Poprzednio...
Nękały ich wilkołaki i wampiry.
Klątwa uczyniła
wampiry niewolnikami słońca, a wilkołaki sługami księżyca.
Klątwę wilkołaków pieczętuje
kamień księżycowy.
Powiedział mi o Katherine.
Jesteś Elena.
Wyglądamy tak samo.
Kamień księżycowy złamie klątwę.
Złamie ją ofiara. Krew sobowtóra. Ty nim jesteś.
- Elijah. - Pierwotny.
Klaus to gruba ryba.
Ściga mnie najstarszy wampir świata?
Co się dzieje?
Czemu mi pomagasz?
Bo byłam sama, gdy się przemieniłam.
Nie chcę ratunku, jeżeli Klaus zabije moich bliskich.
- Rose. - Nie chcę uciekać.
Nie mam już domu.
Bała się, nie chciała uciec.
Uciekała przez ostatnie 500 lat.
Jakoś cię wyciągnę.
Obiecaj, że ochronisz ją, cokolwiek się zdarzy.
To był największy błąd w twoim życiu.
Tu Mason, zostaw wiadomość.
Mason, mówi Tyler. Musimy pogadać.
Jutro pełnia. Znalazłem twoje nagranie.
Boję się. Oddzwoń.
Proszę.
Co zrobicie z kamieniem?
Kamień pieczętuje klątwę.
Jeśli złamię czar, straci moc.
- Zdaniem Katherine Klaus się zemści. - Może. Jeśli się dowie.
To nie może poczekać? Trzeba wydostać Stefana.
- On mówił co innego. - Nie słuchaj go.
- Myśli, że mnie broni. - Ma rację.
Nie zostaniesz ofiarą tego ohydnego rytuału.
O co się kłócicie?
O nic.
Napiję się kawy.
- Co? - Co to za misja samobójcza?
Inaczej ktoś ucierpi.
Wolisz zanieść kamień Klausowi i zginąć?
- Dokąd się wybierasz? - Do Stefana.
- Kłamiesz. - Nie.
- Przecież widzę. - Serio?
Zabrała kamień.
To był sprawdzian. Oblałaś.
Klaus zabił rodzinę Katherine, bo weszła mu w drogę.
To się nie powtórzy.
Co zrobiłaś?
Tak będzie lepiej.
Uwięziliście ją w domu?
Dla jej dobra. Elena chce się poświęcić.
Szczęście, że dogaduję się z wiedźmą. Mam dla ciebie przesyłkę.
Świece, lampiony...
i... obiad.
Będę musiał się z nią podzielić.
Nie boicie się, że Klaus was zabije, jeśli pokrzyżujecie mu szyki?
Już raz mnie zabito. I przeżyłem.
Gdy załatwimy sprawę kamienia, uwolnimy cię.
Nie martw się o mnie. Zadbaj o Elenę.
Wychodzisz?
Zjem lunch w knajpie. Potem mam trening.
Potem pewnie gdzieś pójdziemy. Wrócę późno.
Przepraszam. Nie znasz mnie.
Jestem Jules, kumpela Masona z Florydy.
Ty jesteś Tyler?
Miło mi.
Głupio tak wpadać. Szukam Masona.
Wrócił na Florydę. Jakiś czas temu.
W tym sęk. Nie wrócił.
Pomagam pisarzowi przy książce o małomiasteczkowej Virginii.
- To brzmi... - Dennie.
Carol Lockwood wymówiła się zmarłym mężem.
A archiwum i tak było u mojej siostry.
Coś nie tak?
Odwiedziła nas znajoma Masona. Nie wrócił na Florydę.
Mama odchodzi od zmysłów. Gadała z twoją.
Powinniśmy iść.
Zamykaj drzwi.
Przynajmniej doceń moją pomysłowość.
- To cię bawi? - Tak. Uwielbiam ratować ci życie.
- Co na to Stefan? - Pękał ze śmiechu.
Jak zareagował na wieść, że Elijah żyje?
- Nie mówiłem mu. - Dlaczego?
Nic nie poradzi. I... tyle.
- Gdzie Bonnie? - Mieliście się spotkać.
- Walczy z kamieniem. Ja pilnuję Eleny. - Kto zajmuje się Tylerem i pełnią?
Barbie sama się zgłosiła.
Jeśli zawali, on ją ugryzie i pozbędę się dwóch problemów.
Dziś jest pełnia?
Tak cię wciągnęła misja samobójcza, że nie zauważyłaś.
Szeryf Forbes oficjalnie uznała Masona za zaginionego.
- Czemu? - Dziewczyna
z Florydy szukała go u Lockwoodów.
- Kto? - Nie wiem,
ale wzbudziła panikę.
Niedobrze. Gdzie jesteś?
- W knajpie. - Już jadę.
Zmiana planów.
Ty niańczysz. Idźcie na spacer, korzystajcie z pogody.
Racja. Nie możesz.
Może pojechał posurfować? To w jego stylu.
Może. Ale ona na niego czekała.
Pewnie nic mu nie jest.
Nieważne.
Zróbmy to.
- Zadzwoni pani, gdy go znajdą? - Jasne.
- Nie pożegnałam się z pani synem. - Wyszedł. Przekażę mu.
Nie traćmy nadziei.
Jestem na miejscu. Nikt nie wie, gdzie jest Mason.
Miałeś rację, kłamał. Jest tu drugi wilkołak - jego bratanek.
Przepraszam. Mam pytanie. Znasz Tylera Lockwooda?
- Tajemnicza znajoma Masona. - A gdzie on jest?
Rozkłada się w samochodzie.
- Też jest wilkołakiem? - Oby nie dziś pełnia.
Przekonamy się.
A to co?
Tojad.
- Powiedz, że masz instrukcję. - Powiedz, że masz tojad.
Niełatwo go zdobyć.
Wrzucimy go do wody.
Sprzedawca zapewnił, że łańcuchy utrzymają dwie tony.
A wilkołaka?
Nie mam pojęcia.
Jak się czujesz?
Jak człowiek.
- Chyba się nie rozbierzesz? - Rozciągną się.
Co mam założyć? Wszystko pójdzie w strzępy.
Nie wiem, co jest gorsze. Że nauczyłem cię wzywać energię, czy...
- że prawie mnie tym zabiłaś. - Przepraszam.
Nie zrobiłabym tego bez powodu. Po prostu...
Wybaczam ci.
Ile tu książek.
Co to?
- Księga czarów? - To wszystko księgi czarów.
Skąd je masz?
Czarownice z całego świata zapisują czary.
Przez stulecia wiele ksiąg zaginęło. Ojciec ma obsesję.
Chce ocalić spuściznę rodzinną.
- Wszystkie należą do was? - Każda czarownica to członek rodziny.
Wiąże nas kodeks lojalności. Mamy sobie pomagać.
- Dlatego jesteś taki miły. - Też.
Potrafisz zerwać więź między talizmanem a zaklęciem?
Zależy...
Niektóre zaklęcia są wyjątkowe. Ale...
coś wymyślimy.
Witam. Proszę szkocką i drugą kolejkę dla pięknej pani.
Jedna wystarczy.
Nie jestem wariatem. Zaprzyjaźniam się z nową mieszkanką.
Dobrze. Skąd wiesz, że jestem nowa?
Wcześniej cię nie widziałem. A jestem tu co wieczór.
- Czy on ci się narzuca? - Nikomu się nie narzucam.
Rób to gdzie indziej.
Jest niegroźny. To nasz...
lokalny pijak.
Gdy przynudza, wsadzamy go do taksówki i wysyłamy do domu.
- Jeszcze tu jestem. - Dlaczego?
Dzięki za drinka.
Pościmy? Jak świętoszki.
Jak długo wytrzymałeś bez krwi?
Wiesz, jak to wygląda w teorii, ale w rzeczywistości będzie gorzej.
Serce bije, próbuje pompować resztki krwi.
Gdy jej zabraknie, żyły zaczną o siebie trzeć. Męka.
Radość z twoich cierpień przewyższa wszelki ból.
Duszno tu. Za długo noszę tę sukienkę. Rozepniesz mi suwak?
Nie marudź.
Jesteśmy tu razem. Wykorzystajmy ten czas.
Sądzisz, że Damon cię uratuje?
- Ma to, czego pragnie. Elenę. - Przestań.
W tej sytuacji możesz sobie pofolgować.
Nie wygadam.
- Nie mieszaj mi w głowie. - Jednak miło będzie spędzić tu wieczność.
- Co robisz? - Masz wyczucie.
- Co to? - Archiwum twojej mamy.
Zostałam wrobiona przez panią Lockwood.
Z czego bardzo się cieszę! Nie ma nic ciekawszego.
Cześć, jestem Elijah.
Bada historię Mystic Falls.
Miło mi.
Możesz zostać i poszperać albo załadujemy to do samochodu.
Jutro kogoś po to przyślę.
- Tym lepiej. - Dziękuję za zaproszenie.
Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy.
Co się dzieje?
Jenna chce, żebyś jej pomógł z pudłami.
Słuszna decyzja.
Czego chcesz?
Porozmawiajmy.
Przy drodze jest zajazd, a przy międzystanowej motel,
- ale oba dość kiepskie. - Nie potrzebuję luksusów.
Coś na jedną noc. Szukam kogoś.
Kogo?
- Masona Lockwooda. - Znam go.
- Świetny gość. - Zaginął.
Jak to? Naprawdę?
- Skąd znasz Masona? - Przez przyjaciół.
Która godzina?
Dochodzi ósma.
O której jest pełnia?
Jeszcze chwila.
Z zapisków Masona wynika, że pierwsze przeobrażenie
może nastąpić tuż przed pełnią.
Wiesz, jak długo będziesz wilkiem?
Parę godzin...
Może dłużej...
może krócej.
Na pewno tego chcesz?
To zmniejszy moją siłę. Nie ucieknę.
Nie.
Przepraszam.
Wybacz najście. Nie chcę skrzywdzić twojej rodziny.
Czemu zabiłeś tamte wampiry?
Bo nie chciałem, by cię zabrały.
Klaus sieje postrach, dlatego szukają jego przychylności.
Ustawią się po ciebie w kolejce, gdy się dowiedzą, ale nic z tego.
Ty też miałeś taki zamiar?
- Nie zależy mi na złamaniu klątwy. - A na czym?
Obsesja Klausa wpędziła go w paranoję. Zdziczał. Ufa tylko najbliższym.
- Tobie? - Już nie.
Nie wiesz, gdzie on jest.
Mam być twoją przynętą, by go zwabić.
Dlatego nie możesz się już tak narażać.
Mam ci wierzyć na słowo?
Dawno mogłem zabić twoich bliskich i dostarczyć cie Klausowi.
Zamiast tego proponuję układ.
Jaki?
Nic nie rób. Żyj swoim życiem.
Wyciągniemy Klausa z kryjówki,
- Zadbam o bezpieczeństwo twoich bliskich. - Co później?
- Zabiję go. - Tak po prostu?
Jestem człowiekiem honoru. Dotrzymuję słowa.
- Jak ochronisz wszystkich? - Masz przyjaciółkę Bonnie?
Posiadła dar magii. Moi przyjaciele także.
- Znasz czarownice. - Razem ochronimy każdego.
Umowa stoi?
- Potrzebuję jeszcze jednej przysługi. - Targujesz się?
Nieźle. Księżyc jest dobrze widoczny. I nikt nas nie widzi.
Jeśli ktoś nas zobaczy, uzna, że oszaleliśmy.
A nie?
Jakiż to talizman odczarujemy?
Biały kamyk. Fascynujące.
- Wygląda niepozornie. - A zaklęcie?
Naprawdę?
- Pomagam, a ty nadal coś ukrywasz. - Przepraszam.
Tylko się droczę.
Gotowa?
Płonę.
Wiem. Oddychaj.
Próbuję.
Powinnaś iść.
- Odejdź. - Jeszcze nie.
Boli...
Znam panią szeryf. Chętnie pomogę w poszukiwaniach.
Mason jest super.
Został po pogrzebie, by wspierać bratanka.
- Tylera? - Ciągle był przy nim.
Podtrzymywał go na duchu.
Nie tknęłaś drinka.
Rzadko piję. Na mnie już czas.
Chlapnij sobie.
- Pomoże mi zasnąć. - Za sen.
Kretyn.
Taki jesteś cwany?
- Na co ci Mason? - To mój przyjaciel.
Bardzo mi przykro, ale go nie znajdziesz.
- Dlaczego? - Opuść miasto.
Grozisz mi? W czasie pełni. Rozum ci odjęło?
- Postawić następną kolejkę? - Skończyliśmy.
- Myślisz, że się boję? - Nie. A powinieneś.
Wyczułam cię, gdy tylko wszedłeś. I wasz śmieszny tojad też.
Od dawna w tym siedzę.
Innej nocy mógłbyś to jeszcze odkręcić,
ale dziś nie można ze mną nie zadzierać.
Zostałeś naznaczony.
Chciałabym pomóc.
Nic nie poradzisz.
Wynoś się! Nie chcę cię skrzywdzić.
- Gdzie ona jest? - Nie wygłupiaj się.
Mam jej darować? "Zostałeś naznaczony"? Bzdura.
Damon, spójrz w górę.
Jeśli zaklęcie działa, jedno ugryzienie wilkołaka i po tobie.
Nie ryzykuj. Wracaj do domu, zarygluj drzwi.
Zajmiemy się tym rano.
Zwalczysz to.
- Odejdź. Proszę! - Jeszcze nie.
Idź.
Jestem przy tobie. Nigdzie się nie wybieram.
Tak mi przykro.
- Musisz tu siedzieć? - Dzwoniłam.
- Czego chcesz? - Przeprosić.
Przyznaj. Nie masz dokąd pójść.
Przykro mi z powodu Eleny.
Nie wiedziałam, że pragnie śmierci, ale próbowałam to naprawić.
Przepraszam.
No i nie mam dokąd pójść.
Nic tu po tobie.
Więc...
- Boli? - Tak.
Goi się.
Myślałam, że ugryzienie wilkołaka zabija.
Żyjesz. Nic ci nie będzie.
Udało się?
Jasne.
Kupiła to.
Nic nie podejrzewa.
Dziękuję.
Idę spać.
Czekaj.
Elijah prosił o coś jeszcze, zanim skończy się pełnia.
Nie wcale będziemy rozmawiać?
Chętnie posłucham, jak się kajasz, bo zmarnowałaś mi życie.
Co mam powiedzieć?
Że żałuję wszystkiego, co zrobiłam? To nieprawda.
To instynkt samozachowawczy. Od pięciuset lat dbam o siebie.
Pięknie skończyłaś.
Robiłam okropne rzeczy. Wiem to.
Ale naprawdę cię kocham.
- Nawet jeśli nie wierzysz. - Mam uwierzyć?
Udowodnij. Zrób coś.
Przekonaj mnie, że warto ci ufać.
Co takiego?
- Nadal będziesz mnie nienawidził. - Może.
Albo zobaczę, że jest dla ciebie nadzieja.
- Podpuszczasz mnie. - Tak?
Chcesz znaleźć Klausa? Zabić go i ochronić Elenę?
- Wiesz, gdzie on jest. - Nie, ale mogę go odszukać.
Coś za coś?
Zacznij od Isobel. Matki Eleny.
To badaczka, znalazła mnie.
Nie ma za co.
Elijah.
Dobry wieczór, Katerino. Miło, że się przelękłaś.
Ktoś zażądał twojego uwolnienia.
Kto?
Elena ma głowę na karku. Dobiliśmy targu.
Chodź.
- Nie mogę. - Możesz. Zdjąłem czar.
A ty... nie wyjdziesz bez mojej zgody.
Gdy zjawi się Klaus, spyta gdzie jesteś.
Możesz odejść.
Elena wyjaśni ci szczegóły umowy. Jeśli dotrzyma słowa, to ja też.
Stefan... Nie pozwól mu mnie zostawić.
Żegnaj, Katherine.
Nic ci nie jest? Udało się. Nie uciekłeś.
Rozmawiałem z Caroline. Tyler był zamknięty.
Więc drugi wilkołak to Jules?
Tak, przepraszam. Przyszła po mnie, bo ją sprowokowałem.
- Wszystko dobre, co się dobrze kończy. - Zagoiło się?
Na to wygląda.
Cieszę się, że to był mit.
Pewnie wymyśliły go wilkołaki, żeby nas odstraszyć.
Miałam szczęście.
- Zostanę i pomogę. - W czym?
Ratować Elenę. Chronić ją.
Dlaczego?
Bo cię lubię, wierzę w przyjaźń.
Straciłam przyjaciela, a tobie też się przyda.
Tylko przyjaźń?
Tylko przyjaźń.
Na pewno?
Nie kocham facetów, którzy kochają inne. Dbam o siebie.
Ale mogę być twoją szczególną przyjaciółką.
Już cię lubię. ją szczególną przyjaciółką.