Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
- Jestem Elena. - Jestem Stefan.
Miłość sprowadziła mnie do Mystic Falls,
miłość mnie wypędziła.
Kocham cię, Damon.
Silas.
Witaj, mój cieniu.
Bonnie nie żyje, Eleno.
Nie mogę uwierzyć, że odeszła.
Zrobimy wszystko, by chronić tych, których kochamy...
On potrzebuje twojej krwi, by się wyleczyć, Katherine.
Nie.
Silas, mówiłeś, że gdy znów zostaniesz czarownicą,
sprowadzisz Bonnie z drugiej strony.
Tak mówiłem.
Jest dziwną kopią mojej prawdziwej miłości Amary.
Muszę się wyleczyć.
Amara została wyleczona, więc los drugiej strony
spoczywa na żywym, oddychającym człowieku,
którego teraz musimy chronić.
Byliście kiedyś zakochani?
Słyszycie?
Jesteśmy razem, kochamy się.
Uroczo.
Kocham miłość.
Naprawdę.
Mam bratnią duszę.
Miłość od pierwszego wejrzenia i na wieki.
Amara. Tak ma na imię.
Gdy ją poznałem, byłem z inną, którą zdradziłem.
Szczerze?
Nie byłby to wielki problem,
gdyby ta zdradzona nie okazała się wariatką.
Gdy dowiedziała się o zdradzie,
zaczęła szaleć i zmieniła Amarę w posąg.
Dosłownie. Niczym mityczna Meduza.
Dobrze się czujesz?
Sądzisz, że oszalałem? Czemu?
Przez dwa tysiące lat chciałem tylko
zjednoczyć się z ukochaną. Gdzie tu szaleństwo?
Ten fragment o posągu.
I o dwóch tysiącach lat.
Byliśmy nieśmiertelni, ale to przeszłość.
Gdy wreszcie wziąłem Amarę w ramiona, co zrobiła?
Wbiła mi kawał szkła w tętnicę.
- Spójrz. - Nie, dzięki.
Mam dla was radę.
Cieszcie się miłością, póki trwa.
Kilka dni temu byłem nieśmiertelny i zakochany.
Teraz boli mnie szyja, dusza krwawi
i siedzę na przystanku w Delaware.
- W Filadelfii. - Serio?
Tym gorzej.
Co jest? Dobrze się czujesz?
Powiedz.
Co się dzieje?
Co mu robisz?
Rozpuszczam jego organy.
Wspominałem, że jestem czarownikiem?
- Przestań. - Nie. Jestem wkurzony.
I wyżywam się na twoim ukochanym.
Proszę...
Będziesz moją następna ofiarą.
Boże.
Spójrz. Nie do wiary.
Miłość jest tak niepewna.
Niewiarygodne.
Wstawaj.
Do góry.
Bardzo dobrze. Nie to co autobusy.
WIRGINIA
Zawsze na czas.
Witaj, cieniu.
Silas.
Przestań.
Stefan.
Dzień dobry.
Zaparzyłam kawę.
Jak się spało?
Średnio.
Pierwsza noc we własnym łóżku.
Mniej wygodne niż kanapa Tessy?
Skoro mamy o niej mówić, daj tę kawę.
Więc...
Czemu mnie budzisz?
Tęskniłam.
Gdy straciłeś wspomnienia...
straciłam przyjaciela.
Może zamiast opisywać, ile dla siebie znaczyliśmy,
zaczniemy od nowa?
Cześć. Jestem Elena.
Jechałem do Portland.
Słucham?
Gdy zabrałem Silasa do kamieniołomu...
pożegnałem się z Lexi i postanowiłem jechać na zachód.
Jakim cudem to pamiętasz?
Wspomnienia wróciły.
Poważnie?
Jak?
Tessa przyszła wczoraj
i zdjęła ze mnie zaklęcie.
I teraz...
wszystko pamiętam.
Świetnie.
Nie do wiary.
Październik 1852.
Złamałeś mi nos prawym sierpowym.
Nie specjalnie. Tak dla jasności.
Ile kosztował ten złom, którym jeździsz?
Podchwytliwe pytanie.
Ty go kupiłeś.
Zakładam, że był drogi.
Tessa tak po prostu zwróciła ci wspomnienia?
To nie był prezent.
Musiałem sporo przyswoić.
Od pierwszych świeczek na torcie po...
utonięcie w sejfie.
Stefan.
Spokojnie.
Stefan... co widziałeś?
Zapomniałem, jak jestem silny.
- Co to za hałas? - To...
Mamy problem.
Z sobowtórami.
Tak.
- Katherine? - Nie.
Nie wiem!
- Nie wiem! - Co z nią?
Nie wiem.
Tessa zmieniła ją w posąg i zamknęła w skrzyni na 2000 lat.
Pewnie oszalała, jak ci chłopcy
- na bezludnej wyspie. - Nie wiem!
Chcesz powiedzieć, że ona trzyma w kupie
- Drugą Stronę? - To kotwica.
- Zostaw mnie. - Dopóki żyje,
możemy ocalić Bonnie.
Mówiłam, że nie wiem!
Skoro jest nieśmiertelna, mamy mnóstwo okazji.
Tak myślisz?
Wczoraj przebiła Silasowi szyję i wyssała lek.
To śmiertelna wariatka.
Musimy chronić jej bijące serduszko,
- dopóki nie sprowadzimy Bonnie. - Niby jak?
Silas obiecał, że to zrobi.
Niestety, zaginął w akcji.
Przestań.
Nie!
Pozwólcie mi umrzeć.
Oby miłość była ślepa
albo chociaż głucha.
Nie będzie łatwo utrzymać Amarę przy życiu.
Ciekawe, co się stanie...
gdy umrze i zniszczy Drugą Stronę.
Pojawi się światło i pustka?
Będzie bolało?
Oby nie.
Chcę ci coś powiedzieć.
Właściwie trzy rzeczy.
Nie waż się mnie żegnać.
Po pierwsze, to nie jest pożegnanie.
- OK. - Wiem, że tu będziesz,
cokolwiek się stanie.
Po drugie, dziękuję,
że oddałaś za mnie życie.
Jer.
- Po trzecie... - Czekaj.
Nie mów.
Wtedy będziemy musieli poczekać do następnego razu.
Czyli będzie następny raz.
To chyba tak nie działa.
Nie upieraj się.
OK?
Na co patrzę?
Zakrzep, guz?
Zrobiłem pełne badania krwi.
- Jest czysta. - Siwieją mi włosy i wypadają zęby.
To nie jest oznaka zdrowia.
Pacjentka jest drażliwa.
Nie wiem, czy to objaw, czy cecha charakteru.
Cecha charakteru. Mów, co się ze mną dzieje.
- Starzejesz się. - Co?
Zostałaś wampirem jakieś 500 lat temu.
Jesteś człowiekiem,
więc nadrabiasz zaległości.
OK. Jak to zatrzymać?
Nie da się. Takie życie, choć nieco
przyśpieszone.
Jak bardzo?
W tym tempie... masz kilka miesięcy.
Przykro mi.
Cześć, Damonie.
Odebrałeś.
Sekretarka na chorobowym?
Mówi się teraz "asystentka".
Dowiedziałem się w autobusie. Mili ludzie.
Jedziesz autobusem?
Trochę nam się śpieszy.
Wiesz, co lubię w autobusach?
Masz czas, żeby pomyśleć
i popatrzeć na ludzi w ich naturalnym środowisku.
Wiedziałeś, że galon benzyny kosztuje ponad trzy dolce?
To spory problem.
Nie czas przeżywać kryzys.
Musisz wskrzesić Bonnie, zanim twoja bratnia dusza
się zabije, co zniszczy Drugą Stronę.
Myślałem o tym.
Amara musi umrzeć.
Słucham?
Moja biedna Amara.
Lata zamknięcia odebrały jej rozum.
Jeśli chce się zabić, chętnie jej pomogę
i spędzę z nią wieczność.
Jeśli jednak pragniesz mnie wyręczyć, nie krępuj się.
Miałeś sprowadzić Bonnie, pamiętasz?
Obietnice, uściski rąk...
O tym też myślałem.
Pamiętasz, jak mówiłem, że świat chce
połączyć sobowtóry, a ty uznałeś to za żart?
Jeśli nie wskrzesisz Bonnie, złamiesz daną obietnicę.
Podkopanie waszego związku sprawi mi niewymowną radość.
Dlatego ci nie pomogę.
Do zobaczenia.
Oby wkrótce było po wszystkim.
Jessie, znowu przegapiłeś zajęcia.
Gdzie jesteś? Martwię się. Oddzwoń.
Żałosne.
Słucham?
Zostawić wiadomość chłopakowi, który... Jak to się mówi?
"Nie jest tobą zajarany".
Kim jesteś?
Szukam Katherine Pierce.
Podobno tu mieszka, więc sprawdziłam twój pokój.
Weszłaś do środka?
Wiesz, gdzie ona jest?
Świetnie. Jej przyjaciółki to też zdziry.
Nie przyjaźnimy się.
To jakieś żarty?
Musimy porozmawiać.
Skąd się znacie?
- Katherine to moja... - To moja stylistka.
Czesze mi włosy.
OK. Niech będzie.
- Czego chcesz? - Siadaj.
Unikasz mnie.
Jestem bardzo zajęta.
Siadaj!
Musimy jej dać więcej czasu i chronić Amarę.
Może ją przeniesiemy?
Silas to czarownik. Jest jak żywy GPS.
Wytropi ją wszędzie.
Nie może jej tknąć, dopóki nie sprowadzi Bonnie.
Słyszałaś?
Nie wskrzesi jej.
Mam się poddać?
Daj spokój. Odzyskałeś pamięć.
Znasz mnie, jak nikt.
Myślisz, że zrezygnuję?
Owszem, znam cię.
Pokładasz nadzieję w nieodpowiednich ludziach.
Silas musi umrzeć i uwolnić nas od siebie.
Dopóki żyje,
będę mieć nadzieję.
Zatopił mnie w kamieniołomie na trzy miesiące,
więc tryskam nadzieją.
Silas musi umrzeć i to ja go zabiję.
Jak nasza świruska?
Lata w samotności zrobiły swoje.
Spokojnie... Przyniosłem kolację.
Znam cię.
Nie sądzę.
Jesteś łowcą.
Nie zapominam twarzy.
Silas cię zabił.
Nie żyjesz.
Wróciłem.
Jak?
Pytam.
To byłaś ty.
Jesteś czarownicą.
Sprowadziłaś go.
- Widzisz mnie? - Oczywiście.
Nie jestem ślepa.
Nie żyjesz?
Wszystko mi się miesza. Nie odróżniam żywych od martwych.
Widzisz tych po Drugiej Stronie?
Jestem kotwicą.
Widzę wszystko.
Nie dotykaj mnie.
Proszę.
Mogę ją dotknąć.
Dziwne.
Jer, mam pomysł.
Amara widziała Bonnie i czuła jej dotyk.
Nawiązały kontakt fizyczny.
Amara żyje po obu stronach.
Jednocześnie?
Tutaj i po Drugiej Stronie?
Czyli nie jest wariatką,
ale gada ze zmarłymi.
Nie o to chodzi.
Skoro Silas nie chce pomóc,
może Bonnie mogłaby żyć po obu stronach?
Zróbmy z niej kotwicę.
Masz rację.
Potrzebujemy kogoś, kto rzuci zaklęcie.
Tylko nie ona...
Silas pragnie śmierci Amary. Ona też chce umrzeć.
Kto, oprócz nas
się temu sprzeciwia?
Mam nadzieję, że pogadamy.
Myślałam, że to dostawca żarcia.
Żegnam.
Pamiętasz Amarę? Brunetka, ciemne oczy,
nie kocham jej.
Co z nią?
Wzięła lekarstwo.
Chce umrzeć. Mamy ją.
- Żyje? - Na razie.
Silas chce ją zabić i zniszczyć Drugą Stronę,
by razem mogli żyć w zaświatach.
Miałaś rację, sobowtóry zawsze kończą razem.
Jak to jest powiedzieć: "A nie mówiłam"?
Jakbym utopiła Silasa w kwasie.
Tak myślałem.
Co powiesz na pewien układ?
Zabicie sobowtóra przynosi pecha.
Jeśli tego nie zrobię...
wygra.
A jeśli zabije cię pierwszy?
Nie chcę nawet o tym myśleć.
Niedawno cię odzyskaliśmy.
Nie rób niczego głupiego.
Oboje podążaliśmy drogą zemsty.
Nie warto.
Gdy leżałem w sejfie...
czas się zatrzymywał...
umierałem, a potem wracałem.
Myślałem o tym, co mnie uszczęśliwiało.
Dawało nadzieję.
Dzięki temu nie postradałem zmysłów.
Walczyłem, choć chciałem się poddać
i zrezygnować z człowieczeństwa.
Ale w końcu ból odebrał mi wspomnienia.
Tak mi przykro.
Zawsze, gdy zamykam oczy,
widzę Silasa trzymającego sztylet.
Czuję, że tonę.
Muszę to przerwać.
Jeśli go nie zabiję, postradam zmysły
lub zatracę człowieczeństwo.
Albo jedno i drugie.
Aby zachować Drugą Stronę,
potrzebujesz czegoś do związania zaklęcia.
Czegoś potężnego i nieśmiertelnego.
Amara była świetnym wyborem, ale zażyła lek.
Co powiesz na kogoś,
kto jest martwy i utknął po Drugiej Stronie?
- Podmienić kotwice? - Mam ochotniczkę.
Duch miałby zostać łącznikiem
między stronami
i zyskać możliwość kontaktowania się
z naszym i tamtym światem?
W czym problem?
Potrzebuję ogromnej mocy, by zrobić taki transfer.
Powiedz tylko, co.
Muszę z czegoś czerpać.
Księżyc nie jest w pełni, a właściwa kometa
- doleci za miliard lat. - Myśl.
Moja dziewczyna tęskni za przyjaciółką,
a wariatka chce się zabić.
Sobowtóry.
Są potężne, mistyczne, odradzają się.
Potrzebujesz ich krwi?
Bo mam jej litrami.
Ile?
Nie znosisz fast foodów.
To trucizna.
Korzystam z życia.
Mogę odejść, córko wampirzyco?
Unikasz mnie.
- Nie podoba mi się to. - Widzę.
Był czas, kiedy poczułam więź.
A potem nic.
Znowu mnie porzuciłaś.
Po pierwsze, nigdy cię nie porzuciłam.
Zabrano cię po urodzeniu,
bo mój ojciec uważał, że jestem puszczalska.
Po drugie, minęło 500 lat.
Musimy gadać o tej więzi?
Lepiej być sobie obcym.
Wybaczcie, że zakłócam tę dziwaczną wieczerzę,
ale sobowtórskie obowiązki wzywają.
Wspaniale. Jestem człowiekiem,
więc rozstawiają mnie po kątach.
- Ręce precz. - Nie skończyłyśmy.
Przeciwnie.
Mieszkasz w ogromnej posiadłości
z sobowtórami, które skończą razem?
Jak w marnym serialu.
Gdzie ta złodziejka chłopaków?
Tędy.
To wszystko.
Czy to nie ta, która ożywiła tysiąc sobowtórów?
Wieść niesie, że nie cieszysz się już nieśmiertelnością.
Nie masz mi nic do powiedzenia?
Żadnych przeprosin?
Przepraszam.
Słucham?
Przepraszam.
To chciałaś usłyszeć?
Jak cierpiałam, a każda chwila mojego życia była piekłem?
Była.
Zgrzeszyłam, bo się zakochałam.
Ale dostałam lekcję.
Wygrałaś.
A teraz mnie zabij.
Proszę.
Zabij mnie.
Nie martw się.
Gdy tylko podmienię kotwice,
zabiję cię.
Jesteś człowiekiem, więc umrzesz, a Silas utknie po Drugiej Stronie.
Spędzicie całą wieczność...
osobno.
To będzie coś wspaniałego...
dla mnie.
Jako egoistki.
Przyszła ta urocza.
Jest twoja.
Niech zgadnę. Jesteś...
kim?
Do rzeczy.
Nie dbam o Bonnie Bennett, Drugą Stronę ani Elenę.
Chcesz czegoś. Jestem w szoku.
W moich żyłach płynął lek.
Gdy Silas go wyssał,
zaczęłam się starzeć. Szybciej niż reszta.
Umieram. Masz mnie naprawić.
Stworzyłaś lek,
więc wymyśl coś na starzenie.
Albo nici z krwi.
Dobrze.
Gdy dopełnimy rytuału, a Bonnie zostanie kotwicą,
naprawimy cię.
Dziękuję.
Gdzie te sobowtóry?
- Co to? - Księga Bonnie.
Co takiego?
Księga czarów.
- Kretynka. - To talizman.
Bonnie tu nie ma, więc musi wystarczyć.
Ręce do środka.
Wybacz, bolało?
Bywało gorzej.
Ostrożnie. Jestem delikatna.
Szpanerka.
Nie.
- Już? - Nie.
Co się dzieje?
To Silas.
Pokaż się, draniu.
Nic nie widzę.
Wysiadło światło. Co się stało?
- Silas przyszedł. - Wisi mi nowe korki.
Chwila...
gdzie nasza wariatka?
A ta druga?
Ładne przedstawienie.
Dziękuję.
Widziałaś może gdzieś tu miłość mojego życia?
Nie. Trzeba było nie wywalać korków.
Przez dwa tysiące lat patrzyłaś, jak cierpimy.
Zabawiłaś się.
Nie możesz odpuścić?
To nie leży w mojej naturze.
Szczerze mówiąc, żal mi ciebie.
Zemsta jest dla niekochanych.
Dwa tysiące lat czekałaś, aż umrę, żeby ze mną być.
Ale wszechświat wiedział, że należę do kogoś innego.
Czy w związku z tym twoje istnienie
nie poszło na marne?
Kochałam cię.
Ustaw się w kolejce.
- Kiepski moment. - Przeciwnie.
Mam Amarę.
Masz dziesięć minut.
Jestem zajęty wykańczaniem wroga.
Nie zależy mi na życiu Amary.
Wiem. Dlatego ją wywiozę
i ocalę,
a pozostali będą cię szczuć jak dzikie zwierzę.
Zostało dziewięć minut.
Katherine?
Co robisz?
Mało wprawne cięcie Tessy wciąż krwawi.
Masz.
Ulecz się.
Co jest?
Nic. Kolejny skutek uboczny po wzięciu leku.
Wszechświat nie chce, by leczyła mnie wampirza krew.
Durny wszechświat.
Znajdź tę wiedźmę, niech dokończy zaklęcie.
O, nie!
Nie!
Czy nie mogę spocząć w spokoju?
To powierzchowna rana. Wstawaj.
Jeszcze nie skończyłaś.
Boże...
Amara.
Kochałam cię.
Wciąż kocham.
Ale nie mogę dłużej żyć.
Zrozum.
Rozumiem.
Kocham cię.
Proszę...
Jestem gotowa.
Pamiętasz mnie?
Bo ja ciebie pamiętam.
Wybacz, trudno ci złapać oddech?
Krtań ci się ścisnęła?
Czujesz strach przed śmiercią?
Podobno wampiry odczuwają głębiej.
Wspomnienia pewnie cię wykańczają.
Jak to jest umrzeć?
Nigdy nie próbowałem.
Ginąłeś tysiąc razy?
- Przestań. - Przestać?
Leżałem w grobowcu dwa tysiące lat.
A ty trzy miesiące.
Spójrz na siebie. Jesteś w rozsypce.
Zamknięcie dało się wytrzymać.
Osamotnienie to prawdziwa tortura.
Silas!
Stefan i Amara zniknęli.
Stefan ją zabrał.
Znajdź go, zanim da się zabić.
Odciąga Silasa.
- Typowa zagrywka. - On cierpi.
Nie myśli jasno.
Silas zamknął go w sejfie,
ale to my mieliśmy go wyciągnąć.
Znajdź go.
Nie możemy go stracić.
Zaczynamy naszą wieczność.
Nie!
Nie! Amara...
Wypij.
Tylko nie to.
Nie zasypiaj.
Spójrz na mnie.
Amaro! Patrz.
Byłam w piekle przez dwa tysiące lat.
Pięć minut cię nie zbawi.
Pozwól mi umrzeć.
Nie! Proszę cię...
Błagam...
Przyszłam się pożegnać.
Jak to? Tessa rzuca czar.
Amara umiera.
Nie...
- Niemożliwe. Damon... - Przestań.
Nie mamy czasu.
Amaro!
Proszę cię...
A po trzecie?
Bonnie...
Powiedz. Proszę.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Nie możesz odejść.
Czuję cię.
A ja ciebie.
Bonnie?
To naprawdę?
O Boże...
Widzicie mnie?
Udało się.
- Jesteś. - Dziękuję.
Boże...
Zamieszkamy razem? Mam wolne łóżko
i opróżnię szafkę.
- Caroline. - Przepraszam...
Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś.
Jestem.
Wróciłam.
Brakowało mi tego.
Ciepła.
Po Drugiej Stronie nigdy go nie czułam.
Mnie brakowało tego.
Trzymania cię za rękę.
Nigdy więcej cię nie wypuszczę.
Jestem gotowa.
Do dzieła.
Ty... No tak.
Mam zatrzymać starzenie?
Kup sobie krem na zmarszczki.
Boki zrywać. Nie staję się młodsza,
więc działaj.
Zmiana długości życia zapoczątkowała ten bajzel.
Dostałam nauczkę.
Nie uratuję cię.
Słucham?
Wygrałam.
Amara odeszła,
a Silas czeka na mnie po Drugiej Stronie.
Nie!
Niech jej ktoś pomoże.
Nie umieraj. Jesteś mi potrzebna.
Prawdziwa miłość zwycięży.
Do diabła ze wszechświatem.
Nie!
Jesteś kotwicą.
Tessa.
Skąd się wzięłaś?
Nie żyję.
Gdy przez ciebie przejdę,
poczujesz moją śmierć.
Każdą śmierć.
Każda nadprzyrodzona istota w drodze na Drugą Stronę
przejdzie przez ciebie.
Przykro mi.
Będzie bolało.
Nie żyje? To koniec.
Tak.
Jesteś cały?
Nic mi nie jest.
Spójrz na mnie i powiedz, że się udało
i nic ci nie będzie.
Czemu to takie ważne?
Bo wiem, ile ci zabrał.
Nie żyje.
Gdy cierpiałeś w sejfie,
łapałeś się resztek nadziei,
by nie stracić człowieczeństwa,
Ja byłam szczęśliwa.
Mam wszystko, czego chciałam.
Jestem zakochana,
spędziłam lato moich marzeń, odzyskałam Bonnie.
Muszę wiedzieć, że się udało.
Że twoje cierpienie minie.
Że sobie poradzisz.
Chciałem, żebyś to była ty.
Gdy zostałem znaleziony.
Liczyłem, że to ty.
Wy oboje.
Cześć.
- Bonnie wróciła, więc... - Nie macie miejsca.
Rozumiem. Spakuję się.
- Dziękuję za to, co zrobiłaś. - Dość.
Nie zapominaj, że cię zabiłam.
Wciąż się nienawidzimy.
Owszem.
Gdzie moja torba?
Spakowana.
Znowu ty.
Odchodzę.
Wracam do Pragi.
Jedź ze mną.
Pojedziemy do Bułgarii.
Zbadamy przeszłość.
Nie wiem, co sobie wyobrażasz,
ale to tylko twoje fantazje.
Prędzej wyrwę sobie serce,
niż nawiążę matczyną więź.
Jestem człowiekiem, więc nie byłoby łatwo.
Nie chcę cię znać.
To twoja...
Wyświadczam ci przysługę.
Nie licz na mnie.
Przypatrz się...
bo więcej mnie nie zobaczysz.
Witaj, cieniu.
Powiedz, że sobie poradzisz.
To koniec.
Nie!
To koniec.
Miało się skończyć. dzisz.