Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
On nie żyje. Nie, nie!
Nie mogę, nie mogę. Nie mogę, nie mogę.
Mogę pomóc ci je wyłączyć.
Stracimy ją, Damon.
Jest bezwzględna bez człowieczeństwa.
Lek to najszybszy sposób na odzyskanie go.
Katherine ma lekarstwo.
Będzie chciała ci je wcisnąć do gardła.
Ostatnie czego chcesz, to by lek był użyty na tobie,
więc przynieś go do mnie.
Nie boję się ciebie, Silasie.
Ot, taki drobiazg na pamiątkę po mnie.
To wszystkie dawne adresy Katherine,
w tym te z ostatnich dwóch miesięcy.
Chcesz, by lek zniknął. Ja chcę go zdobyć.
Możemy współpracować.
Dlaczego się zatrzymujemy?
Przeszukałyśmy trzy miasta w ciągu ostatniej doby.
Mam dość słuchania radia i śmierdzę tapicerką.
To moja wina?
Ty ukradłaś listę miejsc, gdzie może być Katherine.
Nie pomyślałaś, że Damon miał złe dane.
Mówiłam już, że drażni mnie twój głos?
Masz pecha.
Wsiadaj. Jedziemy dalej.
Za chwilę.
Jestem głodna.
Nie przyjechałyśmy tu na polowanie.
Szukam antidotum, które ma Katherine.
Zjesz, gdy ją znajdziemy.
Powiedziałam: za chwilę.
- Boże! Ale mnie wystraszyłaś. - Naprawdę?
Katherine, co robisz?
Znasz mnie?
Oczywiście.
Większość tutejszych ludzi woli, gdy pijesz z ich szyi,
ale ja prosiłam cię, byś piła z nadgarstka.
Przebiegła dziwka zmusiła do posłuszeństwa całe miasto.
Chyba znaleźliśmy Katherine.
Jak się nazywam?
Katherine Pierce. A tak w ogóle, ładna fryzura.
Skąd znasz Katherine?
Kogo?
Mnie. Skąd mnie znasz?
To mała mieścina. Wszyscy się tu znają.
Wszyscy znają Katherine.
Przepraszam. Nie wiem, o kim mówisz.
Spryciula zmusiła ich, by o niej zapomnieli,
chyba że sama z nimi rozmawia.
Jak długo się znamy?
Będzie trochę. Nie pamiętam.
Gdzie mieszkam? Pracuję?
Nie wiem.
Mam jakichś przyjaciół?
Wszyscy jesteśmy twoimi przyjaciółmi,
jeśli dochowamy twojej tajemnicy.
Jakiej tajemnicy?
No...
Nie wiem.
Niech no tylko zarysują mi karoserię.
Lepiej podziękuj pani szeryf,
że namierzyła auto, gdy pozwoliłeś im...
je sobie ukraść.
Przypomnij, bym jej wysłał ciasto.
Naprawdę potrzebujemy aż 40 litrów benzyny?
Czy każesz mi to taszczyć za karę?
Porzuciły je, gdy skończyło się im paliwo.
Musimy zatankować. Do Willoughby jest 160 km.
Tego miasta nie było na liście, którą zdobyłem w Nowym Jorku.
Na tej, którą zwędziły ci sprzed nosa,
gdy opuściłeś gardę? Będą tam.
Pani szeryf namierzyła kolejne auto, które ukradły.
Co tam ciasto, wyślę jej szampana.
Jeśli Elena jest tam.
Willoughby.
Stolica zupy kukurydzianej.
Będą tam.
Obyśmy je znaleźli, zanim one znajdą antidotum.
Jeśli Rebekah przyjmie antidotum, stanie się śmiertelniczką.
A wtedy z łatwością ją zabijemy.
Ale wtedy Elena na zawsze pozostanie wampirzycą.
Lepiej odłóż teraz na bok fantazje o zemście
i skup się na nagrodzie.
Znajdź Katherine, weź antidotum
i zwiej, zanim skręci ci kark. Po raz kolejny.
Wierz mi, wyciągnąłem wnioski.
Elena bez uczuć to zimna dziwka.
Nie zaufam jej, póki nie wróci stara Elena.
No popatrz. W końcu się zgadzamy.
Kto by pomyślał?
Klaus, musimy pogadać.
Co ci się stało?
Silas.
Zaatakował mnie.
Dźgnął mnie kołkiem z białego dębu.
Drzazga utkwiła mi w plecach.
Boże, Klaus, to cię może zabić.
Czuję się, jakbym umierał.
Chętnie bym popatrzył, jak umierasz,
ale wciąż nie znalazłeś mi antidotum.
Silas!
Zgadza się.
Wczoraj wyglądałem jak Shane, dzisiaj jak Caroline.
A jutro, kto wie?
Pokaż mi swą prawdziwą twarz.
Po co miałbym to robić,
gdy mogę przybrać postać kogokolwiek?
Możesz się mi opierać, ale póki nie zdobędziesz antidotum,
uczynię twoje życie udręką.
Przepraszam. Jest dla mnie jakaś poczta?
Co pani zrobiła z włosami?
- Ścięłam. - W dwie minuty?
Byłam tu przed dwoma minutami?
Dobrze się pani czuje?
Tak. Dziękuję.
Była tu przed dwoma minutami. Nie mogła daleko odejść.
Sprawdź w środku, ja sprawdzę parking.
Dobrze.
Jestem pod wrażeniem. Nie sądziłam, że mnie znajdziesz.
Cóż, to piękne miejsce, by umrzeć.
Pełna zgoda.
Piękne miejsce, by umrzeć.
Gdzie jest antidotum?
A gdzie mowa o pomszczeniu brata?
Jedni umierają, inni żyją dalej.
Wyłączyłaś uczucia.
Chłopcy pewnie są niepocieszeni.
Był sobie płatek ludzkiej delikatności... i po płatku.
Jeśli mamy tu siedzieć, pójdę po menu.
Nigdzie nie pójdziesz.
Zapomniałam, jaka potrafisz być czarująca.
Dziwne, że w ogóle mnie pamiętasz,
tak byłaś zajęta wbijaniem klina między moich braci.
O Boże. Co się pani stało?
Wszystko w porządku, Jolene. Nic nie widziałaś.
Z każdą minutą, którą tracimy na gadaniu,
Stefan i Damon zyskują czas, by nas znaleźć.
Gdzie jest antidotum?
Przykro mi. Wzięłam werbenę.
Wycisnę to z ciebie.
Po co wam antidotum?
Pytanie brzmi: po co tobie?
Niech zgadnę. Żeby zabić Niklausa.
Od 500 lat uciekam przed twoim starszym bratem,
nie mam zamiaru się do niego zbliżać.
Ale skoro można je użyć przeciwko niemu,
pewnie sam chce położyć na nim łapę.
Dam mu antidotum, a on zwróci mi wolność.
Biedaczka.
A gdzie o tym, że nas oszukasz i ktoś zginie?
Nie mam powodu, by was oszukiwać.
Wiem, że mi nie wierzycie, ale taka jest prawda.
Ludzie się zmieniają. Nie jestem taka, jak myślicie.
- Nie mam go przy sobie. - Nie spodziewałam się.
Ale tu jest coś, co pomoże nam je znaleźć.
SPOTKANIE Z EM
Kim jest Em?
- Znajomy. - Chce się spotkać o 14.00.
Cóż, chyba muszę go poznać.
Dostałam milion twoich wiadomości.
Mam nadzieję, że to coś ważnego.
Odejdź.
Klaus? Gdzie jesteś?
Co ci się stało?
Potrzebuję więcej czasu. Przestań mnie nachodzić!
Ja cię nachodzę?
Zajmuję się organizacją trzech bali maturalnych,
a ty nękasz mnie telefonami.
Caroline...
To naprawdę ty?
Udowodnij.
Jeśli to jest twój nowy styl podrywania, to jest do bani.
Mam ważniejsze rzeczy do roboty.
Zaczekaj, proszę.
Silas dźgnął mnie kołkiem z białego dębu.
Drzazga utkwiła mi w plecach.
Dlaczego cię zaatakował?
Nie zdążyłem go zapytać.
Wiem tylko, że jestem ranny.
Dlatego cię wezwałem.
Wypędziłeś Tylera z miasta, zabiłeś jego matkę,
a teraz chcesz, bym ci pomogła?
Jeśli umrę, ty, Tyler...
wszyscy twoi znajomi umrą razem ze mną.
Co mam robić?
To proste.
Musisz wyjąć drzazgę.
Coś tu nie gra.
Katherine Pierce nie ukryła się w Hickstown.
To jest auto, które ukradły.
To na pewno tu.
Punkt dla nich za wybór auta.
Mam pytanie.
Gdy znajdziemy Elenę, jak zmusimy ją do powrotu do Mystic Falls?
Pewnie będzie stawiać opór.
Jest z nią oryginalna wampirzyca.
Zrobimy, co będzie trzeba.
Łącznie z wrzuceniem Rebeki pod autobus,
a Eleny do worka.
- Wszystko. - Mówię poważnie.
Ja też. Nie obchodzi mnie, czego chce Elena.
Tyle brakuje, żeby się wykoleiła, nie możemy na to pozwolić.
Dosyć już sprawia kłopotów.
Gdzie się podział ten, który twierdził, że powinna cieszyć się z tego,
że jest wampirzycą?
Skręcono mu kark w Nowym Jorku, a teraz jest porządnie wkurzony.
ŁAZIENKA
No i jak?
Za mało ździrowata.
Przydałoby ci się więcej kredki.
Potrzebne mi twoje ciuchy.
Tak? Nic z tego.
Dobrze. Bransoletka, zegarek, kolczyki.
Dawaj.
Tę drugą też.
To moja dzienna bransoletka.
Za oknem jest dzień. Będzie mi potrzebna.
Tobie nic po niej.
Dobrze. Ale kurtkę musisz dać.
Dobrze, już dobrze.
To się nie uda.
Zła fryzura, sarnie oczy.
Nie jesteś mną.
- Bardziej po męsku. - Nie jesteś mną.
Jesteście żałosne.
- Jesteście żałosne. - Idealnie.
Idealna mieszanka pogardy i skrywanej niepewności.
Czegoś jeszcze brakuje.
Buty.
Oddaj mi swoje buty.
Dalej, Em.
Wiesz, to zabawne.
Zawsze zazdrościłam ci twojej legendy,
tego, jak potrafiłaś owinąć mężczyzn wokół palca,
Elijah zdradził dla ciebie Klausa,
bracia Salvatore zabijali się o ciebie.
A teraz po tylu latach okazuje się,
że musiałaś zniewolić ludzi, by cię polubili.
Przepraszam. Nie powinnam się śmiać. To raczej smutne niż zabawne.
Wiesz, że nie możesz podzielić się antidotum z Eleną?
Ona go nie chce.
Nie? Ale ty chcesz. Chcesz je zażyć?
Jesteś tak głupia czy naturalną blondynką?
Chcę znów normalnie żyć.
Chcesz stać się człowiekiem?
To niemożliwe.
Antidotum pozbawi cię tylko nieśmiertelności.
Cała reszta, której tak nienawidzisz,
pozostanie bez zmian.
A nie zniewolisz nikogo do przyjaźni.
Dobrze się bawicie?
I po intymności.
- Widzę, że znalazłyście Katherine. - Starzejesz się.
Gdzie jest Elena?
Katerina.
Elijah.
Spóźniłeś się.
Przefarbowałaś włosy.
Ładnie.
Dzięki. Chciałam...
Tęskniłem za tobą.
Ja za tobą też.
W ciekawym miasteczku osiadłaś.
Masz?
- Co? - Antidotum?
Jest w bezpiecznym miejscu.
Pójdę po nie.
I przyniosę.
Gdzie jest Katherine, Eleno?
Więc mam wam powiedzieć,
gdzie jest Elena, zmusicie ją do wzięcia antidotum,
a ja skończę w trumnie? Nic z tego.
A ty, śmieszko? Wiesz, gdzie jest Elena?
Dam wam wskazówkę.
Zacznijcie od sprawdzenia w kostnicy.
Pewnie już nie żyje.
Poszła na spotkanie z moim znajomym. Być może go znacie.
Oryginalny brat. Nieskazitelny gust.
Elijah?
Elijah tu jest?
Wątpię w jego nieskazitelny gust,
jeśli się z tobą przyjaźni.
Powiedziałam: znajomy.
Pewnie wystarczyło mu dziesięć sekund, żeby poznać, że to nie ja,
po czym wyrwał jej serce z piersi.
Dobrze. Gdzie oni są?
Rebekah, zdajesz sobie sprawę, że jeśli coś się stanie Elenie,
nie będziesz mieć szans, by zdobyć antidotum?
Dobrze. Mieli się spotkać w altance przy parku.
Pójdę pogadać z Elijah.
Ty zajmij się Elijah. Katherine pokaże nam antidotum.
Nic z tego.
Antidotum to moja jedyna szansa, by uwolnić się od Klausa.
Chcesz się targować z Klausem?
Nie. Namówi Elijah, żeby zrobił to za nią.
Więc po to ci ten znajomy?
Niektórzy nigdy się nie zmienią.
Nie.
Zgoda.
Rusz się. Muszę iść przodem.
O Boże.
A jednak masz serce.
Pomyłka. To tylko żebro.
Cieszę się, że moje nieszczęście tak cię bawi.
Przysięgam, że nic tu nie ma.
A jeśli myślisz, że mnie to bawi, to oszalałeś.
Zabiłaś tuzin wiedźm dla Bonnie.
Nie możesz pobrudzić sobie rąk dla mnie?
Myślałem, że się przyjaźnimy.
Cóż, myliłeś się.
Przepraszam.
Wiesz co?
Wcale nie jest mi przykro.
Zasłużyłeś, żeby cierpieć po tym, co zrobiłeś.
Więc dzisiaj będzie tak, jak ja chcę.
Chcesz, bym ci pomogła? Pozwól wrócić Tylerowi
i obiecaj, że go nie skrzywdzisz.
- Katerina? - Halo, Elijah?
Gdzie jest Katherine?
- Gdzie jest Elena? - Cała i zdrowa.
Jak długo, to zależy od ciebie.
To samo mogę powiedzieć o Katherine.
Katherine potrafi o siebie zadbać przeciwko wam dwóm.
Przeciwko nas trojgu.
Twoja siostra postanowiła przyłączyć się do nas.
- Daj mi ją. - Nie ma jej przy mnie.
- Jest z Damonem i Katherine. - Powiedz mi, gdzie są.
Spokojnie. Nikomu nic się nie stanie, jeśli Katherine odda antidotum.
Wiesz, jak bardzo moja siostra pogardza Katherine?
Wykończy ją, gdy tylko przestanie być jej potrzebna.
Powiedz mi, gdzie jesteś, to wszystko obgadamy.
Posłuchaj mnie uważnie, Stefan,
jeśli coś się jej stanie, wykończę Elenę.
Obaj jesteście idiotami.
Słucham?
Co się z tobą stało, Elijah?
Myślałam, że jesteś człowiekiem honoru.
A ty zadajesz się z Katherine.
Cóż, ten człowiek honoru ma wspólny interes z Katherine.
Odezwała się do mnie, gdy usłyszała o antidotum.
Pomyśleliśmy, że możemy się sobie przydać.
"Przydać"?
Wpadłeś w jej sidła jak inni idioci.
Nie doceniasz mnie. Wiem, kim ona jest.
Wiem, co zrobiła.
I myślisz, że się zmieniła?
Pogrywa z tobą. Okłamała cię.
O twojej przemianie powiedziała prawdę.
Nie jesteś tylko wampirzycą, prawda?
Jest jeszcze coś. Nie jesteś sobą.
Wyłączyłaś emocje. Dlaczego?
Mój brat nie żyje. Twoja dziewczyna go zabiła.
Nie wiedziałeś?
Oczywiście, że nie.
Skłamała.
Nie chcę się chwalić, ale mówiłam...
Żadnych gwałtownych ruchów. Żadnych sztuczek.
Zachowuj się jak nie ty.
Narzuta i akwarium.
Kim ty jesteś?
Starszą panią o beznadziejnym guście.
Nie ma.
Antidotum. Było w sejfie, a teraz go nie ma.
Nie nabierzesz nas.
- Gdzie jest antidotum, ciociu? - Przysięgam, że tu było.
Tak samo jak Elijah jest twoim chłopakiem? A to jest twój dom?
Nawet tego nie wiemy.
To nie Katherine, jaką znam.
Może wcale nie znasz Katherine.
Nie pomyślałeś, że nie wiesz, jaka jestem naprawdę?
Nie pomyślałaś, że nie jesteś tak złożona?
Wiemy, że małomiasteczkowa dziewczyna to poza.
Gdzie jest antidotum?
Zaczekaj. Potrzebna nam żywa. Tu go nie ma.
Sprawdź na górze. Ja sprawdzę na dole.
Dam sobie radę.
Gdybym był paranoikiem, nieufnym socjopatą,
gdzie bym trzymał swój najdroższy skarb?
Będzie wesoło.
Pod ręką, ale nie przy sobie.
W łatwo dostępnym miejscu,
ale nie w zbyt oczywistym.
W takim, żeby można było go szybko chwycić i uciec.
Ładny kuferek...
w akwarium bez ryb.
Trzeba to sprawdzić.
Woda z werbeną.
Wygląda, że mamy zwycięzcę.
Oddaj albo już nie żyjesz.
I tak mnie zabijesz.
Co jest dla ciebie ważniejsze?
Ja czy antidotum?
Rebekah...
Nawet o tym nie myśl.
Porozmawiajmy o tym,
jak dwoje rozsądnych wampirów.
- Rebekah? - Daj spokój.
Jeśli je zażyję, ty też na tym skorzystasz.
Nie rób nic głupiego.
Przyznaj. Nie chcesz, żeby ludzka Elena wróciła do Stefana,
zostawiając cię na lodzie.
Dalej, Damon.
Powiedz, dlaczego chcesz, żeby przyjęła antidotum.
Tak myślałam.
Nie!
Czuję, jak drzazga przesuwa się w kierunku serca.
Pomóż mi!
Najpierw daj słowo.
Dlaczego myślisz, że nie złamię danego słowa?
Chcesz być moim przyjacielem?
Przyjaźń: pierwszy etap.
Pokaż mi, że mogę ci zaufać.
Uratowałem ci życie.
Dwa razy!
Sam je wpierw naraziłeś.
Dwa razy.
Dlaczego choć raz nie możesz zrobić czegoś dobrego?
- Bo Tyler próbował mnie zabić. - Wszyscy próbowaliśmy.
A ty próbowałeś zabić większość z nas.
Jak możesz myśleć, że zasłużyłeś na moją przyjaźń,
jeśli nie zrobiłeś nic, by ją zdobyć?
Nikt mnie do niczego nie zmusi, nawet ty!
Co jest z tobą?
Wyciągam do ciebie rękę, mimo tego, co zrobiłeś,
a ty nie chcesz ustąpić ani na krok.
Boże! Naprawdę mi cię żal.
Nie odwracaj się do mnie plecami!
Powinnam była to zrobić już dawno!
Minął.
Co?
Ból.
Ból minął.
Chyba że... nigdy go nie było.
Wmówił mi.
Silas...
wszystko mi wmówił.
Przestałem o nim myśleć.
To dzięki tobie, Caroline.
Jeśli Silas może ci wmówić, że umierasz...
pomyśl, co może nam zrobić.
Pozwoliłeś jej na to?
Zapominasz, że oblała mnie wodą z werbeną.
Wystarczyło grać na czas.
Przykro mi. Nie miałem kucyka, żeby ją czymś zająć.
Nie chciałeś jej przeszkodzić.
Nie byłeś po mojej stronie.
Teraz Elena będzie wampirzycą do końca życia, tak jak chciałeś.
Wiem, jak to jest stracić brata.
Współczuję ci.
Mam nadzieję, że kiedyś wrócisz do siebie.
Tak jak masz nadzieję, że Katherine wróci do siebie?
Myślisz, że niewinna dziewczyna,
którą uratowałeś z rąk Klausa, nadal gdzieś jest.
- Taką mam nadzieję. - Łudzisz się. Ona jest potworem.
Urocza wieśniaczka, w której się zakochałeś, odeszła.
I nie wróci.
Nie jestem głupi. Oczywiście, że o tym myślałem,
ale nie mogłem nie próbować znaleźć mojej Kateriny
za tą... fasadą Katherine?
Wszyscy jesteście tacy sami.
Damon i Stefan wciąż myślą, że dziewczyna, którą kochali, nadal istnieje.
Nie możesz ich winić za to, że mają nadzieję.
Szkoda byłoby, gdyby świat stracił kogoś tak pełnego współczucia jak ty.
"Twoje współczucie to dar, Eleno.
Noś go ze sobą zawsze i wszędzie".
Dostałam kiedyś taki list.
Cóż, ten, kto go napisał, miał talent.
I na pewno pisał szczerze.
Na pewno pisałeś szczerze.
Z przyjemnością patrzyłam, jak płonie.
Razem z moim dawnym życiem i ciałem Jeremy'ego.
Przepraszam. Coś mnie zatrzymało.
Jak się czujesz?
Dobrze...
Świetnie.
Czuję, że żyję.
Jest z tym mały problem...
Mogę cię teraz zabić.
Wciąż jestem wampirzycą.
Antidotum nie zadziałało.
Zadziałało tak, jak chciała.
To była podróbka.
Pewnie koncentrat werbeny czy coś podobnego.
Katherine.
Chodź. Przyda się jej drzemka.
Udawanie mnie jest wyczerpujące.
Zabiłaś Jeremy'ego Gilberta.
Tak, Elijah, zabiłam.
Pewnie nie mogła się doczekać, żeby ci o tym powiedzieć.
A podobno nic nie czuje.
Ale ja czuję.
Naprawdę nic do niej nie czujesz?
Pisany jej ten sam los, z którym ty się zmagałaś.
A teraz zabrałaś jej ostatniego członka rodziny,
tak jak tobie zabrano.
Nie zrobiłam tego dla przyjemności.
Jeremy zginął niejako przy okazji.
Musiałam ratować siebie.
Tym dla ciebie jestem? Środkiem zapewniającym przeżycie?
Nie daj się zwieźć Elenie.
Nienawidzi mnie. Nastawia cię przeciwko mnie
i przekonuje, że nie można mi ufać.
Zadałem ci pytanie.
Nie.
Nie jesteś środkiem zapewniającym przeżycie.
Opiekowałeś się mną, gdy nie miałam nikogo.
Dajesz mi drugą szansę, gdy inni nie chcą. Kocham cię.
Elijah.
- Nie wierzysz mi. - Chcę.
To moja przypadłość.
Cały czas chcę ci wierzyć,
ale przy każdej okazji dajesz mi powody, by w ciebie wątpić.
Nie znam cię.
Nie wiem, czy kiedykolwiek poznam.
Zaczekaj.
Obiecałeś, że wstawisz się za mną u Klausa.
Bez ciebie nic nie wskóram.
Żegnaj, Katherine.
Katherine, co cię sprowadza o tej porze?
Przyszłam po moją paczuszkę.
Oczywiście. Była u mnie bezpieczna.
Mogę zapytać... co to jest?
Mój klucz do wolności.
Zaczekaj.
- O co chodzi? - Miałeś rację.
Tak długo uciekam i kłamię, żeby przeżyć, że zaczynam...
wierzyć we własne kłamstwa.
Nie pamiętam nawet, kim byłam, gdy się poznaliśmy.
I chcę sobie przypomnieć.
- Masz antidotum. - Tak.
Mogę je wepchnąć Klausowi do gardła, żeby go zabić,
ale nawet jeśli mi się uda...
stracę ciebie.
A tego nie chcę.
Skąd mam wiedzieć, że znów nie kłamiesz?
Katherine Pierce zwodzi kolejnego faceta.
Bo byłam szczera, gdy mówiłam,
co do ciebie czuję.
I chciałabym wierzyć... że ty też coś do mnie czujesz.
Musisz mi uwierzyć.
Chcę, żebyś mi zaufał. Tak jak ja ufam tobie.
Nie jesteś mi nic winien.
Sam zdecydujesz, co z nami dalej.
Ty i Katherine?
- A ja myślałam, że ty jesteś ten mądry. - Nie masz mądrego brata.
Okazuje się, że jestem równie głupi jak reszta.
Daj mi antidotum, żebym mogła osądzić cię gdzieś indziej.
Po co ci antidotum?
Chcę być znowu człowiekiem.
Skąd wiesz, że tego właśnie szukasz?
To tylko romantyczny frazes.
Trawa nie stanie się bardziej zielona.
Pewnie masz rację.
Ale nie dbam o to.
Chcę wieść proste życie jak normalny człowiek.
A gdy przyjdzie mi umrzeć, umrę.
Przeżyliśmy 20 żyć, Elijah. To mało?
Nie rozumiem.
Dlaczego uważasz naszą rodzinę za ciężar?
Zawsze.
Te słowa są dla mnie równie ważne dzisiaj jak kiedyś.
Zawsze będziesz moim bratem.
Zawsze będę cię kochać.
Ale teraz chcę żyć i umrzeć po swojemu,
a nie tak jak chcecie ty i Nik.
Proszę.
Daj mi antidotum.
Co tam, Nik?
Jak idą poszukiwania antidotum?
Powiedzmy, że sprawy się skomplikowały.
Daję ci jedną z komplikacji.
Masz.
Tu komplikacja.
Braciszek. Nareszcie dołączyłeś do bójki.
Ktoś musiał to ogarnąć.
Mam antidotum i przywiozę je do Mystic Falls.
Pewnie z długą listą żądań.
Nie tak długą.
Przyjeżdżaj, bracie.
Załatwimy to jak rodzina.
Wybielacz się skończył.
Dzięki, że mi pomogłaś.
Nie ma za co.
Gdybyś jeszcze czegoś potrzebował...
nie dzwoń. Mam na głowie bal maturalny.
Będziemy przyjaciółmi?
Pozwolisz wrócić Tylerowi?
Może zauważyłaś...
nie szukam go zbyt intensywnie, prawda?
OK, masz rację. Pozwoliłem Rebece wziąć antidotum.
Przez chwilę myślałem, ale dosłownie przez chwilę,
że jeśli ona je zażyje, znikną wszystkie moje problemy.
Nie umiałem znaleźć żadnego powodu, by dać je Elenie.
A gdy je zażyła,
zdałem sobie sprawę, jak bardzo nawaliłem.
- Co chcesz przez to powiedzieć? - Że przepraszam.
Miałem moment słabości. Tak już mam.
Zabujaliśmy się w tej samej dziewczynie. Tak już mamy.
Mieliśmy.
Popełniamy te same błędy od 150 lat.
Osądzamy Katherine,
ale podobnie jak ona sami powtarzamy ten sam film.
Nic się nie zmienia. Trzeba z tym skończyć, Damon.
- O czym mówisz? - Mam dosyć.
Nie mogę wciąż przeżywać tego samego.
Jestem winien Elenie szansę na normalne życie.
Gdy tylko dostanie antidotum,
wyrzucam ją z mojego życia i zaczynam żyć własnym.
Dobrze. Zdobądźmy antidotum,
a potem pogadamy o twoim odejściu.
Nadal chcesz zdobyć antidotum.
Nawet jeśli ją stracisz.
Zaryzykuję, Stefan.
Nie pozostaje nam nic innego, jak ją przekonać.
Proszę usiąść gdziekolwiek.
Wszystko w porządku?
Co tak milczysz?
Sama chciałaś się z nami spotkać.
Nie chcę antidotum.
Nigdy nie będę chciała i nie chcę już do tego wracać. Więc...
czy pozwolicie mi być taką, jaką chcę czy nie?
Tak, nie.
- Eleno, nie jesteś sobą. - Teraz jestem.
Musicie to zaakceptować.
Bo jeśli nie, będą konsekwencje.
Posłuchaj, byłem w takiej samej sytuacji.
Miałem wyłączone emocje, nie byłem sobą. Nie chcesz tego zrozumieć.
Nie zrezygnowałaś ze mnie. Pomogłaś mi wrócić.
- Doleję pani kawy. - Dzięki.
O takich konsekwencjach mówiłam.
Wy jesteście odpowiedzialni za tę śmierć.
Próbujcie mnie naprawiać, a będą kolejne,
dziesiątki, setki.
Wasz wybór.
Nadal chcesz się wycofać? a będą kolejne,