Mystic Falls. Urodziłem się tutaj.
To mój dom.
- I mój. - I mój.
Od wieków żyją wśród nas nadprzyrodzone istoty.
Są wampiry, wilkołaki, sobowtóry,
- czarownice. - A nawet hybrydy.
Są tacy, którzy ich chronią.
Co się dzieje?
Muszę zadać ci pytania o twojego syna.
Nie masz pojęcia, z czym się mierzysz.
I ci, którzy pragną ich śmierci.
Jesteśmy początkiem.
Są ci, których kochamy.
I ci, których straciliśmy.
Ta magia jest mroczna. Dokonałaś wyboru.
Teraz wyładowują to na mnie.
Przepraszam, babciu!
- Aaa! -O mój Boże!
I jest jeszcze Elena. Jest teraz jedną z nas.
Wampirem.
I zrobię wszystko, by pomóc jej przetrwać.
- Cześć. - Cześć.
- Popełniasz duży błąd. - Nieprawda.
Jeśli z mety przyzwyczaję Elenę do zwierzęcej krwi...
Marzy ci się.
...może ominie ją to wszystko, przez co my przechodziliśmy.
Łudzisz się.
Może ma jednak szansę.
Nie. Mylisz się, Stefanie.
Nie poradzi sobie, jeśli kogoś skrzywdzi.
Jej piętą Achillesa jest współczucie, a teraz wszystko jest wyolbrzymione.
To miej nadzieję, że nie jest fanką jelonka Bambi.
Zamknij oczy.
Ona potrzebuje ludzkiej krwi. Z żyły.
Daj spokój, wiesz, co będzie.
Wymień mi jednego wampira, który na początku kogoś nie zabił.
Wymień jednego na króliczej diecie, który nie zabił kilkunastu.
Jeśli ona kogoś zabije, załamie się.
Ile zniesie bólu, nim odetnie się od wszystkiego, co w niej ludzkie?
Najlepszym z nas zdarza się to przynajmniej raz.
Radzimy sobie z tym. Już ze sto lat.
Wolałbym, żeby tę część przeskoczyła.
Nie nauczy się panować nad żądzą krwi, jeśli jej nigdy nie zazna.
Co robisz? Przestań.
To oszustwo.
To jak dać dziecku kalkulator, nim nauczy się liczyć.
Powiedziałem: dość.
Nie martw się, przeżyje.
Większe zwierzęta są odporniejsze.
Zrobiłaś to.
Wiem, że to trudne.
Ale dasz radę.
O co chodzi?
Mała różnica zdań w kwestii metod, prawda?
Nadal nie popierasz pomysłu ze zwierzęcą krwią.
Nie.
Twierdzę, że plaster trzeba zrywać jednym ruchem.
Jesteś wampirem, Eleno. Bądź wampirem.
Gotowa?
Wampiry żywią się ludźmi.
To część naturalnej drabiny pokarmowej.
Wierz mi,
będziesz cierpiała.
Nie mogę.
To tak, jakbyś była w dołkach startowych.
Odepchnij się, wkładając w to wszystkie siły.
Byłam cheerleaderką. Do bani na bieżni.
Po prostu się skoncentruj.
- Dasz radę. - Nie mogę.
Jedyne, o czym myślę, to twoje dłonie na moim ciele.
Nie, ja nie...
Nie mówiłam, żebyś je zabrał.
To miłe uczucie.
Jakie to uczucie?
Jakbyś dotykał każdego nerwu na moim ciele.
Wszystko jest wyostrzone.
Smak.
Zapach.
Wzrok.
Dotyk.
To miejsce jest zajęte.
"Awaria instalacji powoduje wybuch gazu na farmie Youngów".
Serio?
Lepsze od "Rada miasta wysadzona w powietrze, brak podejrzanych".
Chyba że sprawca jest obok mnie.
Na mnie nie patrz. Ja się zawsze chlubię, kiedy kogoś zabiję.
Serio, przestań tak na mnie patrzeć, Liz.
Gdybym chciał zabić 12 osób, nie wysadzałbym ich.
Wydałbym proszony obiad.
Iskra powstała wewnątrz. Ten wybuch to nie był wypadek.
Mówisz, jakby to było coś złego.
Zginęli członkowie rady. To pozytyw.
Niektórych z nich znałam od dziecka.
Przyjaźniliśmy się.
I po przyjacielsku zabiliby ci córkę.
Kim jest ten nowy?
Przepraszam, szeryfie.
Mógłbym zamienić z panią kilka słów?
Chodzi o wybuch na farmie Youngów.
- Przepraszam, panie... - Connor Jordan.
Pan z ubezpieczeń?
Nie. Jestem raczej... niezależnym kontrahentem.
- Możemy pomówić na osobności? - Jasne.
Dzięki.
Pana też miło poznać, panie...
Wścibski.
Czyli co to jest?
Papierowe latarnie.
Od rady studentów na finał uroczystości.
Zapalicie je za wszystkich zmarłych.
Nikt nie wpadł na to, że ogień może być niestosowny?
Nie robiłbym tego przy Elenie.
Jak ona się czuje?
Nieźle, biorąc wszystko pod uwagę.
Gdybym mógł coś dla niej zrobić,
nie mówię o podwożeniu, daj mi znać.
Żyję, bo mnie pierwszego kazała ratować Stefanowi.
Ona przeze mnie jest wampirem,
dlatego chciałbym spłacić dług w taki czy inny sposób.
Dodaj fryzurę na pixie i aparat na zębach.
- April? - Tak.
Świetnie wyglądasz. Pamiętasz April? Elena kiedyś...
Opiekowała się tobą. Pamiętam.
Zanim tata wysłał mnie do szkoły z internatem.
Twój tata.
Bardzo mi przykro z powodu twojego taty.
Dziękuję.
Chyba. Przyznam,
że nie bardzo wiem, jak reagować na te słowa.
Jesteś córką pastora Younga.
Tego od awarii gazu.
Przepraszam. Na to też nie wymyśliłam jeszcze odzywki.
Zachowuję się jak dzikuska.
Ja po prostu
nie jestem za dobra w rozpaczaniu.
Muszę iść się zarejestrować.
Tak myślę.
Care, to ja.
Wróciłam...
Możesz do mnie zadzwonić?
Mam pewne...
kłopoty z przystosowaniem się.
- Hej. - Cześć.
Po co to?
To jest z roku, w którym się urodziłaś.
Chyba powinniśmy to uczcić.
Co uczcić?
Twój pierwszy posiłek.
Wiem, że był obrzydliwy
i dołujący, i że to było koszmarne.
Ale sobie poradziłaś.
Przeszłaś przez to.
Nie powiedziałabym.
Prawdę mówiąc, zwymiotowałam.
Ja krztusiłem się przez miesiąc, zanim przywykłem do smaku.
Potem jest łatwiej.
To natomiast
spłynie do gardła jak balsam.
Jesteś taki radosny.
Bo tu jesteś. I żyjesz... Tak jakby.
I...
Przebrniesz przez to.
Zechcesz pełnić honory domu?
O rany.
Na zdrowie.
Idealne wyczucie czasu, Damon.
Właśnie wróciliśmy.
Co?
- Ty to zrobiłeś? - Zajęte.
Nikogo tu nie ma.
Będę udawał, że mam towarzystwo.
Alternatywa jest zbyt dołująca.
Ty spowodowałeś wybuch, w którym zginęli radni?
Czy ja mam to wypisane na koszulce?
Dlaczego każdy mnie o to pyta?
- To ty? - Nie.
Coś jeszcze?
Tak.
Nie jest dobrze.
Nie mogę utrzymać krwi zwierząt w żołądku.
Kto by pomyślał.
- Chyba potrzebuję twojej pomocy. - Jasne.
Wybierz sobie danie. Azjatycka kuchnia smaków, meksykańska...
A może nasza na poprawienie nastroju?
Nie.
Żadnej ludzkiej krwi.
Stefan ma rację. Muszę chociaż spróbować
nikogo nie skrzywdzić.
Dobrze. Chodź.
Co robisz?
Daję ci to, czego potrzebujesz. Pij.
- Co? - Jesteś nowym wampirem, Eleno.
Potrzebujesz ciepłej krwi z żyły.
Może to podziała, może nie.
Tylko nie mów Stefanowi.
Dlaczego?
Bo dzielenie się krwią jest... osobiste.
Jak to, "osobiste"?
Po prostu pij!
To nie wypada.
Zginęli ludzie, a my uprawiamy seks.
Na pocieszenie. To zdrowe.
- Egoistyczne. - Naturalne.
Gdybyśmy przestawali uprawiać seks, ile razy umrze ktoś w mieście,
rozsadziłoby nas.
Musimy być wrażliwsi.
Tyler.
Daj spokój.
Kocham cię. Teraz jestem wrażliwy?
Też cię kocham.
Kto to, u licha?
- Pomóc panu? - Dobry wieczór.
Mam nadzieję, że to ja mógłbym pomóc.
Rozmawiałem z szeryf Forbes.
Nazywam się Connor Jordan.
Carol Lockwood. Wiem, kim pan jest.
Szeryf chyba jasno mówiła,
że tragedia w domu na farmie to sprawa wewnętrzna.
Można i tak powiedzieć.
Ja nazwałbym to tuszowaniem faktów.
Pozwoli pani, że wejdę?
To nie jest dobry pomysł.
- Chwila! - Dziękuję.
Wie pani, że to nie był wypadek.
Pierwszy lepszy strażak to pani powie.
- Jest pan z prasy? - Niezupełnie.
Zginęło 12 radnych.
Jest pani burmistrzem. Obradowali bez pani?
To nie było oficjalne spotkanie.
No więc, co to było?
Mamo?
Co się tu dzieje?
Mogę panu w czymś pomóc?
Możliwe. Witam. Jestem Connor.
Tyler! O Boże!
Tyler, uciekaj!
Powiedz, że to ostatnia.
Specjalnie robione.
Długość, średnica.
Gdybyś był zwykłym wampirem, już byś nie żył.
Gość wiedział, co robi.
Jego rękawiczki musiały być nasączone werbeną.
Szukał wampira
i nie zawahał się, kiedy go znalazł.
Te wgłębienia...
Czy to jakieś zaklęcia?
Nie wiem.
Coś znaczą.
Jak się czujesz?
Jesteś jakby nieco spięta.
Nic mi nie jest.
Kłębi się we mnie za dużo emocji.
Wszystko jest wyostrzone.
Na sam widok nazwisk tych zmarłych
mogłabym płakać przez tydzień.
Nie musiałaś się zgłaszać.
Zginęli ludzie.
Znaliśmy ich od zawsze.
No więc...
Tak, musiałam.
Czy to...
April Young, tak.
- Cześć. - Hej.
Dawno cię nie widziałam.
- Od czasu... - Pogrzebu moich rodziców.
Dasz radę przejść przez to?
Mam coś powiedzieć.
Pewnie każdy, kto kogoś stracił, też mógłby.
Co mam powiedzieć?
"Przykro mi, że tata nie naprawił instalacji".
Ale jeśli nic nie powiem, to...
Co będzie, jeśli nikt nic nie powie?
Tata i ja słabo się dogadywaliśmy,
ale każdy zasługuje na to, żeby powiedziano o nim coś miłego
na jego własnym pogrzebie.
Na pogrzebie mojej mamy wszyscy mówili miłe rzeczy.
Powiesz to, co chcesz.
Albo nic nie powiesz.
I nie martw się o tatę.
Wszyscy go tu kochali.
Do przedwczoraj.
Ale jednak.
Przepraszam...
Muszę iść.
Wiem, że tam jesteś.
Słyszę, jak oddychasz.
Proszę, to ważne.
W porządku?
Mogę wejść?
Moja babcia... To było tak, jakby znów umierała.
I to dlatego, że jej nie słuchałam w kwestii czarnej magii.
Masz do czynienia z drugą stroną.
Nie można na niej polegać.
Wiedźmy mogły ci mącić w głowie, próbując dać ci nauczkę.
Poskutkowało. Spróbowałam rano podstawowego zaklęcia natury
dla rozjaśnienia umysłu i...
Wszystko wróciło.
Jakby działo się od nowa.
Wybacz. Jestem do niczego.
Zaszyłam się tu, unikając ludzi.
Całkiem się odcięłam od Jamiego.
Przyszedłeś tu, bo czegoś potrzebujesz.
Tak. Ale to może zaczekać.
Daj spokój. Nic mi nie jest.
Raczej nie wpadasz bez powodu.
- Jeśli coś jest nie tak, to powiedz. - No dobrze.
Są palące w dotyku.
Możliwe, że to tylko werbena,
ale to pismo...
Widziałaś kiedyś coś takiego?
To nie jest pismo magiczne, jeśli o to pytasz.
Skąd je masz?
Myślę, że w mieście jest nowy łowca wampirów.
Zły moment.
Już idę.
- Gdzie jesteś? - W łazience w suterenie.
- To ty jesteś przy drzwiach? - Nie.
Przepraszam, zajęte.
Szybciej.
Znowu ty?
Pociągają cię pogrzeby?
Jedno szczęście.
Przepraszam. Wylałam kawę na sukienkę.
Nie poznaliśmy się. Connor Jordan.
Damon. Z fobią na punkcie bakterii.
- Wszystko dobrze? - Tak, jeszcze chwila.
Co cię sprowadza do Mystic Falls?
Sprzedajesz biblie?
Nie, prawdę mówiąc... uprzątam środowisko.
Podobno macie mały problem ze skażeniem.
Nie wiedziałem.
Oddycha mi się nieźle.
Przepraszam, że tak długo to trwało.
- Nie szkodzi. - Miłego pobytu.
Lubimy gości, a dla widoków warto umrzeć.
Pogrzebowy żarcik. Za wcześnie.
Przepraszam.
Przestraszył mnie pan.
Ćwiczyłam swoje wystąpienie.
Masz woreczek z krwią?
Może powiesz to głośniej?
Proszę.
Nie mogę.
Smakuje jak...
- Co mi jest? - Nie wiem.
Może to krew twojego sobowtóra odrzuca przemianę.
- Umieram, prawda? - Nie umierasz.
Po prostu musisz pić z żyły.
Nie. Nie mogę ryzykować, że kogoś zabiję.
Może lepiej, żebym umarła.
Nie waż się tak myśleć.
Wszystko będzie dobrze.
Muszę tam wrócić.
No ekstra.
Co jest w tej torbie?
Coś na ząb. W kościele zawsze robię się głodny.
To całe gadanie o krwi Chrystusa...
Przyniosłem to dla Eleny.
Musi być po twojemu?
Nie po mojemu. To jedyny sposób.
Jeśli kogoś skrzywdzi, będzie walczyła z poczuciem winy.
W desperacji może nawet wyłączyć człowieczeństwo.
I zostać rozpruwaczem?
Ona nie może być taka jak ja.
Albo, nie daj Boże, jak ja.
To miałeś na myśli.
Koniec końców i tak zejdzie na złą drogę.
Im szybciej się to stanie, tym szybciej naprowadzimy ją na dobrą.
Ona jest silna. Da radę, jeśli jej pomożemy.
Ona umiera z głodu.
Nie jest w stanie utrzymać krwi w żołądku.
Mówiła, że jest dobrze.
Kłamała. Ten czworonożny shake proteinowy to klapa.
Soczek się nie spisał.
Nawet mojej krwi nie trawi.
Piła twoją krew?
Powiedziałem to na głos?
W porządku?
April cię szukała.
Chciała, żebyś jej pomogła z tą mową.
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Co ty tu robisz, Tyler?
Wykazuję się wrażliwością.
Kiedy dybie na ciebie łowca?
Nie przeszkodzi mi w byciu tam, gdzie powinienem.
Poza tym, jak się pokaże, skopię mu tyłek.
Zanim zaczniemy mszę,
oddajemy głos tym, którzy chcieliby podzielić się wspomnieniami
o naszych zmarłych przyjaciołach z rady miasta.
Wiem, że April Young chciała powiedzieć kilka słów o tacie.
April?
Jesteś tu, skarbie?
Czy ktoś inny ma jakieś przemyślenia
albo wspomnienia dotyczące pastora?
Podejdź, Eleno.
Nie wiedzieć czemu muszę się uśmiechnąć.
Nie wygląda za dobrze.
Trzeba było mi powiedzieć, że ona odrzuca pożywienie.
Zazdrość ci uwłacza, bracie.
Odwal się.
Kiedy rozmawiałam tu z April,
była zdenerwowana publicznym wystąpieniem, i...
Teraz, gdy tu stanęłam, też się denerwuję.
Nie ma gorszego dnia,
gdy się kogoś kocha, od tego, w którym się go traci.
- Czujesz ten zapach? - Krew.
Niech nikt się nie rusza. Nie oglądajcie się.
To pułapka.
Już dobrze.
Jestem przy tobie.
Proszę otworzyć śpiewnik na stronie 42.
Połączmy się we wspólnym śpiewie.
Moje życie toczy się dalej
W pieśni końca niemającej...
Krew. Stefan, krew, czuję jej zapach.
- Tak jej tu dużo. - Wszystko dobrze.
Pamiętaj, o czym mówiliśmy.
Skup się, odepchnij. No dalej, dasz radę.
Co jej jest?
Jest głodna. Nic nie jadła.
- Wyprowadź ją stąd. - Nie możemy wyjść. Ktoś nas obserwuje.
Zaraz mu urwę głowę.
Zrób to, a zaryzykujesz ujawnienie nas wszystkich.
Ryzyko będzie jednak nieco mniejsze, skoro,
no wiesz, urwę mu tę głowę.
Zaraz zwariuję.
Masz dziesięć sekund, a potem zajmę się nim po staroświecku.
Nie rób tego, Damon, proszę.
Trzy, dwa, jeden, pa.
Czekaj. Eleno, pij ze mnie.
W porządku.
Wszyscy pomyślą, że cię pocieszam. Pij.
Wszystko dobrze.
Dziękuję.
Krew. Dalej ją czuję.
To musi być April. Trzeba jej pomóc.
Nie możemy ryzykować.
- To ja to zrobię. - Przepraszam.
Chciałem powiedzieć kilka słów o pastorze Youngu.
Co robimy?
Kiedy byłem w pierwszej klasie,
nie zawracałem sobie głowy sportami drużynowymi.
W ogóle niewiele mnie obchodziło poza mną samym.
To on sprawił, że zrozumiałem,
jakie to ważne, aby być częścią drużyny,
wspólnoty,
poświęcania się dla dobra...
O Boże.
Zabiję drania.
Damon był szybszy. Zostań, muszę mu pomóc.
- Co z April? - Zajmę się tym, idź.
- Muszę wezwać karetkę. - Nic mu nie jest.
Całe miasto widziało, że cię postrzelono.
Wzywam karetkę.
Elena?
Damon!
Za co to było, u licha?
Wiesz, za co.
April!
Nie jest martwa, ale zabijesz ją, pijąc jej krew!
- Puść! - Spójrz na nią!
Spójrz na nią, Eleno. To April. April Young.
To nie ciepłe ciało, które cię wykarmi.
To przyjaciółka.
Jest sierotą, tak jak ty.
I się boi...
Tak jak ty się bałaś.
Proszę! Nie krzywdź mnie!
Nikt cię nie skrzywdzi.
Ona cię potrzebuje.
Możesz sprawić, że o tym zapomni.
Dlaczego on to zrobił?
Nie mogę, Caroline. Ty musisz to zrobić.
Nauczysz się czegoś tylko wtedy, jeśli zrobisz to sama.
- Nie mogę. - Możesz.
Musisz wierzyć w to, co jej mówisz.
April, posłuchaj.
Wszystko będzie dobrze.
Przejdziesz przez to,
jak ja przez to przeszłam.
Pomogę ci. Obiecuję.
Nic mi nie będzie.
Pomożesz mi.
Patrzyłaś na ceremonię stąd, bo chciałaś być sama ze swoim bólem.
To było piękne nabożeństwo.
Ludzie mówili bardzo miłe rzeczy.
To było szaleństwo.
Jak oni to zatuszują?
Próbę zamachu na syna burmistrza?
Ministrant wpada w szał.
Co ci się stało?
Dziewczyna trochę przesadziła.
Niezła dziara.
Jaka dziara?
Nie widziałeś jego tatuażu? Bombowy.
Nie miał tatuażu.
Miał.
"Kochana April,
przykro mi, że przez to przechodzisz.
To, co zrobiłem, było konieczną ofiarą,
obawiam się też, że jedną z wielu, jakie nastąpią.
Zło zawsze szerzyło się w Mystic Falls,
ale teraz zbliża się większe.
Jako pierwszy poległem w wojnie, która nadejdzie.
Zobaczymy się znów, gdy wszyscy dostąpimy zbawienia.
Kocham cię, tata".
TRAGICZNY WYBUCH GAZU
Pomaga na łaknienie.
- Jesteś wściekły. - Jestem.
Okłamałaś mnie.
Nie, po prostu ci nie mówiłam...
Daj spokój, Eleno, okłamałaś mnie.
Tak się cieszyłeś, że wszystko idzie dobrze...
Czy ja się cieszę?
- Nie chciałam tego zepsuć. - Przechodzisz przez piekło,
co znaczy, że ja też.
A potem prosisz o pomoc Damona.
Bo uznałam, że on zrozumie.
- A ja nie? - Stefanie, proszę...
Piłaś jego krew. Jego krew.
Dla ciebie może to niewiele znaczyć, ale dla mnie tak.
A już na pewno dla Damona.
Nie chciałam cię zranić.
Przepraszam.
Naprawdę bardzo mi przykro.
Dlaczego płaczę?
Mam powyżej uszu płakania.
Twoje uczucia są teraz nieco spotęgowane.
Czuję się, jakbym płakała od dnia, w którym zmarli moi rodzice.
Moje życie jest... Jest jak niekończący się pogrzeb.
Nic tylko grzebiemy zmarłych.
Wiesz, co jest wyostrzone?
Rozpacz. Nie mogę nie czuć otaczającej mnie rozpaczy.
Cały ten ból... Czuję, jakby miał we mnie eksplodować.
Chodź.
- Chodź ze mną. - Dokąd?
Musimy coś zrobić.
Chodźmy.
- Co my tu robimy? - Nie wiem.
Spytaj Stefana.
Stefan. Co my tu robimy?
Kończymy uroczystość żałobną, którą nam przerwano.
Musimy zacząć proces gojenia.
Tak wiele straciliśmy, zwłaszcza ostatnio.
Myślę, że zobojętnieliśmy.
Odpychamy to od siebie, żartujemy z tego,
ignorujemy swoje uczucia.
Pora pozwolić sobie na smutek.
Dlatego zapalimy lampiony.
Tak. Musimy to zrobić.
Musimy dowiedzieć się, kim jest ten łowca,
i co wie o śmierci radnych.
W tej chwili mamy ważniejsze rzeczy od tego.
Nie dziś wieczorem.
To za mojego wujka Zacha,
moją koleżankę, Lexi,
za Alarica.
To za Vicki.
To za mojego tatę.
I tatę Tylera.
To za naszych rodziców, za Vicki...
Annę, Jennę.
I za Alarica.
O nie. Nic z tego.
To za moją babcię.
To...
za moją mamę,
mojego tatę i...
Jennę.
Za wszystkich, których straciliśmy.
Za tych, których straciło to miasto.
I za mnie.
Jak sądzę.
Puszczają lampiony.
Uwierzysz?
Japońskie lampiony, symbol pogodzenia się z przeszłością.
Wiadomość z ostatniej chwili:
żadni z nas Japończycy.
Wiesz, kim oni są?
Dziećmi.
Jakby paląc świeczkę można było wszystko naprawić.
Albo odmawiając modlitwę
czy udając, że Elena nie skończy
jak każdy z nas, morderczych wampirów.
Głupie, żyjące iluzjami, irytujące małe dzieci.
Wiem, co powiesz.
"Dzięki temu lepiej się czują".
I co z tego? Jak długo?
Minutę? Dzień?
Co za różnica?
Koniec końców,
kiedy kogoś tracisz,
żadna świeca, żadna modlitwa
nie wynagrodzi tego, że jedynym, co ci pozostaje,
jest puste miejsce,
które ten ktoś, na kim ci zależało, kiedyś zajmował.
KOCHANO GO
I kamień.
Z wykutą w nim datą urodzenia, która nie może być prawdziwa.
Tak więc, dziękuję, przyjacielu,
że zostawiłeś mnie w roli niańki,
bo już dawno by mnie tu nie było.
Nie mnie przypadła dziewczyna, pamiętasz?
Tkwię tu, kłócąc się z bratem,
i opiekując się dzieciakami.
Masz u mnie dług.
Też mi ciebie brak, stary. i.