Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
- Jestem Elena. - Jestem Stefan.
Miłość sprowadziła mnie do Mystic Falls,
miłość mnie wypędziła.
Kocham cię, Damon.
Silas.
Witaj, mój cieniu.
Gdy ujawniają się nowi wrogowie...
Sprawy wymykają się spod kontroli.
Wiem dokładnie, o czym myślisz.
Silas używa kontroli umysłu, by odnaleźć Katherine.
Wszyscy znacie Elenę Gilbert.
Dziewczyna, której szukam,
wygląda dokładnie jak ona.
Czego chcesz od Katherine?
Mógłbym ci powiedzieć, ale czy nie będzie
o wiele zabawniej, gdy będzie to niespodzianka?
Czemu nie mogę wejść do twojej głowy?
Z tyloma pytaniami bez odpowiedzi...
Ktoś już tam jest.
Stefan cierpi od miesięcy.
Teraz prawda ma wyjść na jaw.
Masz rację. Był głodny.
Założę się, że wciąż jest.
Bar zamknięty od czterech godzin.
Chyba że chcesz kawy.
Uciekaj!
Chyba masz jakiś syndrom,
bo kręcisz się jak tornado.
Jesteś wykończona,
musisz to odespać.
Śnił mi się Stefan.
Tym razem to nie kłucie w żołądku.
Jakbym naprawdę z nim była.
Nie przeszkadza mi, że masz telepatyczną więź
z byłym, ale... nie chcę relacji na żywo.
Racja. To dziwne, wybacz.
Dobra.
Mów. Twoja podświadomość
nie może być gorsza od moich wyobrażeń.
To było tak wyraźne.
Widziałam Stefana, jak wychodzi z baru.
Bar miał czerwony daszek i zepsuty neon.
Wył z bólu.
Sprawdzić, czy na strychu nie ma szklanej kuli?
Może poda ci adres.
Trasa 29. Bar Joego.
Miałam ten sam sen.
Znalazłem dziewięć barów przy trasie 29...
i żaden nie jest Joego.
Całe lato ignorowałam złe przeczucia.
Ale miałam rację... Stefan był w sejfie
i pewnie zabił znalazcę.
Wiem, że kierowanie się senną wizją zakrawa na obłęd,
ale to nasz jedyny trop.
Nie zakrawa,
to jest obłęd.
Ale jestem otwarty.
Siedzę z przodu.
Mam chorobę lokomocyjną.
To kolejna ludzka słabość, w którą mnie wpakowaliście.
To żart?
Wierz mi, że mam ją gdzieś,
ale Silas jej potrzebuje,
a to znaczy, że ja też.
Nie możemy jej wrzucić do piwnicy?
Albo głębokiej studni z kapokiem?
Myślisz, że ja chcę jechać z tobą?
Najnudniejszą wampiro-dewotką Ameryki?
Pamiętaj, że Damon nie robiłby za ochroniarza,
gdybyś nie wmusiła we mnie leku.
Usiłowałaś mnie zabić.
Choć, przyznaję, cieszy mnie fakt,
że to na mnie zmarnowałaś swoją jedyną szansę na ludzki żywot.
Zachowuj się,
bo rozważę pomysł ze studnią.
Ja też chcę odnaleźć Stefana.
Nie dlatego, by nie być waszym pionkiem
do wymiany za jego życie.
Zależy mi na nim.
Od zawsze.
A ponieważ miałyśmy ten sam sen,
sądzę, że tobie zależy na nim równie mocno.
Dobra, pociąg rusza.
Znasz grę w "Co jeśli"?
Gdy leżysz dwa milenia w grobie,
takie gry to jedyna rozrywka.
Silas, to telefon na kartę
i kończą mi się minuty.
To prosta gra. Ja zacznę.
Wiesz, jak nienawidzę Podróżników,
i na dowód oddania zabiłaś swojego przyjaciela, Gregora.
Ale co, jeśli to był pokaz.
Co, jeśli nadal żyje?
Patrzyłeś, jak się wykrwawiał.
Sam go pogrzebałeś.
Ale co, jeśli pierścień Matta przywrócił mu życie?
Nudna ta twoja gra.
Współpracujemy,
więc muszę wiedzieć, że jesteś po mojej stronie.
Dowiedz się, czy Matt Donovan żyje, i zabij go.
Powiedzmy, że żyje.
Co, jeśli może pomoże znaleźć Katherine?
To twój priorytet, czyż nie?
Owszem.
Dlatego wyciągnij z niego, co się da,
zerwij mu pierścień z palca
i dopilnuj, by znów nie oszukał śmierci.
Zajmę się tym.
Uciekaj.
Rozpruję ci gardło.
Mnie też miło poznać.
Przyniosłam obiad.
Wampir sobowtór z wyrzutami sumienia.
Widziałam wszystko.
To dzięki tobie nie spłonąłem przed barem?
I to ja uwolniłam cię z kamieniołomu.
To znaczy... rozgryzłam, gdzie byłeś, i przekonałam właściciela tej chatki,
by wydobył sejf.
W podziękowaniu odgryzłeś mu głowę.
Skąd wiesz, że jestem sobowtórem?
Bo widziałam tę twarz u kogoś...
kto nie jest tobą.
Kim jesteś?
Ile wiesz o Silasie?
Wiem, że jest nieśmiertelnym krwiopijcą
i zabił więcej ludzi, niż umiem zliczyć.
I to zanim skradł mi tożsamość,
zamknął mnie w sejfie
i zrzucił na dno kamieniołomu.
Ale przetrwałeś.
Ledwo.
Omal nie wyłączyłem
swojego człowieczeństwa,
ale chciałem
go zabić, będąc sobą.
Mocne słowa.
Jest potworem...
i dorwę go.
Bez pierścienia światła spłoniesz na słońcu.
Nie zawsze taki był.
GRECJA DWA TYSIĄCE LAT TEMU
Był zwykłym człowiekiem, kochającym
zwykłą dziewczynę.
Swoją bratnią duszę,
i prawdziwą miłość.
Wiesz, jak to jest.
Myśleli, że tak będzie wiecznie.
Skąd to wszystko wiesz?
Bo tam byłam.
W jego ramionach.
Mam wierzyć, że jesteś ukochaną Silasa?
Zrobiłabym dla niego wszystko.
To niemożliwe. Jak przeżyłaś?
Miłość nie zna granic możliwego.
Byliśmy najpotężniejszymi z czarowników,
zwanych Podróżnikami.
Po zaręczynach
postanowiliśmy sięgnąć po więcej.
Nic nas nigdy nie rozdzieli.
Nawet śmierć.
Chciał znaleźć sposób, by nasza miłość była wieczna.
Znam tę historię.
Silasowi się powodziło,
ale przyszła czarownica Ketsija
i wszystko zepsuła, tak?
Nie.
Znasz niewłaściwą historię.
Silas przekonał Ketsiję, że ją kocha,
by sporządziła eliksir nieśmiertelności.
Gdy odkryła, że ją wykorzystał,
zamknęła go w grobowcu z antidotum
w nadziei, że je zażyje i umrze.
Stworzyła nadprzyrodzony czyściec, by uwięzić w nim jego duszę.
Normalna, racjonalna i zrównoważona kobieta.
Nastały czasy obecne.
Silas chce zniszczyć ten czyściec.
Bez Drugiej Strony może zażyć antidotum,
stać się śmiertelny i umrzeć,
spoczywając w spokoju.
Skoro jesteś prawdziwą miłością Silasa,
to zróbcie nam przysługę i pobiegnijcie za rękę
ku zachodzącemu słońcu.
On był moją miłością.
Nie mówiłam, że ja byłam jego.
Katsija to ja.
Ta normalna, racjonalna, zrównoważona kobieta,
o której ponoć tyle wiesz.
Jak widać, słyszałeś męską wersję historii,
w której jestem zdradliwą wariatką,
co zniszczyła Silasowi życie.
Wściekłą wiedźmą, której obsesja zemsty stworzyła nowy wymiar
pozagrobowego cierpienia.
Co tu robisz?
Miałaś być martwa po Drugiej Stronie.
Byłam. Przez dwa tysiące lat.
Ale wróciłam.
Po ciebie.
Na pewno poznasz ten bar?
Tamten miał czerwony daszek.
Poznam, gdy zobaczę.
Ja też.
Ciebie nie pytałem.
Chciałam zagaić.
Byle tylko zagłuszyć niezręczną ciszę.
Eleno, czy dobrze słyszałam,
że śniłaś o Stefanie przez całe lato?
To musi odciskać się na twoim nowym związku,
zwłaszcza gdy masz te sny,
leżąc w łóżku z jego bratem.
To nie były sny,
tylko złe przeczucie, że ma jakieś kłopoty.
Jasne.
Rozumiem.
Wciąż łączy was więź.
Może wiesz, że był miłością twojego życia
i zerwanie z nim było błędem.
Ignoruj ją. Jak tylko strawi werbenę,
przełączę ją w tryb milczenia.
A może Stefan próbował ci coś przekazać,
ale byłaś zbyt zajęta Damonem, by mu pomóc,
więc zwrócił się do kogoś, komu ufa... do mnie.
Nie. Pewnie masz rację.
Miałyśmy ten sam sen tej samej nocy.
Dlaczego miałoby to coś znaczyć?
Co wy mi zrobiliście?
Wiem, że ty i twój chłopak grzebaliście mi w głowie,
więc mów, kim jesteś i czego chcesz.
Ochronić cię przed Silasem.
Silas?
Co o nim wiesz?
Wiem, że wciąż chce cię zabić.
Musisz mi zaufać.
Wynurz się!
Gregor...
Co do diabła? Zabiłaś mnie!
Wybacz, ale Silas chciał cię zabić!
Tylko tak mogłam wywiązać się z umowy.
Muszę zdobyć jego zaufanie.
Podrzynając mi gardło?
Znałeś ryzyko.
Dlatego umieściliśmy cię w powierniku pierścienia nieśmiertelności.
I co teraz?
Mam być Pasażerem, którego przywołasz
i odprawisz wedle uznania?
Znajdę sposób, by cię uwolnić,
ponieważ cię kocham.
Dla ciebie zrobię wszystko.
Powiedz, gdzie pogrzebałaś moje ciało.
Dobrze.
Ale najpierw...
zadzwoń do swojej przyjaciółki Eleny Gilbert.
I dowiedz się, gdzie jest Katherine.
Masz komórkę?
Muszę zadzwonić.
Tu nie ma zasięgu.
Pamiętaj, tu jesteś bezpieczny,
ale nie wychodź.
Bez urazy, Ketsjio,
ale jakoś ci nie dowierzam.
Ketsija... brzmi tak
starożytnie, nie sądzisz?
Co powiesz na Tessę?
Brzmi oryginalnie,
ale znajdziesz je na upominkowym breloku.
Dlatego wróciłaś do żywych?
Po brelok?
Wróciłam, bo czarownica Bennett zdjęła Zasłonę.
Miałam okazję stać się
żyjącym śmiertelnikiem
i pomyślałam: Czemu nie.
Moi łowcy nie potrafili zabić Silasa.
Uznałam, że czas zrobić to osobiście.
Po dwóch mileniach wciąż chowasz urazę.
Widać, że nie wystawiono cię przy ołtarzu.
Jak idiotka
przygotowałam ogród na nasz ślub
i sporządziłam dla nas zaklęcie nieśmiertelności,
abyśmy mogli być razem na zawsze.
Wspólne wypicie eliksiru miało być
częścią ceremonii.
Nagle wszystko wokół mnie zaczęło obumierać.
Mój ślubny kwiat, pergola, nasze plony...
Szybko pojęłam dlaczego.
Silas użył już zaklęcia
i eliksiru gdzie indziej.
Dostał, czego chciał,
i porzucił mnie.
Możesz nazwać mnie odrzuconą,
mściwą jędzą czy innym epitetem zgodnym z twoją wersją,
ale wierzyłam, że byłam jego prawdziwą miłością,
a on wyrwał mi serce.
Przykro mi.
Chciałam spojrzeć mu w oczy
i uświadomić mu, jak bardzo mnie skrzywdził.
Znalazłam go na odludziu
z kobietą, której podarował moją nieśmiertelność.
Kobietą, którą wolał ode mnie.
Sądziłam, że jego zdrada nie może już bardziej zaboleć,
gdy odkryłam, że jego prawdziwą wybranką
była bliska mi osoba.
Moja służebnica.
Jak tyś moja,
jam twój na zawsze.
Bowiem w tobie...
Amaro...
Widzę jeno anioła.
Więc Silas był pierwowzorem mnie,
a twoja przyjaciółka - Eleny?
To nie przyjaciółka.
Wypijając eliksir nieśmiertelności pogwałcili
naturalne prawo śmierci.
Natura przywróciła
równowagę, tworząc ich śmiertelne cienie.
Sobowtóry.
Jak ty.
I Katherine, i Elena.
Wszyscy jesteście echem
grzechu Silasa i Amary.
Powiesz mi, co takiego robisz?
Silas ukradł ci pierścień.
Potrzebujesz nowego.
Gdy skończę, pomożesz mi zgładzić Silasa na dobre.
Tak ją tam zostawimy?
Milczy tylko, kiedy śpi.
Nie chcę, by zakłóciła nasz spokój.
To ten?
Tak. Identyczny jak ten ze snu.
Czy to nie dziwne?
Nawet bardzo.
Poszukajmy Stefana.
Coś podać?
Jasne.
Powiedz, co ci się stało w szyję, Jo.
Napadł mnie jakiś czub, ugryzł
i kazał uciekać. Gdy się odwróciłam, cały płonął.
Wzeszło słońce. Nie miał pierścienia.
Co było potem?
Jakaś kobieta go zabrała i odjechali.
Znasz ją?
Nie. Miała auto Petersona.
Mieszka na końcu polnej drogi.
Proszę, chyba ci się przyda.
Owszem. Dzięki.
Werbena.
Coś ty zrobiła?
Zrobiła to pod groźbą śmierci.
A ty kto?
Która z was to Katherine?
Ona.
Katherine to kłamczucha.
Potrzebuję jej żywej.
Uciekaj!
Faktycznie identyczne.
Świetnie. Brakowało tylko łowcy nagród.
Niech zgadnę. Euro-zołzy nie było we śnie?
Nie.
Chciała Katherine, a to znaczy, że jest szpiegiem Silasa.
Pobiegnę za nią.
Znajdź Stefana.
Że co? Prawie cię zabiła.
Nie mamy czasu.
Stefan jest ranny. Znajdź go.
Czekaj!
Jak coś pójdzie nie tak, puścisz ją, jasne?
Silas chce Katherine,
ale nie jest warta twojej krzywdy.
Pocałuj mnie.
Idź.
Od patrzenia szybciej nie będzie.
Rozumiem.
Jaki masz plan?
Wmusić antidotum w Silasa i zabić go?
Zapędzasz się.
Nie mamy szans z mentalną mocą Silasa.
Raz go pokonałaś.
Wieki temu,
zanim potrafił omamiać tłumy.
Przez dwa milenia żywił się
strużkami krwi tysięcy ludzi.
I doskonalił umiejętności,
aby uciec z grobowca, w którym go zamknęłam.
Amara też jest zamknięta
w grobowcu?
Nie, Stefanie, Amary nie uwięziłam.
Co tu robisz?
Mam dwa podarki.
Pierwszy to kielich,
z którego mieliśmy wypić na ślubie.
Pewnie jesteś na mnie wściekła.
Byłam.
Z początku.
Ale zrozumiałam, że jestem w stanie ci wybaczyć.
I stworzyłam to.
Drugi podarek.
Lek na nieśmiertelność.
To niemożliwe.
Daję słowo, że działa.
Sprawdziłam to na innej nieśmiertelnej.
Co zrobiłaś?
Amara?
Nie...
Nie, Amaro.
Amara.
Nie!
Zaniemówiła, gdy poderżnęłam jej gardło.
Ale wnioskując...
po biciu jej serca,
wiedziała, że umrze.
Zabiję cię.
Zabiję!
Nie zbliżysz się do mnie, póki nie weźmiesz leku, zarzekając się
nieśmiertelności.
Zażyj lek, Silasie.
Razem możemy dożyć starości.
Dałam mu drugą szansę.
To nazywasz szansą?
Jestem skomplikowana.
Ale Silas pozostał prostakiem.
Stworzyłam Drugą Stronę jako barierę
na drodze Silasa do wiecznego odpoczynku.
Wtrąciłam go do grobowca, licząc,
że w końcu zażyje lek,
i chcąc dołączyć do Amary
zabije się, po to tylko, by utknąć ze mną
na wieczność.
I jak to się sprawdziło?
Okazał się uparty.
Nie robisz dla mnie pierścienia światła, prawda?
Sądzisz, że dam ci
szansę ucieczki?
Jesteśmy po jednej stronie, też chcę go dopaść.
Nie słuchałeś?
Nie ufam ludziom.
Jestem despotyczna...
paranoiczna...
i lekko stuknięta.
To świetnie działająca mieszanka.
Nie wierzę, że to mówię, ale dobrze, że jesteś.
Złapał mnie skurcz i zamarzam.
Mogłabym...
Pożyczysz sweter?
Chodźmy, zanim wróci.
Czemu mnie nie zabiłaś?
Silas cię chce, przydasz się.
Wcześniej, gdy wmusiłaś we mnie lek.
Próbowałam cię zabić.
Nie myśl, że nasze wspólne sny
i troska o Stefana czynią nas podobnymi.
Nie.
Ja cenię swoje człowieczeństwo i dlatego
oszczędziłam cię.
Byś odkryła w sobie
ludzki pierwiastek, mimo setek lat bycia zołzą.
Albo uznałaś, że bycie człowiekiem będzie gorszą karą niż śmierć.
Nie, to wyszło niechcący.
Cóż... dziękuję.
Miło wiedzieć,
że ci zależy, mimo że jesteś nadętą małpą.
Ciebie też powalić?
Niekoniecznie.
Stefan.
Nie mogłeś zadzwonić?
Ciebie też miło widzieć.
Co tu jest grane?
Była narzeczona Silasa postanowiła wrócić.
Ketsi-jakaś-tam?
Tak.
Ketsija.
Dlatego je zmieniłam.
Nie przerwiesz tych pnączy.
Zaklęcie zwolni go, gdy dostanę, czego chcę.
Plotki nie kłamią,
prawdziwy z ciebie promyczek.
Po co przyozdobiłaś mi brata kompostem?
Połączę Stefana z Silasem.
Urok rzucony na jego cień
zneutralizuje jego mentalną moc.
Gdy osłabnie, zmuszę go do zażycia antidotum.
Świetny pomysł
z tym lekiem.
Tylko że go już nie ma, został zużyty.
Przez Katherine?
Wiem o niej.
Miała tu przyjść z tobą.
Katherine zażyła lek?
Masz do nadrobienia.
Chwila. Jak to "miała przyjść ze mną"?
Te sny to twoja sprawka?
To jakiś mroczny trik?
Gdzie ona jest?
Mieliśmy mały problem.
Więc zacznę bez niej.
Dzięki za gościnę,
ale musimy zdążyć przed korkami.
Racja.
Nie chcesz poznać mnie z tej gorszej strony.
Nie ty jedna masz gorszą stronę.
Jakiś ty odważny.
Silas bez swojej mocy jest nieśmiertelnym zerem.
Możemy go pokonać.
Nie tego chcesz?
Dobrze.
Miejmy to za sobą. Zrób to.
Wybacz, że pytam,
ale lubię wiedzieć, kto mnie porywa.
Kim jesteś i czego chcesz?
Spytaj jeszcze raz, a zaszyję ci usta.
Silas.
Oczywiście.
Co tu robisz?
Nadajnik GPS.
Lepszy niż zaklęcie lokalizujące.
Dziękuję za szybkie efekty.
Nie oddam jej.
No tak.
Masz swoje interesy, o które nie dbam.
Wyłaź z mojej głowy.
O czym wy mówicie?
Puść ją.
Wyciągnij spluwę...
Wyceluj w swoje serce.
Dobrze.
Teraz pociągnij...
za spust.
Co tu jest grane?
Co robisz mojemu bratu?
Smażę mózg Silasa.
Nie mówiłam, że pójdzie gładko.
Starczy tego.
Racja.
To koniec.
Zadziałało.
Stefan. Stefan!
Szlag.
Odczyń to.
Bez obaw. Przeciążyłam mu tylko świadomość.
Ocknie się.
Chcesz go zabrać?
Świetnie ci szło z Eleną bez poczucia winy.
Podglądałaś zza Drugiej Strony?
Nie pochlebiaj sobie.
To jak telenowela,
tylko nudna
i bez pilota.
Jedno tylko było gorsze od Silasa,
który opierał się lekowi.
Co takiego?
Fakt, że twój plan był do bani?
Przez wieki patrzyłam, jak kolejne wersje Stefana i Eleny
przyciągają się niczym magnesy.
Ich miłość zawsze przezwycięża wszystko.
Myślisz, że Stefan to pierwszy cień Silasa?
Los próbuje złączyć sobowtóry od wieków.
Słuchaj, paniusiu, nie mieszajmy w to przeznaczenia.
Nie chcesz o tym słuchać,
ale wszechświat jest ci przeciwny.
Nie zmażesz reputacji czubka,
wypowiadając się w imieniu wszechświata.
Gramy tę samą rolę.
Przeszkody na drodze dwojga sobie przeznaczonych.
Silas miał swoją ukochaną, a Stefan ma Elenę.
My dodajemy tylko pikanterii.
Sugerujesz, że jak go zostawię,
to będziemy żyć długo i szczęśliwie?
Zadbam o niego.
Śmiem wątpić.
Chcę go ochronić.
Póki są połączeni, Silas nie ma na nas wpływu.
Ze Stefanem w pobliżu
nigdy nie będziesz z Eleną.
Mówi ci to kobieta z pierwszego rzędu widowni.
Nikomu nie powiesz?
Nikt nie musi wiedzieć.
Możesz też wrócić do piekła.
Stefan!
Stefan?
Stefan.
Nie.
Stefan, cześć.
Słyszysz mnie?
Stefan!
Obudź się.
Boże.
Boże...
Dobra, węszyłam.
Za paszportem,
wizytówką albo chociaż mandatem,
bo nie chcesz powiedzieć, kim jesteś.
Chciałaś coś zjeść.
Ale nie truciznę.
Twoja sprawa.
Zdradziecki Silas.
Dobrze dbasz o swoją reputację.
Gdzie jesteś?
Już mówię.
Nie mogę czytać w myślach...
Szkoda, bo to była twoja jedyna zaleta.
Ale wciąż mogę cię zabić,
jeśli nie wywiążesz się z umowy.
Zabawa z Katherine
to twoja sprawa,
- ale chcę ją żywą. - Zobaczymy.
To nie prośba.
Jak wspomniałaś,
to mój priorytet.
Fakt, że straciłem moc perswazji,
świadczy tylko o jednym.
Moja narzeczona zmartwychwstała i jest w mieście.
Może się zejdziecie.
Pojednanie nie leży w jej naturze.
Nienawidzi mnie równie mocno, jak ja jej.
Sądzisz, że nie gram fair, ale przekonasz się, co ona potrafi.
Ketsi i mnie łączy jedno:
żadne z nas nie spocznie, póki nie dostanie tego,
czego chce, a oboje chcemy antidotum.
Dość gierek.
Czego ode mnie chcesz?
Zabawne.
Jesteś kopią miłości mojego życia,
ale myśl o twojej twarzy
przyprawia mnie o mdłości.
Nie wiem, o czym mówisz,
ale skoro jestem odruchem wymiotnym,
to czemu mnie nie puścisz?
Bo lek, którego szukam,
wciąż istnieje
i płynie w twoich żyłach.
Twoja krew to antidotum.
Czy teraz już rozumiesz?
Halo.
To ja.
Znaleźliśmy Stefana.
Niestety, po drodze straciliśmy Katherine.
Wszystko gra?
Dziwnie brzmiał twój głos przez telefon.
- Martwiłam się. - Czekaj.
Rozmawialiśmy? Kiedy?
Zadzwoniłeś spytać o Stefana i Katherine.
Mówiłam ci, dokąd jedziemy.
Nie pamiętasz?
Tak. Pamiętam.
Pogadamy jutro?
Dobrze.
Odzyskał pierścień.
Możemy iść na piknik.
Ma szczęście, że brat o niego dba
i nie zamienił go na automat do gier.
Jesteś podejrzanie cichy.
Co ci powiedziała Ketsija?
Powiedziała, że... nie mamy szans.
A co ona o nas wie?
Zrobiła mi wykład z historii sobowtórów,
ich wzajemnej miłości.
Wszechświat zaprogramował cię do kochania Stefana, nie mnie,
co znaczy, że...
jesteśmy skazani na porażkę.
Tak w skrócie.
Wszechświat?
Jej słowa, nie moje.
Czyli brednie.
Może.
A może nie.
Wiem, że ostatnio skupiłam się
na szukaniu Stefana,
ale to nie zmienia tego, co do ciebie czuję.
Nie pozwolę, by antyczna narzeczona Silasa
- nas poróżniła. - Ja też nie!
Ja decyduję, jak żyć
i kogo kochać.
Nie prehistoryczna jędza,
a już na pewno nie wszechświat.
Przez czyjeś urojenia o przeznaczeniu
nie przestanę cię kochać ani budować z tobą przyszłości,
bo...
jesteś moim życiem.
Witaj z powrotem.
Stefan...
Tęskniliśmy.
Przykro mi, ale...