Nakaraan sa Vampire Diaries:
-Ginang Lockwood. -Aalis ka na?
Naipit ako sa mga bampira.
Hello?
Itay?
-Nasaan si Stefan? -Pumunta kay Klaus.
Akuin mo kung ano ka. Isang pumapatay.
Kung maililigtas si Stefan, tutulungan kita ibalik siya.
Ito ba ang pinakaplano mo? Bumuo ng hukbong alipin?
Hindi alipin. Mga sundalo.
May mali. Patay silang lahat. Dapat maiiba ko sila.
Pinatay ko ang kamukha. Ginawa ko lahat ng sinabi!
Iniistorbo mo ang pag-inom ko.
Nangulila ka sa'kin?
Katherine. Nasaan ka?
Nagmamatyag sa bintana, palayo.
-Anong gusto mo? -Nawala ako. Ano nangyari?
Bilanggo pa rin ni Klaus si Stefan, tingin ni Elena maliligtas niya ito...
at walang nakaisip sa'yo no'ng nawala ka.
At ikaw naman? Ngayong sinuko mo na ang kapatid mo...
may plano ka na ibahay ang nobya niya?
Hindi ko siya sinukuan. 'Di ko lang alam kung nasaan siya.
Pero alam mo.
Sinusundan mo ba sila?
Isang pinaghalong gusto ako mamatay. at ang kasama niyang 'di magaling?
-'Di ako makakalayo. -Alam mo kung nasaan sila.
Alam ko nagagalit si Klaus pag 'di gumagana ang pinaghalo niya.
-Naghahanap siya ng sagot. -Paano mo nalaman?
500 taon akong takas, may mga taong nagbabantay sa'yo.
'Yon ba ang ginagawa mo? Binabantayan kapatid ko?
Siguro, siguro hindi.
Nalilito ako.
Nasaan sila?
Maligayang pagbabalik sa Chicago, Stefan.
-Anong ginagawa natin dito? -Alam ko gaano mo kagusto rito.
Binabalik ang mga alalala ng pagiging pumapatay?
Wala na ang karamihan dito.
Mga dugo, mga pagdiriwang. Malabo ang mga detalye.
Isang kahihiyan 'yan.
Ang detalye ang nagpapa-alamat dito.
Balita ay nalungkot ang pumapatay sa Monterey.
Kaya tumakas siya sa siyudad para magpahinga.
Ito ay Pagbabawal.
Lahat ay limitado noon, kaya mas masaya gawin lahat.
Hulaan niyo kung sino nakita ko, mga binibini.
-Naghahanap ng saya, Ginoong Salvatore? -Sumayaw tayo, Gloria.
Pakiusap, tulungan mo sarili mo.
Oh, lagi naman.
Ingat, Ginoong Salvatore.
Kasama mo pa rin ang kapareha mo.
Maganda siya.
Hindi, hindi, hindi.
Sino ka?
Mahikal ang Chicago.
Oo, tatandaan ko sinabi mo. Gaya ng sabi mo, wala ako maalala masyado.
-Payag ka sa kasunduan? -Bakit kasama pa kita?
Nagsaya na tayo, nabigo ang pinaghalo mo. Ayaw mo bang magpatuloy?
Kikitain natin paborito kong mangkukulam.
Kung may makakatulong sa'min sa problema namin sa pinaghalo...
siya 'yon.
Gising na, antukin.
Anong ginagawa mo? Alis.
Ako ang panaginip mo. Naglalaway ka.
Oh, diyos ko.
Alas sais ng umaga? Seryoso? Wala ba akong gagawin ng alas sais ng umaga?
Sige. 'Wag ka sumama sa'kin sa pag-uwi kay Stefan.
Kita na lang tayo.
Teka, teka, teka. Ano? Anong sinasabi mo? Nasaan siya?
Siyudad ng Windy.
-Nasa Chicago siya? Paano mo nalaman? -Pumunta sa panaginip ko. Nakahubad ako.
Magugustuhan mo 'yon. Mag-impake ka na.
-Ayos lang ba siya? -Sabihin na nating...
'di siya naroon para makita si Oprah.
Ilagay mo ito sa balde ng "oo."
Itay, nandyan ka ba?
Bakit ayaw mo ako kausapin?
Pasensya na nangyari sa'yo ito.
Itay.
Kailangan ko ng sagot.
Paano ka naglalakad sa sinag ng araw?
Pakiusap, pakawalan mo ako.
Mahal, pakiusap. Sagutin mo lang ako at magpapatuloy na tayo.
'Yon lang gusto mo malaman?
'Yon lang.
Interesante.
Hindi, Itay, hindi. Anong--?
Anong ginagawa mo?
Tinayo ng mga ninuno mo ang lugar na ito.
Nalaman ng mga taon na masungit ang mga tao sa kulungan...
pero may iba silang naiisip.
Ang vervain sa sistema ng bentilasyon ay nagpapahina sa sakop.
Pinatibay na upuang may pangbitag.
At 'yan.
Anong ginagawa mo?
Kinokontrol ka ng dugo, mahal.
Ganito kita aayusin.
Ano?
Sana mahanap natin siya.
Ang pangit kung huling alaala ni Stefan ang lumang kwints na 'yon.
Antigo ito, Damon. Parang ikaw.
Basahin mo ito.
Pinapakita ang litrato ng unang karanasan ni Stefan sa Chicago.
Talaarawan 'yan ni Stefan. 'Di ko aalamin ang pribado niyang isip.
Maghanda ka sa makikita mo.
Nakita ko na ang pinakamadilim na buhay ni Stefan. Kaya ko.
Heto ang isa. "Marso 12, 1922. Mga araw na wala akong malay.
Nagising ako sa dugo ng estranghero sa lugar na 'di ko alam...
kasama ang mga babaeng 'di ko kilala."
Nagulat ako.
Hindi birhen si Stefan?
Tingin sa daan, Lola.
Sige, balik sa ginagawa ko.
Sabihin kung nakita mo plaka ng Florida.
Ipagpatuloy natin! Utusan!
Paumanhin sa pagsira ng kasiyahan...
pero pumunta ang ilan sa'min para marinig ang musika, hindi kayo.
Pasensya na, mahal. Nakakaapekto ba kami?
Mas higit pa sa mukhang ito ang makakaapekto sa'kin.
Huy.
-Magpapakilala ka ba? -Sige.
Ngayon gawan mo ng pabor si Gloria at lagyan mo ng medyas.
Mukhang pamilyar, 'di ba?
'Di ako makapaniwala narito pa rin ito.
Nagbibiro ka lang.
Pumasok ang pinaghalo sa bar, sinabi sa tauhan--
Tigil.
Wala ka mang talo pero 'di ka nakakatuwa.
-Naalala kita. -Oo.
Ikaw si Gloria.
-Hindi ba dapat--? -Matanda at patay na?
Kung namatay ako, sino magpapatakbo ng lugar na ito?
Makapangyarihang mangkukulam si Gloria.
Kaya kong 'di tumanda. Mga halaman at orasyon.
Pero 'wag ka mag-alala, darating ito balang araw.
Stefan, bakit 'di mo ayusin ang sa likod ng bar?
Oo, sige.
-Ang gwapo mo, nga pala. -Huwag.
Alam ko bakit ka narito.
Isang pinaghalo para gumawa pa ng mga pinaghalo? Lumilipad ang balita.
Anong ginagawa kong mali?
Sinira ko ang sumpa.
Halatang may ginawa kang mali.
Bawat orasyon ay may butas...
pero ang lumang sumpa, kailangan natin ang mangkukulam na gumawa nito.
'Yon ay ang Orihinal na mangkukulam.
-Patay na siya. -Alam ko.
At para mapuntahan ko siya, kailangan ko ng tulong.
-Dalhin sa'kin si Rebekah. -Rebekah.
May ginagawa si Rebekah.
Siya ang kailangan ko. Dalhin siya sa'kin.
Ano ito?
Sabi ko sa'yo, Stefan.
Mahikal na lugar ang Chicago.
Pero ito ako.
Kasama ka.
Caroline, si Inay.
Magpapahangin lang matapos ang ilang araw sa istasyon.
Akala ko kakain tayo..
at papaalalahanan mo ako na 'wag masyado magtrabaho.
Pakiusap, tigil!
Pakiusap, tigil! Pakiusap!
Hindi ako nananakit, sumpa man.
Sinusumpa ko.
Kaya ko ang panghihimok. Kaya ko.
Kung kaya mo, 'di mangyayari ito.
Paumanhin. Paumanhin.
Kinokondisyon kita na iugnay ang pagiging bampira sa sakit.
Balang araw, ang dugo ng tao...
ang pipigil sa mga ugaling bampira mo.
Imposible 'yan.
Itay, 'di mo mababago kung sino ako.
-Oo, kaya ko. -Hindi.
Naaaalal mo ang pakiramdam na ito.
Hindi, hindi, hindi!
Maaari tumira kahit saan sa Chicago si Stefan at pinili niya ito?
May dating paaralan ng mga babae rito...
pero pinasara sa isyu ng pagpasok. Kakaiba.
Kung tinatakot mo ako para sumuko at bumalik, 'di 'yan gagana.
Narito na tayo.
Tahanan ng pangalawang personalidad ni Stefan.
-Hindi siya nagpunta rito. -Hindi pa tapos.
Tinago ni Stefan ang alak niya. Halimaw.
Maghanap ka pa.
Listahan ito ng mga pangalan.
Mga biktima niya ba ito?
Hawak pa rin ito?
Anong ginagawa mo sa 1920s binibigyang kalayaan ang kababaihan?
Narito ako. Malaking siyudad ang Chicago.
Bastos na halimaw si Stefan...
pero maiiwasan ko siya at magpapakasawa sa ilang Daisy Buchanans mag-isa.
-Saan ka pupunta? -Sa lumang tapakan niya.
-Sasama ako sa'yo. -Hindi.
Dito ka lang at mag-isip ng plano.
Babalik ako pag nahanap ko siya.
Walang katuturan ito. Bakit 'di kita naaalala?
Sabi maraming madilim na butas ang panahong 'yon.
-Kung kilala mo ako, bakit 'di mo sinabi? -Medyo abala ako.
-Kailangan maghintay ng alaala. -Anong nangyayari?
Sagutin mo ako.
Sabihin na lang natin na 'di maganda ang simula natin.
Sa totoo lang, nainis ako sa'yo.
Ang ganda nito.
Binigay sa'kin ng isang mangkukulam.
-Dapat may mahika ito. -Mayroon ba?
Binigyan ako nito ng pag-ibig, 'di ba?
-Gabi na, Rebekah. Aalis na kami. -Bitawan mo ako.
-Sino ang lalaking ito? -'Wag. Papatayin ka niya.
Malakas si Nik kaysa sa itsura niya.
Ito ang pamosong si Stefan Salvatore na madalas ko naririnig.
Tama ka. Nakakatawa ang buhok niya.
Naiinip na ako. Gusto ko na umalis.
Umalis ka ng wala ako. 'Di mo ako nobya.
Hindi, kapatid kita kaya gagawin mo ang sasabihin ko.
Kapatid mo?
May kilala akong Orihinal na bampira?
Kung 'di mo kaya, 'wag ka na magtanong.
'Di ko siya makilala.
'Wag mo sabihin 'yan. Mas malala magalit si Rebekah kaysa sa'kin.
Oras na gumising, kapatid.
Anumang araw ngayon, Rebekah.
Maarte siya.
Bakit 'di mo na lang sabihin sa akin kung anong nangyayari?
Halata namang may rason bakit gusto mo ako rito, 'di ba?
-Marami kang magagamit na talento. -Talaga?
Ang totoo, sa'yo ko natutunan ang ilang paborito kong tricks.
Stefan, turuan mo ako.
Anong mahalaga sa pagiging Orihinal mo gaya ng kapatid ko?
Purong bampira siya at isa kang mahinang dugo.
'Wag ka makinig sa kanya, Stefan. Elitista si Nik.
At nasaan ang buong pamilya mo?
Tingnan natin. Pinatay ko karamihan sa kanila.
Pero hindi lahat.
At ayos ka lang do'n?
May pagkakataon tayo lahat mamili ng panig.
Pinili ko ang tama, sa kalaunan.
Nasaan ang asawa ko?
-'Di ko alam. Suko na ako. -Kala mo matapang ka?
Nagtatago sa bar mo, umiinom ng alak.
Ang tawag sa pulis ng Chicago ay baka patinuin ka.
Lila? Lila, pakiusap, halika rito saglit.
Oh, salamat sa diyos. Halika na, aalis na tayo.
Oh, hindi, hindi, hindi.
Uupo ka.
Halika rito.
Stefan, 'wag kang salbahi.
Anong ginagawa mo?
Maraming salamat, Lila. Bakit 'di mo bendahan 'yan?
Gusto ko samahan mo ako uminom.
Anong klaseng mga halimaw kayo?
Sabi ko inom.
-'Di ko alam ang pangalan mo. -Pumunta ka sa impyerno.
Gusto mo pa humigop?
Liam. Liam Grant.
Liam Grant,.
Uminom ka pa, Liam.
Ubusin mo.
Ako ang tagahanga mo.
Bakit ako maniniwala sa mga ito?
Pag nagising siya, sabihin na makipagkita sa'tin kila Gloria.
Iboluntaryo mo ang carotid artery mo at pakainin siya hanggang mamatay ka.
-Saan ka pupunta? -Nagsisinungaling ako?
Magkakilala kami. Pinagkatiwalaan mo ako sa sikreto mo.
-Ngayon papatunayan ko sa'yo. -Paano?
Pupunta tayo sa lumang bahay mo.
Sige.
Tingnan mo ang dinala ng hangin. Huling balita ko, ayaw mo rito.
Gloria? Bwisit. Kung alam ko tatanda ka ng ganito. Mananatili ako.
Mas gusto kita.
Pero kita ko tinatakbo pa rin ng kapatid mo ang maling korona.
Nakita mo siya?
Kasama si Klaus.
Saan sila nagpunta?
Babalik sila rito ngayong gabi.
May inutos ako sa kanila.
Gloria...
'wag kang mang-asar.
Anong klaseng utos?
Tingin ko hindi.
Gwapo ka man, pero bampira ka pa rin.
Abril, 1922.
Nahanap ako ni Lexi kagabi, dinala ako sa riles ng tren.
Akala niya babalik ang pakialam ko ulit.
Hunyo, 1924.
Binabaliw ako ni Lexi.
Mas maraming dugo ng hayop, mas mahirap.
1935. May pagnanais, pero mas madali na.
May susunod si proyekto si Lexi:
Ang patawanin ako.
Magandang bahay.
Nararamdaman mo ba 'yon?
May tao ba rito?
Ilang dekada na itong bakante. Baka palaging pinapasok ng mga tao.
-Bakit mo ako dinala rito? -Ang kaibigan mo Liam Grant...
ang uminom ng dugo ng asawa niya...
'di ko malaman bakit gusto mo ang pangalan niya.
At sinabi mo sa'kin ang sikreto mo, parte ito lahat ng espesyal mong ritwal.
Liam Grant
-Para isulat ito. -At patayin paulit-ulit.
Naniniwala ka na?
Tingnan mo nahanap ko.
1918, isang malta.
Ang paborito ko.
Maghanap tayo ng pares nito.
Sa wakas, isang oras na kitang tinatawagan.
Maging presentable ka. Alam ko kung saan pupunta si Stefan.
Nadiskubre ako ni Klaus, at nag-aalala ka sa isusuot ko?
May isang oras ako para mapagtanto na maling iniwan kita mag-isa...
iproseso mo, at magpatuloy na.
Ayos ka lang?
-Oo. -Sige, mabuti.
Magbihis ka na. Ang dungis mo na.
-Alam mo saan siya pupunta? -Kasama si Klaus.
Lilibangin ko si Klaus at kakausapin mo si Stefan.
Sige. Salamat.
Mayroon kang limang minuto..
bago kunin ng pinaghalong 'yon ang puso ko.
Kaya pakiusap...
sabihin mo sa'kin kaya mo ito.
Kaya ko ito.
Nasaan si Rebekah?
Pupunta siya rito. 'Di pwede magsumamo na lang siya.
Anong problema mo? Akala ko palaruan mo Chicago.
Kaya mo ba ako kinaibigan?
Dahil gusto mo ang pagpapahirap ko sa mga tao.
-Kalahati lang 'yan. -Ano ang kalahati?
Ang kallahati, Stefan...
ay dati gusto mo ako kaibiganin.
Nagseselos sia.
Gusto ka patayin ng pamilya mo dahil 'di ka nila magiging katulad.
-Ano, nakasusuklam? -Hindi...
isang hari.
Tingnan mo tayo. Dalawang malungkot na ulila.
Gusto ka ng kapatid ko, alam mo.
Pero babalaan kita...
hindi mabilis si Rebekah.
Pati ang pag-ibig.
Kaya mag-ingat ka. Baliw siya.
Salamat sa payo.
At kung umabot sa punto na iwanan ka niya...
'di niya mapipigilan, gano'n talaga siya, 'wag ka gagawa ng estupido.
Alam mo? Mabuti kang kaibigan, Nik.
Masaya ako nakilala kita.
Sa pagkakaibigan.
Gusto ko malaman mo...
no'ng tinawagan ako ni Carol Lockwood at kinwento ka sa'kin...
umupo ako at umiyak.
Itay, ayos lang ako.
Natutunan ko makibagay. 'Di ko kailangan maayos.
Hindi na ako maaayos.
Tinuruan kita sumubok.
Kailangan mo subukan ngayon.
Ganyan. Kita mo? Ginagawa mo.
-Hindi ko kaya. -Kaya mo, labanan mo.
-Itay, gutom na ako. -Alam ko, Car. Subukan mo.
Bakit? Alam mo 'di gagana 'to.
-Kailangan, ito lang ang pagpipilian. -Bakit mo ba ako inaayos?
Para 'di kita kailangan patayin.
Itay, patawarin mo ako.
Bumaba na ang araw.
Susubukan ulit natin bukas.
Kumusta, Bill.
Ibaba mo ang baril, Liz. Alam ko ginagawa ko.
Anak natin 'yan. Tinitingala ka niya. Mahal ka niya.
Magtitiwala siya sa'kin gawin ang tama.
Hayaan mo na ako, Liz. Hindi dahil halimaw siya...
pero dahil mahal natin siya.
Tyler.
Hindi ka papasok dito.
Sige na.
Tyler.
Ayos lang, makakaalis ka rito.
Ang singsing ko.
Ang...
Sige.
Nalilito ako. Kung magkaibigan tayo...
bakit kilala lang kita bilang pinaghalong siraulo...
na sinakripisyo ang nobya ko sa altar ng apoy?
Ang lahat ng bagay ay natatapos.
-Ang pulis! -Pulis ng Chicago!
Balang kahoy ang gamit nila.
-Alam nila. -Ibig sabihin narito siya.
Sino? Sinong narito?
Rebeka? Halika na, aalis na tayo, anak.
-Ano bang nangyayari? Stefan.
Alis!
Stefan.
Paumanhin, pero magtatapos na ang saya rito.
-Anong sinasabi mo? -Kalimutan mo kami ni Rebekah.
Hangga't 'di ko sinasabi, 'di mo kami nakilala, Stefan.
Salamat. Nakalimutan ko na paano magkaroon ng kapatid na lalaki.
Pinilit mo ako makalimot.
Unang beses na magpapatuloy kami ni Rebekah.
Mas maganda kung mas malinis.
Pero bakit?
'Di dapat takpan ang bakas mo.
Maliban kung may tinatakasan ka.
Tapos na ang kwento.
Kailangan ko pa ng maiinom.
Isang totoo.
-Ano problema mo? -Ano problema mo?
Pinatay mo si Andie isa, niligtas ako sunod.
Mabuti ka ba, masama? Pili.
Muntik makita ni Klaus si Elena. Alisin mo siya sa Chicago.
'Di siya aalis ng 'di ka napatitingnan sa rehabilitasyon ng bampira.
Maniwala ka, sinubukan ko.
Siya ang susi sa lahat. 'Di malalaman ni Klaus buhay siya.
-Ano? -Patay na siya dapat sa sakripisyo.
Ngayon 'di makakagawa si Klaus ng bagong pinaghalo.
Kaunti na lang a malalaman na ng mangkukulam niya.
Sabihin mo kay Elena umuwi na at kalimutan ako.
Ikaw magsabi.
Huling tawag. Inom na.
Nakita ko binuksan na nila ang pinto sa patapon.
Oh, mahal, mas malala pa ko r'yan.
'Di ka sumusuko, ano?
Ibalik mo kapatid ko 'di mo na'ko makikita ulit.
Naiipit ako. Pinangako ko kay Stefan na 'di ka papatayin...
pero gaano karaming libre ang mayroon?
At malinaw na gusto mo mamatay, 'di ka pupunta rito kung hindi, kaya...
Anong masasabi ko? Gusto ko ng kilig.
-Hindi ka dapat narito. -Saan pa ako?
Anong gusto mo?
'Di na magtatagal ang panggugulo ni Damon kay Klaus.
Umuwi ka na.
Gaano ko pa lilinawin?
Ayokong umuwi.
Oh, grabe, ano 'yon?
Medyo lasing ako, kaya patawad kung 'di ko matamaan ng ilang beses.
Hindi 'yon.
Muntik na.
Gusto mo ng kasama? Kalimutan mo si Stefan. Mas masaya ako kasama.
Hindi ka na masaya pag patay ka na.
-Talaga? -'Di sa lugar ko. Ilabas niyo 'yan.
'Di mo kailangan makipagnegosasyon sa kalayaan ng kapatid mo.
Pag tapos na ako sa kanya, aayaw na siya bumalik.
May obsesyon si Klaus sa paggawa ng pinaghalo.
Pag nalaman niya buhay ka, malalaman niya bakit 'di ito gumagana.
Alam ko pinoprotektahan mo lang ako, pero 'di ko hahayaan na lang.
Sumama ka, pakiusap.
Ano pang inaasahan mo, huh? 'Di na magiging parehas, Elena.
-Alam ko 'yon. -Tingin ko hindi.
Nag-iwan ako ng nagkalat na mga katawan mula Florida hanggang Tennessee.
Mga inosente. Mga tao.
Ganito ka rin natuklasan ni Lexi dati, no'ng 20s, at niligtas ka niya.
At alam mo ginawa ko pagtapos no'n?
30 taon ko inayos buhay ko.
Sa isang bampira, wala lang 'yon. Sa'yo, kalahati ng buhay mo 'yon.
-'Di kita susukuan, Stefan. -Kaya mo.
Tapos na.
Tapos na parte ng buhay ko na 'yon.
Ayaw na kita makita. Ayaw na kita makasama.
Gusto ko lang umalis ka na.
Ayos ka lang?
Magmaneho ka na lang.
Salamat.
Anak, ang tatay mo, lahat ng pamilya natin...
may paniniwala kaming pinapasa sa bawat henerasyon.
Tinuruan kami 'wag maligaw sa kanila.
-Ginawa mo. -Tinuruan mo ako...
na tingnan ang mga bagay sa ibang paraan.
Akala ko siya ang nakakuha sa'kin.
Siya nga. Uulitin niya 'yon.
Huy, Inay?
Salamat sa paniniwala sa'kin.
Pangit ba ang oras...
para pagalitan ka sa pagtakas sa'kin?
Ayaw niya sa'kin.
Ayaw sa'kin ng tatay ko.
Huy, huy.
Rebekah, ang kuya mo ito.
Kung nasaan ka man, lumabas ka na.
Tumigil ka na, Nik.
Dalian mo, Rebekah.
-Tara na. -Malapit na siya.
Gusto mo mamatay? Nahanap tayo. Kailangan natin lumipat.
-'Di ng wala si Stefan. -'Di siya sasama.
Kailangan natin mawala.
Pupukaw siya ng atensyon. Hayaan mo na siya.
Anong ginawa mo?
Wala na tayong oras sa galit mo.
Ayoko na tumakbo, Nik. Puro na lang tayo takbo.
Gusto ko makasama si Stefan.
Sige. Mamili ka.
Ako o siya?
Sabi ko na. Sakay na. Tara na.
Paalam, Nik.
'Wag ka ngumuso. Alam mo 'di ako mapapatay.
Hindi, pero sana mas masakit ito.
Naiintindihan ko na galit ka sa'kin, Rebekah...
kaya hahayaan ko 'yan, ngayon lang.
Bibigyan kita ng pampalubag loob.
Pwede ka sumama.
Stefan.
Ngayon naaalala mo na.
Rebekah.
Stefan.
Huy, pare, kuhanan mo kami ng litrato ng kapatid ko.
Naalala kita.
Magkaibigan tayo.
At ngayon ang rason bakit ka narito.
Sinabi ni Gloria kung paano makokontak ang Orihinal na mangkukulam.
-"Orihinal na mangkukulam"? -Anong kailangan sa'yo ni Gloria?
Nasaan kwintas ko? Ano ginawa mo rito?
-Hindi ko ito inaalis. -'Di ko hinawakan.
-Kailangan natin hanapin. -Sabihin mo 'di 'yon kailangan niya.
Sabihin mo 'di 'yon kailangan niya, Rebekah!
Sige, tama ka. Naroon siya.
Tama ako lagi.
Huhulaan ko, nagtapos sa luha at bigong puso.
Nasaan ka?
Bakit, gusto mo'ko pahiran ng sunscreen sa likod?
Europa naiisip ko. Italya marahil. O Espanya.
'Di ka magaling sa nakakatamad na hapon.
Manghula ka pa, Damon. Paalam.
Huy, bata, pulis Chicago.
'Di ako natatakot sa'yo.
Oh, 'di ako narito para sa'yo.
Nakita mo ang dalawang ito?
'Di ko pa sila nakikita buong buhay ko.
Ayusin niyo na mga bata. Tapos na tayo rito.
PINAKAMAGANDANG DIYAS NG CHICAGO
Isinalin sa Tagalog ni: Mary Ann Mina rito.