W poprzednich odcinkach.
- Jesteś Elena. - Wyglądamy tak samo.
Jesteś jej sobowtórem. Możesz złamac klątwę.
Słońca i Księżyca?
Klątwa Klausa.
Kim będzie Klaus...
wilkołakiem czy wampirem?
Oboma.
Twoja mama opowiadała mi o wampirach.
Nie sądziłam, że to prawda.
- Jaka jest klątwa Klausa? - Czarownice.
Dopilnowały, jego wilkołacza strona została uśpiona...
Chce uwolnić z siebie wilkołaka.
- Nie można go zabić? - Chodzi o klątwę.
Jest najbardziej bezbronny podczas przemiany.
Bonnie go zabije,
a Elijah mnie ocali.
Idźcie do piekła.
Dzisiaj pełnia. Klaus odprawi rytuał.
Podobno klątwa Słońca i Księżyca nie istnieje.
A nie tak jak ta, ciążąca nad Klausem.
To wampir zrodzony z wilkołaka.
Klątwa więzi jego wilczą naturę.
Jeśli Klaus ją złamie, będzie mieszańcem.
Nie pozwólmy mu.
Bonnie go uśmierci.
To by ją zabiło.
- Napiszę piękny nekrolog. - Nie ma mowy.
Jak złamiemy klątwę?
Obrzęd jest prosty. Składniki - że tak powiem - znacie.
Kamień księżycowy.
Czarownik zgromadzi dość energii, by uwolnić czar uwięziony w kamieniu.
Następnie Klaus złoży w ofierze po jednym przedstawicielu obu gatunków.
A ja?
Pojawisz się na koniec.
Klaus wypije krew sobowtóra. W chwili twojej śmierci.
Wtedy wkroczysz.
Ten eliksir zdobyłem pięćset lat temu dla Kateriny.
Ma mistyczną właściwość wskrzeszenia.
- Będę martwa? - A potem nie.
Taki masz plan?
Czarodziejski napój bez daty przydatności do spożycia?
A pierścień Johna?
Pierścienie chronią ludzi, sobowtór to byt nadprzyrodzony.
- Nie pomoże. - A eliksir?
- Co, jeśli nie zadziała? - Umrę.
Czy Klaus na pewno ma wszystko? Ma wilkołaka?
Od tysiąca lat pragnie złamać klątwę. Jeśli nie ma, do wieczora go znajdzie.
Mówi mama.
Nie wiem, gdzie jesteś, ale przyjedź.
Miałam wypadek, jestem w szpitalu.
Proszę, Tyler. Przyjedź.
- Czemu to powiedziałam? - Bo niefortunnie upadłaś.
Śniadanie mistrzów?
Otaczają mnie idioci, muszę się wspomóc.
Nie pomagasz.
Jest Pierwotnym. Próbowaliśmy go zabić. Wierzysz mu?
Mam wyjście?
Elena podjęła decyzję. Zaufała mu.
- A ja ufam jej. - Dlaczego? Ona umrze.
Wierzy we mnie.
Ufa mimo tego, kim jestem.
Zawierzę jej instynktowi.
W takim razie jesteś największym idiotą.
- Tobie też postanowiła zaufać. - Nie przeceniaj jej instynktu.
Rozumie, dlaczego tak zdecydowałam?
A dlaczego?
Jestem kluczem do złamania klątwy. Klaus przybył ze względu na mnie.
Jeśli go nie powstrzymam, zniszczy wszystkich.
Eliksir może nie zadziałać. Nie chcę wprowadzać cię w błąd.
Wiem jakie jest ryzyko.
- Wynoś się. - Jenna.
- Jenna! - Wynoś się!
Odłóż kuszę.
- Nie zbliżaj się. - Co się dzieje?
To ja. Klaus mnie puścił.
Udowodnij.
Pierwszego wieczoru Jeremy wszedł...
To on.
- Czemu cię puścił? - Żebym przekazał wiadomość.
To dziś.
Mamo.
Wróciłeś.
Tak.
- Nie chciałam cię przestraszyć. - Nie widziałem cię.
Pogadamy?
Za godzinę.
Załatwię coś i wrócę.
Na razie.
- Podejrzewa coś? - Nie,
ale nie mogę tak dłużej.
Od paru dni urządzam przedstawienie. Albo ona też, albo się nie zmieniła.
Jest wampirem.
Nawet nie wiem, co to znaczy.
Ciężko ci zrozumieć, ja znam to od dziecka.
Potwór. Pozbawiony duszy, człowieczeństwa.
Nie wygląda na taką.
Udaje. Uważałam Damona Salvatore za przyjaciela.
Okazał się mordercą.
Zabili twoją siostrę.
Mało ci dowodów?
Mógłbym panią spytać o to samo. Czemu się pani waha?
Potrzebuję więcej informacji.
Poza tym, kiedy na nią patrzę,
widzę moją córkę.
Problem stanowi Damon. Trzeba skupić się na nim.
Niepotrzebnie cię wciągałam.
Dziękuję za pomoc, ale poradzę sobie sama.
Nic nie pamiętasz?
Ocknąłem się po trzech dniach.
- Była tam Katherine. - Zahipnotyzował ją.
Ma werbenę, ale bez zgody Klausa nie wyjdzie.
- Gdzie Damon? - Na górze.
Co jeszcze zrobiłem?
- Zniknąłeś. - Nie chcę tego słuchać.
- Zrozum, co mną kieruje. - Po co?
- Moje zdanie się nie liczy. - Poradzę sobie.
Wypiję eliksir.
Bonnie zabije Klausa, wszystko się skończy.
- Jeżeli eliksir zadziała. - Na pewno.
Tak myślisz. Pragniesz tego.
A ja nie wierzę. Spróbujmy inaczej.
- Nie ma jak. - Umrzesz.
I ożyję.
Nie chcę ryzykować.
A ja tak.
To moje życie. Mój wybór.
Nie chcę cię stracić.
Nie stracisz.
Istnieje sposób.
Damon, nie.
Coś ty zrobił?
Co?
Uratowałem jej życie.
Umrzesz, ale wrócisz.
Jako wampir.
- Dobre i to. - Odmawiasz jej prawa wyboru?
Życzysz mi wszystkiego, co najgorsze, ale w końcu się z tym pogodzisz.
Przyznaj. Zazdrościsz, że sam tego nie zrobiłeś.
Wynoś się!
- Co się stało? - Zabierz go.
W piwnicy są worki z krwią. Przynieś.
- Wszystko będzie dobrze. - Przepraszam.
Przepraszam.
Eliksir jednak się nie przyda. Skoro napoiłes Elenę krwią.
Wrócę przed zmrokiem.
Obaj wiemy, że eliksir by nie pomógł.
Gadać potrafisz, ale nic nie wiesz.
Ona nigdy ci tego nie wybaczy.
A "nigdy" to dla wampira...
bardzo długo.
Dziękuję. Wam obojgu.
Będziemy na dole.
Wiem, że... musisz to przetrawić.
Chroniłem cię. Nie sądziłem, że to udźwigniesz.
- Zdołam? - Tak.
Musimy wiele omówić.
Dobrze, że nic ci się nie stało.
Mogłam powiedzieć wcześniej.
Jak on mógł? Dlaczego?
Nigdy sobie nie mówiliśmy, co to znaczy.
- Nieważne. - Przeciwnie.
Ważne.
- Wybierz się gdzieś ze mną. - Nie mogę.
Niedaleko. Na parę godzin.
Obiecuję.
Co tu robisz?
- A ty? Zabroniłam ci przyjeżdżać. - To moja matka. Musiałem.
Wyjeżdżamy. Znikniemy przed nocą.
Dam wam kilka minut.
- Dziękuję. - Tylko kilka.
Rozumiem.
Czuwa nade mną.
Przyjaźnisz się z nią?
Pomaga mi.
Co słychać?
Przyszłam do twojej mamy.
Potłukła się, ale wydobrzeje.
A ty?
Co u ciebie?
Jakoś się trzymam.
Dobrze.
Pójdę już. Musimy jechać.
Znowu?
Wyjechałem nie bez powodu.
Wyjaśnienia musiały zaginąć na poczcie razem z pożegnaniem.
Trzymaj się.
Idziemy.
Caroline, to ja. Mieliśmy się spotkać.
Musimy pogadać. To ważne.
Dla mnie to samo.
Narozrabiałem.
Tak.
Panowie...
Co tak drętwo?
- Klaus, jak sądzę. - We własnej osobie.
Dzięki za pożyczkę.
- Wpadłeś się przywitać? - Podobno macie sobowtóra.
Nie róbcie nic, czego musielibyście żałować.
Dzięki za radę.
Dasz się namówić na przełożenie imprezy?
Żartujesz.
On źartuje, prawda?
Raczej nie.
Tylko o miesiąc.
Już tłumaczę.
Mam wampira. Mam wilkołaki.
Mam wszystko.
Wieczorem odprawię rytuał.
Jeśli chcesz przeżyć, nie bruźdź.
- Było miło. - Nabruździsz?
Czy jeśli usunę wilkołaka,
Elena mi wybaczy, że próbowałem ją przemienić?
To bez znaczenia, bo zginiesz.
Bez wilkołaka nie będzie rytuału, a Elena zyska miesiąc.
I tak zginiesz.
Pomożesz mi?
Jak?
Gdzie jesteśmy?
Niespodzianka. Wytrzymaj.
Jeszcze nie jestem wampirem. Bolą mnie nogi.
Jesteś gotowa o tym mówić?
Rano nie wiedziałam, czy będę żyć,
a teraz mam zostać wampirem.
Jeszcze nie wiem, co czuję.
Pięknie.
Myślę, że wiesz. I możesz mi powiedzieć.
Nie.
Nie mogę o tym mówić.
Jak sobie życzysz.
Dziś jest twój dzień.
Ale... na szczyt daleko.
Chodź. Kto wie, co nas spotka?
- Idziemy na samą górę? - Tak.
Nie możemy się tam przenieść, tak po superwampirzemu?
To twój ostatni dzień w ludzkiej skórze. Nie kantuj.
- Rozum ci odebrało? - Ktoś go musi zaprosić.
Wejdziesz?
Chcesz mnie zabić?
Dałem werbenę, odbiorę, co moje. Możesz lecieć.
Na pewno?
Wina będzie tylko moja. Wracaj do domu, pilnuj Eleny.
Jaka wina?
- Gdzie Klaus trzyma wilkołaka? - Co zamierzasz?
- Bez niego rytuał się nie odbędzie. - Nie możesz się wtrącać,
- bo Klaus zabije ciebie i wszystkich. - Chcę zyskać na czasie.
Nie. Nie ma mowy.
Zyskasz kolejny miesiąc żałosnego życia.
Ale to nie mnie zamierza poświęcić.
Ma Caroline Forbes i Tylera Lockwooda.
Ja jestem bezpieczna.
Skąd wziął ten pomysł?
Tylko walczę o przeżycie.
Elena piła krew wampira.
Zabawnie będzie bez końca walczyć z nią o miłość Stefana.
Krypta. Trzyma ich w krypcie.
Dziękuję.
- Nic ci nie jest? - Tak myślę.
Już próbowałem.
- Spoili mnie werbeną. - Co to za jedni?
- Kumple Klausa. - Kogo?
Nie powinieneś był wracać.
- Bonnie wykona dla mnie pierścień. - Bułka z masłem.
- Nigdy więcej nie obejrzę "Bambi". - Odradzałbym.
Co jest najlepsze w byciu wampirem?
Możesz zrobić wszystko, być, kim zechcesz.
Piękno jest jeszcze piękniejsze, wszystko ma rozmach,
żyjesz intensywniej, kochasz goręcej.
A najgorsze?
Wiesz.
Poza krwią.
Złość przechodzi we wściekłość... smutek - w rozpacz.
Utrata ukochanej osoby może cię złamać.
Wielu z nas ucisza uczucia, żeby ich nie przytłoczyły.
Przez pewien czas dobre strony nie przewyższały złych.
- Długo uczyłeś się żyć? - Nadal się uczę. Codziennie.
Co jeszcze?
Chodźmy. Nie jesteśmy nawet w połowie drogi.
Wszystko gra?
Co robiłaś?
Parzyłam kawę. Chcesz?
- Powiedz, co robiłaś. - Kawę.
Stój.
Zdejmij bransoletkę.
A teraz podejdź do okna i stań w słońcu.
- Spłonę. - Nie masz wyjścia.
Dość.
Myliłem się.
Zrobisz coś dla mnie.
Kogo chcesz ratować?
Blondynkę czy wilka?
Myślałeś, że Klaus zostawi ich samych?
Marzenie ściętej głowy.
- Co tu robisz? - Gdzie Caroline?
Nie pora strugać bohatera.
Gdzie ona jest? Co jej zrobił?
Przyszedłem ją ocalić.
Masz szczęście, że wcześniej nawaliłem,
inaczej byłbyś martwy.
Klątwa Słońca i Księżyca nie istnieje?
Tak twierdzi Elena.
Klaus chce złożyć ofiarę, ale w innym celu.
Dlatego nas porwali?
Tak.
Zabiją nas?
Tak myślę.
Kiedy wyjechałem, Jules pomogła mi odnaleźć się w skórze wilkołaka.
I po co?
Czemu się nie pożegnałeś?
Po prostu wyjechałeś.
Chcesz o tym teraz rozmawiać?
Skoro umrzemy, mogę chyba poznać prawdę.
Czemu mnie opuściłeś?
Znienawidziłaś mnie.
Uznałem, że zasługujesz na kogoś lepszego.
Cierpiałam. Zostawiłeś mnie w potrzebie.
Ale... nie mogłabym cię znienawidzić.
Matt ma drewniane pociski. Będziesz się gęsto tłumaczyć.
- Wie o tobie? - Nie.
O tym później. Teraz cię wyciągnę.
Bez niego nie wyjdę.
Wkrótce zajdzie słońce. Zdołasz szybko uciec?
- Przykuję się w piwnicy mojej rodziny. - Pomogę.
Żebym tego nie żałował.
Nareszcie.
To nic. Zdobyłem Mount Everest.
Nie przechwalaj się.
- Teraz możesz powiedzieć. - Co?
Wszystko, co bałaś się wyjawić w obawie, że będzie mi przykro.
To nic nie zmieni.
Przyniesie ci ulgę.
Wiem, że już o tym myślałaś.
O wypiciu krwi wampira, żeby przeżyć. Roztrząsałem to setki razy.
Także zanim pojawił się Klaus?
Oczywiście.
Gdyby to zależało ode mnie, pragnąłbym być z tobą zawsze.
- Nie wspominałeś. - Wiedziałem, że to niemożliwe.
Nie śmiałem cię prosić.
- Damon się odważył. - Postąpił źle.
Zrobił to, bo cię kocha.
Nie wie, czym naprawdę jest miłość.
Ja też nie wiem.
Mam siedemnaście lat, więc skąd mam wiedzieć?
Wiem tylko, że cię kocham.
Ale przyszłość? Wspólne życie?
Takie sprawy rozważa się stopniowo.
Miałam dorosnąć.
Zastanowić się, czy chcę mieć rodzinę i dzieci, zestarzeć się.
Miałam żyć i wybierać.
- A teraz? Przepadło. - Powiedz to.
Nie chcę być wampirem.
- Nigdy nie chciałam. - Wiem.
- Uderzyłeś go? - Zapomniałaś o drewnianych pociskach?
Zaczyna się.
Łap chłopaka i idziemy.
Dziękuję za piękny dzień.
Niepokoiłem się. Obawiałem się, że zrobisz coś głupiego.
Gotowa?
Tak.
Nie.
Uważaj, bo i ty umrzesz.
Pójdę. Po dobroci.
Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Kocham cię.
A ja kocham ciebie.
Zamknij oczy.
Zamknij.
Jesteś. Dom był pusty.
Gdzie Damon?
- Co jest grane? - Oby się na nas nie rzucił.
- Nie teraz, bracie. - Co robisz?
Ratuję sytuację.
- Niech Elena nigdzie się nie rusza. - Już poszła.
Klaus ją zabrał.
Zajmę się tym.
- Nie wiem, czy wytrzymam. Uciekajcie. - Będzie dobrze.
- Jazda! - Masz czas. Zaraz dotrzemy.
To się dzieje szybciej.
W porządku.
- Nic mi nie jest. - Wynocha!
Idźcie do piwnicy.
Weź to. Przyda się.
Już.
Gdzie Maddox? Nie wrócił?
Nie wiem.
Co robisz?
- Gdzie Elena? - Z Gretą.
Już czas.
Zostałeś zaproszony?
Musisz przełożyć rytuał.
Już o tym mówiliśmy.
Zanim uwolniłem wilkołaka i wampira. I zabiłem czarownika.
Słucham?
Możesz mnie zabić. Mam to gdzieś. Zrobiłem to.
Katerina, zostaw nas.
Słyszałem o tobie.
Szalony, porywczy wampir
zakochany w dziewczynie brata.
Wiedziałem, że któryś się postawi.
Jeden albo drugi.
Wilkołaki chodzą stadami.
Zerkniesz?
Jules.
Przez tysiąc lat...
sporo się nauczyłem chcąc złamać klątwę.
Po pierwsze - zawsze miej plan awaryjny:
zapasowy wilkołak, zapasowa czarownica.
Zapasowy wampir.
O to także zadbałem.
Chodź. Tutaj.
- Wytrzyma? - Nie.
Pomóż zamknąć.
Tyler, to ja.
Co się stało?
Wyszedł. Odprawi rytuał. Musiałam. Poznałby, że piłam werbenę.
Co musiałaś?
Kazał mi ją wywabić. Potrzebował innego wampira.
Kogo?
Kogo wywabiłaś, Katherine?
- Dokąd idziemy? - Tam.
Jesteś siostrą Luki. Słyszałam o tobie.
Brat i ojciec cię szukali.
Niepotrzebnie. Nie zgubiłam się.
Nic nie widzę.
Jenna?
Zabił ją? Dlaczego? Zrobiłam, co kazał.
Ona żyje.
Doznaje przemiany.
Dlaczego nie użył mnie? Dlaczego?
Nie mógł. Powiedział, że i tak zginiesz.
- Co to znaczy? - Co?
A to?
Ugryzienie wilkołaka. , że i tak zginiesz.