skrzywdzę!
W tym rzecz.
Musisz pokonać stres,
bo inaczej mnie zabijesz.
Ryzykujesz życie.
I tak umieram, kretynie.
Tylko ty się mną przejmujesz.
Teraz ja pomogę tobie.
Nie wytrzymam, proszę.
Jesteś Stefan Salvatore, weź się w garść.
Nie.
Gdy wróci Wes,
zostaniemy nowymi królikami doświadczalnymi.
Powiedz, jak uciekłeś.
Nie chcesz wiedzieć.
Dlaczego? Myślisz, że będę cię oceniać?
Kocham cię.
Torturowali cię przez pięć lat.
Cokolwiek zrobiłeś, mam to gdzieś.
Dobrze.
Kolejna impreza odbyła się w 1958.
Przez cały rok piłem racje Enza.
Czasem dostawał kilka kropel, by nie uschnąć.
On się głodził, a ja nabierałem siły,
tak jak przewidział.
Drodzy państwo, nadchodzi północ,
więc uczcijmy nowy rok kieliszkiem wampirzej krwi.
Dobrze się przyjrzyj.
Musimy wiać.
Szybko!
Werbena!
Dasz radę.
Enzo powierzył mi swoje życie.
Pożar się rozprzestrzeniał.
Nie mogłem stracić szansy na ucieczkę.
Więc uratowałem siebie.
Damon.
Przepraszam, Enzo.
Proszę.
Aby uciec, musiałem przestać martwić się losem Enza.
Wyłączyłem emocje.
Nie zostawiaj mnie tu!
Nie odchodź, proszę!
Damon!
Zostawiłem go tam.
Pomóż mi!
Damon!
Proszę!
Potem wszystko było już dobrze.
Wszystko było dobrze.
Jak idzie?
Ja...
Chyba umieram.
Ostatnio sporo myślałam
i chyba w klątwie sobowtóra jest ziarno prawdy.
Wciąż kochasz Elenę
i jesteś zdruzgotany, że wybrała Damona.
Chcesz uciec
jak najdalej od ich szczęścia,
a jednak wciąż znajdujesz wymówki, by zostać w mieście.
Ja jestem najnowszą.
Zabiję cię.
Świetnie. Wyrzuć to z siebie.
To zdrowe.
Ale pamiętaj, że kiedyś mnie kochałeś.
Dlaczego gadamy o tym wewnątrz sejfu?
Chciałam ci pokazać, że nie on jest problemem.
Jak możesz tak mówić?
Wypierasz to, co najważniejsze.
Pamiętasz katusze, które przeżyłeś w sejfie?
Łatwiej ci skupić się na bólu fizycznym
niż emocjach związanych z rozstaniem z Eleną.
Uciekasz od rzeczywistości.
Wróćmy więc do chwili obecnej.
Pożywisz się mną
czy ocalisz mi życie?
Walcz z tym!
Jestem tu.
Jestem.
Jestem przy tobie.
Jesteśmy tu razem.
Zmartwiła mnie cisza.
Widzisz?
Przetrwałeś.
- Co to za miejsce? - Aaron?
Świetnie. Mały Wes.
Nie wiedziałem, co robi Wes
ani że jest tu piwnica.
- Pomóż nam. - Chcę poznać prawdę.
Na pożegnaniu Megan zadawałaś mnóstwo pytań.
Dziurawe ręce.
Nigdy nie użyłem broni. Nikogo nie zabiłem.
W przeciwieństwie do ciebie.
Co ty pleciesz?
Megan zabił wampir.
Myślisz, że to Elena?
Była w domu, a mnie nie zaproszono.
Moich rodziców również.
Może to też byłaś ty.
Skądże!
- To dlaczego się mną interesowałaś? - Spokojnie.
Zgrywałaś przyjaciółkę? Jest wampirem!
Ale nie zabiła twoich rodziców.
Ja to zrobiłem.
Coś ty powiedział?
Mów.
Co ty wyprawiasz?
Enzo zginął w pożarze w 1958,
musiałem więc mścić się w pojedynkę.
Już wiem.
Gdy rozprawię się z Augustianami,
wybiję całą rodzinę Whitmore'ów.
Miałeś być kreatywny.
Oprócz jednej osoby.
Pozwolę jej dorosnąć,
założyć rodzinę
i znów zacznę mordować.
Wybiję kolejne pokolenia
i zostawię jedną osobę, by przekazała nazwisko.
A potem kolejne pokolenie
i kolejne.
I tak zrobiłem.
Ilu Whitmore'ów zabiłeś?
Od 1958?
Straciłem rachubę.
Kiedy był ostatni?
Kilka miesięcy temu.
Miała na imię Sara.
Pojechałem za nią aż do Charleston.
Weekendowy wypad. Nie wiedziałaś.
Byliśmy już razem.
Zaczynaliśmy wakacje życia.
Nie miałam pojęcia.
Trzeba było nie pytać.
Nie!
Pomóżcie!
Jestem wampirem, ale to naprawdę ciężki los.
Stefan?
Halo?
Dla informacji - zniszczyłem tylko jedno.
Było brzydkie.
Lepiej ci bez niego.
Miałaś rację.
Wolałem skupić się na bólu fizycznym niż rozstaniu.
Muszę odpuścić.
Przyznajesz,
że jednak wiem, co robię.
Mówiąc szczerze, nigdy do końca nie wiem, co robisz.
Stefan...
Też czasem nie wiem.
Na przykład...
teraz.
Cześć, Eleno. Zostanę dziś u mamy.
Jednak tęsknię za domem.
Dam ci znać, kiedy...
Stefan...
O rany.
Oddzwoń jak najszybciej.
Przykro mi, że dowiedziałeś się w taki sposób.
Całe życie mnie okłamywano!
Ich znajomi będą mnie ścigać?
Mam wiać?
Nic ci nie będzie. Chodź na zajęcia
i żyj swoim życiem.
Pogadamy później.
Należało mi się.
Elena?
Elena! Elena!
Co się dzieje?
Jestem 12144.
Mam na imię Enzo.