Poprzednio...
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
- Czym jesteś? - Wampirem.
Powiedział mi o Katherine.
Nie spotkasz się więcej z Eleną.
Skończ z nią
albo zabiję wszystkich jej bliskich.
Jesteś Elena.
Wyglądamy tak samo.
Lockwoodowie są wilkołakami.
Są nosicielami genu wilkołactwa.
- Co wyzwala klątwę? - Trzeba kogoś zabić.
Klątwę wilkołaków pieczętuje ten kamień.
Katherine wyrwie ci serce.
Wyręczę ją.
Nie masz pojęcia, co zrobiłeś.
Pokrzyżowałem ci szyki?
- Myślisz, że nie mam planu B? - Nie, Jenna!
Byliśmy głupi, myśląc, że nas nie nakryje.
Ale to koniec.
Zaatakuję Tylera Lockwooda.
I się nie cofniesz.
Aż mnie zabije.
Jeszcze drżę.
Co się stało?
Będziesz zachwycony.
- To Katherine. - Gdzie?
W knajpie. Wpadłam zobaczyć Matta.
- Przygotować stolik? - Nie, zaraz wychodzę.
Tylko skorzystam z łazienki.
Do rzeczy.
Poszłam do łazienki, choć wcale mi się nie chciało.
Elena.
Widziałam cię z Mattem. Wszystko gra?
Nie. Nieważne.
Niezła jesteś. Co mnie zdradziło? Włosy czy ubranie?
Wiem, że Elena jest... w domu.
Przekażesz wiadomość.
Jaką?
Powiedz Damonowi i Stefanowi, że oddadzą kamień
albo miasto spłynie krwią.
To nie koniec.
Dziś. Na balu maskowym.
Kryje się w tłumie. Bez Masona jest słabsza.
Boi się. Numer z Jenną to akt rozpaczy.
Musimy to mądrze rozegrać.
Oddajmy kamień, wtedy odejdzie.
Katherine chuja dostanie.
Pójdę na bal i ją zabiję.
- Nie. - Nawet nie zaczynaj.
Nie zabijesz jej.
Ja to zrobię.
Ostrożnie.
Nic mi nie jest.
Oszczędzaj siły.
Bo pozrywasz szwy.
Spalę się ze wstydu.
Weszłam na nóż. Jak to możliwe?
- Wypadek. - To się zdarza.
Przytrafiło mi się ze dwadzieścia razy.
Miły jestem? Ostrożnie.
Co z tym zrobić?
- Co robimy? - Obiad.
- Mówię o Katherine. - Nic.
- Nie darujmy jej napaści na Jennę. - Odpuść. Grunt to bezpieczeństwo.
- A jeśli uderzy znowu? - Nie.
Zrobiła to, bo jej nie posłuchałam.
Ale rozstałam się ze Stefanem. Wygrała, koniec.
Jesteś naiwna.
- Dokąd idziesz? - Wychodzę.
Gdzie to położyć?
Tutaj. Dziękuję za pomoc.
Cała przyjemność po mojej stronie. Chętnie służę.
Spokojnie.
Nie podchodź wampira.
Nie atakuj wiedźmy.
Miło cię widzieć.
- I ciebie. - Wzywałaś, więc jestem.
Nie miałaś wyboru.
Nie bądź taka ważna. Wiesz, że cię kocham.
Po co ci to?
Na bal. Dzisiaj.
Pójdziesz ze mną?
- Stefan mnie wzywał. - Przyniosłaś księgę, dziękuję.
Co jest?
Zabijemy Katherine.
Już tłumaczę.
Zabijemy Katherine.
Działa na sprężone powietrze. Mechanizm spustowy jest tutaj.
Mam takie dwie, różnej wielkości.
Tobie proponuję to.
Można schować w rękawie. Naciskasz i...
Tak się zabija wampiry.
Co to za fryzura?
Udaję swojego sobowtóra, Elenę.
- Nie ma gustu. - Chyba, że do facetów.
Odważysz się grać na oczach wszystkich?
Idzie mi nieźle, do tego mam maskę.
To akcja dobroczynna. Szczytny cel.
Widziałaś kiedyś ten kamień? Sądziłam, że to legenda.
Widziałam, a ty pomożesz mi go odzyskać.
Co z nim zrobisz?
Mam zdjąć urok?
Najpierw musimy go zdobyć. Potrzebuję wsparcia.
Damon i Stefan nie dadzą go po dobroci.
Wiem, że pragniesz być z Eleną, ale to niebezpieczne dla wielu osób.
Chcę ją odzyskać, ale to coś więcej.
Katherine przeholowała. Trzeba ją powstrzymać.
Sama nie wiem.
Katherine mnie zna. Wie, że nie narażę niewinnych ludzi.
Mam przewagę, zaskoczę ją.
Przygotuję zaklęcie. Jak to z kryptą.
Możemy oddzielić ją od innych.
Proszę, Bonnie.
Zostań. Przyjdzie Alaric. Zjemy pizzę i pooglądamy telewizję.
Wybieram się na bal do Lockwoodów. A ty?
Nie po tym, co się stało między mną a Stefanem.
- Ja muszę tam coś załatwić. - Co?
To tajemnica, ale muszę tam iść.
- Baw się dobrze. - Ta, w garniturze.
Do twarzy ci w nim.
Jeszcze się zejdziecie.
Wątpię. Wiele nas dzieli.
Jestem przy tobie.
- Nie będę potrzebny? - Zostań z Eleną.
Nie spuszę jej z oka.
Jeśli ktoś chce się wycofać, zrozumiem.
Nie chcę ryzykować, że ktoś stchórzy. Caroline?
Skąd. Ona zabiła mnie. Oko za oko.
- Jedyny problem to wilkołaki. - Zająłem się Masonem.
Tyler nie przemieni się, o ile nikogo nie zabije.
Pomożesz?
- O ile nikt nie ucierpi. - Prócz Katherine.
Przebijemy jej serce.
Co za tłumy.
Nikt nie może wejść do gabinetu, twój ojciec by się gniewał.
Jakiś ty przystojny.
Dzięki. Ty też ładnie wyglądasz.
Komplement. Nie wierzę.
Zachowywałem się jak chuj... jak palant.
- Mason się odzywał? - Nie i myślę, że tak zostanie.
Pojawia się i znika. Całkowite przeciwieństwo ojca.
Trzeba było odwołać imprezę.
Zaplanował ten bal.
Nie wiem, jak to pomoże bezdomnym,
ale kiedyś coś sobie ubzdurał, był wyjątkowym chujem.
Palantem.
Kochałam go. Wiem, że ty także.
To normalne, że ci smutno. Pamiętaj, że nie jesteś z tym sam.
Załóż maskę. Udawajmy, że się bawimy.
Najpierw wypiję.
- Elena? - Matt?
Wyglądasz obłędnie.
Miałaś zostać w domu.
Nie mogłam tego przepuścić. Świetnie ci w garniturze.
Do rzeczy. Wiesz, co masz robić?
Upić Tylera Lockwooda. Wszcząć bójkę.
- Bić go, póki nie pęknie. - Co potem?
Tłuc, aż mnie zabije.
Ostra sztuka. A teraz znikaj.
Dziękuję
- Widzisz ją? - Nie.
- Dasz radę? - Za kogo mnie uważasz?
Ja się zawahałem.
W tym jesteśmy różni. Ja się nie waham.
Kochałeś ją półtora wieku.
Nawet nie mrugnę.
Nie powinniśmy tu być.
Wiem, ale trzeba rozkręcić tę imprezę.
- Jeszcze jednego? - Nalej.
Mnie też. Potem potańczymy.
Zwykle ja muszę was namawiać. Podoba mi się to.
Zabawmy się.
- Tu będzie dobrze? - Idealnie.
- Księga zaklęć, o której czytałem? - Należała do prababki.
Podobne zaklęcie zamknęło wampiry w krypcie.
- Znasz wszystkie? - To wymaga ćwiczeń.
Rzucałam małe zaklęcia, które służyły dobru.
Nie chcę wiedzieć zbyt wiele. To mnie nie zachwyca.
- Jesteś wiedźmą, to ekstra. - Wcale nie.
Czytałeś o Emily? Albo o mojej babci?
Takie jak ja źle kończą.
- Więc czemu nam pomagasz? - Nie chcę dalszych ofiar.
Nie potrafię stać z boku.
- Czuję się jak kaleka. - Bo nią jesteś.
- Jeremy zje z nami? - Poszedł do Lockwoodów.
Na bal?
Niech się rozerwie. Przestanie być taki smutny.
Przyniosę serwetki.
Co się dzieje?
Jak to?
Od rana wszyscy mnie unikają. Jeremy rzekomo poszedł na bal.
- Nie znosi imprez. - Nie wiem, co powiedzieć.
Czyli nie przeszkadza ci, że tam pójdę.
Co ty ukrywasz?
Stefan prosił, żebym cię pilnował.
Na wypadek, gdyby Katherine przyszła na imprezę.
On też tam jest?
Sam by nie poszedł, tylko ze mną.
Odpuść sobie.
Powiedzmy im, że pokój gotowy.
Czujesz?
Zimno ci?
Nie.
Czy my się znamy?
Nie. Nie znam tu nikogo. Świetna impreza.
- W porządku? - Dziwne wibracje. Chodź.
Zatańczmy.
Nie.
Kogo mam zabić? Jego? Wygląda pysznie.
Piękny wieczór.
Po co te gierki?
Jak Jenna? Dziwne, że przeżyła.
Szczęściara. Jak mogła się dźgnąć?
Nie chcę dziś ofiar.
Oddaj kamień i wszyscy wyjdą stąd żywi.
Nie mam go przy sobie. Chodźmy po niego.
Mam lepszy pomysł. Ty idź,
a ja postaram się nikogo nie zabić.
Robimy to po mojemu albo wcale.
Szukam Matta. Elena, wyglądasz ślicznie.
Piękna sukienka.
Dzięki. Ładny naszyjnik.
Przekręcił się. Poprawię.
Paraliż od pasa w dół. I zgon.
Oddaj kamień księżycowy.
Idę do łóżka.
Dobranoc.
- Schowałem ciało w bagażniku. - Wyrzucimy w drodze powrotnej.
Chciałem tego uniknąć.
- Przypadkowe ofiary. - Odwołajmy akcję.
I kto się waha? Nie rób mi tego.
Zrujnowała nam życie.
Dziś to zakończymy.
Razem. Osłaniam cię.
Masz jakieś zaklęcie na lepsze oceny?
- Nie. - Ja bym od tego zaczął.
Albo czegoś seksownego. Zatańczymy?
Nie.
To znaczy... Nie, dziękuję.
JUŻ.
Nie wspomniałaś o drugiej czarownicy.
- Nie? - Nie.
Nikt nie może wiedzieć, że tu jestem. To dużo zmienia.
Przeciwnie. Jesteś mi to winna. Zależy ci na mojej przyjaźni?
Elena...
Mogę pogadać z siostrą?
Co tam, Jeremy?
Mam wiadomość od Stefana.
On i Damon czekają nad jeziorem. Mają kamień.
Czemu wysłali ciebie?
- Bo się ciebie nie boję. - Cały Gilbert.
Taki odważny. Co u Johna? Przyszyli mu palce?
Co jest grane?
TWOJA KOLEJ.
Co oni knują?
O co ci chodzi?
Jeremy wyciąga mnie nad jezioro. Co jest?
Nic nie wiem.
Nie kłam. Coś kombinują.
Chcą cię zabić.
Tyle wiem. Gdzie kamień?
- Bonnie go ma. - A gdzie ona jest?
Nie wiem.
Na górze.
- Chcecie ją tutaj zabić? - Korzystamy z okazji.
Oszaleliście? Chcecie umrzeć?
- Wiemy, co robimy. - Co ja zrobię, jeżeli coś się stanie?
Tu nie chodzi o ciebie. Trzeba ją powstrzymać.
Czemu mnie ciągniesz? Nie chcę brać w tym udziału.
Milcz. Który to pokój?
Ten.
Gdzie ona jest?
Udało mi się.
Nie myślałam, że mi się to uda. Ale nabrałam cię. Zrobiłam to.
Co się...?
Stefan?
Witaj, Katherine.
Żegnaj, Katherine.
Chyba nie myślisz, że mnie mnie tym zabijesz?
Ja nie.
Ale on tak.
Co to?
Co się dzieje?
Co jest?
Katherine jest z nią połączona. Zatrzymaj ich.
Ranicie Elenę. Każdym ciosem w Katherine.
Ja też korzystam z usług czarownic. I coś mi mówi, że moja jest lepsza.
Sprawdź, co z Eleną.
Oczywiście, biedna Elena.
Jeszcze trochę.
- Bonnie, to boli. - Nie złamię zaklęcia.
Spróbuję uśmierzyć ból.
- To ją zaboli. - Zaczekaj.
Oddacie kamień?
- Jesteś cała? - A oni?
Są z nią. Jakaś czarownica połączyła Katherine i Elenę.
Ta dziewczyna w środku. Zostań z nią.
Znajdę tę wiedźmę.
Weź. Ty potrzebujesz go bardziej.
Potrzebuję wiedzieć, że jesteś bezpieczny.
Znowu razem, jak za dawnych czasów.
Ten, który kochał za mocno i ten, który kochał za słabo.
I wampirzyca zapatrzona w siebie.
Co z tobą? Byłeś taki grzeczny i miły.
- Tamten Damon nie żyje od lat. - Dobrze, bo przynudzał.
Skończcie już.
- Gdzie kamień? - Po co ci on?
Czy Elena docenia to podwójne uwielbienie?
Jesteś żałosna. Przejrzeliśmy cię.
Nie przeszkadza ci, że Damon kocha się w twojej pannie?
Przestań.
Bo co? Zrobisz mi krzywdę?
Elena czuje to, co ja. Śmiało.
Albo jeszcze lepiej. Pocałuj mnie, Damon.
To także poczuje.
O co chodzi z Masonem?
Dlaczego wilkołak?
Kamień księżycowy może unicestwić wampiry.
Co z tego masz?
Przykro z powodu wilczka. Było go trzymać na krótkiej smyczy.
Zapamiętam na przyszłość. Jest ich więcej.
- Gdzie Aimee? - Zniknęła.
Pewnie się upiła.
Jak ja.
- Przestań. - Bawimy się.
Co, tatku?
Ojciec chyba chce się napić.
Przeginasz.
- Co z tobą? - Był fiutem.
Jesteś wredny. Jego ojciec nie żyje.
Oddawaj.
Pamiętasz, jak cię bił?
- Żartujesz? - Bawię się.
Odłóż zdjęcie.
Uspokój się.
Bo co?
Nie prowokuj mnie.
Co się dzieje? Przestańcie.
Puść mnie. Muszę to skończyć.
Odbiło ci?
Puszczaj.
Jak ty to...?
Matt zawiódł. Ja nie mogę.
Uważaj!
Ocknij się.
Otwórz oczy.
Niemożliwe.
To się nie wydarzyło.
Wstawaj.
Otwórz oczy.
To się nie dzieje.
Tyler?
- Co się dzieje? - Odejdź.
Gdzie ta wiedźma?
Zgadujcie.
Oddałaś mu kamień.
Co tam mamroczesz?
Gdy sfingowałaś swoją śmierć, dałaś George'owi Lockwoodowi
coś w zamian. Kamień księżycowy.
Brawo. Już wiesz.
Niestety ludzie zorientowali się, że nie było mnie w krypcie.
Przez ciebie.
Twoja obsesja na moim punkcie jest uciążliwa.
- Jesteśmy siebie warci. - Czemu chcesz go odzyskać?
Uwielbiam cię w garniturze. Klasa.
I po co ci on był?
Nie warto, Stefan.
Chyba, że wcale nie był twój.
Przed laty sfingowałaś swoją śmierć. Przed kim uciekasz?
W osiemdziesiątym siódmym byłeś w Chicago na koncercie.
Z tą jędzą Lexi. Zaskoczony?
Sprawdzałam, co u tam ciebie.
Stałeś z przodu. Przetańczyłeś całą noc.
Oglądałeś Bon Joviego, a ja ciebie.
Przed kim uciekasz?
- Szukałaś mnie? - Kim jesteś?
Lucy.
Co tu robisz?
Wiedziałam, że wpadnę na Bennettównę.
- Skąd się znamy? - Domyśl się.
- Nie chcę walczyć. - Zdejmij czar z mojej przyjaciółki.
Oddajcie Katherine kamień.
Czemu jej pomagasz? Nie wiesz, kim jest?
Oddajcie kamień.
Zostaniesz tu, dopóki nie cofniesz zaklęcia.
- Nie chcę cię skrzywdzić. - Ani ja ciebie.
Nie mam wyjścia.
Uratowała mi życie i muszę spłacić dług.
To ty masz kamień.
Wyczuwam go.
Czujesz to?
Możesz mi ufać.
Oddaj mi go.
A tam się bawią.
Nalej mi też.
Tak, panno Katherine.
Dzięki.
- Nie rób tego. - Ależ tak, proszę.
Gdy czar pryśnie, wbiję ci kołek w serce.
Od kiedy jesteś taki pociągający?
Katherine.
Zdjęłam czar. Możesz wyjść z tego pokoju.
Dzięki Bogu.
Kiedy ci go oddam, będziemy kwita.
- Nie będę ci nic winna. - Tak, oddawaj.
Nie robiłbym tego.
Nie powiedziałaś o drugiej czarownicy.
Z rodu Bennettów.
- A Elena? - Jest cała.
Zdjęłam urok, Bonnie przy niej czuwa.
Przepraszam za swój udział.
Kłóciłam się z Mattem i Sarah...
była pijana, tańczyła i potknęła się.
Przestała oddychać.
Twoja mama już jedzie. Wezwaliśmy rodziców dziewczyny.
To był wypadek. Tragiczny wypadek.
Mamo.
Jest pani szeryf.
Przygotuję ją. Zostańcie tu. Niech to usłyszy od ciebie.
Matt jest w aucie. Śpi. Pogadam z nim.
Nie miał z tym związku.
Co ty robisz?
Szukam wyjścia z trudnej sytuacji.
Dlaczego? Ja ją zabiłem.
Niechcący. Będzie lepiej dla wszystkich...
Nie żyje. Wiesz, co to znaczy?
Wiem aż za dobrze.
Nie, Caroline.
Zagoiła ci się rana?
Jak ty...?
Czekaj.
Przepraszam.
Przeklęte wampiry ciągle nas angażują.
Skąd ja cię znam? Skąd wiedziałam,
że mogę ci ufać?
Nigdy wcześniej tak się nie czułaś?
Tylko w domu. Przy babci.
Moją matką jest Johanna, kuzynka Pauline,
- siostrzenica Sheili, czyli... - Babci.
Jesteśmy spokrewnione.
Tak jakby.
Miło było cię poznać.
Otworzyłaś mi dzisiaj oczy.
Muszę wyrwać się spod władzy wampirów.
Dziękuję.
Zostań. Mam tyle pytań.
Też się nie chcę angażować. Jak przed tym uciec?
W przeciwieństwie do mnie jesteś dobra.
Angażuj się.
Bądź zdrowa. Jeszcze się spotkamy.
Jadę do domu. Podwieźć cię?
Dobrze się czujesz?
Od kiedy masz prawo jazdy?
Nie jestem już dzieckiem.
Chętnie się przejadę.
Nic mi nie jest.
Bonnie uśmierzyła ból. Wracam do siebie.
- Wiem, ale musisz iść do lekarza. - Tak zrobię.
Słyszałam o Katherine. Odeszła?
Tak się martwiłem.
Odejście Katherine niczego nie zmienia?
Pragnę być z tobą. Wiesz to.
Ale muszę wiedzieć, że moim bliskim nic nie grozi.
Ja muszę się czuć bezpieczna.
Rozumiesz?
Rozumiem.
- Witaj, Katherine. - Gdzie ja jestem?
Tam, gdzie twoje miejsce.
Nie powinnaś zadzierać z wiedźmą Bennett.
- Trzeba było mnie zabić. - Zbytek łaski.
Nie rób tego.
Potrzebujecie mnie. Elena jest w niebezpieczeństwie.
Jakim?
Kłamiesz. Jak zawsze.
Dlaczego jej nie zabiłam?
Jest moim sobowtórem. Trzeba ją chronić.
Ochronię ją.
A ty tu gnij.
Nie. Damon, nie rób tego.
Zrobię wszystko. Potrzebujecie mnie.
Jeremy, mam swój samochód.
Podziękuj ode mnie Bonnie.