Ang nakaraan sa The Vampire Diaries:
-Ako si Elena. -Ako si Stefan.
Pag-ibig ang nagdala s'akin sa Mystic Falls. Ito rin ang nagtaboy s'akin.
-Mahal kita, Damon. -Silas.
Kumusta, aking anino.
Pumanaw si Bonnie, Elena.
'Di ko inakalang wala na siya.
Palagi natin iingatan ang mga mahal natin.
Katherine, kailangan niya ng dugo mo para gamutin ang sarili niya.
Hindi.
Silas, ngayong mangkukulam ka na ulit, sinabi mong ibabalik mo si Bonnie
-mula sa Kabilang Dako. -Sinabi ko nga.
Kamukhang-kamukha niya ang nag-iisang mahal kong si Amara.
Dapat akong gumaling.
Gumaling na si Amara.
Ang kapakanan ng Kabilang Dako ay nakasalalay sa buhay na tao
na dapat nating protektahan.
Nagmahal ka na ba?
Pagmamahal? Hoy, kayong dalawa.
Oo, magkasama kami. Nagmamahalan.
Nakakatuwa naman.
Gusto ko ang pag-ibig, gusto ko talaga.
Tama.
May kapareha rin ako.
'Yang pag-ibig sa unang tingin, mamuhay nang walang-hanggan...
"ang pag-ibig ay habambuhay" na pagmamahal.
Amara. Iyon ang pangalan niya.
Ang kaso, nang makilala ko siya, may iba akong kasintahan...
kaya parang niloko ko siya. Na, sa totoo lang...
hindi naman talaga 'yun malaking problema...
kaso, lumalabas na 'yung isang babae ay isang nagngangalit na baliw.
Kaya nang nalaman niyang niloloko ko siya...
nagalit siya at ginawang bato si Amara.
Literal, parang ginawa ni Medusa.
Pare, ayos ka lang ba?
Anong sinasabi mo? Akala mo ba, baliw ako?
Bakit? Ang gusto ko lang sa nagdaang 2,000 taon
ay makasamang muli ang mahal ko. Paano naging kabaliwan 'yun?
Baka sa parteng "naging bato siya".
O sa parte na "2,000 taon".
Hindi, pareho kaming imortal noon pero 'di na ngayon. Ano ba kayo?
Ang punto, sa wakas may pag-asa na akong
makapiling si Amara, at anong ginawa niya?
Sinaksak niya ako ng salamin sa ugat ko sa leeg. Tingnan mo.
-Tingnan mo. -Hindi, salamat. Hindi na.
Makinig kayo, heto ang payo ko. Mamuhay kayo.
Sulitin niyo itong pag-ibig hangga't nariyan pa.
Kasi, may sasabihin ako. 'Nung ilang araw ang nakalipas...
Isa akong psychic. Isa akong imortal. Umiibig ako.
Ngayon, masakit ang leeg ko, durog ang kaluluwa ko...
Nakaupo ako sa hintayan ng bus dito sa Delaware.
Nasa Philly ka.
Nasa Philly ako?
Diyos ko, mas malala pa 'yun.
-Mahal, anong nangyayari? -Hindi ko alam.
Uy, kausapin mo ako. Diyos ko, anong nangyayari?
-Anong ginagawa mo sa kanya? -Mukhang tinutunaw ko ang laman-loob niya.
Hindi ko ba nasabi na mangkukulam ako?
-Pakiusap, itigil mo! -Hindi. Buwisit ako sa mundo
at binubunton ko 'yun sa sinasabi mong kasintahan mo.
Pakiusap.
Iniisip kong maaaring kayo na ang sunod kong biktima.
O, Diyos ko.
Tingnan mo nga naman.
Pambihira. Pabagu-bago ang pag-ibig.
Grabe. Bangon na, kaibigan. Bangon na.
Bangon na, bangon na. Bangon lang. Mabuti iyan.
Kaso, ang mga bus...
ay subok na at totoo.
Kumusta, aking anino.
Silas.
Tigil.
Stefan.
Magandang umaga.
Nagtimpla ako ng kape.
Kumusta ang tulog mo?
Hindi maganda.
Unang gabi sa sarili mong kama.
Hindi kasing komportable ng sofa ni Tessa?
Kung pag-uusapan si Tessa, mukhang kailangan kong magkape.
Buweno... bakit ka tumawag?
Na-mis kita.
Pakiramdam ko, nang mawala ang alaala mo, nawalan ako ng kaibigan.
At iniisip ko, imbes na ilarawan ko kung gaano tayo kahalaga sa isa't isa,
baka pwede tayong magsimulang muli.
Hi. Ako si Elena.
Papunta ako ng Portland.
Ano?
'Nung gabing dinala ko si Silas sa tibagan.
Nagpaalam ako kay Lexi at nagdesisyon akong bumiyahe pa-kanluran.
Teka. Sandali. Paano mo naalala 'yan?
Dahil nagbalik na ang mga alaala ko.
Talaga? Seryoso ka? Paano?
Nagpunta rito si Tessa kagabi
at inalis niya ang salamangkang sumira sa utak ko
at, nagbalik lahat. Naaalala ko na lahat.
Stefan, maganda ito.
Oh, nakakatuwa ito.
Oktubre, 1852.
Binasag mo ang ilong ko habang tinuturuan akong sumuntok gamit ang kanan.
'Di ko 'yon sinasadya, para lang malinaw.
Magkano ang binayad mo sa kalawangin mong motorsiklo?
Ang hirap ng tanong mo. Binili mo para s'akin 'yung motorsiklo.
Pero, sa tingin ko ay medyo mahal iyon.
Binalik lang ni Tessa ang alaala mo? Walang kapalit?
Hindi naman regalo 'yun. Ang bigat kasi nagsabay-sabay.
Lahat, mula sa pag-ihip ng kandila sa unang keyk ko sa kaarawan
hanggang sa... pagkalunod sa kaha de yero.
Stefan?
Kalma lang, pare.
Stefan, saan ka nagpunta?
Naalala ko lahat pero 'di ko pa rin maalala kung gaano ako kalakas.
-Ano ang ingay na iyon? -'Yon ay--
-May problema tayo. -Isang uri ng doppelgänger.
-Tama. -Si Katherine?
Hindi. Hindi. Hindi si Katherine.
Hindi ko alam!
Hindi ko alam.
-Anong problema niya? -Hindi ko alam.
Ginawa siyang bato ni Tessa at tinago sa kahon sa loob ng 2,000 taon.
Mukhang nabaliw, gaya ng mga taong napadpad sa isla at kumakausap ng bola.
Ang sabi ko, hindi ko alam!
Sinasabi mong ang babaeng ito ang tanging nagpapanatili sa Kabilang Dako?
-Tama. Siya ang angkla. -Iwanan mo ako.
Basta't buhay siya, nariyan ang Kabilang Dako, pwede nating kunin si Bonnie.
Ang sabi ko, 'di ko alam!
Dahil imortal siya, masasabi kong marami tayong pagkakataon.
'Yun ang iisipin mo. Pero binutas niya ang leeg ni Silas kagabi at
hinigop ang lunas sa kanya. Kaya 'di lang siya baliw, mortal siya
na ang ibig sabihin ay dapat manatili siyang buhay hanggang mabawi si Bonnie.
Paano mo pinaplanong gawin 'yan?
Nangako si Silas na gagawa siya ng salamangka para ibalik siya.
Kaso, nagtatagal siya masyado bago makabalik galing Mystic Falls.
Amara, tama na.
Hindi!
Hindi. Hindi. Hayaan mo akong mamatay. Gusto kong mamatay.
Umasa tayong bulag ang pag-ibig, o kahit bingi man lang.
Lumalabas na hindi madali na panatilihing buhay si Amara.
Iniisip kung ano ang mangyayari... kapag namatay siya at nawasak ang Kabilang Dako.
Tingin mo ba, magkakaroon ng, parang puting ilaw tapos wala na?
Hindi naman masakit, 'di ba? Ang pangit naman kung masakit.
Bon, may gusto akong sabihin sa'yo.
Ang totoo, may tatlong bagay akong gustong sabihin sa'yo.
Huwag mong subukang magpaalam.
Hindi ako magpapaalam. Iyon ang una.
Alam ko na palagi kang mananatili rito.
Ang ikalawa, salamat sa pag-alay ng buhay mo para sa akin.
Jer.
-At ang ikatlo ay-- -Teka. Huwag mong sabihin s'akin.
Kapag 'di mo sinabi, hihintayin natin hanggang sa susunod.
Ibig sabihin, may susunod pa.
Sigurado akong hindi 'yan ganyan.
Sakyan mo na lang, ha?
Ano itong tinitingnan ko? Namuong dugo? Tumor? Ano?
Pinasuri ko ang dugo mo, Katherine. Malinis ito.
Namumuti na ang buhok ko at nalalaglag na ang ngipin ko.
Hindi ko alam kung ano iyan, pero hindi sa kalusugan iyan.
Iritable ang pasiyente. 'Di ako sigurado kung sintomas ito o sa ugali.
Ugali. Ngayon, sabihin mo mismo kung ano ang problema s'akin.
-Tumatanda ka na. -Ano?
Sinabi mong naging bampira ka, mahigit-kumulang 500 taon ang nakalipas.
At ngayong tao ka na, sabihin nating napag-aabutan ka ng panahon.
Sige. Sige. Paano ito patitigilin?
Wala. Ganyan talaga ang buhay. Mabilis kaysa sa normal.
Gaano kabilis?
Kung magpapatuloy ito, may ilang buwan ka na lang.
Pasensya na.
-Kumusta, Damon. -May nakaisip sumagot ng telepono.
May sakit ba ang sekretarya mo?
Mas gusto nilang tawaging "administrative assistant", salamat.
Natutunan ko 'yan sa bus. Mababait nga pala sila rito.
Sumakay ka ng bus?
Hindi naman sa nagsusungit ako, pero nagmamadali tayo.
Oo, pero alam mo kung ano ang maganda sa bus? Maluwag ang kalsada, Damon.
Maraming oras para mag-isip. Panoorin ang mga tao sa araw-araw nilang pamumuuhay.
Alam mo bang nasa tatlong dolyar kada galon ang gasolina ngayon?
Mukhang inaalala 'to ng maraming tao.
Hindi ito ang oras para sa krisis ng lahat.
Kailangan mong buhayin si Bonnie bago pa ang nababaliw mong kapareha
ay magpakamatay at wasakin ang Kabilang Dako.
Oo, iniisip ko 'yan. Kailangang mamatay ni Amara.
-Ano kamo? -Ang kawawang Amara.
Nabaliw siya dahil sa tagal ng panahong nakulong siya sa bato.
Kaya ganito, kung ayaw niyang magtagal pa sa mundong ito,
pwede kong alisin siya sa kalungkutan niya at samahan siya sa kabilang-buhay.
Kung gusto mo siyang patayin para sa akin, pakiusap, gawin mo lang.
Ibabalik muna si Bonnie, naalala mo? May pangako, may kasunduan.
Iniisip ko rin iyan, Damon.
Naalala mo 'nung sinabi ko na pinagtatagpo ang mga doppelgänger natin
at tinawanan mo ako?
Kung 'di mo siya ibabalik mula sa Kabilang Dako, masisira ang pangako mo kay Elena.
At lubhang natutuwa ako sa ideya na masira ang relasyon niyo,
kaya naisip kong 'wag kang tulungan, Damon.
At magkikita tayo mamaya. Inaasahan kong matapos ito. Paalam.
Uy, Jesse. Nakaligtaan mo ang pag-aaral natin. Ulit.
Nasaan ka? Nag-aalala ako. Tawagan mo ako.
Buweno, nakakaawa naman 'yon.
-Ano iyon? -Ang pag-iwan ng mensahe sa lalaki
na, ano 'yung kasabihan sa Amerika, na hindi ka ga'nun kagusto?
Sino ka?
Hinahanap ko si Katherine Pierce.
Nakatira raw siya rito, kaya sinilip ko ang kwarto mo.
-Ano? Pumasok ka sa kuwarto ko? -Alam mo kung nasaan siya o hindi?
-Magaling. Maldita pati mga kaibigan niya. -Hindi ako kaibigan.
-Nagbibiro ka. -Kailangan kitang makausap.
-Paano kayo nagkakilala? -Si Katherine ay ang aking--
Estilista ko siya. Ginugupitan niya ako ng buhok.
Okay. Bahala na.
Buweno, anong gusto mo?
Maupo ka. Iniiwasan mo ako.
Abala akong babae, maraming ginagawa.
Upo.
Kailangan pa natin ng oras. Protektahan si Amara.
Dapat natin siyang ilipat ng lugar.
Mangkukulam si Silas. Isa siyang buhay na GPS.
-Susundan siya nito saan man siya dalhin. -'Di siya pwedeng makalapit
-hanggang sa maibalik si Bonnie. -Hindi ka ba nakikinig?
-Hindi niya ibabalik si Bonnie. -Ano ngayon, susuko na lang ako?
Sige na, Stefan, nabawi mo ang alaala mo.
Kilala mo ako, higit pa sa kahit na sino.
Tingin mo talaga, susuko na lang ako?
Tama ka. Kilala kita. Umaasa ka sa mga maling lugar
at minsan, sa maling tao.
Kailangang mamatay ni Silas at patahimikin tayong lahat.
Hangga't buhay siya, umaasa akong matutulungan niya tayo.
Mula sa taon na ilang buwang nasa ilalim ng tibagan dahil sa kanya,
hindi kita aawatin. Seryoso.
Dapat mamatay si Silas at ako dapat ang papatay sa kanya. Tapos ang usapan.
Kumusta ang baliw nating pasyente?
Mukhang nabaliw siya dahil sa tagal ng panahong mag-isa siya.
Kalma. May dala lang akong hapunan.
Kilala kita.
Mukhang hindi.
Ikaw ang manunugis.
'Di ako basta nakakalimot.
Pero pinatay ka ni Silas.
Patay ka na.
Oo, pero bumalik ako.
Paano?
Ang sabi ko, paano?
Ikaw 'yun, ano? Mangkukulam ka. Binalik mo siya.
-Nakikita mo ako? -Siyempre, nakikita kita.
Hindi ako bulag. May mata ako.
O patay ka na?
Nalilito na ako. 'Di ko na alam ang pagkakaiba ng patay sa buhay.
Nakikita mo ang mga tao sa Kabilang Dako?
Ako ang angkla ng Kabilang Dako. Nakikita ko ang lahat.
Huwag mo akong hawakan! Pakiusap, huwag-- huwag mo akong hawakan.
Nahahawakan ko siya.
Okay. Kakaiba 'yan.
Jer, may ideya ako.
Nakikita ni Amara si Bonnie at nahahawakan siya ni Bonnie.
Naghawak sila.
Parang nasa pagitan ng dalawang panig si Amara.
Nasa parehong mundo si Amara nang sabay? Dito at sa Kabilang Dako?
Hindi pala siya baliw talaga.
Nakakausap niya lang ang mga patay sa silong natin.
Hindi 'yun ang punto.
Ang punto, kung 'di tutulong si Silas, paano kung gan'un din si Bonnie?
Paano kung nasa parehong mundo siya nang sabay?
-Paano kung siya ang maging angkla? -Tama ka.
Jeremy, tama ka. Kailangan lang natin ng taong makakagawa ng salamangka.
-'Wag mong sabihin ang naiisip ko. -Isipin mo.
Gusto ni Silas mamatay si Amara.
At gusto rin ni Amara na mamatay.
Kaya sino po bukod sa atin ang maaapektuhan 'pag nangyari ito?
Umaasa ako na makapag-usap tayo.
At umaasa akong ikaw ang nagdala ng pagkain ko. Paalam.
Naalala mo si Amara? Pula ang buhok, mata na kulay-kape? Wala akong gusto sa kanya?
Anong tungkol sa kanya?
Kinuha niya ang lunas, gusto niyang mamatay, at hawak namin siya.
-Pero buhay siya? Sa ngayon.
Papunta na si Silas para patayin siya. Gusto niyang wasakin ang Kabilang Dako
para mamuhay sila ng masaya ni Amara sa malawak na ibayo.
Tama ka sa mga doppelgänger. Lagi silang nagkakasama.
Anong pakiramdam na tumama ka?
Parang gusto kong tirahin ng bolang apoy si Silas at lunurin siya sa asido.
Naisip ko nga. Ano sa tingin mo kung magkasundo tayo?
'Di mo ba alam na malas ang patayin ang doppelgänger mo?
Oo. Kaso, 'pag 'di ko siya pinatay... panalo siya.
At paano kung mauna ka niyang patayin?
Hindi madaling talunin ang mga mangkukulam.
Kakabalik mo lang sa amin, Stefan.
'Wag kang gumawa ng kalokohan.
Pareho tayon naghihiganti
at hindi iyon maganda.
Alam mo, may mga pagkakataon sa kaha de yero...
'yung pagtigil ng oras...
'nung patay ako, bago ako nabuhay muli.
Iniisip ko ang mga bagay sa nakaraan na nakapagpasaya s'akin.
Mga bagay na nagbigay s'akin ng pag-asa.
Itong lahat ang nagpanatili ng katinuan ko.
'Yun ang nagtulak s'akin para kumapit
sa panahong gusto ko na lang sumuko at mamatay na.
Pero nang lumaon, ang sakit, kinuha rin s'akin ang mga iyon.
Pasensiya na.
Sa tuwing pumipikit ako, nakikita ko si Silas na sinasaksak ako.
Ramdam ko ang pagkalunod.
At kailangan kong pahintuin ito.
Kung 'di ko siya papatayin, mababaliw ako, o aalisin ko ang pagkatao ko...
o pareho.
Heto ang mungkahi ko. Para mapanatili ang Kabilang Dako,
may kailangan ka para kumapit ang salamangka, tama?
Bagay na malakas, kasing lakas ng isang imortal.
Ngayon, pwede sana si Amara hanggang sa kinuha niya ang lunas.
Masasabi mo ba ang isang taong patay
pero nasa Kabilang Dako na magandang kandidato?
Magpapalit?
Kasi may ipiprisinta ako.
Gagawin kong tawiran ang isang multo sa pagitan natin at ng Kabilang Dako,
bibigyan siya ng kapangyarihan na pumunta sa mundo natin
-at sa purgatoryo. -Anong problema?
Kailangan ko ng napakaraming lakas para gumawa ng ganyang salamangka.
-Sige. Ikaw ang bahala. -Kailangan ko ng pagguguhitan.
Hindi bilog ang buwan. Walang kometa na daraan sa loob ng ilang bilyong taon.
Isipin mong maigi. May kasintahan ako sa bahay na nami-mis ang kaibigan niya
at isang layas na baliw na gustong magpakamatay. Nakakatawa.
Ang mga doppelgänger. Malalakas sila, mahiwaga, natural na bumabalik.
Gusto mo ng dugo ng doppelgänger? Marami akong mga doppelgänger.
Ilan ang gusto mo?
Ayaw mo ng pagkaing kalye. Tinatawag mo itong lason.
Oo, kaso, naisip kong sulitin ang buhay.
Ngayon, pwede na ba akong umalis, nakakatakot na anak ng bampira?
-Iniiwasan mo ako. 'Di ko ito gustoi. -Malinaw nga.
Nagkaroon tayo ng oras. May nabuong samahan. Naramdaman ko.
Tapos, wala na. Inabandona mo ulit ako.
Okay. Una sa lahat, hindi kita inabandona.
Kinuha ka s'akin pagkapanganak mo
dahil akala ng tatay ko ay isa akong malanding babae.
Pangalawa, 500 taon na ang lumipas.
Kailangan pa ba talaga nating gawin 'tong bonding ng mag-ina?
Mas madali 'pag magkalayo, hindi ba?
Pasensya na sa pagistorbo sa pinaka-kakaibang tanghalian
pero dahil hawak mo ang dugo ng doppelgänger, tawag ka na.
Magaling. Ngayong si Katherine ay tao na lang at mahina,
akala ng lahat ay pwede na siyang utus-utusan.
'Wag kang humawak. Aalis ako.
-'Di pa tayo tapos. -Ay, oo, tapos na.
Nakatira ka sa malaking mansyon na ito
kasama ang dalawang doppelgänger na nakatadhanang magkasama.
Sigurado akong may ganyang sitcom sa kung saan.
Buweno, nasaan itong antigong mangaagaw ng kasintahan?
Dito ang daan.
Ayos na ako.
Kung 'di nga naman ang mukhang nagpalabas ng libu-libong mga doppelgänger.
May nagsabi s'akin na ayaw mo nang maging imortal.
Dalawang libong taon, wala kang sasabihin s'akin?
Hindi ka hihingi ng tawad?
Patawarin mo ako.
-Ano iyon? -Patawarin mo ako.
Iyon ang gusto mong marinig, 'di ba?
Kung paano ako nagdusa?
Kung paanong naging impiyerno ang bawat bahagi ng buhay ko? Oo.
Naging kasalanan ko ang magmahal, at natutunan ko na ang leksyon ko.
Panalo ka.
Panalo ka na. Kaya pakiusap, patayin mo ako.
Pakiusap.
Patayin mo na ako.
Huwag kang mag-alala.
Kapag may ipinalit na ako sa'yo, gagawin ko.
At dahil isa ka lang ordinaryong tao,
mamamatay ka habang nakakulong si Silas sa Kabilang Dako.
At kayo ni Silas...
walang-hanggan kayong magkakahiwalay.
At magiging masaya 'yun para s'akin.
May pagka-makasarili lang.
Narito na ang kyut.
-Sa'yong-sa'yo na siya. -Hulaan ko. Ikaw siguro si...
-sino ulit? -Magkalinawan tayo.
Wala akong pakialam kung mawala si Bonnie Bennett o ang Kabilang Dako
o kahit mabawi ni Elena ang kaibigan niya.
May gusto ka. Nagulat ako.
Dumadaloy s'akin ang lunas na ginawa mo
at nang hinigop ni Silas 'yun mula s'akin,
nagsimula akong tumanda. Mas mabilis kaysa sa normal.
Sa madaling salita, mamamatay na ako, at kailangan mo akong ayusin.
Ikaw ang gumawa ng lunas, kaya gumawa ka ng pumipigil sa pagtanda.
Kung hindi, walang dugo.
Sige. Kapag natapos ang ritwal at si Bonnie na ang angkla,
-Gagawa ako ng paraan para 'di ka mamatay. -Salamat.
Ngayon, nasaan sina Tweedledee at Tweedledum?
-Ano iyan? -Ang Grimoire ni Bonnie.
-Anong grim? -Libro ng salamangka. Bobo.
Isang anting-anting. Dahil hindi mapaparito si Bonnie,
pwede na ang Grimoire niya. Lagay ang kamay, sa taas ang palad.
Pasensiya na, mahal. Masakit ba?
Wala 'to sa naranasan ko.
Dahan-dahan lang. Okay? Medyo marupok ako nitong mga araw.
Magpakitang gilas ka.
-Hindi. -Tapos na ba?
Hindi, 'di pa tapos.
-Anong nangyayari? -Nariyan si Silas.
Magpakita ka, buwisit!
Wala akong makita. Ikaw?
Walang kuryente sa buong bahay. Anong nangyari?
-Nandito si Silas. -Kailangang niyang palitan ang fuse ko.
Sandali. Dalawang doppelgänger lang ang nandito.
-Nasaan 'yun baliw? -At nasaan 'yung isa pang baliw?
-Ang galing ng palabas mo, Silas. -Salamat.
Nakita mo ba sa paligid ang mahal ko sa buhay?
Hindi. Dapat siguro, hindi mo pinatay ang ilaw.
May 2,000 taon ka para panoorin kaming magdusa. Tapos ka na magsaya.
-Bakit 'di mo na lang palagpasin ito? -Baka kasi hindi ako gan'un mag-isip.
Sa totoo lang, naaawa ako sa'yo.
Ang paghihiganti ay para sa taong walang pagmamahal.
Hinintay mo akong mamatay sa loob ng 2,000 taon para makasama ako.
Kaso, alam ng tadhana na nakalaan ako para sa iba.
Dahil diyan, 'di ba't ang buong buhay mo ay, parang,
nasayang lang?
-Minahal kita. -Oo. Pero, pumila ka.
-Ang pangit ng tiyempo mo, Stefan. -Nagkakamali ka.
Wala rito si Amara. May 10 minuto ka para hanapin kami.
Medyo abala ako ngayon sa panonood sa mortal kong kaaway.
-Isa pa, ayaw kong iligtas si Amara. -Alam ko.
Kaya ilalayo ko siya, bubuhayin sa kahit anong paraan
habang tinutugis ka ng lahat na parang hayop.
Mayroon kang siyam na minuto.
Katherine?
Anong ginagawa mo?
Hindi matigil sa pagdurugo ng sugat ni Tessa.
Heto. Magpagaling ka.
Anong problema?
Wala. Isa lang sa masaklap na epekto sa pagkuha ng lunas na 'yun.
Lumalabas na ayaw ng tadhana na maghilom ako mula sa dugo ng bampira.
Buwisit na tadhana.
Hanapin ang mangkukulam para matapos na niya 'yung salamangka.
Hindi.
Hindi pwede.
-Hindi ba pwedeng magpahinga? -Mababaw lang 'yang sugat. Bumangon ka.
Hindi ka pa tapos. Tara na.
Amara.
Minahal kita.
Hanggang ngayon.
Pero 'di na ako magtatagal.
Intindihin mo sana.
Naiintindihan ko.
Mahal kita.
Silas, pakiusap.
Handa na ako.
Naalala mo ako?
Naalala kita.
Oh, pasensiya na. Mahirap ba huminga?
Nagsasara ba ang lalamunan mo? Natatakot ka na bang mamatay?
Balita ko, mas mataas ang lahat ng emosyon para sa isang bampira.
Nilalamon ka na siguro nang buhay ng mga alaala mo, Stefan.
Anong pakiramdam ng mamatay? 'Di ko pa nasubukan. Ikaw siguro, mga
-ilang libong beses noong tag-init? -Itigil mo.
Itigil? Mag-isa ako nasa loob ng kabaong sa loob ng 2,000 taon.
Nakulong ka ng, ilan, tatlong buwan?
Tingnan mo ang sarili mo. Nakakaawa ka.
'Yung kaha de yero ang madali, hindi ba? Ang makalimutan...
iyon ang totoong pagpapahirap, hindi ba?
Silas!
Wala sa loob sina Stefan at Amara.
Kinuha kasi siya ni Stefan. Dapat mo siyang mahanap bago pa siya mapatay.
Nagpapa-pain siya kay Silas para matapos natin ito. Ayos lang siya.
Nasasaktan siya.
Si Damon, 'di siya nag-iisip nang malinaw.
Okay, maaaring si Silas ang nagkulong sa kanya,
pero tayo ang dapat maglabas sa kanya.
Pakiusap, hanapin mo siya. Hindi siya pwede mawala ulit s'atin.
Sige.
Ngayon ang simula ng walang-hanggan natin.
Hindi. Amara.
Amara. Inumin mo ito. Inom.
Kaunti pa.
Hindi, hindi. Okay? Hindi. Uy.
Dito ka lang. Tingnan mo ako. Tingnan mo ako. Amara.
Amara. Uy. Tingnan mo ako.
Nasa impyerno ako sa loob ng 2,000 taon.
Ano ba naman ang limang minuto, 'di ba? Uy.
-Hayaan mo akong mamatay. -Hindi. Amara.
Sige na. Pakiusap.
Naparito ako para magpaalam.
Anong sinasabi mo? Ginagawa ni Tessa ang salamangka.
-Mamamatay na si Amara, Jer. -Hindi.
-Imposible. Si Damon-- -Tama na. Wala na tayong oras.
Amara. Amara. Pakiusap. Amara.
Sabihin mo ang ikatlong sasabihin mo.
-Bon. -Sabihin mo. Pakiusap.
-Mahal kita. -Mahal din kita.
Hindi ako handang palayain ka.
Nararamdaman kita.
Bonnie?
Pakiusap, sabihin mong totoo ito.
Nakikita ninyo ako?
-Bonnie, gumana. -Gumana. Gumana.
-Nandito ka. -Salamat.
Oh, Diyos ko! Oh, Diyos ko!
Pwede tayong magsama sa kwarto. May sobra kaming kama.
-Babakantehin namin 'yung aparador-- -Caroline.
Pasensiya na. Ano lang kasi... 'Di ako makapaniwalang narito ka na.
Narito ako.
Nagbalik na ako.
Na-mis ko ito. Na-mis ko ang init.
-Wala nito sa Kabilang Dako. -Na-mis ko ito.
Ang hawakan ang kamay mo.
Hindi na kita pakakawalang muli.
Okay. Handa na ako. Gawin na natin.
Ikaw. Tama?
Gusto mong patigilin ang pagtanda? Hahanap ako ng cream sa botika.
Nakakatawa. Pero kasi, hindi na ako bumabata, kaya...
gawin mo na.
Ang pagbago sa tagal ng buhay ng iba ang pinagsimulan ng lahat ng ito.
Natuto na ako. Hindi ko ililigtas ang buhay mo.
Anong sabi mo?
Nanalo ako.
Wala na si Amara.
At hinihintay na ako ni Silas sa Kabilang Dako.
Hindi. Hindi!
Tulong. Tulong! Saklolo! Mamamatay na siya!
-'Wag kang mamatay. Kailangan kita. -Nananaig ang tunay na pag-ibig.
-Sumpain ang tadhana. -Hindi!
Hindi.
Ikaw na ang angkla ngayon.
Tessa.
-Saan ka nanggaling? -Patay na ako.
Habang dumaraan ako sa'yo, mararamdaman mo ang pagkamatay ko.
Madarama mo lahat ng pagkamatay.
Bawat nilalang na tumatawid sa Kabilang Dako ay daraan sa'yo.
Pasensiya. Magiging masakit 'yun.
-Patay na siya. Tapos na. -Oo, tapos na.
-Ayos ka lang? -Ayos lang ako.
Tingnan mo ako at sabihin mong gumana ang pagpatay kay Silas.
-Na magiging maayos ka na. -Bakit ba ito importante 'sayo?
-Alam kong marami siyang kinuha sa'yo. -Oo, at patay na siya.
At dahil habang nagdurusa ka sa loob ng kaha de yero...
kumakapit sa pag-asa, lumalaban bawat segundo...
para hindi mawala ang pagkatao mo...
masaya ako.
Nakuha ko ang lahat ng gusto ko, Stefan.
Nagawa kong magmahal. Nakuha ko ang pinapangarap kong tag-init.
Naibalik ko si Bonnie.
Kaya kailangan kong malaman na gumana ito.
Kailangan kong malaman na mapapawi nito ang pagdurusa mo.
Kailangan kong malaman na magiging maayos ka.
Gusto kong ikaw iyon.
Nang bumukas ang kaha de yero at may nakahanap sa akin...
gusto kong ikaw 'yun.
Gusto ko na kayong dalawa.
Uy.
-Ngayong nagbalik si Bonnie... -Puno na ang kwarto mo.
Kuha ko. Kukunin ko lang mga gamit ko.
-Salamat, para sa ginawa mo ngayon-- -Tama na.
Minsan na kitang pinatay. 'Wag mong kalimutan.
-Magkagalit pa rin tayo, okay? -Oo, gan'un ka nga.
At oo, magkagalit tayo.
Nasaan na ba ang bag ko?
Naka-impake na.
Ikaw na naman?
Aalis na ako, Katherine. Babalik na ako sa Prague.
At ikatutuwa ko kung sasama ka s'akin.
Pwede tayong bumalik sa Bulgaria. Balikan natin ang buhay natin.
Hindi ko alam kung anong baluktot na pantasya ang iniisip mo
pero, 'yun lang 'yun. Isang pantasya.
Mas gugustuhin ko pang dukutin ang puso ko kaysa magsama tayo bilang mag-ina.
At tao na ako ngayon, kaya hindi na magiging madali.
Hindi kita gustong makilala.
Mag-ina? Siya ang iyong...
Pabor ito sa'yo, Nadia.
Ayos ba?
Hindi ako pwede sa tabi mo
Kaya tingnan mo akong mabuti...
dahil hindi mo na ako makikitang muli.
Kumusta, aking anino.
Tumingin at sabihin mo na magiging okay ka na.
Patay na siya. Tapos na.
Tapos na.
Hindi.
Tapos na. Tapos na dapat ito.
Isinalin sa Tagalog ni: Juan Carlos Palacios na.