Poprzednio...
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
- Czym jesteś? - Wampirem.
Powiedział mi o Katherine.
Złamała ci serce.
To było dawno temu.
Dlaczego wyglądam jak ona?
Masz jakiś problem?
Nie wiem, dobrze?
Czarna owca wróciła.
- Tyler? - Co to za facet?
Mason Lockwood.
Lockwoodowie mają tajemnicę.
Nie są wampirami, tylko czymś innym.
Ale kocham Stefana.
Nie, Damon!
Katherine zniszczyła w nim wszelkie dobro.
Nienawidzę go.
Dałem jej krew, a Katherine ją zabiła.
Dwa razy dwa to...
Konam z głodu.
Dzięki za przyjście, Ric.
Napijesz się kawy? Burbona? Kawy z burbonem?
Podobno potrzebujecie pomocy.
Chcemy dowiedzieć się czegoś o rodzinie Lockwoodów.
Nic o nich nie wiem.
Ty nie. Ale twoja nieumarła żona...
Badania Isobel. Z okresu studiów.
Lata interesowała się miastem.
Badała folklor i legendy.
Myślałem, że to wymysły.
Jak bajka o wampirach?
Oprócz wampirów, co jeszcze w nich było?
Likantropy.
Wilkołaki?
Niemożliwe. Jak role Lona Chaneya.
Myślisz?
Nigdy nie spotkałem wilkołaka. Jeśli istnieją, to gdzie się kryły?
Czemu podejrzewacie Lockwoodów?
Werbena nie wpłynęła na burmistrza, ale wynalazek tak.
Na Tylera też.
Na festynie Mason zachował się nieludzko.
Ma zdolności nadprzyrodzone.
Może badania Isobel pomogą nam dowiedzieć się prawdy.
Jej rzeczy zostały w Duke. Nadal jest tam jej gabinet.
Jest osobą zaginioną.
Jak dostaniemy się do gabinetu?
Musimy wiedzieć, z czym mamy do czynienia.
Jeśli wilkołaki istnieją, według filmów nie są sympatyczne.
To oznacza, że Mason Lockwood jest jak Lon Chaney, a Tyler - jak Lon Chaney Junior.
A Bela Lugosi, czyli ja, ma przerypane.
Miałaś być w domu. Tyler zaprasza na pływanie.
Chciałem spędzić z tobą trochę czasu. Gdzie jesteś? Zadzwoń.
Jesteś pewna, że chcesz to zrobić?
Co? Przekopać prace biologicznej matki czy jechać z Damonem do Duke?
Jedno i drugie.
Pierwsze tak.
Ric mnie ochroni, wesprze przeciwko Damonowi.
Szkoda, że nie jedziesz.
Może zaczekajmy parę dni. Aż Caroline będzie mniej niebezpieczna.
Mogę jechać? Jeśli nie, zostanę. Razem zajmiemy się Caroline.
Jedź. Chcesz poznać historię Katherine.
Nie zabronię ci z powodu jednego Damona.
- Ale chciałbyś. - Tak.
- Ale cię kocham. - Ja ciebie też.
- Dawno się nie widzieliśmy. - Dużo pracy w szkole.
Dzięki tobie Elena ma namiastkę kontaktu z matką.
Dziękuję, że z nią jedziesz.
Pora uporządkować sprawy żony.
Coś się między nami było i zniknęło. Przepraszam za to.
Może kiedyś...
Nie rób tego. Nie przepraszaj i nie dawaj nadziei na przyszłość.
Elena, idziesz?
Rób, co należy.
- Wszystko gra? - Mężczyźni z bagażem.
Szkoda, że nie jedziesz z nami.
- Zadzwoń, gdybyś czegoś potrzebowała. - Zajmę się nią.
Czas na nas.
Byłaś kiedyś w ruinach w lesie?
- W dawnym majątku Lockwoodów? - Co o nim wiesz?
Stał tam dom. Piękny przykład neoklasycyzmu.
Gdyby nie spłonął, pewnie byśmy tam mieszkali.
A piwnica?
Nie mówmy o tym.
Dlaczego?
Jesteśmy na Południu. Nie wspominajmy czasów niewolnictwa.
- O czym gadacie? - O starym domu Lockwoodów.
Zaprosiłem kumpli na pływanie.
Bądź ostrożny. Odpowiemy za to, jeśli coś się stanie.
Jasne.
Nie umiem stworzyć talizmanu chroniącego przed słońcem.
Emily zrobiła mój i Damona. Przepis jest w jej księdze.
To nie znaczy, że dam radę rzucić czar.
Jednym spojrzeniem powalasz wampira. Uda ci się.
Caroline kogoś zabiła. Nie chcę ułatwiać jej powtórki.
Nic jej nie ułatwiamy, tylko dajemy szansę przetrwać.
Im dłużej jest odcięta od dawnego życia,
od ciebie, Eleny, Matta, tym trudniej zachować jej człowieczeństwo.
- Skąd wiesz, że nie zabije? - Nie wiem.
Ale jeśli jej nie pomożemy, nie zaufamy,
- to już lepiej od razu ją zabić. - Nie wiem, czy mogę jej ufać.
Zaufaj mi.
Jak tam z tyłu? Nie udawaj, że mnie nienawidzisz.
Nie udaje. Zabiłeś jej brata.
Do pewnego stopnia. Przecież ożył.
Nie wiedziałeś, że przeżyje.
- Skąd ta pewność? - Wiedziałeś?
Tak.
Kłamiesz.
Widziałem pierścień. Jest wielki, nie do przeoczenia.
Nie mogę sama wybrać, jaki będę nosiła?
- Jeśli nie chcesz... - Chce.
- Co teraz? - Wyjaśnię zasady.
Wiedźma rzuca czar i może go zdjąć. Jeśli kogoś skrzywdzisz...
- Nie skrzywdzę. - Jesteś wampirem.
Żądza mordu to część twojej natury.
Jeśli jej ulegniesz, powstrzymam cię.
- Bonnie, a nasza przyjaźń? - Nie zapomnę tego, co się wydarzyło.
Udowodnij, że Caroline, którą pamiętam, nadal tu jest.
Połóż pierścień na łóżku.
Myślisz, że chciałam zabić tamtego kolesia?
To bez znaczenia i tak nie żyje. Mam rzucić czar czy nie?
Gotowe.
Już? Nic się nie zdarzyło.
Nie rozbłysło światło, nie zadął wiatr.
Robiłaś to kiedyś?
Chcę mieć pewność, że się udało.
Udało się.
A gdyby nie?
Jest twoja.
Isobel pracowała na wydziale antropologii,
bo większość zjawisk paranormalnych ma związek z folklorem.
Alaric Saltzman. Dzwoniłem.
Vanessa Monroe.
Asystentka badawcza folklorystyki porównawczej.
- Wezmę klucze. - Moi znajomi, Elena i Damon.
Nie narzucamy się?
Gabinet jest tuż obok.
Uwielbiałam Isobel. Jestem jej doktorantką.
Była rewelacyjna, zainteresowała mnie folklorem.
Muszę spytać, wiadomo już coś?
Niestety nie.
Tędy.
Rozgośćcie się. Fascynujące, prawda?
Dokąd poszła?
Wyciągaj. Ja jej nie dosięgnę. Wyjmij to cholerstwo. Boli.
- Ta suka już nie żyje. - Nie zabijesz jej.
Zobaczymy.
Jeśli ją tkniesz, więcej się do ciebie nie odezwę.
Myślisz, że masz nade mną władzę? Tylko cię zasłoniłem.
Przeceniasz się.
Zapomniałam, że mówię do psychola, który impulsywnie zabija.
- Rób, co chcesz. - Usiłujesz mnie zmanipulować.
Tak. Jeśli "manipulujesz" znaczy "mówisz prawdę".
Przestraszyłam się.
Postąpiłbyś tak samo. Katherine Pierce nie może być żywa.
Damon Salvatore zmarł w 1864 roku.
- Czytałam badania Isobel... - Więc wiesz, że to możliwe.
Jestem Elena Gilbert, córka Isobel, potomkini Katherine Pierce.
A to Damon Salvatore.
Postaraj się być miła.
Potrzebujemy pomocy.
Musimy poznać badania Isobel dotyczące Mystic Falls.
- Co, kiedy zobaczę zająca? - Poluj, złap, karm się.
Teraz bezbronne zwierzątka, a wkrótce seryjne morderstwa?
Jesteś wampirem, to już o krok dalej. Jeśli nie chcesz polować, powiedz.
Chcę. Przysięgam.
Tylko...
od wielu dni nie byłam na słońcu, wszyscy poszli pływać,
Matt w końcu powiedział, że mnie kocha, mimo że go unikałam.
A ty każesz mi jeść zajączki. Wariuję już!
- I jeszcze się śmiejesz. - Nie. To nie jest śmieszne.
Ale...
Co?
Kiedy człowiek zostaje wampirem, dotychczasowe cechy się wzmacniają.
To znaczy?
Jako człowiek liczyłem się z innymi.
Współodczuwałem ich ból, czułem się winny.
Od czasu przemiany to się wzmogło.
Chcesz powiedzieć, że jestem rozdygotaną,
znerwicowaną świruską?
Może nie aż tak.
- Polujmy. Potem popływamy. - Na pewno?
Matt łączy cię z człowieczeństwem, powinnaś z nim często przebywać.
Materiały dotyczące przybycia Katherine do Mystic Falls w 1864 roku.
To wszystko?
Wszystko o czym wiem.
- Weź. - Werbena naprawdę działa?
Wcale.
Słyszy nas?
To by było okropne.
Czyta nam w myślach?
Jeśli chcesz mnie zobaczyć nago, wystarczy poprosić.
Tego nie potrafi. Za to jest koncertowym osłem.
Mam wrażenie, że Aimee Bradley się wylaszczyła.
- Dżentelmen z ciebie. - Gdzie Forbes?
- Chciałbym wiedzieć. - Już po was?
Wszystko w porządku. U mnie. Ale nie wiem, jak u niej.
Co tu robi twój wujek?
Chcesz nas wykurzyć czy się przyłączyć?
- Proszę, byście zniknęli przed nocą. - A co?
Ktoś się spije i utopi. Wina spadnie na nas.
Nie psuj imprezy.
Nie musicie kończyć. Zabierz ich gdzie indziej.
Dobrze.
Czemu się gapisz takim poważnym wampirzym wzrokiem?
Jakim?
Ani zafrasowanym wampirzym ani całkiem zwyczajnym.
Uważasz, że jestem zbyt poważny?
Nie tak chciałam to ująć.
Nie pływasz?
- Przemókłby. - Szkoda.
Dzisiaj pełnia.
Czas na ognisko i historię o duchach?
Nie wiem.
- Dzwoniłem. - Coś mi wypadło.
Ale już jestem.
Uczep się kogoś innego.
Coś ty?
- Rwała cię. - Nie musiałaś być chamska.
- Jesteś zły. - Cały dzień mnie olewasz,
a teraz urządzasz sceny zazdrości?
Żenada.
- Zahipnotyzowałaś ją. - Zasłużyła na to.
Nie wolno mieszać ludziom w głowie z niskich pobudek.
Wszyscy bronią tej całej Aimee.
- Przemawia przez ciebie zazdrość. - To też mi się wzmogło?
Mówiłem, że będzie ciężko.
To gorsze niż śmierć. Mój własny charakter mnie wykończy.
Ani słowa.
- I co? - Nic nowego.
Szkoda, że się nie przyjaźnimy, bo bym powiedział, co wiem.
I kto tu manipuluje?
Zobaczcie.
Nie ma wzmianek o wilkołakach w Mystic Falls.
Znajdziecie tu omówienie mniej znanych legend.
Od upiorów skandynawskich po marszałka de Retz.
W wolnym tłumaczeniu "Klątwa Słońca i Księżyca".
- Język rdzennych Amerykanów. - Azteków.
Wyjaśnia pochodzenie klątwy wilkołaków w Virginii.
600 lat temu Azteków nękały wilkołaki i wampiry.
Terroryzowały ich, utrudniały uprawianie ziemi i polowania.
Pewien szaman rzucił klątwę, czyniąc wampiry niewolnikami słońca,
a wilkołaki sługami księżyca.
Odtąd wampiry polują tylko w nocy,
a wilkołaki grasują podczas pełni.
Kiedy Księżyc jest w pełni, każdy,
kto padnie ofiarą wilkołaka, przemienia się w wilka.
- Panują nad przeistoczeniem? - Gdyby mogły, to by nie była klątwa.
Atakują ludzi,
ale instynkt każe im polować na ulubioną zwierzynę
wampiry.
Gdyby tak było, wiedziałbym.
Pozostało ich niewiele.
Setki lat temu wampiry prawie je wytępiły.
Dlaczego?
By się bronić. Zgodnie z legendą
ukąszenie wilkołaka jest dla wampira śmiertelne.
Jest na mnie zły.
Pogadaj z nim.
Zaczekam.
Mam informacje i choć to dziwne, muszę ci powiedzieć.
O czym?
Jesteś zły?
Myślałem, że niepewność mamy za sobą.
Powiedziałem, że cię kocham. Mało?
Nie. To wystarczy.
Przepraszam. Naprawdę.
Nie żartuję. Nie zniosę już tych scen.
Tak. Z tym koniec. Obiecuję.
Tylko to.
Chodź.
Nie wiem, co to znaczy i czy w to wierzyć, ale jest pełnia.
- Widziałeś, co zrobił Mason. - Będę ostrożny.
- Jeszcze jedno. - Co?
Według legendy, ukąszenie wilkołaka jest dla wampira śmiertelne.
Muszę kończyć. Widzimy się, kiedy wrócisz.
Już niedaleko.
Tyler, przyciągnąłeś mnie aż tutaj...
Teraz impreza toczy się gdzie indziej.
- Dokąd idziemy? - Za drzewa.
Na pewno?
Jasne, chodź.
Gdzie jesteśmy?
To ruiny podziemi. Pod starym domem Lockwoodów.
Nikt się nie dowie.
Tamci też przyjdą?
Tak. Chyba, że nie chcesz.
Jesteś wolny?
Chodźmy.
Prowadziłaś badania na temat sobowtórów?
W każdej kulturze mają inne cechy.
Ale zwykle sobowtór jest równoległym, żywym wcieleniem danej osoby.
Czy Isobel umiałaby wyjaśnić, co mnie łączy z Katherine?
To wszystko, co o niej wiedziała.
Sobowtóry zwykle dręczą swoje wcielenia,
usiłując zmienić ich życie.
Niezbyt pocieszające.
Nic nowego.
Dlaczego jesteśmy identyczne?
Ciekawe, prawda?
Coś wiesz, czy po prostu jesteś sobą?
Gdybym wiedział i tak bym nie powiedział.
Powiedział ktoś, kto chce być moim przyjacielem.
Przyjaciele nie manipulują.
Pomagają sobie wzajemnie.
Czekaj. Przepraszam.
O co chodzi?
Czekaj. Nie mogę. Nie chcę.
- Po co przyszłaś? - Nie wiem.
Nie wiem dlaczego z tobą flirtowałam. Podoba mi się Matt.
Muszę już iść. Przepraszam.
Oczywiście nikomu o nas nie powiesz.
Albo Damon zabije mnie we śnie?
Już mnie ostrzegł. W razie czego zadzwonisz?
Obym nie musiał.
Ale jeżeli...?
Nie mieszaj się w to. Bo przejmie kontrolę nad twoim życiem.
Czy zniknięcie Isobel miało związek z jej studiami?
Stała się przedmiotem własnych badań.
Chciała zostać wampirem, życzenie się spełniło.
To mogło zaszkodzić małżeństwu.
Nie wiedziałem, jak będę się tu czuł.
Ale jest w porządku.
Cieszę się...
że byliśmy razem. Pora iść naprzód.
Pozwól.
- Nie możesz nienawidzić mnie bez końca. - Jedźmy już.
Nie szukałaś dość głęboko.
Petrova? Widziałam na półce.
Katherine pochodzi z Europy. Nazywała się Petrova.
Katerina Petrova.
Skąd wiesz?
"Wtedy" widziałem nazwisko na jakiejś pamiątce.
Mężczyźni też są wścibscy.
Powiedz, jeśli coś znajdziesz. Jestem ciekaw.
Możesz mnie nienawidzić. Rozumiem.
Nienawidziłaś mnie kiedyś i zostaliśmy przyjaciółmi.
Szkoda, gdybyś spisała to na straty.
Więc jak? Straciłem cię na zawsze?
Dzięki za książkę.
To dobre miejsce.
Na co?
Słyszysz?
- Co się stało? - Niezdara ze mnie.
Co? Co robisz?
Twoja twarz!
Przestań.
Musimy wyjść z lasu.
Słyszysz to?
Matt, leż i nie ruszaj się.
Pobiegniemy.
A "to" pobiegnie za nami. Biegnij najszybciej jak potrafisz, dobrze?
Szybko. Już.
- Co to jest? - Wilkołak. Może nas zabić.
Co robicie?
A ty?
Nie będziesz pamiętał, co ci zrobiłam. Ani czym byłam.
Obściskiwaliśmy się.
Zaatakowało cię zwierzę i ugryzło w szyję.
Pojawiło się znikąd.
A co zrobimy z Tylerem?
Zająłem się tym.
Damy Mattowi werbenę.
Nie zahipnotyzujesz go, ale też nie połakomisz na jego krew.
Jak mogłam to zrobić?
Za nic nie chciałabym go skrzywdzić.
Będzie coraz trudniej.
Musisz bardziej się starać.
Nie powinnam z nim być.
- Zagrażam mu. - Nie ja powinienem podejmować tę decyzję.
Gdybym postąpił, jak należy, odszedłbym od Eleny.
Rozważałeś to?
Tak, ale nie potrafię.
Rzucisz mi je?
To byłeś ty.
Dobrze się czujesz?
- A ty? - Martwię się o ciebie.
Będzie dobrze.
- Co to ma być? - Tylko rozmawiamy.
Tak to nazywasz?
- Odbiło ci? - Nie. Leci na ciebie i wszyscy to widzą.
Nie chciałam. Lepiej już pójdę.
Przestań.
- Co ty wyprawiasz? - To nie moja wina.
Nie pozwolę, żeby cię rwała.
- Przysięgłaś, że nie będzie scen. - Skłamałam.
Nieważne. Zapomnij o wszystkim.
Zrywasz ze mną?
Chyba tak.
Spodziewałam się was później.
Powinienem był zrobić to rano.
Z wycieczek płyną korzyści.
To nie znaczy, że będzie jak przedtem.
Zdołałem zarysować ścianę nienawiści.
Powiedz prawdę.
Kiedy skręciłeś Jeremy'emu kark, wiedziałeś, że ma pierścień?
Nie.
Katherine mnie wkurzyła, poniosło mnie.
Nie wiem, co by było, gdyby nie miał pierścienia.
Wybacz.
Dzięki za szczerość.
Odpowiedź na pytanie o przyjaźń...
brzmi "tak".
Straciłeś mnie na zawsze.
Wiedziałaś już wcześniej.
Wykorzystałaś mnie.
- Miałeś potrzebne mi informacje. - Przyjaciele nie manipulują.
Łączy cię z Katherine coś więcej, niż wygląd.
- Elena? - Nie. Zgaduj dalej.
Katherine.