Poprzednio...
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
- Czym jesteś? - Wampirem.
Powiedział mi o Katherine.
Jesteś Elena.
Wyglądamy tak samo.
Lockwoodowie są wilkołakami.
- Co wyzwala klątwę? - Trzeba kogoś zabić.
Paraliż od pasa w dół. I zgon.
Matt zawiódł. Ja nie mogę.
- Co się dzieje? - Odejdź.
Byliśmy głupi, myśląc, że nas nie nakryje.
Ale to koniec.
Potrzebujecie mnie.
Jest moim sobowtórem. Trzeba ją chronić.
Ochronię ją.
Zrobię wszystko. Potrzebujecie mnie.
- Gdzie ona jest? - W bagażniku. Zrobiłem, jak kazałeś.
Dobrze. Przełóż ją.
- Dziękuję za pomoc. - Coś jeszcze?
Tylko jedno. Zbliż się.
Jeszcze bliżej.
Sarah rzuciła się na Tylera, odepchnął ją. Uderzyła się w głowę.
- Matt coś pamięta? - Myśli, że urwał mu się film.
Ja uważam, że oboje byli pod wpływem Katherine.
Dlatego powiedziałam, że to wypadek.
Tego nie rozumiem. To kretyn.
Oskarżenie Tylera o śmierć Sarah wzbudziłoby pytania,
na które nie mógłby odpowiedzieć.
Miałam powiedzieć jego mamie, że jest wilkołakiem?
Nie.
Zaraz by wypłynęła sprawa wampirów. Musiałam działać szybko.
- Gdzie twoja mama? - Szuka Aimee Bradley.
- Jeszcze nie znaleźli ciała. - Młodzież za dużo pije.
- Oczy Tylera stały się żółte? - Raczej bursztynowe.
- Będzie wilkołakiem? - Tylko podczas pełni.
Ale jest silniejszy.
Ciekawe, ile Mason mu powiedział. Wie o nas?
- Co mu powiedziałaś? - Właściwie nic.
I chyba w ogóle niewiele wie.
Był tak przerażony, że aż mi się go żal zrobiło.
- Musi coś wiedzieć. - No dobrze, zapytam.
Nie. Dowiedziałby się o nas.
Ugryzienie wilkołaka nas zabija. Nie koleguj się z nim. Jasne?
Rozumiem.
Zaraz się spóźnię.
Podpowiedz mamie, że ciało Aimee jest na dnie wąwozu.
Niech Elena mówi, gdy mam ją kryć. Trochę przeginacie.
O czym ty mówisz?
Fajnie, że się zeszliście, ale jeśli u ciebie śpi...
Nie zeszliśmy się.
Nie została u ciebie na noc?
Widzieliśmy się na balu. Nie spała u mnie.
Jej łóżko było puste, a samochód został u Lockwoodów.
Gdzie ona jest?
Proszę...
Czego chcesz?
- Boli. - Wiem.
Tylko kropelkę.
Panuj nad sobą.
Nudziara.
- Czego chcecie? - Wyglądasz dokładnie jak ona.
- Ale nią nie jestem. - Cisza.
Nie jestem Katherine. Nazywam się Elena Gilbert.
- Nie rób tego. - Wiem, kim jesteś. Milcz.
Czego chcesz?
Żebyś się zamknęła.
- To sprawka Katherine. - Zamknąłem ją w krypcie.
- Na pewno? - Wątpisz?
- Umie cię przekonać. - Jest w krypcie. I koniec.
Mówiła coś, zanim ją zamknąłem. Myślałem, że kłamie.
Co powiedziała?
- Coś grozi Elenie. - Nie spytałeś o konkrety?
Ona zawsze kłamie.
Jak miałem wiedzieć, że to prawda?
- Zapytamy ją. - Wiem, jak będzie.
Zażąda, byśmy ją wypuścili,
ty się zgodzisz i nas zabije. Tego pragnie.
- Trudno. - To zły pomysł.
Chodzi o Elenę.
- Jak się masz? - Źle.
A mama? Podobno jest przerażona tym, co spotkało Sarah.
- Skąd wiedziałaś? - O czym?
O mnie. Skąd wiedziałaś?
Co? Że się przejąłeś? Chyba dobrze, że cię kryłam.
Nie o tym mówię.
To był wypadek. Muszę lecieć.
Nie obwiniaj się.
- Jak dziewczyna? - Nieprzytomna.
- Nie tknąłeś jej? - Za kogo mnie masz?
Wezwałaś go?
Gadałam z łącznikiem. Wiesz, jak to działa.
Czy Elijah dostał wiadomość?
- Mówią, że do niego dotarła. - Cudnie. I co?
Koniec. Wie albo nie.
Nie jest za późno. Możemy się jeszcze wycofać.
Nie chcę już uciekać.
Ucieczka chroni nas przed śmiercią.
Jeśli Elijah się zgodzi, będziemy wolni.
Jesteś na pustkowiu. Nie wydostaniesz się.
Kim jest Elijah?
Twoim najgorszym koszmarem.
Nie odwrócę czaru krypty. Choćbym chciała.
Poprzednio działałam wspólnie z babcią.
Mógłbym z nią porozmawiać.
Damon ma rację. Nic ci nie powie. Przynajmniej za darmo.
Muszę coś zrobić. Nie mam pojęcia, gdzie jest Elena.
A gdyby poszukać inaczej?
To jak to działa?
Krew da mi siłę ją namierzyć.
Jesteście spokrewnieni, połączenie będzie mocniejsze.
Alaric kazał się śpieszyć i dał mi broń.
Jesteś gotowy?
Tam. Jest tam.
- To 500 kilometrów stąd. - Podaj dokładniejsze namiary.
Bliżej nie zdołam.
Sprawdzimy okolicy na mapie satelitarnej.
- Zadzwoń, jak to zrobisz. - Też jadę.
Nie jedziesz.
- A jeśli jest ranna? Albo gorzej...? - Idź do domu.
- Zadzwonię, gdy ją znajdę. - Sam nie dasz rady.
Nie jest sam. Chodź.
- Jedziesz ze mną? - Chodzi o Elenę.
Jak to zrobiłeś?
Tyler, dokąd to?
- Dobrze się czujesz? - Dlaczego mnie okłamałaś?
Źle mnie zrozumiałeś. Rozumiem. To dramatyczne przeżycie.
Kłamiesz.
Nie. Ale się śpieszę.
- Jesteś ode mnie silniejsza? - Co ty mówisz.
Jeśli coś wiesz, powiedz. Nie radzę sobie.
Przykro mi. Ale jesteś dalej w szoku po śmierci Sarah.
To zrozumiałe.
Alaric zna się na broni.
- Co to ma być? - Bomba werbenowa czy coś.
Dziwne.
- Daleko jeszcze? - Sto trzydzieści kilometrów.
- Kto ją porwał? - Ktoś, przed kim uciekała Katherine.
Pomylili się.
Dzięki, że mi pomagasz.
Nie musimy się zaprzyjaźniać. Nie cierpię banału.
Twoja obecność nie ma związku ze mną.
- Pod dywanem się już nie mieści. - Więc pod niego nie zamiatajmy.
Nie mam co.
Jesteś tu, bo pomagasz bratu ratować dziewczynę, którą kocha?
Czy dlatego, że sam ją kochasz?
Wypowiedz się. Fajnie zacieśniać więzy w podróży.
Tak trzymaj, a się wycofam.
W tym rzecz. Nie możesz.
- Alaric wyszedł z Jenną. - Żeby nie pytała o Elenę.
Przybliżyłem punkt na mapie. Wokół nie ma nic prócz starego domu.
Wysłałeś Stefanowi?
Nie mogę po prostu siedzieć i czekać.
Wszystko będzie dobrze.
- Tego nie wiesz. - Nie wiem.
- Co robisz? - Chcę czegoś spróbować.
Nie rozumiem.
Daj świeczkę i szczotkę Eleny.
- Po co to? - Spróbuję przekazać jej wiadomość.
Co ja tu robię?
- Pytasz, jakbym miała odpowiedzieć. - Czemu nie odpowiadasz?
Kolejne.
Więzisz mnie, nie ucieknę.
Powiedz chociaż, czego chcecie.
Ja nic nie chcę, tylko dostarczam towar.
Komu? Elijahowi?
Podsłuchiwałaś.
Kto to jest? Czy to wampir?
Jeden z Pierwotnych.
Co to znaczy?
Salvatorowie nie uczyli cię historii wampirów?
- Znasz Stefana i Damona? - Wiem o nich.
Znajoma chciała mnie umówić ze Stefanem,
mówiła, że należy do dobrych. Wolę niegrzecznych chłopców.
Kto to "Pierwotni"?
Trevor i ja uciekamy od 500 lat. Jesteśmy zmęczeni.
Chcemy z tym skończyć.
Dzięki tobie wyplączemy się z tego.
Dlaczego mnie?
Jesteś sobowtórem Petrovy. Kluczem do złamania klątwy.
- Słońca i Księżyca? - Jednak coś wiesz.
Jak to jestem kluczem? A nie kamień księżycowy?
On ją zespaja. Łamie ją ofiara.
Krew sobowtóra. Ty nim jesteś.
Musisz umrzeć, by klątwa została złamana.
Mamo?
- Co tu robisz? - Wiem.
Włamałeś się do domu szeryfa. Dostaniesz medal.
Jasne, rób uniki, zmieniaj temat. Ale ja wiem.
Jesteś taka jak ja.
Nie.
Ja tego nie łykam. Widziałem twoją siłę.
Nie wyjdę, póki nie powiesz prawdy.
Jesteś wilkołakiem. Powiedz.
Czym?
- Nie kłam. - Nie kłamię.
Powiedz to.
Nie jestem wilkołakiem.
Powiedz mi więcej.
W niewoli tak zhardziała?
Co chcesz wiedzieć?
- Przed kim uciekacie? - Pierwotnymi.
Co to znaczy?
Byli pierwsi w starym świecie.
Obraziliśmy ich. A nie, przepraszam. Ja ich wkurzyłem, a Rose mnie kryła.
Od 500 lat pragną naszej śmierci.
Co zrobiłeś?
Jak wielu głupców zaufał Katerinie Petrovej.
Właśnie jej. Była pierwszym sobowtórem.
Pomogłem jej uniknąć przeznaczenia i odtąd jesteśmy napiętnowani.
Dlatego nie powtórzymy tego błędu.
Wypij to.
Dziękuję.
Przestraszyłaś mnie.
- To nic. - To nie było nic.
Ostatnio często odprawiam czary. To mnie osłabia.
Kiedy jestem zmęczony, idę spać. Ty straciłaś przytomność.
Czarowanie ma swoje ograniczenia. Ja napieram, a moja siła mnie odpycha.
- Skąd to wszystko wiesz? - Z księgi czarów.
Nie jestem niepokonana.
Ale nie mów nikomu.
Dlaczego?
Lepiej, żeby niektórzy nie wiedzieli o mojej słabości.
Niektórzy, czyli Damon?
Ktokolwiek mógłby mi zaszkodzić.
Nikomu nie powiem, obiecuję.
Jest mi ciężko. Babcia umarła, a ojciec nie chce wiedzieć.
Odkąd odeszła mama.
Jestem z tym sama.
Tak jak ja. Jestem sam.
Myślisz, że się udało?
Nie mam pojęcia.
STEFAN I DAMON JADĄ PO CIEBIE
Już blisko. Jeremy mówił, że zobaczymy zjazd.
- Jak chcesz, wystarczy poprosić. - Chcę.
Jak miło. Chcesz być duży i silny, żeby uratować dziewczynę. Pomogę ci.
Nie żartuję. Codziennie trochę piję.
Pomału zwiększam spożycie i buduję siłę.
Elena wie?
Piłem jej krew.
Jakie to romantyczne.
A pamiętasz, jak żyłeś tylko dla krwi?
Umiałeś dla zabawy rozedrzeć człowieka na strzępy.
- Bardziej przypominałem ciebie. - Tak, właśnie.
To ty poiłeś mnie krwią, żebym i ja był dużym, złym wampirem.
Ciekawe, czy otworzyłaby sobie żyły dla tamtego ciebie.
Co się z nim stało?
Znalazł inny cel w życiu.
Już tu jest.
- Popełniamy błąd. - Wyplączę nas z tego. Zaufaj mi.
- On pragnie mojej śmierci. - Ale jej bardziej.
Nad tobą się zlituje, ale ja muszę uciekać.
Czym jesteśmy?
Rodziną.
Na zawsze.
Boicie się.
Zostań z nią. I ani mru-mru.
Rose-Marie. Gdzie możemy porozmawiać?
Tutaj. Niezbyt tu pięknie.
Szczypta kurzu? Nie szkodzi.
Powiedz, skąd odwaga, by mnie wezwać?
Zapragnęłam wolności. Nie chcę już uciekać.
Możesz mi to zapewnić?
Mogę przebaczyć tobie i temu całemu...
Trevorowi. Jeśli zechcę.
Katerina Petrova.
Słucham.
Nie spłonęła w kościele w 1864 roku.
Mów dalej.
Przeżyła.
- Gdzie teraz jest? - Nie wydajesz się tym zaskoczony.
Kiedy mnie zaprosiłaś do tego zaułku cywilizacji
zaledwie trzy godziny drogi od Mystic Falls,
musiałem się domyślić. Znalazłaś ją?
Lepiej. Mam jej sobowtóra.
Niemożliwe. Jej linia wygasła. Znam fakty.
Mylisz się.
Więc mi ją pokaż.
Jesteś człowiekiem honoru, można ci ufać.
Ale chcę usłyszeć, jak to mówisz.
Daję słowo, że ci wybaczę.
Za mną.
To człowiek. Niemożliwe.
Witaj.
Dom powinien być za drzewami. Stój, mam większe doświadczenie.
Do czego zmierzasz?
Porywacz zagrażał Katherine półtora wieku temu i wcześniej.
I?
Ma z pięćset lat. Jest silny. Na pewno tego chcesz?
Tak.
- Możemy już nie wyjść z tego domu. - Trudno.
Jakiś ty szlachetny.
Jeśli umrzeć, to za to. Ale jeśli chcesz zostać, zrozumiem.
Przed nami długa podróż. Ruszajmy.
Nie pozwólcie mu mnie zabrać.
Ostatnia sprawa.
Długo czekałem na ten dzień. Szczerze żałuję.
- Przeprosiny nie są konieczne. - Są.
Powierzyłeś mi Katerinę, a ja zawiodłem.
Tak, to twoja wina. Rose ci pomogła, bo była lojalna.
A gdzie twoja wierność?
Błagam o wybaczenie.
Wybaczam.
Nie, Rose.
Jesteś wolna.
- Chodź. - A kamień księżycowy?
Co o nim wiesz?
Że jest ci potrzebny i gdzie się znajduje.
- Mogę ci pomóc. - Powiedz, gdzie jest.
To tak nie działa.
Targujesz się?
Wcześniej o nim nie mówiła.
Skąd masz werbenę?
Powiedz, gdzie jest kamień.
- W krypcie pod ruinami kościoła. - Co tam robi?
- Jest z Katherine. - Ciekawe.
Co to było?
Nie wiem.
- Kto jeszcze tu jest? - Nie wiem.
Idź.
Nie wiem, kto to.
Na górze.
Na dole.
Do wszystkich zainteresowanych... proszę o uwagę.
Nie łudźcie się, że mnie pokonacie. To niemożliwe.
Słyszycie? Powtarzam.
Nie pokonacie mnie.
Chcę dostać dziewczynę na "trzy".
Albo polecą głowy.
Rozumiemy się?
Pójdę z tobą, tylko nie krzywdź moich przyjaciół. Chcieli mi pomóc.
W co ty się ze mną bawisz?
Niech idzie.
Jesteś cała?
Tak.
- W porządku? - Tak.
Dostałam wiadomość.
Gdzie Elena?
W domu.
A ty tutaj?
Chciała być z Jeremym.
Dzięki.
To, co Rose powiedziała o klątwie...
Wiem. Ochronimy Elenę.
Zdołamy, jeśli nie będziemy się zwalczać.
Pozwoliliśmy, by Katherine nas skłóciła.
Z Eleną to nie może się powtórzyć.
Już to słyszałem.
Co?
Przepraszam.
Za co?
Przemieniłeś się przeze mnie.
Daj spokój. Nie rozgrzebujmy tego.
Nigdy nie powiedziałem tego na głos. Ale muszę, a ty musisz usłyszeć.
Przepraszam.
Postąpiłem samolubnie.
Nie chciałem być sam.
Potrzebowałem brata.
Zdziwisz się, ale alkohol pomaga.
Przynajmniej mnie.
Na ten wewnętrzny dygot.
Gorąco. Skóra mi płonie.
Ja tak nie miałam. Widać wilki są inne.
Z początku miałam huśtawkę nastrojów, wszystko wyolbrzymiałam.
Ja też.
Jak możesz być wampirem?
Jak możesz być wilkołakiem?
Kto jeszcze?
Tylko ja.
Długo by opowiadać.
Ile jeszcze jest wilkołaków?
Tylko ja.
I wujek Mason. Ale on wyjechał.
Nikt się nie może dowiedzieć. O tobie ani o mnie. Nie zrozumieliby.
Wiem.
Chcę ci powiedzieć o naszych mamach, rodzinach założycieli i Radzie,
ale obiecaj, że nikomu nie piśniesz słowa.
To sprawa życia i śmierci.
Nie mam komu powiedzieć.
Przepraszam za tamten wybuch.
Jestem z tym całkiem sam.
To się stanie.
Przy najbliższej pełni przemienię się,
i nie zdołam tego powstrzymać.
Boję się.
Kto to?
- Przyszłam w pokojowych zamiarach. - Po co?
Lexi mówiła, że należysz do dobrych.
Znałaś ją.
Trevor był moim przyjacielem.
Przeżyliśmy razem pięćset lat. A teraz go nie ma.
Nie chcę dłużej uciekać, bo nie mam dokąd.
Nie mogę ci pomóc.
Nie chcę twojej pomocy.
Ale ty potrzebujesz mojej.
Śmierć Elijaha to nie koniec.
Jak to?
To nie koniec. Pierwotni...
upomną się o nią.
Muszą. Robią to dla niego.
Dla kogo?
Dla Klausa.
Urocza piżamka.
Jestem zmęczona.
Przyniosłem coś.
Myślałam, że zaginął.
Dziękuję.
Oddaj mi go.
- Muszę coś powiedzieć. - Trzymając w ręku mój naszyjnik?
Bo to, co zaraz powiem,
to najbardziej samolubna wypowiedź w moim życiu.
Nie rób tego.
Muszę to raz powiedzieć. A ty usłyszeć.
Kocham cię, Eleno.
I dlatego...
nie mogę być egoistą.
A ty nie możesz tego wiedzieć.
Nie zasługuję na ciebie.
Ale mój brat tak.
Szkoda, że to zapomnisz.
Ale musisz. to zapomnisz.