Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów
Wyłącz je.
Jest bezwzględna bez człowieczeństwa.
- Co zrobimy? - Zamkniemy ją.
Zrobimy z jej życia piekło.
Byłam w Nowym Orleanie, szukając informacji o moich rodzicach.
Widziałem to znamię tylko na garstce innych,
wszystkich z tego samego klanu wilkołaków,
który kiedyś zamieszkiwał całą Luizjanę.
Skąd pomysł, że oszczędzę twoją ukochaną Katerinę?
Oszczędzisz ją, bo ja cię o to proszę.
Jako twój jedyny żyjący brat chciałbym prosić, abyś dał mi
szansę na miłość.
Klaus, odmówiłeś mi wolności.
W zamian za to, mogę zaoferować ci coś ostatni raz.
W Nowym Orleanie jest czarownica, Jane-Anne Deveraux,
która knuje przeciwko tobie. Zapoluj na nią.
Nigdy nie widziałem, żeby wampir tak spokojnie wysychał.
Pamiętam, kiedy głodziłeś mnie tam przez trzy dni.
Z chęcią żebrałbym o skórkę pomarańczy.
Ona nie będzie błagać o krew.
Błaganie oznacza desperację. Emocję. Ona nadal nie jest człowiekiem.
Jak bardzo musi zgłodnieć,
zanim wymusimy na niej jakieś uczucia?
Najwidoczniej, dużo bardziej.
To co będziemy teraz robić?
Może ja wam dostarczę rozrywki.
Katherine.
Ta jedna jedyna. Powiedzmy.
Kiedy będzie przyjęcie powitalne?
Patrzcie, jaka odważna.
Jeszcze niedawno Klaus planował twoją wieczną zagładę.
To już nie ma znaczenia, bo Klausa nie ma.
Zaraz. Jak to "nie ma"?
Ta dziewczyna wilkołak, Hayley,
okazała się tym, czego potrzebowaliśmy,
żeby uwolnić nas od Klausa na dobre.
NOWY ORLEAN
Trzeci raz w tym tygodniu.
Mam obsesję na punkcie gumbo , Jane-Anne.
Staruszki z dziewiątego okręgu mówią,
że moja siostra Sophie wkłada część swojej duszy w każde danie.
Popytałam o moją rodzinę w Dzielnicy.
- I co? - I nic. Zero.
Nie ma nikogo, kto by ich pamiętał.
Ludzie tacy jak ty zostali zmuszeni do wyjazdu lata temu.
Co to znaczy "ludzie tacy jak ja"?
Na zalewiskach mówią na wilkołaki "Roux-Ga-Roux".
Jedź tam, a znajdziesz to, czego szukasz.
Bądź ostrożna. To niebezpieczne miejsce.
Nie rób tego. Proszę.
A jeśli się mylę co do niej?
W tym cały twój urok. Nigdy się nie mylisz.
Tyko ona może doprowadzić nas do Klausa.
Może ktoś inny to zrobi?
Kto? Połowa czarownic ci nie wierzy. Druga połowa zbyt się boi.
Bo wiedzą, że zostaniemy złapane.
Nie mamy innej opcji.
A teraz idź. Wiesz, co masz robić.
Co do...
To jakieś żarty?
Potrzebuję holowania.
Witamy w mrocznej stronie Nowego Orleanu.
Nadnaturalny plac zabaw,
gdzie żywi łatwo się gubią, a martwi zostają się pobawić.
Nowy Orlean?
Co tam robi Klaus?
Podobno pewne czarownice spiskują przeciwko niemu.
Znając twojego brata, to misja w stylu "ucisz i zabij".
Nie wolno zadzierać z czarownicami z Francuskiej Dzielnicy.
Chyba nie znalazły sposobu, żeby zgładzić go na dobre?
Rebeko, w imię naszej rodziny, mogłabyś trochę pohamować radość.
Jakiej rodziny?
Jesteśmy trojgiem nieufnych znajomych, których łączą więzy krwi.
Mam nadzieję, że dzięki nim ten zdradziecki sukinsyn będzie gnił.
Dzień dobry. Powróżysz mi?
Nie będę z tobą rozmawiać.
Niezbyt to przyjazne.
- Nawet mnie nie znasz. - Wiem, czym jesteś.
Pół wampir, pół bestia.
Jesteś hybrydą.
Pierwotną hybrydą,
ale to dłuższa historia.
Dokąd idziesz?
Dowiedzieć się, kto spiskuje przeciwko naszemu bratu.
A potem...
albo ich powstrzymam,
albo pomogę,
w zależności od nastroju.
Szukam kogoś. Czarownicy.
Może mogłabyś mi pomóc ją znaleźć.
Jane-Anne Deveraux.
Przykro mi. Nie znam.
Wydaje mi się, że kłamiesz.
Widzisz...
Wiem, że jesteś autentyczną czarownicą pośród morza tych figurantek.
Więc dosyć tych bajek.
Bo mogę się zdenerwować.
Czarownice z Dzielnicy nie plotkują.
Wampir na to nie pozwala.
Takie są zasady.
Nie łamię zasad Marcela.
Zasad Marcela?
Gdzie mógłbym go znaleźć?
Byłem złym człowiekiem
I wpadłem po uszy
Znalazłem dla niego nową miłość
I nie mogę się doczekać, aż zobaczysz
Więc jak ci się teraz podobam
Jak ci się podobam
Dziękuję.
Dałeś czadu.
Chyba ze sto lat minęło od tej przykrej sprawy z twoim tatką.
Tak długo?
Jeśli dobrze pamiętam, wygnał cię z miasta.
Zostawiając za sobą trupy wampirów.
A jednak szczęśliwie udało ci się przeżyć.
Obawiam się, że niedawno starłem mojego ojca na pył.
Gdybym wiedział, że wrócisz...
To co?
Co byś zrobił?
Zorganizowałbym ci cholerną paradę.
Niklaus Mikaelson.
Mój mentor, zbawca i pan.
Znajdźmy dla ciebie drinka.
- Dobrze cię widzieć. - Dobrze wrócić do domu.
Ale powiedz mi, że obecny stan ulicy Bourbon to nie twoja sprawka.
Trzeba jakoś przyciągać turystów,
bo inaczej będziemy głodować.
Twoi przyjaciele nie boją się słońca.
Zdradziłem tajemnicę twojego pierścienia kilku kumplom.
Tylko tym najbliższym.
Rodzinie.
Powiedz mi,
jak udało ci się znaleźć czarownicę, która załatwiła wam pierścienie?
Trzymam tutejsze czarownice pod kontrolą.
Naprawdę?
Szukam jednej czarownicy, nazywa się Jane-Anne Deveraux.
- Ma do mnie jakiś interes. - Szukasz Jane-Anne?
To chyba powinieneś pójść ze mną.
Czas na przedstawienie!
Co u twojej rodziny?
Ci, którzy żyją, nienawidzą mnie.
Zapomnij o nich. Jeśli twoi krewni zawiedli cię, spraw sobie nowych.
Ty mnie tego nauczyłeś.
A co moje, to i twoje. Jak zawsze.
Nawet moja nocna zgraja.
Niezbyt subtelni, prawda?
To Dzielnica. Tu nie ma nic subtelnego.
Jane-Anne Deveraux.
Brawa dla Jane-Anne!
Zostałaś oskarżona o praktykowanie magii
z naruszeniem zasad ustanowionych i egzekwowanych przeze mnie.
Oskarżona przyznaje się do winy?
Jak wypadłem? W latach 50. studiowałem prawo.
Momencik.
Serio, czas mija.
Wiesz, jak to działa. Przyznajesz się?
Nic nie zrobiłam.
Kłamiesz. Ty o tym wiesz, ja o tym wiem
i nie możesz tego znieść.
Znam każdy krok każdej czarownicy i doprowadza to was do szału.
Przyłapię was na każdej próbie uprawiania magii w tym mieście.
Więc przejdźmy do sedna.
Powiedz mi, co kombinujesz.
Powiedz, a będę wyrozumiały.
W końcu jestem miłosierny.
Gnij w piekle, potworze.
Wiesz co?
Dam ci jeszcze jedną szansę.
Albo nie.
- Co to było? - Przejdźmy się.
Czarownice nie mogą uprawiać tu magii.
Złamała zasady.
Mówiłem ci, że chcę z nią pogadać.
Przepraszam, dałem się ponieść.
Tym wiedźmom wydaje się, że wciąż mają władzę w tym mieście.
Muszę im pokazać, że się mylą.
Nigdy nie marnuję okazji na pokaz siły.
Tego też nauczyłem się od ciebie.
Poza tym, mogę zdobyć dla ciebie informacje,
które chciałeś od niej wyciągnąć. Obiecuję.
Cokolwiek to było, już chyba nie ma znaczenia, prawda?
No i dobrze. Chodźmy coś zjeść.
Przez to całe rozlewanie krwi zrobiłem się głodny.
Hej. Thierry, prawda?
Są jeszcze jakieś czarownice Deveraux?
- Ty jesteś Klaus. - To ja.
A ty jesteś smutna. Sophie, tak?
To pewnie przez to, co właśnie przydarzyło się twojej siostrze
na rogu ulic Royal i St. Ann.
Przedstawienie było udane?
Jak dla mnie, trochę zbyt melodramatyczne.
Czego twoja siostra chciała ode mnie?
Dlaczego Marcel ją zabił?
Przyprowadziłeś kolegów.
- Nie są ze mną. - Są od Marcela.
Tylko to się liczy.
Wiem, że zbudowałeś to miasto, ale teraz należy do niego.
Zabił moją siostrę, bo złamała zasady.
Jeśli zobaczą, że z tobą rozmawiam, będę następna.
Śledzicie mnie, panowie?
Marcus powiedział, że mamy cię oprowadzić.
Tak powiedział? No proszę.
W takim razie, pozwólcie, że coś wam wyjaśnię.
Jeśli będziecie mnie śledzić,
będziecie musieli obyć się bez kręgosłupów.
Już jestem.
Jeśli przyszliście na gumbo , będę musiała was rozczarować.
Właśnie się skończyło.
Poproszę najstarszą whisky dla moich kolegów.
Jeśli Marcel chce mnie o coś zapytać, może sam to zrobić.
- Drzwi nie są zepsute. - Uprawiasz magię?
Modlę się do zmarłej siostry.
Proszę bardzo. Ty też możesz.
Nie rób scen, Sophie.
Hybryda szukała Jane-Anne.
Marcel chce wiedzieć po co.
To pewnie dotyczy czarownic.
Radziłabym, żebyś sam ją spytał,
ale chyba nie możesz, skoro Marcel ją zabił.
Nazywam się Elijah.
Słyszałaś o mnie?
Tak.
Więc może mi powiesz, co łączy twoją rodzinę z moim bratem?
- Gdzie Marcel? - A kto niby pyta?
Chyba żartujesz.
Słucham tylko Marcela.
W takim razie, może posłuchasz tego.
Wiesz, że ugryzienie wilkołaka może zabić wampira?
Jak widzisz, jestem półwilkołakiem, więc zapytam jeszcze raz!
Gdzie jest Marcel?
Jestem tutaj!
Jestem. Tylko spokojnie.
Diego tylko nade mną czuwa.
Nikt nie może ich krzywdzić. Takie są zasady.
Nie obchodzą mnie twoje zasady.
Nie potrzebuję nianiek. Dlaczego kazałeś mnie śledzić?
Chodź ze mną.
Rozumiem. Pokaz siły. Jasno się wyraziłeś.
Odpuść sobie. Zrób to dla mnie.
Dobra. Może pokażesz mi, co zrobiłeś z tym miejscem
i wyjaśnisz mi, co właściwie kombinujesz w moim mieście.
Chodź ze mną.
Spójrz na tę panoramę.
To jest właśnie postęp.
Więcej hoteli, więcej turystów i więcej świeżej krwi.
A ludzie? Nauczyłem ich patrzeć w drugą stronę.
A co z czarownicami?
Za moich czasów trzeba było się z nimi liczyć,
a teraz żyją w strachu.
Skąd wiesz, kiedy używają magii?
Być może mam tajną broń, asa w rękawie,
coś, co daje mi całkowitą kontrolę nad całą magią w tym mieście.
To prawda?
Być może. A może blefuję.
Bierzesz werbenę?
Pali jak cholera.
Ale uznałem, że muszę ograniczyć listę rzeczy, które mnie osłabiają.
Nie złość się o to śledzenie.
Kazałem chłopakom zaopiekować się tobą i tyle.
Właśnie to tutaj robimy, opiekujemy się sobą.
Świeża krew.
Barmanka, spaceruje sama w nocy.
Albo odważna, albo głupia.
Jeśli odważna, pozwolę jej żyć. Jeśli głupia, będzie deserem.
Samotne spacery są niebezpieczne.
Mam czarny pas w karate.
Dobry wieczór.
Co za całkowicie niemiła niespodzianka.
I całkowicie spodziewane powitanie.
- Chodź ze mną. - Nigdzie nie idę.
Dopóki nie dowiem się, kto spiskuje przeciwko mnie.
Właśnie tego się dla ciebie dowiedziałem.
CMENTARZ LAFAYETTE
Co my tu robimy?
Chcesz wiedzieć, co szykują dla ciebie czarownice?
Chodź ze mną.
Sophie Deveraux.
Co to znaczy?
Jest twój. Zaczynaj.
Wiesz, że jesteś tutaj sławny?
Czarownice opowiadają bajki na dobranoc, o potężnym wampirze Klausie.
Wiemy, że Marcel był tylko osieroconym ulicznym szczurem,
zanim go stworzyłeś.
A teraz nie panuje nad sobą.
Robi co chce, zabija kogo chce.
Powstrzymam go.
A ty mi w tym pomożesz.
- Po to mnie tutaj sprowadziłeś? - Wysłuchaj jej.
Nie muszę jej słuchać.
Zapewniam cię, nie ma niczego na tym świecie,
co byłoby warte marnowania nawet 30 sekund mojego czasu.
- Elijah, co to za szaleństwo? - Klaus...
Musisz ich wysłuchać.
Wszyscy jesteście szaleni,
jeśli myślicie, że to napędzone wódą bzykanko...
Bez urazy, skarbie, coś dla mnie znaczy.
Może Marcel potrafi powstrzymać nas przed uprawianiem magii w tym mieście,
ale to my strzeżemy równowagi
i wiemy, kiedy w naturze pojawia się coś nowego.
Na przykład ja mam specjalny dar i wyczuwam, kiedy dziewczyna jest w ciąży.
- Co takiego? - Wiem. To niemożliwe.
- O czym ty mówisz? - Niklaus...
Ta dziewczyna nosi w sobie twoje dziecko.
Nie. To niemożliwe.
- Wampiry nie mogą się rozmnażać. - Ale wilkołaki mogą.
Magia uczyniła z ciebie wampira, ale urodziłeś się wilkołakiem.
Jesteś pierwotną hybrydą, jedyną w swoim rodzaju,
a ta ciąża to fortel natury.
Miałaś kogoś innego. Przyznaj!
Od wielu dni przetrzymują mnie na tym cholernym bagnisku,
bo według nich noszę w sobie jakieś cudowne dziecko.
Myślisz, że nie przyznałabym się, gdyby nie było twoje?
Moja siostra oddała życie,
żeby rzucić czar potwierdzający tę ciążę.
Ponieważ Jane-Anne się poświęciła,
życie tej dziewczyny i jej dziecka należy do nas.
Jeśli nie pomożesz nam zabić Marcela, przysięgam,
że Hayley nie dożyje kupna pierwszej ciążowej sukienki.
Co takiego?
Wystarczy. Chcecie, żeby nie żył, proszę bardzo.
Sam się tym zajmę.
Nie. Nie możemy. Jeszcze nie.
Mamy dokładny plan, którego musimy się trzymać i są pewne zasady.
Jak śmiesz mi rozkazywać?
Grozisz mi czymś, co błędnie uznałaś
za moją słabość.
Nie chcę słyszeć więcej kłamstw!
Posłuchaj.
Zabijcie ją i dziecko.
Co mnie to obchodzi?
- Niklaus! - To sztuczka, Elijahu.
Nie, bracie. To dar.
To twoja szansa. Nasza szansa.
- Na co? - Na nowy początek.
Odzyskamy wszystko, co straciliśmy. Wszystko, co nam zabrano.
Nasi rodzice gardzili nami.
Nasza rodzina legła w gruzach.
Od tamtej pory, wszystko czego chciałeś,
wszystko, czego chcieliśmy, to rodzina.
Nie dam sobą manipulować.
Może i tobą manipulują. I co z tego?
Dzięki nim ta dziewczyna i jej dziecko,
twoje dziecko... żyją.
- Zabiję ich wszystkich. - I co?
I wrócisz do Mystic Falls, do życia jako znienawidzona
diaboliczna hybryda?
Czy aż tak ci zależy,
żeby ludzie drżeli ze strachu na dźwięk twego imienia?
Ludzie się boją,
bo potrafię sprawić, by się bali.
Co mi da to dziecko? Władzę?
Rodzina to potęga.
Miłość, lojalność. To prawdziwa moc.
Przysięgliśmy to sobie tysiąc lat temu,
zanim życie odebrało ci resztkę człowieczeństwa.
Zanim ego, złość i paranoja stworzyły osobę, która przede mną stoi,
kogoś, w kim z trudnością rozpoznaję brata.
To my. Pierwotna rodzina.
Jesteśmy razem, teraz i na zawsze.
Proszę cię, żebyś tu został.
Pomogę ci i będę przy tobie stał.
Będę twoim bratem.
Wspólnie zbudujemy tu dom.
Uratuj tę dziewczynę.
Uratuj swoje dziecko.
Nie.
Robi to, co zawsze.
Stojąc w obliczu szczęścia, Klaus ucieka w przeciwnym kierunku.
Niech ucieka.
Dziecku będzie lepiej bez niego, o ile jest jego.
Jemu nie będzie lepiej bez tego dziecka, nam też nie.
Drogi, kochany Elijahu.
Nasz brat przysparza nam tylko cierpień.
Czy starczy ci nieśmiertelności,
żeby zaprzestać prób jego odkupienia?
Przestanę to robić,
gdy uwierzę, że to niemożliwe.
Zdałabym ci relację,
ale wygląda na to, że skradłaś się i podsłuchiwałaś.
Zmieni zdanie. Znasz Elijaha.
Nie ustanie, aż nie przekona Klausa do słusznego postępowania.
Wiem, że uważasz się za ekspertkę od braterskich więzi,
ale nie znasz moich braci tak dobrze, jak ja.
Mylisz się.
Klaus nie będzie w stanie od tego uciec.
Jesteśmy tacy sami.
Manipulujemy, jesteśmy żądni władzy,
kontrolujemy, karzemy,
ale naszymi działaniami kieruje to, co skrywamy w sobie.
Czyli co?
Samotność. Nienawidzimy jej.
Niech Elijah da mi znać, jak wróci.
Będę na niego czekać.
Gdzie się podziewałeś?
Czyżby twoje sługusy nie śledziły każdego mojego kroku?
Ktoś ci popsuł humor. Co mogę na to poradzić?
Możesz mi powiedzieć,
o co chodzi w tej całej sprawie z wiedźmami.
- Znów do tego wracasz? - Tak, wracam.
Wiesz, że wszystko ci zawdzięczam,
ale obawiam się, że wszystko ma swoje granice.
To moje sprawy.
Kontroluję wiedźmy w moim mieście.
I na tym skończmy.
- W twoim mieście. - Właśnie tak.
Ciekawe.
Kiedy odjeżdżałem stąd 100 lat temu,
byłeś tylko żałosnym narwańcem,
jeszcze drżącym od razów zadanych batem
przez tych, którzy cię poskromili.
A teraz spójrz na siebie. Pan na włościach.
Książę miasta.
- Chciałbym wiedzieć, jak? - Dlaczego?
Zazdrościsz?
Rozumiem cię.
Trzysta lat temu pomogłeś przekształcić wiejską kolonię karną w coś lepszego.
Zacząłeś, ale odszedłeś.
A właściwie, uciekłeś.
Ja to dokończyłem. Rozejrzyj się.
Teraz rządzą tu wampiry.
Nie musimy chować się w cieniach, jak szczury.
Tubylcy wiedzą, gdzie ich miejsce. Przymykają oczy.
Pozbyłem się wilkołaków.
Znalazłem sposób, żeby uciszyć czarownice.
Krew płynie nieustannie, a impreza się nie kończy.
Chcesz tu zostać na trochę? Świetnie.
Co moje, to i twoje. Ale nadal moje.
Mój dom, moja rodzina, moje zasady.
- A jeśli ktoś złamie te zasady? - To umrze.
Tylko słabi okazują łaskę. Tego też mnie nauczyłeś.
I nie jestem księciem Dzielnicy,
Jestem królem!
Okaż mi szacunek.
Twój kolega umrze przed końcem tygodnia.
Co oznacza, że złamałem jedną z twoich zasad.
Ale nie możesz mnie zabić.
Jestem nieśmiertelny.
Kto ma teraz władzę?
Facet od 100 dolców.
Odważna barmanka.
Camille. To francuskie imię.
To imię dla babci. Mów mi Cami.
Niesamowity, prawda?
Malujesz?
Nie, ale podziwiam.
Każdy artysta ma swoją historię.
Jaka jest jego, według ciebie?
Ma w sobie... złość. Mrok.
Nie czuje się bezpieczny i nie wie, co z tym zrobić.
Chciałby kontrolować swoje demony, a nie być przez nie kontrolowanym.
Jest zagubiony.
Samotny.
A może za dużo dziś wypił.
Przepraszam. Nadgorliwa studentka psychologii.
Nie.
Chyba na początku miałaś rację.
A ty...
malujesz?
Przyszedłeś wygłosić kolejne przemówienie o urokach ojcostwa?
Nie mam nic do dodania.
Zapomniałem, jak bardzo lubię to miasto.
Ja nie zapomniałem.
Spędziliśmy razem całe wieki, ale mogę
zliczyć na palcach jednej ręki
ile razy nasza rodzina była naprawdę szczęśliwa.
Nie chciałem stąd wyjeżdżać.
Ja też nie.
O czym myślisz, bracie?
Przez tysiące lat żyłem w strachu.
Zawsze, gdy się gdzieś osiedlałem,
nasz ojciec mnie znajdował i wyganiał mnie.
Przez niego czułem się bezsilny
i nienawidziłem tego.
To miasto było kiedyś moim domem,
a pod moją nieobecność, Marcel dostał wszystko to, czego zawsze chciałem.
Władzę, lojalność, rodzinę.
Stworzyłem go na swój wizerunek i mnie prześcignął.
Chcę tego, co on.
Chcę być królem.
A co z Hayley i dzieckiem?
Każdy król potrzebuje potomka.
Więc co proponujesz?
Twój brat musi umocnić swoją pozycję w świecie Marcela.
Jego najbliższy krąg, wampiry dzienne. Od tego zaczniemy.
Są jego przyjaciółmi, rodziną.
Uderzymy tam, gdzie go zaboli.
Przespałem się z tym.
Nie jestem twoim wrogiem.
Tam, gdzie zawiodłem ja i moja rodzina,
Marcel odniósł sukces.
Moja krew go uleczy.
Jakby to się nigdy nie zdarzyło.
Dzielnica jest twoim domem, ale chciałbym tu zostać dłużej,
jeśli wciąż jestem mile widziany.
Caroline.
Jestem w jednym z moich ulubionych miejsc na świecie,
otoczony przez jedzenie, muzykę, sztukę, kulturę.
I myślę tylko o tym, jak bardzo chciałbym ci to pokazać.
Może któregoś dnia mi pozwolisz.
Tak po prostu?
Mam wszystko spakować i wyjechać na dobre?
Zapomnieć o życiu tutaj i poszukiwaniu leku?
Wysilasz się na próżno.
Lek pozbawiłby cię wszystkiego, czym jesteś. Po co ci to?
- Chcesz mieć studniówkę? - Chcę być człowiekiem.
Chcę mieć dzieci i rodzinę.
I właśnie to ci oferuję.
A jeśli nie przyjmę oferty?
Dostanę sztylet w serce i trafię do trumny?
Przedstawiłem ci sytuację.
Twoja rodzina cię potrzebuje.
Wybór należy do ciebie.
Nie jestem mu nic winna.
Nie życzę mu radości. Ani miłości.
Zostanę tu i będę wieść życie, jakie będę chciała,
a jeśli jesteś mądry, to zrobisz to samo.
Ma rację.
Bądź mądry, Elijahu.
Klaus to kompletny szaleniec.
I do tego, niereformowalny.
Zostaw go z jego nową przygodą,
a my ruszymy w naszą.
Straciłam dla niego większą część życia.
Ty też.
Teraz nasza kolej. Proszę cię.
Żegnaj.
Wyglądasz okropnie.
Jestem głodna. Nie, żeby to cię obchodziło.
Obchodzi. W tym sęk.
Mnie obchodzi. Ciebie nie.
Czas to zmienić.
Werbena.
Jak się z tym czujesz?
Zraniona, bo cię zdradziłem?
Zła, bo zadałem ci ból?
Czy przestraszona, bo wiesz, że będzie dużo gorzej?
Chcecie sobie pogrywać?
Proszę bardzo.
Zobaczymy, kto się pierwszy złamie.
Ja... czy wy. się pierwszy złamie.