Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
Wyłącz je.
Jest bezwzględna bez człowieczeństwa.
Koniec z udawaniem miłego.
Chyba dobrze, że to nosił.
- To są emocje, Eleno. - Silas jest medium.
Potrafi wejść do ludzkich głów, czytać ich myśli
sprawiać, że widzą rzeczy, których nie ma.
Silas chce, abym zrzuciła zasłonę
między tą a tamtą stroną.
Chce wziąć lek, a potem umrzeć.
Powiedziałam, że mu pomogę i od tego czasu ukrywam się.
Co ja zrobiłam? Prawie go zabiłam.
Matt. Prawie... Nie! Nie!
Emocje cię przytłaczają.
Musisz skupić się na jednej rzeczy, dobrze?
Tak zrobiłam. Skupiłam się na nienawiści.
Jeśli spędzisz dziesięć minut życia nienawidząc jej, wygra.
Nie, jeśli ją zabiję.
- I jak? - Nic się ze mną nie dzieje.
A ty?
Znowu.
Dobra. Do dzieła.
Uwolnij to.
Darujmy sobie tę wzniosłą część.
Mów, gdzie ona jest, żebym mogla urwać jej głowę.
Nawet gdybym wiedział i tak bym ci nie powiedział.
Sam powiedziałeś, żebym skumulowała wszystkie uczucia w jedno.
Wiem, tylko wydawało mi się,
że to będzie miłość, nadzieja albo współczucie,
a nie natrętna nienawiść do bezwzględnej wampirzycy
o pięćset lat starszej od ciebie.
Cóż.
Podciągnij się 50 razy.
Chciałeś zabić Klausa, kiedy wstrzymałeś emocje.
Wiem i nie mogłem tego zrobić.
Nie dam rady zabić Katheriny?
Nie wiem, czy naprawdę tego chcesz.
Może masz rację.
Chcę poczuć ciepło bijące z jej piersi,
kiedy wyrwę jej serce
i patrzeć jej w oczy, kiedy uświadomi sobie, że jest jej.
Nie, chcę ją po prostu zabić.
Idę pod prysznic.
Wyjaśnij mi to. Wysłałeś powiadomienie
o twojej promocji i ludzie czują się
- w obowiązku dać ci pieniądze. - Mniej więcej.
Genialne. Czemu nie bierzesz w tym udziału?
- Nie mam za dużej rodziny. - Czyli jest nas dwoje.
Nie sądzę, by mojej matce marzyło się
ujrzeć mnie w czapce i todze. A twojej?
Nie wstrzymuję oddechu na myśl o karcie osiągnięć.
Proszę o znaczek.
Dziękuję.
Nie przymilaj się, Caroline.
Wiem, że chcesz odwrócić moją uwagę.
Skończyłaś? Ja dopiero robię drugą kupkę.
Przyjaciele rodziny mieszkają w Denver.
Oprócz tego, wszyscy mają w nosie to, że kończę szkołę.
Szczerze mówiąc, mnie też to nie obchodzi.
Teraz tak się czujesz,
ale kiedy przejdzie ci złość na Katherinę...
Chwila. Wiesz, gdzie ona jest?
Nie. Niby skąd mam wiedzieć?
Powiedziałabyś, gdybyś wiedziała?
Masz obsesję.
Posłuchaj.
Jeśli wiesz gdzie jest Katherine, powiedz.
Nie muszę.
Wyluzuj.
Nie było gorszego miejsca?
Czemu tu jesteśmy?
Chcesz stać się nieśmiertelna, żeby nikt cię nie zabił.
Do tego potrzebna mi Qetsiyah,
co oznacza, że muszę uchylić zasłonę na drugą stronę.
Wciąż nie wiem, czemu musiałam brnąć przez błoto w butach za pięć stów.
Kilka kilometrów stąd
zabito dwanaście hybryd w piwnicy w Lockwood.
Kilka kilometrów w tę dwanaście osób na farmie Younga.
Tutaj zabito dwanaście czarownic.
Będzie 13, jak się nie streścisz.
To trójkąt ekspresji.
Naładuję trzy punkty i skieruję magiczną energię
z nagrobka Silasa.
Wtedy będę mogła odsłonić zasłonę w tych trzech punktach,
aż dostanę, czego potrzebuję.
A czego potrzebujesz?
Silas dręczył moich przyjaciół.
Teraz chce rozpętać piekło na Ziemi.
To wcielenie zła. Przez dwa tysiąclecia
tylko jeden człowiek mógł go pokonać.
Niech zgadnę, Qetsiyah.
Jeśli nawiążę z nią kontakt, spytam, jak to zrobiła.
Podaj mi kamień.
Zalejesz Mystic Falls martwymi nieziemskimi stworami,
żeby móc poprosić czarownicę liczącą dwa tysiące lat
o dwie przysługi?
Lepiej się stąd wyniosę.
- Co u licha? - Połączyłam nas.
Czyli utknęłaś tu ze mną na cały dzień.
On może być każdym.
Jeśli Silas wejdzie ci do głowy i zobaczy, że do zaklęcia nie potrzebuję pełni,
to będzie koniec.
Jeśli chodzi o nagrobek.
Przegapiłeś pączki.
Byłem z Eleną,
która spaliła tysiące pełnych nienawiści kalorii.
Może mnie też pomożesz?
Jasne. Odwlec nieuniknione?
Szkoda czasu.
Unikasz.
Niespodzianka.
Wcale nie unikam. Elena pragnie śmierci Katheriny.
Pragnienie samo nie zniknie po pilates i masce z pomarańczy.
Cześć. Dzięki, że wpadliście.
Czemu nas zaprosiłaś?
Po napadzie w zeszłym miesiącu,
szpital nie trzyma krwi.
Wydawało nam się, że to zniechęci wampiry.
- Nic to nie dało? - Sam zobacz.
Tam są cztery kolejne ofiary.
Z każdej wyssano krew.
To sprawka Silasa?
Albo doktora o wątpliwych manierach.
Aż pięć ofiar? Dużo krwi. Nie dałby rady jej zabrać.
Chyba, że szykuje się do czegoś dużego.
Czyli? Może jakieś szczegóły,
bo mam do czynienia z pięcioma rodzinami w żałobie
i psychopatą na wolności.
Silas chce, by Bonnie swoim zaklęciem uchyliła zasłonę na drugą stronę.
Nie wiem, co to wszystko znaczy.
To niewidzialna ściana oddzielająca nasz świat
od tego zamieszkałego przez martwe nieziemskie stwory.
Silas chce, żeby zniknęła, żeby mógł zażyć lek, umrzeć
i nie musieć spędzić wieczności w nieziemskim czyśćcu.
Kiedy zamierza to uczynić?
Podczas najbliższej pełni.
Czyli jutro.
Stara piwnica Lockwooda cuchnie mokrym psem.
Zostanę tutaj.
Nie wiesz, jak to działa.
Zrozumiałeś, że nie jestem
dzieciakiem wędrującym po sklepie.
Jestem wampirem zdolnym zabijać.
Cokolwiek stanie się mnie, stanie się też tobie.
Naprawdę myślisz, że cię tutaj chcę?
A co tu jest?
Dwanaście martwych hybryd. Powinno być dobrze.
Ma dzisiaj padać?
Czy wyglądam na meteorologa?
Niech ktoś coś zrobi, zanim wybuchnie.
Zajmę się tym.
Wypij.
Działasz wszystkim na nerwy.
I co z tego?
Emocjonalna przemiana to dla mnie zupełna nowość.
To nic trudnego. Widzisz tamtą tarczę?
Wyobrażam sobie twarz Katheriny.
Twoje emocje są nastawione na złość.
Rozumiem, że mieliśmy chwile jak Thelma i Louise,
kiedy nie byłam człowiekiem, ale wyjaśnijmy coś sobie.
Nie jesteśmy przyjaciółkami.
A my? Też już nimi nie jesteśmy?
Czy to, co mówiłaś, gdy odłączyłaś człowieczeństwo,
to prawda?
Caroline, nie mam ochoty na wspominki.
A to, gdy powiedziałaś,
cytuję: "Jesteś odrażającym, krwiożerczym monstrum,
z obsesją na punkcie kontroli".
Naprawdę tak myślałaś?
Nie doczekasz się przeprosin.
Nie poczuję wyrzutów sumienia,
bo jeśli sobie na to pozwolę, poczuję wszystko...
Wszyscy widzą, jak dobrze sobie z tym radzę.
Wszędzie wysiadł prąd.
Zadzwonię do mamy!
Może wie, co się dzieje.
Tu spłonęło żywcem dwanaście osób.
Umarli na próżno za Silasa.
Co zrobiłaś?
Podłączyłam ostatni punkt.
Czas uchylić zasłonę.
Brak prądu odnotowano w trzech miejscach w mieście.
Na farmie Younga, w posiadłości Lockwoodów
i przy rozsadzonym transformatorze przy Miller Road.
To miejsca, gdzie Silas dokonał rzezi.
Oto trójkąt ekspresji.
- Bonnie rozpoczęła czary. - Nie trzeba czekać na pełnię.
Córka faceta z elektrowni
chodzi do szkoły z Bonnie.
Widział, jak godzinę temu odjeżdżała z farmy.
Z Eleną.
Caroline jest z Eleną.
Wygląda na to, że Bonnie Bennett przyjaźni się z sobowtórem.
- Jak je znajdziemy? - Są gdzieś w obrębie trójkąta.
Przypuszczam, że po środku.
Gdzie to może być?
- Gdzie Caroline? - Szuka Bonnie.
Rozdzielmy się.
Damon i ja szukamy na zewnątrz, a ty z Caroline w środku.
Dajcie znać, jak coś znajdziecie.
Mamy pracowitą pszczółkę.
Gdzie Katherine?
Już rozumiem.
Jeden z braci cię postrzelił, więc prosisz drugiego. Świetnie.
Prawda?
Nie zauważyłeś, że na drugim końcu świata
dzieją się złe rzeczy?
Powiedz, że nie chcesz jej śmierci.
Po tym, co ci zrobiła.
Zwodziła cię przez setki lat.
Zostawmy powody, dla których nienawidzę Katherine.
- Trzeba odnaleźć Bonnie. - Mam ją gdzieś.
- Muszę zabić Katherine. - Są razem.
Odpuść sobie te groźby
i zacznij szukać.
Tu jesteś.
Udało się?
Przeszukałem całą szkołę.
Powinna tu być.
Co to było?
Lód się topi.
Bez sensu. To środek trójkąta.
Jeśli ma rzucić zaklęcie, musi to zrobić tutaj.
Powinni tu gdzieś być.
Wydaje mi się, że jesteśmy we właściwym miejscu.
Tylko nie to wzniesienie.
To środek trójkąta.
Jestem gotowa.
Daj mi kamień nagrobny.
Fakt, że zaklęcie opiera się na jakimś beznadziejnym kamieniu
nie dodaje mi pewności.
Wewnątrz znajduje się zwapniona krew Qetsiyah,
jednej z najsilniejszych czarownic na świecie.
Powinno zadziałać.
O ile pamiętam, wejście znajduje się w piwnicy.
- Gdzie ona jest? - Za kotłownią.
- Słyszałeś? - Widzimy się na miejscu.
- Co? - Zostań tutaj.
Żartujesz?
Musimy przeszkodzić Bonnie.
- Twoje mordercze żądze mogą to schrzanić. - To jest powód?
Stefan jest zadufany w sobie, ale tu ma rację.
Za złością kryje się w tobie fala uczuć.
Poczucie winy, żal.
Odrzucone emocje.
Zabicie Katheriny wpuści je do środka
i jeśli sobie z tym nie poradzisz, wrócimy do punktu wyjścia.
A jeśli dam radę?
A jeśli zabicie Katheriny uwolni mnie od żalu i poczucia winy?
Jeśli wreszcie poczuję dobre rzeczy, które utraciłam?
Damon, pomóż mi.
Jak tylko się z tym uporam, będę sobą.
Będę trzeźwo myśleć.
Stanę się sobą i wszystko wróci do normy.
Ona jest silna i przebiegła. Zginiesz.
Przynajmniej spróbuję.
Co się dzieje?
Uruchamiam trójkąt ekspresji.
Gotowe.
Zasłona opuszczona.
Pomóc ci?
Albo to będzie bardzo dobre, albo bardzo złe.
- Ciebie też miło widzieć, Damon. - Powiedziałbym, że wzajemnie,
tylko że wielu z nas nie jest tymi, za kogo się podają.
Niby że jestem Silasem? Żartujesz?
No to mamy problem,
bo dokładnie to samo powiedziałby Silas.
A wiedziałby o szafce numer 42?
Zaczekaj.
Skoro cię widzę i mogę dotknąć,
to czarownica zrobiła swoje. Odsłoniła zasłonę.
Nie do końca. Tylko wewnątrz trójkąta.
Jeśli z niego wyjdę, wrócę do świata duchów.
Gdzie wszyscy? Przy opuszczonej zasłonie zaroi się tu od duchów.
Nie każdy duch ma po co wracać do Mystic Falls.
Tylko takie jak ja, którzy szukają swoich kumpli idiotów.
Bardziej martwią mnie ci, którzy szukają swoich wrogów.
Dziwny ten wiatr.
Przed chwilą wiał jak huragan,
a teraz zupełnie ustał.
W końcu pojawiło się coś strasznego.
Nie musisz tu być.
Tylko jedno z nas dostanie za to zapłatę.
Fajna zabawa.
I miło tu.
Na zewnątrz szaleje burza, a my siedzimy przy świecy.
Jesteśmy razem.
O, mój Boże.
Pozdrowienia od umarłych.
Napijecie się?
Myślałam, że cię już nie zobaczę.
Nie wylewaj łez.
Widziałam twój smutek.
Trwał całą dobę, pamiętasz?
Przypuszczam, że Bonnie odsunęła zasłonę.
Nie do końca i nie na długo.
Nie byłbym sobą, gdybym przy tym się nie zemścił.
Mój zabójca już nie żyje, ale jego siostra też ponosi winę.
Pomóż mi ją znaleźć.
Jeśli skrzywdzisz Elenę...
To właśnie zamierzam. Mów dalej.
Jestem ciekawy, co zamierzasz.
Powiedziałeś swoje, Kol. Odejdź.
Jak powiesz, gdzie znajdę Elenę.
Poszła kilka godzin temu.
Nie wiemy, gdzie jest. Wynoś się.
W końcu znalazłaś sobie rozgrywającego.
Jak ręka rzucająca, mistrzu?
- Tik, tak, Bonnie. - Cicho bądź.
Nie dotrę do Qetsiyah, jeśli będziesz mnie rozpraszać.
Słyszałaś? Ktoś idzie.
Cicho bądź.
Mam słuch wampira. Ktoś tu jest.
Wypuść mnie. Zatrzymam ich, dopóki nie zjawi się Qetsiyah.
Nie puszczę cię.
Daj mi trochę luzu.
Dobra. Idź. Zatrzymaj ich.
Złap mnie.
Witaj, Katherino.
Wypuściłam cię z jaskini, a ty tak się odwdzięczasz?
Nie. Tak ci podziękuję.
Bonnie, co się stało?
Znajdź Katherine. Jesteśmy połączone.
Uwolnij ją.
Idź. Ja zostanę z Bonnie.
Nie robisz nic innego, tylko wysysasz szczęście z mojego życia.
Muszę cię zabić.
- Proszę, zaczekaj. - Żegnaj, Katherino.
Dzięki, przystojniaku.
Zmywaj się, zanim sam cię zabiję.
Serio?
Jestem twoim największym zmartwieniem?
Mogłabym cię wyleczyć.
Nic mi nie będzie.
Czemu nie mogę ci pomóc?
Nie chodzi o ciebie...
Mieszkańcom tego miasteczka weszło w krew zmienianie się w wampiry,
a ja chcę skończyć szkołę jako człowiek.
Mam tu gdzieś apteczkę.
Czemu tu jeszcze jesteś...?
Mój Boże.
Muszę ciąć dalej.
- Nic ci nie jest? - Nie, odkąd ją odcięłam.
- Co tu robisz? - Czekam na Qetsiyah.
No to sobie poczekasz.
Qetsiyah się nie zjawi.
Ale... widziałam Caroline. Jak to możliwe?
Myślałam, że nie możesz wejść mi do głowy.
Bo chciałem, żebyś tak myślała.
Mogę sprawić, że będziesz widzieć to, co chcę.
Czy jestem odrażającym potworem?
Oczywiście, że nie. Chciałem, żebyś widziała potwora.
Na tym to polega.
- Nie masz pojęcia, kim jestem. - Ani jak wyglądam.
Ani jak głęboko wszedłem w twoją głowę.
Myślałaś, że jesteś silniejsza ode mnie?
Jestem silniejszy, niż ci się wydaje.
W kilka minut zwalczyłem klątwę łowcy.
Myślałaś, że można mnie zdradzić.
Nie możesz. Zawsze będę o krok przed tobą.
Jak ją uratujesz? Była prawie martwa.
Bonnie też.
Złączyła się z Katheriną,
bo gdybyś ją zabił, Bonnie też by zginęła.
- Skąd wiesz? - Bo ją widziałem.
Omal nie zabiłaś najlepszej przyjaciółki.
Nie wierzę ci.
Czyżby?
Nie chciałeś, żebym zabiła Katherinę. Czemu ją chronisz?
Posłuchaj siebie. Złość wepchnęła cię w obłęd.
- Nadal ją kochasz? - Nie chodzi o nią.
Ale o Jeremiego.
Myślisz, że jak ją zabijesz, ból zniknie?
Nie zniknie.
A zniknie od rozbijania cegieł?
Nie, tylko odwróci uwagę. Jak zabójstwo Katheriny.
Jak wyłączenie emocji.
Nie ma drogi na skróty.
Jesteś wampirem, Eleno. Strata jest w to wpisana.
Żyję od 163 lat.
Nie umiem zliczyć, ile ukochanych straciłem,
a za każdym razem to boli.
Czyli nie ma nadziei.
Nie. Musisz zmierzyć się z żalem.
Nie musisz tego robić sama. Pomogę ci.
Jasne. Boże, Stefan,
wciąż próbujesz pomóc, a chodzi ci tylko...
Przenieś na mnie złość. Dobrze.
Nie muszę niczego przenosić. Dam radę nienawidzić dwie osoby.
Jak cegły. Nic.
Caroline, otrząśnij się.
Muszę krwawić.
Silas tego chce.
Przestań. Masz halucynacje.
- Pozwól mi to zrobić. Muszę. - Odetniesz sobie dłonie.
Ona tu była cały czas. Czyli Silas jest z tobą.
- Świetnie. - Robi się coraz gorzej.
Zasłona opuszczona. Kol wpadł poszukać Eleny.
Był wkurzony.
Masz jakieś dobre wieści?
Damy radę. Bądź ostrożny.
Zadzwoń do Stefana. Powiedz o Caroline. Niech ma oko na Elenę.
- Może pójdzie mu lepiej niż mnie. - Stefan? Czy to nie twoja dziewczyna?
Kto wie? Łączy nas więź.
Wyłączyła emocje. Przepełnia ją złość.
Chce urwać głowę Katherinie.
Ale nie wiesz, co czuje do ciebie i zaczynasz wariować.
Dzwoń do Stefana.
- Puść mnie! - Próbowałaś ją zmusić?
Nie mogę. Wzięła werbenę.
Puść.
Kończysz szkołę. Wujek Bob i ciocia Mary woleliby,
żebyś miała obie ręce.
Muszę je uciąć.
- Muszę. - Przestań!
Ździra.
Taką Caroline znam i nienawidzę.
Zostaw mnie.
Z przyjemnością.
Ale najpierw dokończ zaklęcie.
A kiedy zasłona całkowicie opadnie,
wezmę lekarstwo.
Chcę przejść dalej, Bonnie. Możesz mnie nawet zabić.
Na dobre zniknę z twojego życia.
Ale wszystkie nieziemskie stwory będą krążyć po Ziemi.
Jeśli mi nie pomożesz, będę jedną z nich.
Nie chciałam opuszczać zasłony.
Ciekawe więc, jaki miałaś plan.
Tête-à-tête z Qetsiyah?
Wymieniłybyście się pomysłami, jak mnie zgładzić?
Qetsiyah się nie zjawi.
Chce, żebym został z nią po tamtej stronie.
Na wieczność.
Brzmi znajomo.
Może Damon cię przekona.
- Nie pozwolę ci... - Na co?
Czujesz to, Bonnie?
Powietrze robi się rzadsze...
Ledwo można oddychać.
"Brat i przyjaciel"?
Co za geniusz to wymyślił?
Poddaję się, Jer.
Chciałam ją dla ciebie zabić, ale...
Nie ma sensu. Stefan miał rację.
To tylko odwracanie uwagi.
Nie potrafię tego zrobić.
Nie mogę.
Nie mogę ruszyć z miejsca i nie chcę.
Jeśli okazałam słabość, trudno, jestem słaba.
Nie daję rady...
Nie daję rady bez ciebie...
Nie mogę tego już znieść.
Witaj, przyjaciółko.
Przykro mi z powodu brata.
Jesteśmy sam na sam.
To nie dzieje się naprawdę.
Weź głęboki oddech.
- Przełam się. - Silas?
Czy on próbowałby ratować ci życie?
Oddychaj, moje dziecko.
Już dobrze.
Martwiłam się o ciebie.
Wiem.
Nic mi nie jest.
Czuwałam nad tobą.
Narobiłam głupstw.
Przepraszam.
- Nadal możesz powstrzymać Silasa. - Nie mogę.
Qetsiyah potrafiła go unieruchomić,
żeby nie wchodził ludziom w głowy. Nie wiem, jak to zrobiła.
- Nie wiem, jak go pokonać. - Dasz radę.
Ekspresja to manifestacja twojej woli.
Możesz zrobić wszystko.
Nie podoba mi się to, ale czasem nie ma wyboru.
Jesteś dość silna.
Dasz radę.
To tylko ja.
Dzwoniłem do Stefana. Jedzie po Elenę.
Znalazłeś Silasa?
Tak.
Damon, to ja!
Wcale nie.
Spędziłem w tych tunelach
więcej czasu, niż bym chciał, niemożliwe, żebyś przyszedł ze szkoły.
Twoje gierki na mnie nie działają.
Nie uda mi się cię zabić, ale mogę cię powstrzymać.
Sprawię, że krew zakrzepnie ci w żyłach.
Każda kość, mięsień
i staw w twoim ciele zamieni się w kamień.
Nie będziesz mieć nad nami władzy.
Co u licha?
Nie może już kontrolować umysłów.
Staje się sobą.
Czyli tak naprawdę kim?
Chyba nigdy się nie dowiemy.
Tego mi brakowało. Dwoje ludzi łączy się ze sobą.
Tam doskwiera samotność.
Zapewniam, że bycie niewidzialnym doprowadza do szału.
Kiedy nie widziałaś mnie, gdy stałem przed tobą,
gdy nie czułaś mojego oddechu na policzku, kiedy szeptałem,
że chciałbym widzieć, jak cierpisz.
Teraz możesz.
Dalej, Kol. Zabij mnie.
Oddasz mi przysługę.
Jak sobie życzysz, skarbie.
Ile razy mam cię jeszcze zabić?
Witaj z powrotem.
Jak mawiają?
Zabij mnie raz i wstydź się,
zabij mnie dwa razy, niech wstydzi...
Zostawmy to tak, jak jest.
Pozbądź się ciała Silasa.
Jest mały problem, Meduzo.
Zamieniłaś go w kamień,
ale gdy padnie na niego choć kropla krwi, wróci do swych gierek.
Zróbmy z nim to, co powinniśmy z Klausem.
Wrzućmy ciało do oceanu.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie musisz nic mówić.
- Byłam dla ciebie okropna. - Wcale nie.
Wiem, co to znaczy. Przez długi czas nie byłam sobą.
Porozmawiamy o tym później.
Trzeba sporo nadgonić.
Dziękuję, Bonnie.
Czas was nie goni.
Ja muszę zaciągnąć zasłonę.
Muszę upewnić się, że ciało Kola jest gdzie indziej,
- póki nie opadnie zasłona. - Stefan, zaczekaj.
Witaj ponownie.
- Nie ma czasu. - Nigdy nie było go wystarczająco.
- Damon, wybacz... - Przestań.
Jeremy jest teraz najważniejszy.
I pożegnanie.
Dobrze, że jesteś.
Trzeba to uczcić.
Nie jestem w nastroju.
Co z tobą? Silas nie żyje,
a ty siedzisz z nosem na kwintę.
Liczyłem na to, że dziś się z kimś spotkam.
I...
Nie udało się. Tyle.
Chodziło ci o mnie.
Żartujesz sobie.
Dzięki za doglądanie go.
Zwapniały Silas jest ciężki jak diabli.
Trudno wyobrazić sobie lepszy sposób
spędzenia ostatniego dnia jako półżywa osoba.
Przepraszam. Miałeś coś lepszego do roboty?
Chyba nie.
- Miałeś przestać. - No tak.
Myślałem, że zajmiesz się dziećmi.
Słyszałeś?
To nic strasznego.
Znalazłem to w kieszeni zmarłego.
Uznałem, że bardziej przyda się tu,
niż na dnie morza.
Co mam z tym niby zrobić?
Znajdź dziewczynę.
Uderzyła cię w twarz?
Dam ci radę.
Dopiero co wróciłaś i już się ze mnie śmiejesz?
Nie. Już od dawna mnie bawisz.
Wcześniej mnie nie widziałeś.
Bardzo za tobą tęskniłem.
Naprawdę.
Jak widzę, zastąpiła mnie inna blondynka.
Co to za spojrzenie?
Ładna.
Nie zaczynaj.
Musisz spuścić zasłonę.
Jeszcze nie.
Co robisz?
Mogę tu sprowadzić Jeremiego i zatrzymać go.
Nie możesz.
Elena go potrzebuje. Tak miało być. Jeremy nie miał umrzeć.
Taka była wola natury.
Nie ma takiej magii na świecie, która jest w stanie ją pokonać.
Mam magiczną moc.
Mam duchy.
- Przestań. - Mam ekspresję.
Bonnie, przestań.
- I mam ciemność. - Nie rób tego.
Jeśli Caroline nie podziękowała ci jeszcze
za wyciągnięcie jej z halucynacji, to dzięki.
Cieszę się, że nadarzyła się okazja dać jej w gębę.
Mój Boże.
- Kto to? - Mój były chłopak, Alexander.
To łowca wampirów.
Dzięki Bogu. Moc wraca.
Może to oznacza, że zasłona już zamknięta i zaraz zniknie.
Albo nie.
Wynośmy się stąd.
Powinnaś.
Szkoda, że nie możesz.
Wybacz, Bonnie.
To zaklęcie to było już za wiele.
Mój Boże.
Umarłam. .