W poprzednich odcinkach...
- Jesteś Elena. - Wyglądamy tak samo.
Jesteś jej sobowtórem. Możesz złamac klątwę.
Klaus jest wampirem z krwią wilkołaka.
Klątwa stłumiła jego wilkołaczą stronę.
Będzie bezbronny podczas przemiany, wtedy wkroczy Bonnie.
Jeśli doprowadzi go na skraj śmierci, dokończę dzieła.
Miałem rodzinę. Klaus opętał każdego z nich,
rozrzucił ich ciała w morzach. Nie znajdę ich ciał.
Nie wrzuciłem ich do morza. Ich ciała są bezpieczne.
Jeśli mnie zabijesz, nie znajdziesz ich.
Nie!
Kto cie uratuje?
Nie chcę być uratowana.
- Jest inny sposób. - Co ty...
Wypiła moją krew.
Powróci jako wampir. Nie dałeś jej wyboru.
Nie wybaczy ci.
Tyler mnie ugryzł.
Ugryzienie wilkołaka może zabić wampira.
Z czasem będzie lżej.
Wiesz to.
Czego chcesz?
Przeprosić.
Źle, że napoiłem cię krwią.
Tak.
Nie zasługuję na wybaczenie.
Ale go potrzebuję.
Ja potrzebuję czasu.
Dużo czasu.
Oczywiście.
Nie śpiesz się.
Puszczaj.
- Nie zrobisz tego. - Już zrobiłem.
- Wiesz, co się stało z Rose. - Trudno.
Dzisiaj nie umrzesz.
Masz plan, Supermanie?
- Znajdę rozwiązanie. - Cudowne lekarstwo. Życzę szczęścia.
Bonnie coś wymyśli.
Bohater.
Pożegnaj się i miej to z głowy.
Leż spokojnie, oszczędzaj siły.
Nie próżnowałeś.
Szaleństwo.
Ile minęło?
Prawie dwa dni.
Pełnia przeszła, a ty pozostałeś wilkiem.
Mogę się zmieniać do woli. Dobrze wiedzieć.
Pamiętam wszystkie ofiary.
- Sprzątałem po tobie. - Jak za dawnych czasów.
Zabawiłeś się. A teraz - umowa.
Racja. Jak to szło?
Pamiętam.
Pragniesz połączyć się z naszą rodziną.
Dałeś mi słowo, Niklaus.
Zobowiązałem się, chociaż próbowałeś mnie zabić.
Mogłem.
Ale nie zabiłem.
Teraz już nikt nie zdoła. Nawet ty.
Wybaczyłem ci.
Gdzie oni są?
Rozchmurz się. Wkrótce cię zaprowadzę.
- Abonent jest poza zasięgiem. - Potrzebuję pomocy.
Pomyłka. Nie mogę pomóc, tylko siedzieć bezczynnie,
gdy moja dziewczyna ginie na ołtarzu krwi.
Damon jest umierający.
Tyler Lockwood go ugryzł.
Czego ci trzeba?
To dobre dla bab.
Trzeba wyjść z domu, uciec od rzeczywistości.
Więc mamy udawać, że nie mamy spapranego życia?
Musimy to robić.
Oddychać, jeść, spać, budzić się aż do dnia,
kiedy już nie będzie tak ciężko.
Jesteście. Zjecie coś?
- To konieczne? - Tak.
Weźmiemy przykład ze Scarlett.
Przetrwaliśmy wojnę. Przeżyliście piekło,
a moja mama wie, że jestem wampirem- - kataklizm równy pożarowi Atlanty.
Ale mimo wszystko nie poddamy się.
- Co będziemy jeść? - Coś dobrego.
Nie wiem, czy to coś da.
Przeprowadzałaś już seanse. Kontaktowałaś się z Emily Bennett.
Może czarownice wiedzą, jak mu pomóc.
Oby zechciały.
Emily.
Po co przyszedłeś?
Potrzebuję pomocy.
Czy istnieje czar, który uleczy ukąszenie wilkołaka?
Nie. Natura dba o równowagę we wszystkim.
To prawda?
A może tak mówisz, bo chodzi o Damona?
- Może pora, by umarł. - Nie, to nie równowaga.
To kara.
- Nie dam ci tego, czego pragniesz. - Więc jednak jest odpowiedź?
Jeśli coś wiesz, błagam, powiedz.
Pomóż mi uratować brata.
Nie chcą nas tu. Nadużywam ich energii.
Odpowiedź istnieje. Tylko nie chcą jej zdradzić.
Słyszałam imię.
Czyje?
Klausa.
- Carol, jak się masz? - Lepiej. To był okropny upadek.
- Nie powinnaś odpoczywać? - Już nie,
teraz wracam do pracy. Jak sytuacja z wampirami?
Trochę się dzieje, ale sobie radzę.
Masz czuwać nad bezpieczeństwem, a sukcesów nie widzę.
- Panuję nad sytuacją. - Więc się przyłóż,
bo jeśli nie zdołasz, znajdę kogoś, kto potrafi.
- Hej. - Hej.
- Nie oparłeś się romantyzmowi. - Chodź na spacer.
Łamiesz zasady.
Mieliśmy się rozerwać, zanim jutro wrócimy do codziennego dramatu.
To nie mogło czekać.
Kiedy Damon pomagał Tylerowi, coś się wydarzyło.
Podczas transformacji Tyler go ugryzł.
- Co? Czy on...? - Tak.
O Boże.
Przyszedł do mnie rano. Przepraszał. A ja go spławiłam.
Prosił, żebym ci nie mówił,
ale pomyślałem, że zechcesz z nim porozmawiać.
Nie mogłem czekać.
To nie koniec. Może istnieje lekarstwo.
- Poszukam Klausa. - Zabije cię.
Miał okazję, ale tego nie zrobił.
Damon ma wiele na sumieniu,
ale wampirem został za moją sprawą.
Jeśli istnieje lekarstwo, muszę je zdobyć.
Porozmawiaj z nim. Powiedz, że jest nadzieja.
Panie Salvatore, nieładnie podglądać damę.
Przepraszam, panno Katherine.
Skoro już pan jest - splątały mi się tasiemki gorsetu.
- Zechce pan rozsupłać? - Oczywiście.
Będzie pan za mną tęsknił, broniąc Południa?
- Tak. - Niech pan szybko wraca.
Pod pańską nieobecność będę bardzo samotna.
Stefan dotrzyma pani towarzystwa.
To źle, że pragnę was obu?
- Elena? - Nie widzisz?
- Bawiła się tobą. - Wystarczyło powiedzieć "nie" i odejść.
- Miałeś wybór. - Obiecaj, że wrócisz jak najprędzej.
Obiecuję.
Cześć.
Czekam od dwóch dni, hipnoza nie mija. Klaus powinien być martwy.
Nastąpiły komplikacje. Nieważne. Gdzie go znajdę?
Klaus, wróciłeś.
Patrz, kto nas odwiedził.
Pojawiasz się i znikasz.
Potrzebuję pomocy.
- Dla brata. - Zaczeka.
Ja mam zobowiązania wobec mojego brata,
wymagają natychmiastowego działania.
Wiesz, jak ważna jest rodzina.
Brat obiecał połączyć mnie z bliskimi.
Tak uczynię.
Co ja mam z tobą zrobić?
Czujesz? O włos od serca.
Drgnij, a zginiesz.
Chce tylko pomóc bratu.
Czarownice mówią, że znasz lekarstwo.
Zawrzyjmy układ. Dasz mi je, a zrobię co zechcesz.
Niestety nie wiem, czy mi się przydasz.
Teraz jesteś do niczego.
- Paskudny widok. - Ból jeszcze gorszy.
Podświadomość nie daje mi spokoju.
Powiedz, że masz coś na to.
Podwójnego.
Dobre.
- Mój brat kazał mnie pilnować? - Usiłuje pomóc.
Robi to, co zawsze: naprawia zło przeszłości.
Nie pragniesz mojej śmierci? Przeze mnie umarła Jenna.
- Nie obwiniam cię. - Jasne, że tak.
Poza tym przemieniłem twoją żonę w wampira.
- Musisz mnie nienawidzić. - Daj szklankę.
Jesteśmy zbyt trzeźwi na tę rozmowę.
Zabij mnie. Proszę.
Spadaj.
Elena?
Jej tu nie ma.
Cicho.
Potrzebuję krwi.
Gdzie Damon?
To nieodpowiedni moment.
- Tutaj. - Proszę nie wchodzić.
- Porozmawiam. - Nie rób tego!
Liz.
Nie mogę się skupić na filmie.
Alaric?
Jest Elena?
Poszła się spotkać z Damonem.
Uciekł. Szukają go gliny. Jest w złej formie.
Ukryj Elenę. Idę do was.
Nie powstrzymasz Damona. My się tym zajmiemy.
Znowu to robisz. Odsunęłaś mnie, a Jenna i tak umarła.
Znajdę siostrę i nie powstrzymasz mnie.
Był sobie wampir, wariat,
wiecznie go nosiło.
Kiedy szalał, był obłędny, wspaniały.
W tysiąc dziewięćset siedemnastym w Monterey wytłukł całe miasteczko.
Prawdziwy rozpruwacz.
Znasz to?
- Dawno się tak nie zachowywałem. - Z takim wampirem mógłbym gadać.
Taki talent przyda mi się, kiedy opuszczę miasto.
Katerino, podejdź.
Szukasz lekarstwa?
Oto ono.
Lekarstwem jest twoja krew.
Trzeba kochać matkę naturę.
Porozmawiajmy.
Katherine?
Muszę zobaczyć się z Eleną.
Chodźmy stąd.
Gdzie Damon? Co się stało?
Co cię to obchodzi? Wiesz, kim są i co robią.
- Niesłusznie ich pani nienawidzi. - To zabójcy. I kropka.
Damona Salvatore widziano przed wejściem do Grilla.
Pójdę z panią. Jest chory, nie jest sobą.
Pilnuj jej.
To ja.
Jestem z Damonem w Grillu.
Postrzelony w Grillu. Wezwijcie pogotowie.
- Mamo? Co się stało? - Mierzyłam do Damona.
Ma pierścień.
Jest człowiekiem. Pierścień nie pomoże.
Pij.
- Co robisz? - Pomagam mu.
Bonnie, co jest?
Wiem, co robić. Zabierzmy go stąd.
- Nie można. - Mamo, puść ich.
Trzymam cię.
Lek. Chcesz ratować brata?
Pójdziesz w cug na dziesięć lat?
Wiążę z tobą wielkie plany...
Nie jestem już taki.
Szkoda.
Przydałbyś się.
Czekaj.
Tak lepiej.
Napij się ze mną.
Wypij.
Do dna.
Zrobisz, co każę, a ja go uratuję.
Jeszcze.
To możliwe?
Istnieje czar, jeśli pozwolą mi go użyć.
Co?
Są złe, że wróciłam.
Nie chcą pomóc.
Muszą.
- Ostrzegają przed konsekwencjami. - To dziecko. Niech się zamkną.
Emily!
Wiem, że tam jesteś.
Pomóż mi.
Ja go kocham.
Co się stało?
Nie ważne. Juz dobrze.
- Chodźmy stąd. - Dokąd?
- Wszędzie. - Zaczekaj.
Spokojnie. Chodźmy.
Szybszy, niż myślałam.
- Dlaczego mi zawsze uciekasz? - Bo wiem, że będziesz mnie gonił.
Pozwól zawsze się gonić.
Daj mi krwi.
Nie nakarmię cię.
Jesli chcesz, weź sam.
Dokonaj wyboru.
Wybieram ciebie, Katherine.
Popatrz na mnie. To ja. Elena.
- Obiecaj, że nie powiesz bratu. - Obiecuję.
To będzie nasza tajemnica.
Muszę. Zawsze będziemy razem.
Przestań.
To boli. Nie musisz tego robić. Przestań.
Zadajesz mi ból.
Elena.
Dzwoniła Bonnie.
Jeremy żyje.
Myślałam, że go zabiłam.
Zabiłaś.
Nie rozumiem.
Kiedyś ci tłumaczyłam,
ale sprawiłam, że zapomniałaś, bo się bałam...
Teraz... nie chcę kłamać.
Nie będę się ciebie bać.
A ty nie bój się mnie.
Wciąż jestem twoją córeczką.
To ja.
Co robisz?
Zastanawiam się, co mi dolega. Czuję się inaczej.
Byłeś martwy. Dziwne, żebyś czuł się normalnie.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Podziękujesz jutro. I pojutrze.
I kolejnego dnia.
Dobranoc.
Wychodzę. Trzeba ci czegoś?
Wszystko mam.
A może... tu przenocuję?
Jak chcesz.
Dziękuję za wszystko.
Podziękujesz jutro. I pojutrze.
Podsłuchiwałeś.
I kolejnego dnia.
Już dobrze, jestem tu.
Wyjdź. Mogę cię skrzywdzić.
Nie zrobisz tego.
Zostanę do końca. Nie odejdę.
Wynoś się.
Już dobrze.
Nie jest dobrze.
Przez te wszystkie lata oskarżałem Stefana.
Nikt mi nie kazał jej kochać.
Sam chciałem.
Dokonałem błędnego wyboru.
Przekaż Stefanowi, że żałuję.
Powiem mu.
Współpracujesz.
Chyba ci się podoba.
Dość. Daj lekarstwo.
Najpierw zawrzemy układ. Wybieraj.
Zostaniesz w Mystic Falls, czy zechcesz żyć zgodnie ze swoją naturą,
odejdziesz ze mną...
...i uratujesz brata?
To jest to.
Kotku...
Zanieś to Damonowi i zaraz wracaj.
- Mam wyjść? - Nie.
Tak.
Pośpiesz się.
Nie zaniesie.
- To gorsze, niż myślałem. - Nie trać nadziei.
Sam do tego doprowadziłem.
Zasłużyłem.
- Zasłużyłem na śmierć. - Nie.
Tak, Eleno.
Gdybym wybrał inaczej, nie poznałbym ciebie.
Wybacz...
...tyle razy cię raniłem.
Wybaczam.
Wiem, że kochasz Stefana.
I nie przestaniesz.
Ale ja kocham ciebie.
Musisz to wiedzieć.
Wiem.
W tysiąc osiemset sześćdziesiątym czwartym...
polubiłabyś mnie.
Lubię cię teraz.
Takiego, jaki jesteś.
Dziękuję.
Proszę.
To mnie możesz dziękować.
Przyniosłam lekarstwo.
- Myślałam, że nie żyjesz. - Tak było.
Uwolniłaś się.
Nareszcie.
I przyszłaś tutaj?
Byłam ci to winna.
Gdzie Stefan?
- Obchodzi cię to? - Gdzie on jest?
Płaci za lek. Podporządkował się Klausowi.
- Nieprędko wróci. - "Podporządkował się"?
Dla brata poświęcił wszystko, również ciebie.
Ale Damon dotrzyma ci towarzystwa.
Żegnaj, Eleno.
Można kochać ich obu.
Ja kochałam.
Sądzę, bracie, że jesteś z rodziną.
Zakopać go z tamtymi.
Wieczorem odejdziemy.
Katerina zdążyła?
- Więcej jej nie zobaczysz. - Bo piła werbenę?
Żyję za długo, żebym dał się ograć.
Nie ucieknie daleko. Pomożesz ją schwytać.
Czego naprawdę ode mnie chcesz?
Wyjaśnię w swoim czasie, kiedy opuścimy tę mieścinę.
- Więc tu już koniec? Możemy iść? - Niezupełnie.
Mam dla ciebie prezent.
Podejdź. Nie bój się.
Chcę być pewien, że dotrzymasz warunków.
I że na coś mi się przydasz
Pod wpływem hipnozy byłaby posłuszna, ale prawdziwy rozpruwacz ceni łowy.
Teraz możemy iść.
Alaric?
Anna?
Vicky?