Ang nakaraan sa The Vampire Diaries...
Ang tanging mas malakas sa iyong pagkauhaw sa dugo ay ang iyong pagmamahal sa kaniya.
Ang pagkatao mo ang pumapatay sa'yo. Patayin mo ito.
Hindi!
Patayin mo!
-Anong ginawa mo? -Inayos ko siya.
Lumaban ka! Makaramdam ka, kahit ano, Stefan, dahil kung hindi,
mawawala ako sa'yo habambuhay.
Ang kwintas ay isang anting-anting.
-mula sa Orihinal na mangkukulam. -Kumukuha ang mangkukulam ng kapangyarihan
mula sa anting-anting. Dapat sirain ito ni Bonnie.
Hinahanap nila si Mikael, ang bampira na tumutugis ng bampira.
-Papatayin niya tayo kapag nagising siya. -Baka alam niyang patayin si Klaus.
-Kaya kong patayin si Klaus at gagawin ko. -May lumang alamat ang pamilya Lockwood.
tungkol sa sandatang makapapatay ng orihinal na bampira.
Tulad ng iba nilang lihim, ito ay nakalibing.
-May nakita ako. -Ano iyon?
Wala akong ideya.
Walang alam ang mga Lockwood na mayroong mga lagusan sa ilalalim ng lupa nila?
Oo. Mag-ingat ka kung saan mo 'yan itatapat.
Ayaw ng mga paniki sa ilaw.
Teka, ano?
Elena.
-Diyos ko, Damon. -Duwag.
-Huwag mo siyang pansinin. Ganoon ako. -Hindi ka talaga makapasok?
Hindi, mukhang kahit ang mga sinaunang Lockwood ay galit sa mga bampira.
-Anong ibig mong sabihing sinauna? -Tignan mo.
Hanggang dito na lang ako.
Ano ang mga ito?
Sa simpleng terminong arkeolohikal, isa itong napakatandang kuwento.
Iyon ay ang siklo ng buwan.
Isang tao. Isang lobo.
-Isang taong-lobo. -Oo. Ito ang talaarawan ng mga Lockwood.
-Sa istilong- Pictionary. -Hindi ko maintindihan.
Akala ko dumating rito ang mga Lockwood kasabay ng mga tagapagtag noong 1860s.
Puwes, siguro ang mga Lockwood.
Pero batay sa pader na ito...
ang mga taong-lobo ay nandito na matagal nang panahon bago iyon.
-Gaano katagal. -Matagal.
Gumaganda pa. Ipakita mo sa kaniya, Ric.
Pangalan. At hindi sila tagarito. Sila ay nakasulat sa runic.
Isang panulat ng mga Viking.
Mga Viking?
Ang pangalan na ito, kapag isinalin, ay Nikklaus.
Klaus.
At Elijah.
At Rebekah.
Rebekah, ako naman.
Tahimik, Niklaus.
Kailangan kong magpokus kung ayaw kong maputulan ng daliri.
Hindi magugustohan ni ama na ginagamit mo ang patalim.
Kung gusto kong gumamit ng patalim, gagamit ako ng patalim.
'Di na niya malalaman.
Malalaman niya. Lagi naman.
Dahil sinasabi mo sa kaniya.
Hindi ko mapigilan.
Natatakot ako sa kaniya.
Natatakot tayong lahat. Kaya tayo ay nagkakaisa. Ngayon at habambuhay.
Tama, taksil?
Tama.
Heto, ikaw ang tumapos. Tutulungan ko si inay sa pagkain.
Sige, asikasuhin mo ang hapunan at hayaan ang patalim sa mga lalaki, kapatid.
-Bekah. -Kaunting dugo lamang ito.
Magpakalalaki ka.
Ito ang mga pangalan ng Orihinal na pamilya?
Nakaukit sa isang kuweba na nandito na bago pa maitatag ang Mystic Falls.
O kahit ang buong Bagong Mundo.
Sige, siguro isa ito sa mga pekeng Klaus.
-Iyon ang sabi ko. -Maaari iyon.
Liban sa ang huling pangalan dito ang nagpabago sa aming isip.
Aling pangalan?
Mikael.
Mikael. Mikael, ang tagatugis ng bampira na alam kung paano patayin si Klaus?
Oo.
Ngayon ay tinatawag ko na siyang Papa Orihinal.
May kuwento ang mga imahen.
Para malaman ang istorya, dapat alamin ang ibig sabihin nito.
-Pabaya. -Tahimik. Bago lang ako rito.
Sabi ni Mason Lockwood, susi sa sandatang makapapatay kay Klaus ang mga kuweba.
Pero hindi ba't may sandata na si Mikael?
Oo. Na ibig sabihin ang pader ay ituturo tayo kay Mikael, na natagpuan na natin.
At nawala.
Patay ka na.
Baka masabi man lang ng mga imahen kung ano ang sandata.
Ang dapat lang nating alamin ay kung anong ibig sabihin nila.
Sige. Sige.
Kung magiging tulad ninyo akong dalawa...
paano natin gagawin iyon?
Puwes, kung ang kuwento ay tungkol sa Orihinal na pamilya rito...
didiretso tayo sa pinagmulan.
Ikaw. Ayos.
-Gusto ko sanang makipag-usap. -Tungkol kay Stefan?
Ayoko sa kaniya hanggang 'di niya ako tinatrato nang maayos.
Sa totoo, dapat kang tumulad sa akin,
Mas gusto kong pag-usan ito.
Interesado ako kung bakit isang libong taon kayo ni Klaus...
tumatakbo mula sa inyong ama.
Babalik na ako. Malapit na ang Homecoming.
Puwes, si Mikael na lang ang tatanungin ko.
Nagloloko ka lang. 'Di niyo alam kung nasaan siya. Walang may alam.
Kung ganoon, sino ang nabubulok sa lumang sementeryo sa Charlotte?
Kapag ginising niyo si Mikael, mamamatay tayong lahat.
-Sabihin mo. -Bakit mo gustong malaman?
Bakit ayaw mong gisingin namin siya?
Kailangan ko nang bumalik.
Halika na, Henrik. Naglalaban ang mga kapatid natin.
O, tignan mo, dumating ang kapatid natin upang makita ang aking pagkapanalo.
Sa kabaliktaran, Elijah...
Dumating siya upang pagtawanan ka.
Kumalma ka, Mikael.
Walang masamang pakay si Niklaus.
Iyon ang aking problema.
Kaya...
Bakit hindi mo ituro sa akin ang galaw na iyon, batang mandirigma?
Ama, nagkakatuwaan lamang kami.
Lumalaban tayo upang mabuhay...
at mayroon ka pang oras magsaya?
Gusto ko ring magsaya. Turuan mo ako. Bilis.
Ama, wala iyon.
Isa kang hangal at pabaya, bata.
Ano, wala ng halakhak?
Naipakita mo na ang punto mo, Mikael.
Minsan, himalang buhay ka pa, bata.
BAMPIRA
TAONG-LOBO
Sasabihin niya sa akin. Natatakot siya sa kaniya. Kita ko sa mukha niya.
Kailangan kong lumahok sa tagisan ng mga mean girl.
Siguraduhin mo lang na hindi ka niya ilulugmok sa isang wheelchair.
Kaya ko ito, Damon.
Kung mapapatay natin si Klaus, makalalaya na si Stefan sa kaniya.
Kumusta na siya?
Namamayat at nakasimangot.
Kailangan niyang makausad. Tawagan mo ako mamaya.
-Magbabago ang isip ni Rebekah. -Sigurado ka? Isang 1000 taong bampira...
Halika at makipag-usap.
natutunan ang pasensya.
Isa siyang isang libong taong bampira na sumali sa cheerleading squad.
Iba ang mga patakaran dito, Ric.
Kaya ko ito.
Alam mo, kung pananatilihin niyo akong nakakulong dito sa susunod na dekada...
puwede mo na akong huwag bisitahin.
Alam mong hindi ako pabor sa buong plano ng pagbabalik kay Lexi.
Pero sa tingin ni Elena ay mapahihina ka ng lugar na ito...
pabagsakin, at paramdamin ka ulit.
Kailangan nating makinig kay Elena, tama?
Ibig kong sabihin, laging gumagana ang kaniyang mga plano, tama?
-Bakit ka nandito? -Ano?
Araw ng pamilya rito sa rehab. Dinadalaw ko ang nakababata kong kapatid.
-Umalis ka na. -Hindi.
Hindi, akala ko puwede tayong tumambay. Isang munting bonding.
Kumusta ka na, Stef?
Alam mo, maaaring gustuhing panatilihing buhay ni Klaus si Elena...
pero hindi ibig sabihin ligtas siya kay Rebekah.
Sinungaling ka, kapatid.
Pinilit ka ni Klaus na alagaan si Elena.
Kung naisip mo kahit saglit na nasa panganib siya...
mas magsusumikap ka.
-Nahuli mo ako. -Oo.
Magaling ka. Pagbati. Makaaalis ka na.
Talagang sumuko ka na.
Sa totoo, ito ang masayang mukha ko.
Anong ginagawa mo?
Hayaan na itong planong Lexi.
Kailangan nating uminom na dalawa.
Anong mayroon?
Pinapunta mo ako. Para mag-usap.
Tama, girls. Kayo na.
Sige, ngayon, ikot.
Nagsagawa ka ng iyong sariling palabas?
Kailangan ko ng damit para sa homecoming. Alin sa tingin mo? Pumili ka.
'Di ako pumunta rito para tulangan kang mamili.
Narito ako para pag-usapan kung bakit ayaw mong gisingin ko si Mikael.
Sabi ko, pumili ka ng isa, Elena.
Iyong pula.
Ayan.
Hindi naman mahirap, hindi ba?
Alis, wala kayong maaalala.
Hindi mo ako puwedeng pagbantaan.
Matututunan mo kung anong ipahintulot ko. Malinaw?
-Hey, kumusta. -Bonnie, tuloy.
-Nakuha ko ang mensahe mo. -Oo. Magaling.
Paumanhin ang gulo ng lugar. Nahuhumaling ako.
Dinala ko ang kwintas na hindi mamamatay.
O, magaling.
Ayos ka lang ba?
May ikabubuti pa.
Makinig ka, si Jeremy ay isang tanga.
At alam ko iyon dahil dati akong isang Jeremy.
Magtiwala ka sa akin, natututo kami. Balang araw.
Nakatitig ako buong araw sa imahen na ito...
iniisip kung bakit ito pamilyar.
-At tama ako. -Pareho ang disenyo.
Sabi ng lola mo na itong kwintas ay pagmamay-ari ng mangkukulam...
na naglapat ng sumpa ng hybrid kay Klaus, tama?
Paulit-ulit ang simbolo na ito sa pader...
at sinusubukan kong alamin ang ibig sabiihin nito.
Ngayon alam ko na.
MANGKUKULAM.
Gaano ito kasaya.
Hindi tayo dapat nandito.
Siyempre dapat.
Halika, ni minsan ay hindi mo ba ginustong mag-usisa?
Boxer briefs?
Ngayon, iba iyon mula sa '20s.
Titignan mo ba ang mga gamit na ito buong gabi, o magkukuwento ka na?
Hindi ka talaga masayang kasama.
Anong gusto mong malaman?
Ang sabi ni Elijah ay may-ari ng lupa ang inyong ama sa Europa.
Paano kayo napadpad dito?
Nagisisimula palang sila ng pamilya nang tinamaan ng salot ang kanilang lugar.
Namatayan sila ng anak doon.
Gusto nilang tumakas at protektahan ang kanilang pamilya.
Paano kayo napadpad dito?
Ito ang bahagi ng mundo na hindi pa nadidiskubre.
Hindi ng sinoman sa aming mga libro.
Ngunit kilala ng ina ko si Ayana, na narinig mula sa mga espiritu...
ang tungkol sa isang mahiwagang lupain kung saan ang lahat ay malusog.
Biniyayaan ng bilis at lakas.
Iyon ang nagdala sa aming pamilya dito, upang mamuhay kasama ng mga taong ito.
-Mga taong-lobo? -Para sa amin, mga kapitbahay.
Mapayapang namuhay kasama nila ang aming pamilya ng 20 taon...
sa panahong iyon dumami ang anak ng aming pamilya.
Kabilang ako.
Parang normal lamang ito sa iyo.
Normal nga.
Isang beses kada buwan, nagtatago kami sa mga kuweba sa ilalim ng bayan.
Umaalulong ang mga lobo buong gabi. Umuuwi kami pagdating ng umaga.
Ayana. Pinaso mo ako.
Hindi iyan sa iyo para hawakan.
Ina!
Iyan ba ay kay Niklaus?
May mali.
-Henrik! -Ina!
Isang buwan, tumakas si Klaus at ang aking pinakabatang kapatid, si Henrik...
upang panuorin ang mga tao na maging halimaw.
Ipinagbabawal iyon.
Nagbayad si Henrik.
Henrik. Hindi. Anong nangyari?
Ang mga lobo.
Paumanhin.
Kailangan natin siyang iligtas.
Pakiusap. Marahil ay may paraan.
Hindi tayo bibigyan ng paraan ng mga espiritu, Esther.
Wala na ang iyong anak.
Hindi.
At iyon ang simula ng katapusan ng kapayapaan sa aming mga kapitbahay.
Iyon ang huling pagkakataong napanatali ng aming pamilya ang aming pagkatao.
Sagutin mo iyan. Si Damon iyan, kinakumusa ka.
- Hello? - Huy.
Damon? Nasaan ka?
Walang ideya. Pero siguradong 'di bagay ang suot ko.
-Buhay ka pa? -Ayos lang ako.
-Pero hindi ako makakapag-usap ngayon. -Nasa bar ako.
-Si Stefan ba iyon? -Oo, medyo umiba ako ng pamamaraan.
-Pero alam ko ang ginagawa ko. -Bakit mo siya pinalabas?
Kaya ko ito, Elena.
Anong iinumin natin?
Sana mas mainit-init. Mas blonde.
-Kumusta. -Kumusta, Callie.
Gusto ko ng inyong pinakamasarap na whiskey.
At ikaw ang gusto ng kapatid ko.
-Anong kapalit, Damon? -Walang kapalit, kapatid.
Inom. Sagot ko.
-Kumusta, Callie. -Kumusta.
Inom na, kapatid.
Puwede mo ba kaming ikuha ng isa pang bote nito?
Sige po, ginoo.
Nasa diyeta ka ng mga kuneho sa halos 50 taon.
Kung gayon paanong si Santo Stefan, sa lahat ng tao...
ang magaling sa isang laro ng inuman.
Nabigyan ako ng diyetang ito ng panahon upang magsanay.
Magbabad sa aking kalungkutan.
Malunod sa konsensiya.
Pagsisihan ang aking buhay.
Isang katumpukang bunga ng isang karumal-dumal na pagkabagot.
Tagay na, kapatid.
Lahat ng pagsisikap na iyon para sabihing nakababagot ka...
at ngayon sumasang-ayon ka sa akin?
Damon, mas malubha ka kay Elena.
Nilalasing ako. Nakikipag-inuman.
Anong sa tingin mo, bibigay ako at maliligtas mo ako sa bingit ng bangin?
Gusto ko ang mga bingit, Stefan.
Ang problema kmo ay hindi mo kayang hindi mahulog doon.
Lahat o wala ka, pare. Hindi ka puwedeng nandiyan lang.
Pero, sino ba ako para humusga?
Tagay na, kapatid.
Tapos ka na bang tumingin-tingin? Puwede na ba tayong magpatuloy?
-Hindi ko alam kung paanong naging kayo. -Hindi ko inaasahan.
Hindi mo alam kung sino siyang talaga.
Kilala ko kung sino siya talaga.
Siya ay isang bampira.
Kami ay mga mandaragit.
Wala kaming oras upang ilaan sa mga tao at sa kanilang walang kuwentang buhay.
Iyon ba ang dahilan kung bakit ka mayroong runway show kanina?
Dahil wala kang pakialam sa homecoming dance?
Alam mo? Aalis na lang ako.
-Hindi mo pa naririnig ang buong kuwento. -At hindi mo naman ito ikukuwento.
Nababagot ka lang at gusto mo lang na mayroong aabushin.
Maghanap ka ng ibang makalalaro. Baka mapipilit mo siyang maging kaibigan.
Hindi kay Stefan ang kwintas para ipamigay.
Iyo ay sa Orihinal na Mangkukulam.
Siyang nagpataw ng sumpang hybrid kay Klaus?
Hindi lang ang sumpang hybrid.
Siya ang gumawa sa aming bampira.
Pakiusap, Ayana, nagmamakaawa ako sa'yo.
Tumawwag ka sa mga espiritu bago ang susunod na kabilugan.
Hindi. Isa iyong krimen laban sa kalikasan.
Ayana, masyadong marami na kaming nawala. Hindi na namin kayang mawalan pa.
Matutulungan tayo ng mga espiritu na protektahan ang aming mga anak.
Nauuhaw ako. Gusto mong uminom?
-Ang bampirismo ay uri ng pagprotekta? -Ano pa ba?
Isang sumpa.
Ang nakila lang ng aming mga magulang ay paraang mapanatili kaming buhay.
Oo, pero bakit kayo nanatili?
Kung natatakot sila sa mga taon-lobo, bakit hindi na lang kayo umalis?
Pagmamalaki.
Ayaw nang tumakas ng aking ama.
Gusto niyang lumaban at manaig sa mga lobo.
Gusto naming manakmal nang mas malakas.
Gusto naming maging mas mabilis. Mas maliksi. Mas malakas. Mas nakararamdam.
Ang lahat ay napalalakas.
Mabubuhay ang pamilya natin habambuhay.
Anong kapalit?
May katumbas ang mahikang tinutukoy mo.
Simulain ito ng isang salot, Esther.
-Kakalabanin kayo ng mga espiritu. -Pakiusap, Ayana.
Wala akong kinalaman dito.
Kung hindi niya poprotektahan ang ating pamilya...
nakasalalay na ito sa mga kamay natin, mahal.
Sa mga kamay niya?
Anong magagawa niya?
Dahil ang aking ina ay isa ring mangkukulam.
Ano?
Ang mangkukulam ng Orihinal na pamilya.
Ang Orihinal na Mangkukulam.
Saan ba nakatago ang pinakamasarap na alak?
-Kung mangkukulam ang iying ina, -- -Ako rin? Hindi.
Alipin ng kalikasan ang mangkukulam.
Ang bampira ay kasiraan ng kalikasan.
Maaari ka lamang maging alin man doon.
Hindi pareho.
Ginawa ito para sa amin ng aking ina.
Hindi siya nagbago.
Paano ka nagbago?
Tinawagan niya ang araw para sa buhay...
at ang matandang puno ng puting oak...
para sa walang-hanggang buhay, isa sa mga eternal na bagay sa kalikasan.
Nang gabing iyon, binigyan kami ni ama ng alak na may halong dugo.
At saka niya tinulos ng espada ang aming mga puso.
Pinatay niya kayo?
At hindi siya naging dahan-dahan sa paggawa noon.
Bekah.
Dugo. Anong nangyari?
Magiging maayos ang lahat. Magiging maayos tayo.
Anong ginagawa mo?
Kailangan nating tapusin ang ating sinimulan.
Uminom kayo kung gusto niyong mabuhay.
Kailangan naming uminom ng mas maraming dugo upang matapos ang ritwal.
-Inom. -Hindi, hindi, hindi--
Inom!
Napakasarap niyon.
Hindi ko mailarawan ang pakiramdam ng kapangyarihan.
Ngunit tama ang mangkukulam na si Ayana sa mga kapalit.
Kinalaban kami ng mga espiritu at lumaban ang kalikasan.
Sa bawat lakas ay may kahinaan.
Naging kalaban namin ang araw.
Ilang linggo kaming nanatili sa loob ng bahay.
At kahit nakagawa ng solusyon ang aking ina...
may iba pang problema.
Pasok.
Ang mga kapitbahay na pinatutuloy kami ngayo'y pinababayaan kami sa labas.
Ang mga bulaklak sa ibaba ng puno ng puting oak ay nakapapaso...
at nakapipigil ng pamimilit.
Dahil sa orasyon ang punong nagbigay ng buhay sa amin ang makababawi nito.
Kaya sinunog namin ito.
Ngunit ang pinakamasahol na kapalit ay hindi inaasahan ng aming mga magulang.
Ang gutom.
Ipinanganak kaming muli sa dugo...
at dugo ang aming pinakanais.
Hindi namin ito mapigilan.
At dahil doon...
ipinanganak ang mga mandaragit.
Walang narito. Alis na.
Sige?
Hey. Kumalma ka.
Bibigyan niya tayo ng bawas.
Sige na, alis na.
Dalawa pa.
Sige, oras na para magsabi. Bakit mo ako itinakas?
-Baka gusto mo ng yakap, Stefan. -Bilis na, Damon.
Kamumuhian ka ni Elena sa pagpapatakas sa akin.
At alam natin pareho na may pakialam ka sa iisipin niya.
Siguro gusto kong ipaalala sa iyo ang kalayaan bago inagaw ito ni Klaus.
Hanggang sa buhay si Klaus, gagawin ko ang gusto niya.
Iyon ang punto ko, Stefan. Sumuko ka na.
Puwede kang umupo na lang at maging utusan niya...
o puwede kang magalit at may gawin tungkol doon.
Damon, hindi siya mapapatay.
Matutulungan kita doon.
Ang magkapatid na Salvatore.
Mikael.
Bakit sinimulang tugisin ni Miakel si Klaus?
Nang unang bese pumatayo ng tao ni Nik, nagising ang kaniyang pagka-taong-lobo.
Dahil doon, siya ang naging pinakamalaking kahihiyan ni ama.
Oo, ikinuwento ito sa akin ni Elijah.
Nagkaroong ng kalaguyong taong-lobo ang inyong ina.
Hindi niya anak si Klause.
Sinubukan niyang itama ito.
Ipinataw ang sumpang hybrid kay Klaus para mapigil ang pagka-taong-lobo niya.
At saka niya siya tinalikuran.
Ngunit ang pinakamalaking kahinaan ni Mikael, ay ang kayaabangan niya.
Bilang bampira, pinalakas din ito.
Nagwala siya at pinatay ang kalahati ng bayan.
At bumalik siya at pinatay siya.
Pinatay ni Mikael ang inyong ina?
Sabi niya'y binasag niya ang puso niya, kaya babasagin niya ang kaniya.
Dinukot niya ito mula sa kaniyang dibdib habang nanunuod si Nik.
Matapos umalis si ama nang galit na galit...
at nagkalat ang aming buong pamilya/
Nanatili si Nik upang tulungan akong ilibing siya.
Alam niyang kailangan kong magpaalam sa aking ina.
Alam kong iniisip mong kinamumuhian ka niya, Niklaus, pero hindi.
Takot lamang siya.
Paumanhin tinalikuran ka niya. Hindi ko iyon kailanman gagawin.
Maging ako.
Magsasama tayong dalawa.
Ngayon at kailanman.
Ngayon at kailanman. Kahit na ikinulong mo siya ng 90 taon?
Mga bampira kami. Mas matindi ang mga emosyon.
Matigas ang ulo ko...
si Elijah, mabait, at si Nik...
Si Nik ay walang pasensya sa mga bumibigo sa kaniya.
Sa higit isalng libong taon bilang pamilya, nagawa na namin iyon minsan.
Ako, maraming beses.
Pero mahal mo pa rin siya.
Siya ang kapatid ko.
At imortal ako.
Dapat bang mag-isa na lang ako habambuhay.
Narinig mo na ang kuwento. Oras na para umalis.
Ang sabi ko alis, Elena. Hindi ko alam ang binabalak mo...
hindi na ako makikipaglaro.
Nag-iisip na lang ko ng dahilan para hindi gisingin si Mikael.
Binigyan kita ng isang libong dahilan. Pero gagawin mo pa rin.
Magpapatulong kayong patayin niya ang kapatid ko. Hindi ako tanga.
Hindi lihim na gusto kong mamatay si Klaus.
Hawak niya ang buhay ni Stefan.
At sa akin.
Gawin mo ang kailangan mo. Bahala kayo kung gusto niyo siyang gisingin.
Ngunit huwag kayong magkamali.
Kapag tinugis niyo ang aking kapatid, papatayin ko kayo.
At nakuha ko ang pagtitimpi ko sa aking ama.
Ngayon alis.
-Nasa bansa na ba si Klaus? -Hindi ko masasabi sa'yo.
Nakausap mo na ba siya mula nang umalis ka?
Hindi ko masasabi sa'yo.
Sige. Puwede mo bang sabihin kung kailan mo huling nakausap si Niklaus?
Ako ay napilit na gawin ang sinasabi niya...
at sinabi niyang ,amanahimik ako.
Sana hindi itong 20 Tanong ang inyong lihim na sandata.
Alam mo, Damon...
mas matagal na akong tumutugis ng bampira, kaysa ika'y bnuhay.
Kaya kita nakita rito.
Kaya ko mahahanap si Niklaus.
Isang libong taong nang tumatakbo si Klaus.
Sa tingin mo kung kaya mo itong ikutan--
Mag-ingat ka, Stefan. Isang maling galaw at wala na siyang puso.
Ngayon, nasaan si Klaus?
Naman.
Ano ang tamang tanong, Stefan?
Isang pihit at patay na siya. Liban kung ayos lang.
Wala siyang emosyon. Hindi niya kayang mag-alala.
Talaga? Ganoon kalakas ang hawak ni Klaus na hahayaan niya siyang mamatay?
Walang ideya? Mag-isip ka, Stefan.
Sa tingin ko tama ka.
Tapos na siya.
At ikaw rin, Damon.
Teka.
Mapababalik ko siya. Maaakit kong bumalik si Klaus sa Mystic Falls.
At ito ang ating lusot.
Kinailangan ko lamang siyang inisin nang kaunti.
Pabalikin mo siya sa Mystic Falls...
at malugod kong tutulusin ang kaniyang puso.
Kapag nabigo ka...
sa iyo ko ito itutulos.
Napunan namin ang kaya namin.
Mayroong bampira...
taong-lobo...
patayan, kaguluhan, at iba pa.
Iyon ang puno ng puting oak na ginamit sa orasyong lumikha ng mga bampira.
Ibig sabihin ay iyon ang panahong sinunog nila ito...
at sinira ang tangin paraan upang sila'y mapatay.
Sige, ang ibig sabihin ng puno ay sandata. Bahagya.
Pero alam na natin iyon.
Ang hindi tayo sigurado ay dito.
Mayroong simbolo ng mangkukulam at tila isang nagdurugong puso.
Kung nakabaliktad ay kadalasang nangangahulugan ng kamatayan.
Pinatay ni Mikael ang mangkukulam sa pagdukot nito ng puso.
Pero bakit ang isang iyon ay konektado sa pagkamatay ng mangkukulam?
Hindi ko alam. Hindi pa kami umaabot doon.
O, Diyos ko.
Hindi alam ni Rebeka ang tunay na kuwento.
Dalawang beses na kitang sinabihang umalis.
Paano mo nalamang pinatay ni Mikael ang iyong ina?
Nandoon si Nik. Sinabi niya sa akin.
Nagsinungaling siya.
At paano mo naman iyon nalaman?
Ang kuwebang pinag-ukitan mo ng mga pangalan ay puno ng mga simbolo.
Ang kuwento ng inyong pamilya. Kung paano dumating ang iyong mga magulang.
Kung paano sila nakipagkasundo.
Ang orasyong ginawa silang bampira.
At ito. Ito ang simbolo ng hybrid.
Kumbinasyon ito ng simbolo ng taong-lobo at ng bampira.
At ito ang simbolo ng iyong ina.
Ang kaniyang kuwintas.
At ito ang kuwento ng kaniyang pagkamatay.
Ang hybrid ang pumatay sa Orihinal na Mangkukulam.
Hindi si Mikael. Si Klaus.
Hindi.
-Hindi niya iyon gagawin. -Isinumpa niya siya.
Upang siya lang ang maging ganoong uri, saka niya siya tinanggihan.
Kasama ng pagiging taong-lobo ang agresyon at karahasan.
Nang magbago siya, ang lahat ng iyon ay matindi.
Pinatay niya siya, Rebekah. At binuo niya ang kasinungalingang ito...
tungkol sa iyong ama upang hindi ka mawala sa kaniya.
Wala itong kuwenta.
Ito ay mga kalokohang dibuho lamang ng mga tangang tao...
na walang ideya kung sino ang pamilya ko.
Kung gayon, bakit ka nagagalit?
Bakit mo ito ginagawa sa akin? Wala akong ginawa sa'yo.
Pinatay ni Klaus ang inyong ina. May hawak siya sa'yo, sa akin, sa lahat.
Mayroon sa loob ng libong taon. Kailangan na itong matigil.
Tumahimik ka. Huwag ka nang magsalita.
Bibigyan kita ng ng 10 puntos para sa talino.
Ngayon alam na natin kung kanino nagmana sila Klaus at Elijah.
Hindi ko inakalang sa huling segundo ka pa makaiisip ng paraan.
Hindi ako nakaisip ng paraan, Damon.
"Mamamatay ang kapitid ko at kailangan ko siyang iligtas ulit."
Ingat, Stefan, lumalabas ang iyong pagkatao.
Sa totoo, alam mo? Tama ka, Damon. Tama ka.
Ipinaalala mo sa akin ang pakiramdam ng kalayaan.
At kapag napatay natin si Klaus, makalalaya ako.
Malayang umalis.
Alam mo, hindi ko ito ginawa para sa iyo, Damon. Ginawa ko ito para sa akin.
Sige, Stefan. Ano man ang sabihin mo.
Bakit mo ba ito ginagawa? Anong gusto mo?
Bakit ba ako inililigtas ng lahat?
Dahil kailangan ko, Stefan.
Napasok ka sa gulong ito dahil niligtas mo ang buhay ko.
Dahil may utang ako sa'yo.
At hindi kita puwedeng iwang mabulok sa isang kulungan.
Mag-ingat ka, kapatid.
Lumalabas ang pagkatao mo.
Damon, seryoso?
-Hawak namin si Mikael. -Ano?
-Paano? -Walang ideya.
Sa tingin ko tumupad si Katherine. Kumikilos na ang plano.
Hindi ba? Sabi ko sa'yo kaya ko ito.
Sige. Manipa ka, sumigaw, tumili. Siguradong buong araw mo na iyan iniisip.
-Hindi ako sisigaw. -Bakit hindi?
Pinalaya ko Stefan nang hindi mo alam.
At hindi umubra.
Mas salbahe na siya kaysa dati, pero panig na siya sa atin ngayon.
Hindi ako galit. Pagod ako. Gusto ko lang humiga.
Sa tingin ko panulos ang sandata ni Mikael. May nabanggit siya doon.
Inukit niya siguro iyon mula sa puno ng oak bago nila sinunog.
Kung gayon tama ako.
Matapos ang lahat ng iyon, dinala tayo ng pader kay Mikael.
Higit pa doon.
Mukhang panig na rin sa atin si Rebekah.
Talaga? Anong nalaman mo mula sa kaniya?
Nalaman kong isa lamang siyang babae.
Na bata pa siya nang namatay ang kaniyang ina...
at bulag at pabaya siyang magmahal, kahit na ikasasama niya.
At matapos ang lahat...
walang mas mahalaga kaysa samahan ng pamilya.
Dapat mo iyang sabihin sa aking kapatid.
Hindi ako galit sa pagpapalaya mo sa kaniya, Damon.
Sa tingin ko'y ikaw ang makaliligtas sa kaniya, mula sa sarili niya.
Hindi dahil sa mahal niya ako.
Kung hindi dahil mahal ka niya.
Puwede bang bukas ko na sabihin iyong iba?
Sige.
Isinalin sa Tagalog ni: Jolo de Jesus iba?