Poprzednio...
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
- Czym jesteś? - Wampirem.
- Panna Pierce? - Mówi mi Katherine.
- Nigdy cię nie kochałem. - Uczucia były fałszywe.
Czarna owca wróciła.
- Tyler? - Co to za facet?
Mason Lockwood.
Gdzie znajdę rodzinne pamiątki?
Szukam czegoś do mamy.
Kamień księżycowy.
Lockwoodowie mają tajemnicę.
Nie są wampirami, tylko czymś innym.
- Likantropy. - Wilkołaki?
To ty.
Dałem jej krew, a Katherine ją zabiła.
Dwa razy dwa to...
Konam z głodu.
Katherine.
Nie bój się. Będzie wesoło.
Jednak pan tańczy.
Bez dotykania. Takie są zasady.
Nie wierzy pani w zasady.
Brat jest niezadowolony, że wybrała pani mnie.
Damon musi uznać pańską wyższość w tańcu.
Nie nudzi się.
Elena.
Nie.
Twoja kolej.
Przygotuj się na porażkę.
Boli?
Już wiesz, jak się czuję.
Nie opieraj się. Kiedyś mnie kochałeś.
Pokochasz znowu.
Ja cię kocham.
Znowu będziemy razem.
Wszystko w porządku?
Miałem koszmar. Śpij.
Idzie mi coraz lepiej.
Łatwo opanować twój umysł. Zapomniałeś, kim jesteś?
Znowu? Mogłabym cię rozszarpać, drugą ręką malując paznokcie.
Czego chcesz?
Pragnęłam cię zobaczyć. Tęskniłam. Bądź dla mnie miły.
Po co wróciłaś?
Z trzech powodów. Dla ciebie, ciebie i ciebie.
Nie mogę tego przełknąć. Staje mi w gardle.
Taka jest prawda.
W twoim pięknym ciele drzemie ten Stefan,
który się we mnie zakochał.
Czego chcesz?
Więc tu siedzisz, kiedy nie wbijasz mi noża w plecy?
Wyciągnęłam z ciebie prawdę. Nic nie wbiłam.
Twoja taktyka obróciła się przeciwko tobie.
- Dokąd idziesz? - Powiedziałam już.
- Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego. - Do zobaczenia na grillu u Jenny.
- Skąd o nim wiesz? - To był mój pomysł.
Była w szkole z Masonem Lockwoodem.
Chcę się z nim zakolegować.
Powiedziałem Ricowi, on Jennie...
Wie, że przyjdziesz? Nie przepada za tobą.
Wkupię się plackiem.
Co zamierzasz?
Udowodnić, że jest wilkołakiem. Do zobaczenia.
- Masz chwilę? - Idę na grilla.
Chwileczkę. Unikasz mnie. A ja się miotam.
Co mam powiedzieć?
Mogę zmienić się w wilka. Ale ty nie.
Skąd wiesz?
Bo nie wyzwolisz klątwy.
Dopóki to się nie stało, o niczym nie wiedzieliśmy.
- Jak się wyzwala? - Lepiej nie wiedzieć.
Ujawniasz rodzinną tajemnicę i oczekujesz, że nie zapytam?
Nie powiem więcej.
Lepiej, żebyś nie wiedział.
Znalazłeś kamień?
- Wiesz, gdzie jest? - Co w nim niezwykłego?
Należał do mojej matki. Sentymenty.
Nie myśl o tym. Zapomnij.
Na razie.
Nieładnie czytać cudzy pamiętnik.
Wiem, przepraszam.
Ale nie mogłam się oprzeć.
Musiałam poznać twoje myśli i uczucia.
Prywatny zapas Damona?
Nie pijesz ludzkiej. Czytałam.
I widziałeś niedawno wilkołaka.
Musiałeś być zaskoczony.
Co o nich wiesz?
Lepiej ich nie głaskać. Ukąszenie zabija.
Podczas pełni trzeba ich unikać.
Skąd to wiesz?
A kto stał za rzezią wampirów w 1864 roku?
- Rodziny Założycieli. - Pod przywództwem...?
Lockwoodów.
Pamiętasz Bal Założycieli? Marzyłeś o nim.
Towarzyszyłem ci.
Mój sekret poznaliście później.
Wypijmy za mojego przyjaciela, George'a Lockwooda.
Dziękuję, że tak dzielnie bronił pan Południa.
To dla mnie zaszczyt. Ktoś musiał.
- Mogę na słówko, panno Katherine? - Weź kieliszek.
Proszę.
Sprawcami ataków nie były wampiry.
- To dobrze. Nie musimy się lękać. - Nie rozumie pani.
Coś rozerwało tych ludzi w sposób dotąd niespotykany.
Założyciele zechcą dojść przyczyny.
Natychmiast opuśćmy miasto. Powiadomię resztę.
Spokojnie.
To miasto jest naszym domem, a wampiry moją rodziną.
Nie pozwolę, by spotkało nas nieszczęście.
Odkąd poznałam George'a, wiedziałam, że będą kłopoty.
Wszyscy Lockwoodowie są wilkołakami?
Nosicielami genu wilkołactwa.
Ilu ich jest? Tylko Lockwoodowie?
Nie. Są też inni. Niewielu. Praktycznie wyginęły.
Żyją głównie w książkach i kiepskich filmach.
Teraz ja pytam.
Czemu to zatrzymałeś?
Dlaczego nie spaliłeś, nie podarłeś?
Pytasz, czemu wróciłam.
Teraz zapytam: a ty? Dla Eleny?
Nie. Żeby znów się we mnie zakochać.
Co jest w tobie takiego...
że wciąż mi na tobie zależy?
Na czym stanęliśmy?
Po co wróciłaś do Mystic Falls?
- Nie musiałeś tego robić. - Odpowiedz.
Ze względu na ciebie.
Zabawimy się na moich zasadach.
Odpowiedz.
- Będziesz mnie torturował? - Aż wyznasz prawdę.
Tamtej nocy, na Balu Założycieli...
- Nie chcę słuchać wspomnień. - Przeciwnie. Chcesz.
Sama. W końcu mam panią dla siebie?
- Pański ojciec umie przyjmować. - Zapragnie co roku urządzać bal.
Jestem zaskoczona, że mnie pan szukał.
Dlatego, że Salvatore prześcigają się o pani względy?
Dlatego, że jestem wampirem i mogę zabić pana we śnie.
Słucham?
George, przecież zna pan moją tajemnicę.
Rozmowa skończona.
A ja znam pańską. Jest pan silny, ale nie aż tak.
Skąd pani wie?
Nie osiadłabym tu, nie wiedząc, kto jest moim wrogiem.
Czego pani chce?
Czego chciał?
Dziękuję, że pozwoliłaś zaprosić Caroline. Potrzebuje się rozerwać.
Ona mi nie przeszkadza.
- Ale dlaczego przyjdzie Damon? - Bo Alaric ma miękkie serce.
Bądź miła.
Niech Damon się do ciebie nie zbliża.
Znalazłem kieliszki.
Wychodzę.
Zupełnie jak za dawnych czasów.
Stare dzieje.
Różnica w tym, że nie podprowadziłem flaszki ojcu.
Nie oszczędzasz. Już cię lubię.
- Dzięki za zaproszenie. - To pomysł Rica.
Chcę poznać znajomych Jenny ze szkoły.
- Poznać dawne brudy. - Brudy?
Nic nie ukrywam. Choć trochę się wstydzę.
Za dawne brudy.
Pijemy. Dam ci kieliszek.
Weź mój.
Nie przepada za mną.
Nie znamy się. Mason Lockwood.
- Damon Salvatore. - Wiem. Dobrze o tobie mówią.
Dziwne, bo jestem dupkiem.
Pamiętasz, że Jenna urządza grilla?
Zadzwoń.
- Gdzie Stefan? - Zaczynam się martwić.
Na pewno nic mu nie jest. Nie mogę przestać jeść.
Podobno tak pokonam głód krwi.
Ta walka jest nieznośna.
Stefanowi także to dokucza.
A ty ciągle go kusisz.
Tak powiedział?
Pragnienie, by ci przegryźć tętnicę towarzyszy mu bez przerwy.
Dlatego zerwałam z Mattem.
Jedzenie czeka.
Nareszcie. Konam z głodu.
Mamy czas.
W końcu wyschniesz, grób już czeka.
Ciągle gadam. Kolej na ciebie.
Będąc z Eleną, wyobrażasz sobie, że jesteś człowiekiem?
Przy niej nie muszę udawać. I o to chodzi. Mogę być sobą.
Wie, że mnie kochasz?
- Nie kocham. - I tu się mylisz.
Pamiętasz, jak mnie przyprowadziłeś do domu?
Zaprosiłeś mnie. Spędziłam urocze chwile.
- Długo zostanie pani w Mystic Falls? - Ile się da.
Miło, że pański ojciec dał mi schronienie.
Oczywiście. Straciła pani rodzinę w pożarze.
Szczęście, że wydostała się pani z Atlanty.
- Więc jestem tu mile widziana? - Bardzo.
Wiem, że krótko się znamy.
Wiem też, że konkuruję o pani względy.
Nigdy nie znałem takiej damy.
Patrzę na panią i widzę... anioła.
Dotykam pani skóry... a moje ciało płonie.
Całuję panią i się zakochuję.
Kocham cię.
Wiesz o mnie tak niewiele.
Pokocham wszystko.
Dobranoc.
- Rozzłościłem cię? - Nie.
Zaskoczyłeś.
Do jutra.
Co tu robisz?
Mówiłem, że przyjdę.
Jestem zmęczona. Odejdź.
Mój brat cię przeraził?
Nieładnie podsłuchiwać.
Moja miłość ci nie wystarcza?
Jestem zmęczona. Pragnę zostać sama. Wyjdź.
Dobranoc, Katherine.
Dalej. Znęcaj się.
Sącz krew z mojego ciała, aż przemieni się w proch,
ale to nie zmieni prawdy.
Nie wmówiłam ci miłości.
Była prawdziwa. Jak moja.
Baletnica.
Piesek w tutu.
Pies. "Jesteś tylko psem"?
"Tańczący z wilkami."
Mason znowu wygrał.
To ma być wilk?
- Alkohol uderza Jennie do głowy. - Nie dolewaj jej.
Chcę, żeby mnie polubiła.
- Jak operacja Lockwood? - To mój najlepszy przyjaciel.
- Jak wesoło. - Dziękuję za zaproszenie.
- Nie miałam wyboru. - Wiem, co o mnie myślisz.
Nie. Znałam wielu takich jak ty.
Wszystko przed nami.
Eleganckie.
Srebra po matce.
Prawda musi robić wrażenie po 150 latach okłamywania samego siebie.
Pamiętam, jak mnie hipnotyzowałaś.
Dopiero, kiedy się dowiedziałeś, kim jestem. Bałeś się mnie.
Cokolwiek wtedy czułem, przemieniło się w nienawiść.
Miłość niewiele dzieli od nienawiści.
Zaczekam.
George Lockwood stwarzał problemy.
Wykorzystał wampiry, żeby zatrzeć ślady swoich czynów.
Powiedział o nas rodzinom Założycieli. Chciał zawrzeć układ.
Jaki układ?
Miał uwolnić miasto od wampirów.
Rozmawiałem z Giuseppe Salvatore. Dzisiaj obława.
Niech przeliczą, zanim podpalą kościół.
Dwadzieścia siedem wampirów.
Kiedy wybuchnie panika, wyczołgaj się przez prezbiterium.
Uwolnię cię.
Żeby cię tylko nikt nie śledził. Mają wierzyć, że spłonęłam.
Wiedziałaś, że spalą wampiry.
Sama podłożyłam ogień.
To byli twoi przyjaciele, rodzina. A ty ich sprzedałaś.
Bez wahania.
Mason.
Nałóż sobie.
Przepraszam, jestem jak zwierzak.
Nie byliście parą?
Myślała tylko o Loganie Fellu.
Mój błąd. Mason był gratką. Dziewczyny za nim szalały.
Uważałem cię za wilka-samotnika.
Nie byłem tak zabójczy, jak ty.
Wznieśmy toast. Za nową przyjaźń.
Obrazisz się, jeśli pojadę do Stefana?
- Wychodzisz? - Nie oddzwonił.
Mam złe przeczucie.
To marny pomysł.
- Damon panuje nad sytuacją. - Nie bądź namolna.
Martwię się o niego. Rozumiesz?
Podrzucę cię.
Świetnie.
Co George dostał w zamian za twoją wolność?
Coś, czego rozpaczliwie pragnął.
Posłałaś dwudziestu sześciu przyjaciół na śmierć, by sfingować własną.
Przed czym uciekałaś?
Wszyscy mamy przeszłość.
Moja miała zostać daleko za mną,
ale przez ciebie plan omal nie spalił na panewce.
Dowiedziałam się o obławie i postanowiłam cię zobaczyć.
Werbena.
Twój ojciec wykorzystał twoją miłość. Zatruł cię.
A potem Damon niemal wszystko zepsuł.
Poszliśmy po ciebie. Próbowaliśmy cię ratować.
- Nie chciałam tego. - Więc nasza śmierć była bezsensowna.
Umarliście za miłość.
Pogramy w Guitar Hero. To będzie porażka.
Lubię grać. Niepotrzebnie warczysz.
- Dość tych aluzji. Jesteś komiczny. - Dzięki.
Domyśliłem się, o co chodzi.
Skąd o mnie wiesz? Twój brat nie miał pojęcia.
Nieważne. Nie jestem twoim wrogiem.
Próbowałeś zabić mojego brata.
Nie chciałem. Nie zdążyłem się przykuć.
Podczas przemiany nie panuję nad sobą.
Trenuj.
Mówię poważnie.
Nie wracajmy do waśni naszych przodków.
Mam uwierzyć, że przyjechałeś w pokojowych zamiarach?
Straciłem brata.
A bratanek ojca. Jestem tu dla rodziny.
Bądźmy ponad to.
Dziękuję.
Jedziemy na ratunek.
- Czemu się czepiasz? - Mam swoje powody.
Ale wy pokonacie przeciwności.
Choć nie wiadomo, jakie szanse mają związki wampirów z ludźmi.
Pewnie zerowe.
Wybacz.
Lubię ten kawałek.
- Co leci? - "We Radiate" Goldfrapp.
Koniec picia?
- Czyżbym siedział z dorosłymi? - Muszę dawać przykład.
Świetnie się bawiłem.
- Alaric, powtórzymy to. - Koniecznie.
Ja też będę już szedł.
Jenna,
jesteś wspaniałą gospodynią.
A ty okropnym artystą.
- Tylko dlatego jestem okropny? - Zastanowię się.
To już progres.
Alaric, nie powtarzajmy tego.
Kiedy przyjadą?
- Czekamy już długo. - Dziwne. Powinni już być.
Dzwonię do Jenny.
Spróbuję pogonić tę lawetę. Postraszę ich.
- Możemy pójść pieszo. - Nie zostawię wozu.
- Wrócimy po niego. - Chwileczkę.
Nie rozumiesz, że się martwię?
Gdzie się spieszysz?
Po co ci związek skazany na niepowodzenie?
Wiem, że jest ci przykro z powodu Matta,
ale nie przenoś tego na mnie i Stefana.
Nic nie przenoszę.
Jesteś człowiekiem, a on wampirem.
Będziesz staruszką z pieluchą, a on ciachem.
Nigdy nie będziecie mieć dzieci, a tego byś nie zniosła.
Skąd ten pomysł?
- Mówię jako przyjaciółka. - Daj sobie spokój.
Przyjechała laweta. Idę.
To boli.
Nie zostawiaj mnie.
Co z tobą?
- Wezwanie w sprawie gumy? - Tutaj.
- Kolejne dowcipy o psach? - Znudziły mnie.
To wilkołaki stworzyły bajkę o srebrze.
Pewnie dla takich chwil.
Zapamiętam.
Myślałem, że wypijemy strzemiennego.
Zrobiłeś sobie wroga.
Powiesz, po co wróciłaś?
Nie słyszałeś, co powiedziałam?
Już z pięć razy odpowiedziałam na to pytanie.
Czekam na szósty.
Wiem, czego chcę i to dostanę.
Lista moich ofiar jest długa. Bez żalu dopiszę jeszcze jedno imię.
Gdybyś pragnęła śmierci Eleny, już byś ją zabiła.
Jeszcze mogę.
Jeśli trzeba, skręcę jej kark.
Przeceniłeś swoją nienawiść do mnie.
Nie spotkasz się więcej z Eleną.
Skończ z nią albo zabiję wszystkich jej bliskich
na jej oczach. A na koniec ją na twoich.
Chyba, że zabiję cię pierwszy.
Codziennie od 145 lat piję napar z werbeny.
Nie dam się znowu zaskoczyć.
Nie działa na mnie.
Mówiłam już, tęskniłam za tobą.
Chcę spędzić z tobą trochę czasu.
Ty jesteś Elena?
Jak to możliwe?
Dlaczego wyglądamy tak samo?
Zadajesz niewłaściwe pytania.
W porządku?
Niezupełnie.
A ty?
Nie bardzo.
Nie umiesz wykonać prostego zadania?
Próbowałam.
Ale nie mogłam porwać przyjaciółki.
Miałaś ją zająć.
Powiedziałam, że to związek bez przyszłości.
I że jest śmiertelna.
Chyba ją przekonałam.
Mam nadzieję.
Pamiętaj, już raz cię zabiłam.
Mogę to zrobić znowu.
Jak było na grillu?
Kiepsko. Nadal jesteś zły?
Nadal dochowujesz tajemnicy?
To jestem zły.
Myślałem o tym kamieniu.
Wiem, gdzie mógłby być.
Żarty sobie urządzasz?
- Jeśli wiesz, to powiedz. - A co wyzwala klątwę?
- Nie przestałbyś o tym myśleć. - Udźwignę tę wiedzę.
Tak ci się zdaje? Nie masz pojęcia.
- Chcesz kamień? - Tak!
- Co wyzwala klątwę? - Trzeba kogoś zabić. Ludzka krew.
Odbierzesz życie, a dosięgnie cię klątwa.
I jak?
Strasznie cię przepraszam. Nie wiem, co mnie napadło.
Nie szkodzi.
Miałaś rację.
Ale nie chciałam słuchać.
Nie jesteś zła?
Postąpiłaś jak dobra przyjaciółka. Na swój sposób.
Jak zwykle, koszmarny.
Naprawdę cię przepraszam.
Jestem głodny.
Tak bywa po całym dniu z zazdrosną byłą.
Wiem, że ci się to nie podoba, ale nie możemy jej lekceważyć.
Widziałaś, do czego jest zdolna.
Gdyby chciała mnie skrzywdzić, zrobiłaby to. Stałyśmy twarzą w twarz.
Zaskoczyłaś ją.
- Nie możesz czuć się bezpiecznie. - Nie boję się jej.
A powinnaś.
Gdyby dopięła swego, rozstalibyśmy się.
Jedyne, czego jestem pewien, to, że ona zawsze dopina swego.
Chyba jej nie ulegniesz?
To sadystka. Groziła ci. I wszystkim innym.
Tak, jest niebezpieczna.
Ale każdy dzień razem niesie niebezpieczeństwo.
Dlaczego dajesz jej władzę nad naszym związkiem?
- Takie są realia. - Realia są do dupy.
Tego właśnie pragnie.
Żebyśmy się kłócili. Chce stanąć między nami.
Już stanęła.
Ciężki dzień?
Całe stulecie.
Podobno rozrabiasz.
Co? Jesteś zazdrosny o mój dzień ze Stefanem?
Nie bywam o ciebie zazdrosny. Już.
- Coś taki smutny. - Chciałem zabić wilkołaka.
Zawiodłem sam siebie.
- Wilkołaki to trudna zwierzyna. - Co o nich wiesz?
Spytaj brata. I nie strugaj bohatera.
Bo zginiesz.
Już to przerabiałem. Oby się opłaciło.
Dobrze się czujesz?
- Okropna ta kłótnia. - Paskudna. Taka prawdziwa.
Widziałeś Caroline? Mieliśmy rację.
- Wsłuchiwała się w każde słowo. - Katherine szybko się dowie.
Chciałabym się mylić, ale dobrze znam Caroline.
Wszystko jasne. Katherine zawsze wyręcza się innymi.
Damon też się przysłuchiwał. Powiesz mu, że to szopka?
Katherine uwierzy, jeśli wszyscy uwierzą.
Wtedy uzna, że dopięła swego.
Robi to wszystko, by cię odzyskać.
Nie dlatego wróciła.
Cokolwiek mówi. Znam ją.
Katherine kocha tylko siebie.
Zawsze tak było.
Jest niezdolna do miłości.
Wróciła z innego powodu.
- George. - Powóz czeka.
Dziękuję.
Teraz zapłata.
Jeśli ktoś się dowie, że uciekłam, znajdę cię i zabiję.
Pamiętaj.
Zabierzemy te tajemnice do grobu.
Szybko.
Kocham cię.
Kiedyś znowu będziemy razem. Obiecuję. ajdę cię i zabiję.