- Ang nakaraan sa The Vampire Diaries: - Patayin mo.
Malupit siya kung wala siyang pakiramdam..
-Ano ang gagawin natin? -Ikulong mo. Gawing impiyerno buhay niya.
Nasa New Orleans ako naghahanap ng detalye sa tunay kong magulang.
Nakita ko na ang markang iyan sa iilan,
nagmula lahat sa lahi ng taong lobong nanirahan sa Louisiana.
Tingin mo maaawa ako sa mahal mong Katerina?
Pakakawalan mo siya dahil sinabi ko.
Bilang nag-iisa mong kapatid, pakiusap hayaan mo akong umibig.
Klaus, ipinagkait mo ang kalayaan ko,
bilang kapalit, may huling alok ako sa iyo.
Si Jane-Anne Deveraux na mangkukulam sa New Orleans
ay may binabalak laban sa iyo.
Tugisin mo siya.
Siya ang pinakakalmadong natutuyong bampirang nakita ko.
Naalala ko na ginutom mo ako doon nang tatlong araw.
Kahit na balat ng kahel ay iiyakan ko.
Hindi siya hihingi ng dugo. Desperasyon ang mamalimos. Isang emosyon.
Wala pa rin siyang pagkatao ngayon.
Gaano ba dapat kagutom bago siya ulit makaramdam?
Mas matinding gutom pa sa ngayon.
Anong gagawin muna natin ngayon?
-Ako muna ang magbibigay ng kasiyahan. -Katherine.
Wala ng iba. Parang ganoon.
Kailan ang selebrasyon para sa pagbabalik?
Sino itong dumating at naging agresibo.
Huling alam ko, pina-plano ni Klaus ang pagpatay sa iyo.
Hindi na iyan mahalaga ngayon. Dahil wala na si Klaus.
Teka, paanong wala na siya?
Sabihin na lang na ang taong-lobong si Hayley pala ang kailangan natin
para mawala na sa buhay natin si Klaus.
NEW ORLEANS
RUE BOURBON
Ikatlong beses na ngayong linggo.
Nahumaling ako sa sopas, Jane-Anne.
Sabi ng matatanda sa ika-siyam na palapag si Sophie,
binibigay ang lahat sa bawat lutuin.
Nagtanong-tanong ako sa kwarter tungkol sa pamilya ko.
-At? -Wala.
Bokya. Walang ni isang nakakaalala sa kanila.
Dahil, Hayley, ang mga kagaya mo ay ilang taon nang wala rito.
Anong ibig mong sabihing gaya ko?
Sa ilog, tinatawag silang mga halimaw na taong-lobo.
Pumunta ka doon, makikita mo ang hinahanap mo.
Mag-iingat ka. 'Yon ang huling lugar na gugustuhin mong puntahan.
Huwag mong gawin. Pakiusap. Paano kung mali pala ako?
Iyon nga ang maganda. Hindi ka nagkakamali.
Siya lang ang daan para makarating kay Klaus.
-Humanap ka ng ibang gagawa. -Sino naman?
Kalahati sa kanila 'di naniniwala sa'yo, 'yong iba takot.
Alam nilang mahuhuli tayo, Jane-Anne.
Wala tayong ibang pagpipilian.
Umalis ka na. Alam mo na ang gagawin mo.
Ano ang--?
Nagbibiro ka ba?
Naghahanap ako ng hihila ng sasakyan.
Maligayang pagdating sa madilim na bahagi ng New Orleans.
Ang sobrenatural na palaruan na madaling maligaw ang buhay
at nanatiling naglalaro ang patay.
New Orleans? Ano namang ginagawa ni Klaus doon?
May nagsasabwatang mangkukulam laban sa kanya.
Kilala natin ang ating kapatid, misyon ito para magpatahimik at pumatay.
Hindi pwedeng balewalain ang mga mangkukulam na Pranses.
Hindi mo iniisip na nakahanap na sila ng paraang patayin siya?
Sa ngalan ng pamilya, dapat hindi ka muna magpakasaya?
Anong pamilya?
Tayo ay tatlong 'di mapagkakatiwalaan na iisa ang lahi.
Sana ay makahanap sila ng paraan na mabulok ang traydor na iyon.
Magandang hapon.
Pwedeng isa pa?
-Wala akong sasabihin sa iyo. -Ay, hindi nakakatuwa iyan ha?
Hindi mo ako kilala.
Alam ko kung ano ka. Kalahating bampira, kalahating halimaw.
Ikaw ang hybrid.
Ako ang orihinal na hybrid, pero saka na ang kwentong iyon.
Saan ka pupunta?
Aalamin sino nagbabalak laban sa ating kapatid.
At pagkatapos...
Pipigilan ko sila o tutulungan ko sila.
Depende sa gusto ko.
May hinanahanap ako. Isang mangkukulam.
Baka matulungan mo akong hanapin siya.
Si Jane-Anne Deveraux.
Pasensiya na, 'di ko kilala.
Isa iyang kasinungalingan, hindi ba?
Ngayon, alam mo,
alam ko na ikaw ang tunay na mangkukulam sa mga nagpapanggap dito,
kaya tigilan mo na ang paggawa ng kwento.
Iba akong magalit.
Hindi nagsasalita ang mangkukulam sa labas ng Quarter.
Hindi ito pinapayagan ng bampira.
Iyon ang batas. Hindi ko binabali ang batas ni Marcel.
Mga batas ni Marcel.
Sa tingin mo, saan ko mahahanap si Marcel?
Naging masama, masama, masama akong tao
Nasa ilalim ako
Nakita ko sa taong ito ang bagong pag-ibig
At hindi ako makapaghintay na makita mo
Hindi ako makahintay
Gaano mo na ba ako kagusto ngayon?
Gaano mo ako kagusto ngayon?
Gaano mo na ako kagusto?
Salamat.
Ginagalingan mo, pare.
-Klaus. -Marcel.
Isang daang taon na siguro mula nang mangyaring gulo sa ama mo?
Ganoon na ba katagal?
Sa pagkakaalala ko, pinalayas ka niya.
Nagiwan ng patay na mga bampira sa burol niya.
Gayunpaman ay napakapalad mong nabuhay ka pa.
Ang ama ko, kamakailan lang sinunog ko hanggang sa maging alikabok.
Kung alam kong babalik ka sa bayang ito--
Ano, Marcel?
Ano sana ginawa mo?
Sana nagpahanda ako ng parada.
Niklaus Mikaelson.
Ang aking guro, tagapagligtas, at aking tagapaglikha.
Ikukuha kita ng maiinom.
Sige.
-Masaya akong makita ka. -Masaya akong nakauwi na.
Huwag mong sabihin na kagagawan mo ang nangyari sa Rue Bourbon.
Kinakailangang makaakit ng mga bisita,
kung hindi ay magututom kami.
Ang mga kaibigan mo, nakakalabas sa araw.
Ay oo. Ibinahagi ko sa kanila ang sikreto ng singsing sa liwanag ng araw.
Kaunti lang naman. Pamilya lang.
Sabihin mo sa akin...
saan mo nahanap ang mangkukulam na gumagawa ng singsing na liwanag ng araw?
Kontrolado ko ang mga mangkukulam dito.
Talaga lang?
Hinahanap ko ang mangkukulam na si Jane-Anne Deveraux.
May dapat kaming pag-usapan.
Hinahanap mo si Jane-Anne.
Kung gayon ay dapat sumama ka sa akin.
Oras na ng palabas.
Kamusta ang pamilya mo?
-Mas galit sa akin ang buhay. -Hayaan mo sila.
Kung ayaw sa iyo ng lahi mo, gumawa ka ng sarili. Itinuro mo iyan.
At syempre kung ano ang akin ay iyo rin.
Kahit iyong mga panggabi, mga patapon.
Hindi naman sila pansinin?
Dito sa kwarter, walang maitatago.
Tama!
Jane-Anne Deveraux.
Palakpakan natin si Jane-Anne.
Halika na.
Pakinggan natin.
Jane-Anne Deveraux.
Pinagbibintangan ng gumagawa ng pangngungulam.
na labag sa itinakda at ipinatutupad kong mga batas.
Anong masasabi mo?
Kapani-paniwala ba? Nag-aral ako ng batas noong dekada '50.
Teka lang. Seryoso, J, tiktok.
Alam mo na ito. Anong masasabi mo?
Wala akong ginawa.
Hindi totoo iyan.
Alam mo na alam ko, at naiinis ka dahil alam ko.
Nababaliw kayong mga mangkukulam na alam ko ang bawat galaw ninyo,
na hindi kayo makakagawa ng mahika sa lugar na ito nang hindi nahuhuli.
Kaya huwag na tayong magpaligoy-ligoy pa, ha?
Sabihin mo na anong mahika ang niluluto mo.
Sabihin mo, baka pagbigyan kita.
Hoy, sa totoo lang, maawain akong tao.
Mabulok ka sa impyerno, halimaw.
Ito lang ang masasabi ko.
Bibigyan kita ng isa pang pagkakataon.
O hindi na.
-Ano 'yon? -Huy.
Halika maglakad tayo.
Bawal gumamit ng mahika ang mangkukulam dito. Lumabag siya sa batas.
Sinabi ko sa iyong gusto ko siyang makausap.
Huy, pasensya na. Nadala lang ako.
Akala ng mga mangkukulam, may kapangyarihan pa sila rito.
Kailangan kong ipakita na wala.
Hindi ko sasayangin ang pagkakataong magpakita ng lakas.
Isang leksyon na natutunan ko sa iyo.
At isa pa, ano man ang makukuha mo sa kanya,
Aalamin ko para sa iyo. Ipinapangako ko.
Sige kung ano man iyon, hindi na mahalaga, hindi ba?
Tama, tama.
Kumain na tayo dahil ginutom ako sa natapong dugo kanina.
Huy, Thierry, tama ba?
May ibang Deveraux pa ba sa pinanggalingan niya?
Ikaw si Klaus.
Ako nga.
At mukhang masama ang loob mo.
Sophie, tama?
Palagay dahil 'to sa nasaksihan ko sa 'yong kapatid
-sa sulok ng Royal at Saint Ann. -Nagustuhan mo ang palabas?
Medyo dramatiko ng konti para sa'kin.
Anong gusto ng kapatid mo sa akin?
Bakit siya pinatay ni Marcel?
Nagsama ka pa ng kaibigan.
-Hindi ko sila kasama. -Tao sila ni Marcel.
Iyon naman ang mahalaga.
Alam kong ikaw ang nagtayo ng bayang 'to, pero sa kanya 'to ngayon.
Pinatay nya ang kapatid ko dahil nilabag niya ang batas.
Dahil kinausap kita sa harap nila, ako na ang susunod.
Mga ginoo sinusundan ninyo ba ako?
Kami raw ang gabay mo sabi ni Marcel.
Talaga ba? Sinabi niya nga.
Kung ganoon ay may gusto akong liwanagin.
Kung susundan ninyo ulit ako, gawin ninyo nang buong tapang.
Pasensya sa paghihintay.
Kung naparito kayo para sa sopas, patawad pero ubos na.
Pinakamatandang Scoth para sa dalawang kaibigan ko, mahal.
Gustong malaman ni Marcel ang ginagawa ko, siya mismo kamo ang magtanong.
Gumagana ang mga pinto.
Gumagamit ka ng mahika?
Nagdarasal ako sa namatay kong kapatid. Sige lang, magbigay respeto kayo.
Huwag mong palakihin ito, Sophie.
Hinahanap ng hybrid si Jane-Anne, gustong malaman ni Marcel kung bakit.
Parang usaping mangkukulam iyan.
Tanungin mo siya, pero sa tingin ko hindi na pwede dahil pinatay siya ni Marcel.
Ako si Elijah.
Kilala mo ako?
Oo.
Bakit hindi mo sabihin sa akin kung anong meron ang pamilya n'yo sa kapatid ko?
-Nasaan si Marcel? -Sino ka ba?
Tingin ko ay nagbibiro ka.
Kay Marcel lang ako sasagot.
Kung ganoon, marahil dito ay sasagot ka.
Alam mo na kayang pumatay ng bampira ang kagat ng taong-lobo. Kalahating lobo ako,
kaya tatanungin ulit kita. Nasaan si Marcel?
Hoy, hoy, narito ako. Narito ako.
Kalma lang. Sumusunod lang sa'kin si Diego.
Walang pwedeng manakit sa tao ko, iyon ang batas.
Wala akong pakialam sa batas mo, Marcel.
At hindi ko kailangan ng bantay.
Bakit mo ako pinasusundan?
Halika rito.
Oo na, pakita ng lakas, nakuha ko ang punto mo.
Hayaan mo na, kaibigan.
Para sa akin.
Sige.
Bakit hindi mo ipakita sa akin ang nagawa mo sa lugar
habang pinapaliwanag mo kung ano ang balak mo sa aking bayan.
Sumunod ka sa'kin.
Tingnan mo ang ganda ng tanawin.
'Yan, 'yan ang pag-unlad.
Mas maraming hotel, maraming turista, maraming sariwang dugo.
At ang mga tao? Tinuruan ko silang huwag makialam.
Paano mga mangkukulam?
Noong panahon ko, makapangyarihan sila pero ngayon ay namumuhay sila sa takot.
Paano mo nalalaman kung gumagamit sila ng mahika?
Siguro may sikretong sandata ako, isang alas na hawak ko.
Bagay na nagbibigay sa akin ng kontrol sa lahat ng mahika sa bayang ito.
-Totoo ba iyan? -Siguro.
O marahil ay nanlilinlang ako.
Gumagamit ka ng vervain.
Sobrang hapdi ng pagkapaso.
Naisip ko na limitahan ang mga bagay na nagpapahina sa akin.
Huwag kang magalit sa mga bantay.
Sinabihan ko silang bantayan ka, iyon lang. Ganoon kami rito.
Nagmamalasakit sa bawat isa.
Bagong dugo.
Isang bartender naglalakad mag-isa sa gabi.
Matapang siya o tanga lang.
Tingnan natin. Kung matapang, buhay siya. Panghimagas naman kung tanga.
Alam mo, hindi ligtas dito ang mag-isa.
Alam mo, may itim na sinturon ako sa karate.
Magandang gabi, Elijah.
Niklaus.
Hindi ka ata masayang makita ako.
At hindi naman nakakagulat ang pagtanggap mo.
-Sumama ka sa akin. -Hindi ako sasama.
Hanggat hindi ko nalalaman kung sino ang nagsasabwatan laban sa akin.
Inalam ko na para sa'yo.
SEMENTERYO NG LAFAYETTE
Anong ginagawa natin dito?
Gusto mo malaman kung ano inihanda ng mga mangkukulam para sa'yo?
Sumunod ka sa akin.
Sophie Deveraux.
-Ano ito? -Sa iyo na siya. Sige lang..
Alam mo, sikat ka sa bayang ito.
Kinukwento ng mangkukulam sa gabi ang makapangyarihang bampirang si Klaus.
Alam namin isang ulilang lumaki sa kalye lang si Marcel,
hanggang ginawa mong kung ano siya ngayon.
At ngayon hindi na siya makontrol.
Ginagawa niya anumang naisin, pinapatay ang gustong patayin.
Pipigilan ko siya.
At tutulungan mo ako.
Kaya mo ako dinala rito.
-Pakinggan mo siya. -Hindi na kailangan.
Walang bagay sa mundong ito
na mahalaga at pag-aksayahan ko ng kahit 30 pang segundo.
-Elijah, anong kalokohan ito? -Klaus.
Kailangan mong makinig sa kanila.
Nasisiraan ka na kung iniisip mo na ang nangyari sa atin kagabi na dala ng alak--
Huwag kang magagalit, mahal. --ay may halaga sa akin.
Maaaring napipigilan kami ni Marcel na gumamit ng mahika sa bayang ito
pero bilang tagapangalaga ng balanse,
alam namin kung may ginawang bago ang kalikasan.
Halimbawa, mayroon akong espesyal na talento
upang malaman kung ang isang babae ay nagdadalang-tao.
-Ano? -Alam ko, ito ay imposible.
-Ano ang sinasabi mo? -Niklaus.
Ang babae ay ipinagbubuntis ang iyong anak.
Hindi. Imposible ito.
-Hindi maaaring magkaanak ang mga bampira. -Pero ang taong-lobo pwede.
Dahil sa mahika kaya ka naging bampira, pero ikaw ay ipinanganak na taong-lobo.
Ikaw ang orihinal na hybrid. Ang una sa iyong uri.
At ang pagbubuntis na ito ay isa sa mga butas ng kalikasan.
-May iba kang kinasama, aminin mo. -Hoy.
Ilang araw akong nakakulong sa nakakatakot na ilog.
Iniisip nilang ipinagbubuntis ko ay isang himalang sanggol.
Akala mo ba 'di ako aamin kung 'di ito sa'yo?
Ibinuwis ng kapatid ko ang buhay niya para sa orasyong kailangan niya
para makumpirma ang pagbubuntis na ito.
Dahil sa sakripisyo ni Jane-Anne, ang buhay ng babaeng ito at ng kanyang anak
ay kontrolado namin ngayon.
Kung hindi mo kami tutulungang patumbahin si Marcel,
hindi man lang makikita ni Hayley ang unang damit pangbuntis niya.
Teka, ano?
Tama na. Kung gusto mong mamatay si Marcel, ako mismo ang gagawa.
Hindi, hindi pwede.
Hindi pa. Mayroon tayong malinaw na planong kailangang sundin
at may mga batas.
Ang lakas ng loob mong utusan ako.
Pagbantaan mo pa ako sa inaakala mong mga kahinaan ko.
-Hindi na ko makikinig sa kasinungalingan! -Niklaus!
Makinig ka.
Patayin mo siya at ang bata.
Ano ang pakialam ko?
-Niklaus. -Isa itong panlilinlang, Elijah.
Hindi, kapatid, isa itong biyaya. Pagkakataon mo ito. Pagkakataon natin.
-Para sa ano? -Na magsimulang muli.
Bawiin ang lahat nang nawala sa atin, na kinuha mula sa atin.
Niklaus, sarili nating mga magulang ay kinamuhian tayo.
Wasak na ang ating pamilya, sira na tayo.
Mula pa noon, ang tanging gusto mo lang, ang gusto lang nating lahat,
ay isang pamilya.
Hindi ako magpapamanipula.
Ano naman kung minamanipula ka nila? Kasama nila, ng babaeng 'to at anak niya,
mabubuhay ang anak mo.
Papatayin ko ang bawat isa sa kanila.
At pagkatapos ano? Babalik sa Mahiwagang Talon
babalik bilang isang kinamumuhian, ang masamang hybrid?
Mahalaga bang nanginginig ang tao sa takot marinig lang ang pangalan mo?
Nanginginig ang tao sa takot dahil may kapangyarihan akong takutin sila.
Anong maibibigay ng batang 'to? Mabibigyan ba ko kapangyarihan?
Ang pamilya ay kapangyarihan, Niklaus.
Pag-ibig, katapatan, 'yon ang kapangyarihan.
'Yon ang sinumpaan natin 1000 taon na nakaraan,
bago sinira ng buhay ang pagkatao na mayroon ka.
Bago ang sarili, bago ang galit, bago ang paranoyang nilikha sa pagkatao ko,
isang taong hindi ko na halos nakilala na sarili kong kapatid.
Tayo ito, ang Orihinal na pamilya.
At mananatili tayong magkasama, palagi at magpakailanman.
Hinihiling ko sa iyong manatili ka rito.
Tutulungan kita at dito lang ako sa tabi mo. Magiging kapatid mo ako.
Magtatayo tayo ng tahanan dito nang magkasama.
Kaya iligtas mo ang babaeng ito.
Iligtas mo ang iyong anak.
Hindi.
Ginagawa niya ano man gusto niya.
Kapag binigyan ng pagkakataon sa kaligayahan, tumatakbo si Klaus palayo.
Hayaan mo siyang tumakbo. Ang batang 'yon, kung kanya nga, mas mabuting wala siya.
Hindi makabubuting wala sa kanya ang bata, sa'tin din.
Mahal, mabait na Elijah, walang ibang idinulot ang ating kapatid kundi pasakit.
Kailan ka ba titigil sa paghahanap ng magliligtas sa kanya?
Titigil lang ako sa paghahanap,
kapag wala na akong mahanap.
Pwede kong isa-isahin sa'yo
pero mukhang nakikinig ka naman.
Babalik din siya. Kilala mo naman si Elijah.
Hindi siya titigil hanggang makumbinsing gawin ni Klaus ang tama.
Alam kong tinuturing mong bihasa ang sarili sa larangan ng kapatiran
pero hindi mo lubos na kilala ang mga kapatid ko.
Nagkakamali ka.
Hindi ito matatanggihan ni Klaus.
Siya at ako ay pareho.
Kami ang nagmamanipula,
uhaw kami sa kapangyarihan, kami ang kumukontrol, nagpaparusa,
pero ginagawa namin 'yon dahil sa isang bagay.
At ano naman iyon?
Nag-iisa kami.
At ayaw namin 'yon.
Patawagin mo si Elijah sa'kin paguwi niya.
Maghihintay ako sa kaniya.
Hoy pare, saan ka nagpunta?
Ibig mong sabihin hindi pa naibalita ng mga kampon mo ang bawat galaw ko?
Mukhang may nagpainit ng ulo mo. Ano ang maipaglilingkod ko?
Sabihin mo sa akin kung ano ang mayro'n ka sa mga mangkukulam.
-Balik na naman tayo riyan? -Oo, balik tayo riyan.
Alam mong utang ko sa iyo ang lahat nang mayroon ako. Pero hindi sa bagay na ito.
Trabaho ko 'to.
Ako ang kumokontrol sa mga mangkukulam sa bayang ito. Hayaan na lang natin 'yon.
-Bayan mo? -Walang duda.
Nakakatawa 'yan, dahil ng umalis ako isang daang taon na ang nakalipas,
isa kang nakakaawang paslit na nanginginig sa hampas ng latigo
ng mga taong humahawak sa iyo. Ngayon nasaan ka na. Ikaw na ang namumuno.
Prinsipe ng lungsod.
-Gusto kong malaman paano. -Bakit?
Nagseselos ka?
Huy pare, tanggap ko. Tatlong daang taong nakalipas, tumulong kang itayo
ang dating kulungan sa kung ano 'to ngayon.
Ikaw ang nagsimula, pero iniwan mo.
Sa totoo lang, tinakasan mo.
Tinapos ko. Tingnan mo.
Mga bampira ang namumuno sa bayang ito.
Hindi namin kailangang magtago sa anino na parang mga daga.
Ang mga lokal ang nangingilag.
Napaalis ko ang mga taong-lobo. Napatahimik ko rin ang mga mangkukulam.
Hindi tumitigil ang pagdaloy ng dugo at hindi natatapos ang pagtitipon.
Gusto mong dumaan? Gusto mong manatili panandalian? Sige.
Kung ano ang akin ay sa iyo, pero sa akin ito.
Tahanan ko, pamilya ko, batas ko.
-At kung may lalabag ng mga batas mo? -Mamamatay sila.
Ang awa ay para lang sa mahihina. Ikaw rin ang nagturo niyan.
At hindi ako ang prinsipe ng kwarter, kaibigan. Ako ang hari!
Bigyan mo ako ng nararapat na respeto.
Mamamatay ang kaibigan mo sa katapusan ng linggong ito.
Ibig sabihin nilabag ko ang isa sa mga batas mo.
Gayunpaman, hindi ako mapapatay.
Immortal ako.
Sino ngayon ang makapangyarihan, kaibigan?
Lalaking 100 dolyar.
Ang matapang na tagatimpla ng alak.
CAMILLE
-Camille. Pangalang Pranses. -Pangalan ng lola.
Tawagin mo akong Cami. Nakakamangha, siya 'di ba?
-Nagpipinta ka ba? -Hindi, pero humahanga ako.
-Bawat pintor ay may kuwento, alam mo na. -At ano naman ang kanyang kuwento?
Galit siya.
Madilim. Pakiramdam niya 'di siya ligtas at hindi alam ang gagawin.
Gusto niyang kontrolin ang takot niya,
sa halip na ang takot ang kumontrol sa kaniya.
Naliligaw siya.
Mag-isa.
O marahil ay nakainom lang siya ng marami ngayong gabi.
Pasensya na, nagsisipag na psych major.
Hindi.
Sa tingin ko ay tumama ka sa unang pagkakataon.
Ikaw ba ay...
nagpipinta?
Narito ka ba para kuwentuhan ako tungkol sa saya ng pagiging ama?
Nasabi ko na ang dapat kong sabihin.
Nakalimutan ko kung gaano ko kagusto ang bayang ito.
Hindi ko nakalimutan.
Sa lahat ng siglong pinagsamahan natin, mabibilang ko sa isang kamay
ang dami ng sandaling naging tunay na masaya ang pamilya natin.
Ayaw kong umalis dito.
Gayon din ako.
Ano ang nasa isip mo, kapatid?
Sa ilang libong taon...
nabuhay ako sa takot
Sa tuwing titira ako sa isang lugar,
hahanapin ako ng ating ama at...
paaalisin ako.
Pinaramdam niyang wala akong lakas.
At kinamumuhian ko iyon.
Minsan kong naging tahanan ang bayang ito.
At sa pagkawala ko, nakuha ni Marcel lahat nang ninanais ko.
Kapangyarihan, katapatan, pamilya.
Ginawa ko siyang kawangis ko at mas naging higit pa siya.
Gusto ko kung anong meron siya.
Gusto kong maging hari.
At paano si Hayley at ang bata?
Bawat hari ay nangangailangan ng tagapagmana.
Ano ang iminumungkahi mo para maisakatuparan ito?
Kailangan ng kapatid mong magtayo ng lugar sa mundo ni Marcel.
Sa loob, ang mga nakakalakad sa araw, do'n tayo magsisismula.
Mga kaibigan niya ang mga iyon, pamilya niya.Tamaan natin siya kung saan masakit.
Nagkaroon ako ng oras na pag-isipang mabuti kagabi.
Hindi ako ang kaaway mo. Kung saan ako at aking pamilya ay nabigo sa bayang ito...
si Marcel ang nagtagumpay.
Pagagalingin siya ng aking dugo...
na para bang walang nangyari.
Ang kwarter ang tahanan mo, pero gusto ko pang manatili ng saglit,
kung tanggap pa rin ako.
Caroline.
Nakatayo ako sa isa sa mga paborito kong lugar sa mundo,
napapaligiran ng pagkain, musika, sining, kultura,
at ang tanging naiisip ko ay kung gaano ko ito gustong ipakita sa iyo.
Sana isang araw, payagan mo ako.
Ganoon na lang?
Kailangan kong mag-empake at umalis ng tuluyan?
-Kalimutan ang paghanap ko ng lunas? -Ang lunas ay isang kalokohan.
Tatanggalin ang lahat ng mayro'n ka, para saan?
-Mas maraming sayawan sa hayskul? -Gusto kong maging tao.
Gusto ko ng anak at pamilya.
-Nandito ako para ibigay sa'yo 'yon. -At kung magpasya ako laban sa iyo?
Isang punyal sa aking puso at ibabalik sa kahon?
Nasabi ko na ang dapat sabihin.
Kailangan ka ng pamilya mo.
Ngayon, ikaw na ang bahalang gumawa ng sarili mong desisyon.
Wala akong utang sa'kanya.
Hinihiling kong hindi siya maging masaya. Walang pag-ibig.
Mananatili ako rito at mamumuhay ng naayon sa gusto ko.
At kung matalino ka, ganoon din ang gawin mo.
Tama siya.
Maging matalino ka, Elijah.
Sobrang galit si Klaus, bukod sa hindi na siya talaga maililigtas.
Hayaan siya sa bagong pakikipagsapalaran at ganoon din ang gawin natin.
Ang laki ng nawala sa buhay ko dahil kay Klaus.
Ikaw rin.
Tayo naman.
Elijah, pakiusap.
Katerina.
Paalam.
Hindi maganda ang itsura mo.
Nagugutom ako.
-Wala ka namang pakialam. -Ako mayro'n.
Iyan nga ang punto.
Nag-aalala ako, wala kang pakialam.
Oras na para magbago 'yon.
Vervain?
Ano ang nararamdaman mo?
Masakit dahil pinagtaksilan kita?
Galit dahil nasaktan kita? O takot,
dahil alam mong pwede pang lumala??
Gusto mong laging maglaro.
Sige lang.
Tingnan natin kung sino ang unang bibitaw.
Ako...
o ikaw.
Isinalin sa Tagalog ni: Badeth Bondoc taw.