Poprzednio...
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
- Jestem Elena. - Stefan.
- Czym jesteś? - Wampirem.
- Czemu tu jesteś? - Stęskniłem się.
Powiedział mi o Katherine.
Złamała ci serce.
To było dawno temu.
Dlaczego wyglądam jak ona?
Nasza miłość nie była prawdziwa.
Katherine mnie nie zauroczyła.
To było prawdziwe.
Jesteś medium czy jasnowidzką?
Jestem czarownicą.
- Ten dźwięk. - Jaki?
Tyler!
Co to jest?
Pomóżcie jej!
Tyler, rozmawiałeś z mamą?
- Dlaczego? - Chodzi o twojego tatę.
Nie żyje.
Uznałaś, że warto mnie ratować.
Dziękuję.
- Anna. - To moja krew.
Zapewni ci nieśmiertelność.
Anna nie żyje. Widziałem jej śmierć.
- Zależało ci na niej. - Tak.
- Przestraszyłaś mnie. - Wybacz.
Jest Jenna?
Jest w remizie. Nie zna prawdy.
Wiem.
A Jeremy?
Zamknął się w pokoju.
- Szukałam wszędzie. - Ktoś cię okradł?
Tak. Rzeczy zniknęły.
Mogę pomóc?
Jasne.
Przyjechać po ciebie?
Zajrzę do Jeremy'ego. Spotkajmy się w szpitalu.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Katherine?
Witaj, John. Żegnaj, John.
Jeremy? Nie śpisz?
Pogotowie, słucham.
Potrzebuję karetki na Maple Street.
Za tobą.
Zbudź się.
Niech wejdzie.
Co się stało?
Wypił krew Anny, połknął tabletki.
Wygląda zwyczajnie, jak ty. Sama nie wiem.
- Popatrz na mnie. - Nic mi nie jest.
- Wezwać pogotowie? - Nie trzeba.
Nie jestem wampirem?
Nie mów tak. Po co ci to?
Słyszałaś o Annie?
Nie żyje.
Usiądź.
Bardzo mi przykro, ale musisz mnie wysłuchać.
Jej krew opuszcza twój organizm.
Jeśli teraz spróbujesz się zabić, pewnie się uda.
Rozumiesz?
Tak.
A prochy?
Krew Anny osłabiła ich działanie.
- Pani Gilbert? - Już.
Jedź do szpitala.
- Zostanę z Jeremym. - Nie potrzebuję niańki.
Potrzebujesz.
Jak Caroline?
Niedobrze.
Co się stało?
Jechaliśmy samochodem. Tyler usłyszał jakiś dźwięk...
Rozbolała go głowa. Stracił panowanie nad wozem.
Myślałem, że jej nic nie jest, ale... myliłem się.
Liz. Dostałem wiadomość. Co z nią?
Operują. Robią, co w ich mocy.
- Pomóż mi, Damon. - Zrobię wszystko.
Burmistrz Lockwood nie żyje.
Uznali go za wampira. Zamknęli go w piwnicy.
Był wampirem?
Nie. To pomyłka.
Przewrócił się, kiedy John uruchomił przyrząd.
Ale nie mógł być wampirem. Znam go od dziecka.
Carol Lockwood będzie pytać.
A ja myślę tylko o Caroline.
Już dobrze.
- Bonnie. Co z Caroline? - Jest w złym stanie.
Nie wiedzą, czy przeżyje.
Możesz pomóc? Rzucić czar?
Nie umie.
Nie.
Emily latami uczyła się tego zaklęcia.
Umiem pokonać wampira. Tego szybko się nauczyłam.
- Dam Caroline krew. - Nie ma mowy.
Tylko tyle, by wydobrzała. Organizm pozbędzie się krwi.
- To niebezpieczne. Nie zgadzam się. - Zrób to.
Nie pozwólmy, żeby Caroline umarła.
- Zrób to. - I zawrzemy rozejm?
Nie, ale i tak to zrobisz.
Dla Eleny.
Pewnie nie chcesz, ale musimy pomówić o tym, co się wydarzyło.
Wampir z krypty wszedł do domu i napadł na Johna.
O czym ty mówisz? Po moim odejściu?
- Byłeś tam? - Przecież wiesz.
Kiedy?
Wcześniej. Na ganku.
Rozmawialiśmy, zwierzaliśmy się. Całowaliśmy.
- Nie mam czasu na bzdury. - Chcesz zapomnieć?
- Ja nie mogę. - Dostałam wiadomość. Co z Johnem?
- Gdzie byłaś? - W remizie,
składałam wyjaśnienia. Mówiłam ci.
Nie.
- Mówiłam. - Nie.
Tak.
To jakiś ponury żart.
- Jak się czuje Caroline? - Źle.
Marzyłam o tym.
Katherine.
Jednego z was nabrałam.
Lepiej?
Stefan?
Co to było?
Katherine.
- Powiedziała, czego chce? - Nie.
Umie zrobić wrażenie.
Powiedziała, że jednego z nas nabrała. Co to znaczy?
Udawała Elenę, kiedy byłem tu wcześniej.
Powiedziałam Jeremy'emu. Nie mogę dłużej kłamać.
- W porządku? - Nie.
Myślałam, że kiedy znikną wampiry, będzie lepiej.
Wszyscy tak myśleli.
Ktoś zaprosił Katherine do środka. Co mam teraz zrobić?
- Przeprowadzić się. - Dzięki za radę.
Gdyby chciała cię zabić, nie wywinęłabyś się.
Ale żyjesz. Widocznie ma inne plany.
Poznamy je i nie będziemy jej prowokować.
Co się zdarzyło, gdy myślałeś, że jest Eleną?
Pewnie przybędzie ci zmarszczek na czole...
całowaliśmy się.
- Myślałeś, że to ja? - Jak to?
Dotknęliśmy się ustami i wiesz...
Nie ośmieszaj się.
Pocałował Katherine, nie mnie.
Ja bym tego nie zrobiła.
Nie mamy na to teraz czasu.
Później...
John coś wie. Dlatego próbowała go zabić.
To Katherine.
Uwielbia gierki. Nie myśl, że ją przejrzysz.
Elena ma rację. John wie coś od Isobel.
Twoja matka kontaktowała się z Katherine. Jedźmy do szpitala.
Mam lepszy pomysł.
Jaki?
Ignorujmy ją.
Też mi plan.
Jeśli się nabierze, sama zacznie działać.
I co wtedy?
Kołek w serce, dekapitacja. Będzie romantycznie.
Zobaczymy.
- Siedziałeś tu? - Z panią szeryf.
- Widziałeś kogoś jeszcze? - Damon wpadł późnym wieczorem.
Jak się czuje Caroline?
Sama zobacz.
Leci "Ekipa z New Jersey".
Uważaj, boli.
Mówią, że szybko zdrowieję.
Moja kolej.
Jest kochany. Dlaczego płaczesz?
- Cieszę się, że nic ci nie jest. - Kocham was.
Kto stoi za śmiercią mojego męża?
Dowiem się, ale musisz być ze mną szczera.
Czemu wynalazek skrzywdził Richarda?
Sugerujesz, że był jednym z nich?
- Nikt tego nie mówi. - Twoi ludzie zawiedli. To twoja wina.
Twój mąż wspierał Johna w tym kretyńskim pomyśle.
Ktoś go zabił.
Uspokójmy się.
Poniosłaś wielką stratę. Jak my wszyscy.
Musimy trzymać się razem.
Musimy sobie ufać. Wyjdziemy na prostą.
Czarna owca wróciła.
Tyler?
Co się stało? W mojej głowie nadal masz dwanaście lat.
Kiedy wyjechałeś, miałem dziesięć.
- Cieszę się, że cię widzę. - Ja też. Wejdź.
Gotowa?
Jestem Elena, nie Katherine.
- Zaatakowała cię. - Dlaczego?
- Gdzie ona jest? - Ty nam powiedz.
Nie wiem.
Nie zgrywaj twardziela. Odpowiedz na pytania.
Po co wróciła? Czego chce?
Uderzy znowu. Pomożemy ci, jeśli nam zaufasz.
Tobie?
Swojej córce.
Moja córka powinna przebić cię kołkiem.
Nigdy nie rozmawiałem z Katherine otwarcie. Nie ufała mi.
Więc mnie zabij albo wyjdź. Nie chcę cię oglądać z moją córką.
Przepełnia cię nienawiść. To cię zabije.
Godzisz się na śmierć, ale mój plan jest inny.
Wypiłeś moją krew. Teraz wystarczy, że cię zabiję.
Dobrze radzę, opuść miasto.
Masz dobę.
Zniknij, albo cię zmienię w wampira
i będę patrzeć, jak coraz bardziej nienawidzisz sam siebie.
Czas ucieka.
Co to za facet?
Młodszy brat burmistrza, Mason Lockwood.
Należy do Rady? Jak John Gilbert?
Różnią się. Ten nie jest palantem. Ani fanatykiem.
Nie chce mieć z Radą nic wspólnego. Woli surfować.
Dzięki.
Elena, miło, że przyszłaś. Wejdź.
Wpadnij po Jennę i Jeremy'ego i pojedziemy do Lockwoodów.
Na czym stanęło z Johnem?
Poprosiłem, żeby wyjechał.
Groziłeś mu.
Tak.
Marzę o tym, by zniknął.
Głupio mi, że tak czuję, ale nie chcę go w moim życiu.
- Ani Jeremy'ego. - Wiem.
Co teraz?
Teraz...
poszukam Damona.
Nie kłóć się z nim.
- Próbował cię pocałować. - Nieważne.
Katherine miesza wam w głowie, a Damon nie umie jej się oprzeć.
Nie pogarszajmy sytuacji.
Wynalazek Gilberta powalił Tylera Lockwooda.
- I burmistrza. - Chcesz wiedzieć dlaczego?
Tak, pragnąłbym wiedzieć,
czemu ucierpieli z powodu narzędzia tortur, które dałaś Johnowi.
- Przy okazji, co z Caroline? - Znacznie lepiej.
- Nie musisz dziękować. - A ty tak.
- Przeżyłeś kolejny dzień. - Nie ukarzesz mnie?
Wyrządziłeś zło. Wiem jaki naprawdę jesteś.
Nabrałeś Elenę i panią szeryf, ale nie mnie.
Bądź ostrożny.
Nie pij tyle mikstur. Zbyt pewnie się czujesz.
Co mówiłeś?
Damon doprowadza mnie do szału.
Mam mu dziękować za pomoc Caroline,
a przecież to wszystko jego wina.
Przykro mi. Postąpił okropnie.
Już lepiej. Przeszło mi.
Złożę Tylerowi kondolencje.
Elena, gdzie jesteś?
Już jadę.
Poznajmy się. Nazywam się Katherine.
- Wiem, kim jesteś. - Nie wątpię.
Przyjaciółka Eleny.
Próbuję się rozeznać w jej życiu. Isobel uprzedzała, że będzie trudno.
Poznałam Jennę i Jeremy'ego.
I byłego chłopaka, Matta.
I ciebie, nienawistną wiedźmę Bennett.
Dobrze?
Nie urodziłam się wczoraj. Przyłóż się.
Nieźle.
Zostaw ją.
Co tu robisz?
Po wczoraj pomyślałam, że spotkanie w miejscu publicznym jest bezpieczniejsze.
Kusisz los. Elena może wejść w każdej chwili.
Tym zabawniej.
Jest Damon. Unikam go.
Matt.
Podobno Caroline wraca do zdrowia. To chyba cud.
Tak. Dziękuję.
I te niebieskie oczy.
Wynoś się.
Sprawiasz mi przykrość.
Damon ucieszył się na mój widok. Wziął mnie za twoją dziewczynę.
Nie wciągniesz mnie w to.
Nie róbmy scen przy znajomych. Chodź.
Co tu robisz?
Stęskniłam się. Dasz wiarę?
- W co ty się bawisz? - Przyłączysz się?
Nie wiem. Nie znam zasad.
Bo ich nie ma. Pamiętasz? Żadnych zasad.
Przyszło całe miasto.
Jest... był burmistrzem.
- Niech idą na pogrzeb. - Tak każe zwyczaj.
Lockwoodowie zrobili dla nas to samo. Złożymy kondolencje i już.
Wejść i wyjść? Zgoda.
Idźcie. Zaraz dołączę.
- Co tam? - Super.
Jeszcze żyję, dzięki za troskę.
Porozmawiajmy. Zbliżyliśmy się. Jak się czujesz?
Pocałowałem cię. A ty mnie.
Zaszumiało mi w głowie. Jak mam się czuć?
- Jest ci przykro. - Mnie nie bywa przykro.
Bywa, ale się nie przyznajesz. Wpadasz w złość i robisz coś głupiego.
Boisz się.
Myślisz, że Katherine namąci mi w głowie?
Nie musi. Wiesz dlaczego?
Jesteś zaskoczona, że cię pocałowałem?
Nie...
Jestem zaskoczona, że myślałeś, że odwzajemniłam pocałunek.
Teraz jest mi przykro.
Co się stało?
- Szukam... - Łazienka jest w korytarzu.
Wyrazy współczucia.
Ciągle to słyszę od ludzi, których nawet nie obchodził.
Kiedy umarł mój tata, obcy mówili mi, jaki był wspaniały.
Wiem, jak się czujesz.
W twoim przypadku chociaż mówili prawdę.
Mój ojciec był fiutem.
Racja.
Znalazłem w jego biurku.
Nie wkurzy się, nie żyje.
Jasne.
- Co się dzieje, Tyler? - Nic.
Wychodzisz?
Lockwoodowie mają więcej ziemi niż kiedyś.
Na majątkach wampirów zbili fortunę.
Dlaczego pragnęłaś ich śmierci? Sama ich przemieniłaś.
Nie ma nic gorszego niż mściwy wampir. Spytaj Johna Gilberta.
Nie zmieniłaś się.
W przeciwieństwie do ciebie. Jesteś silniejszy, groźniejszy, seksowny.
Nie flirtuj, nie jestem Damonem.
Nie marzyłem o tobie 145 lat.
Trudno uwierzyć, patrząc na twoją dziewczynę.
Trochę mi przykro, że zakochałeś się w innej.
Nigdy cię nie kochałem.
Zauroczyłaś mnie.
- Moje uczucia nie były prawdziwe. - Wierz w co chcesz,
ja znam prawdę.
Ty też.
Prawdę?
Prawda jest taka, że pozostałaś kłamliwą,
samolubną, manipulującą suką.
Cokolwiek cię sprowadza, wynoś się z miasta.
Inaczej znajdę cię i wyrwę serce.
Wiesz, dlaczego wróciłam?
Do ciebie.
Kłopot w tym, że ja cię nienawidzę.
Nienawidzisz?
Tak się zaczynają wielkie miłości.
Pozbierasz się?
Wydobrzeję.
Nie o to pytam.
Usiłowałem ją przejrzeć. Podeszła mnie.
Zniknęła. Zakryj się,
wściekła eks szaleje na wolności.
Bądź ostrożna. Katherine chce ci go odebrać.
- Nic z tego. - Myślisz?
Ja uderzyłem do twojej dziewczyny.
Sprawdzę, co z Jenną i Jeremym. Dajcie znać, kiedy skończycie.
Co teraz?
Walka? Dalej. Stawaj.
- Nie będę cię bić. - Ja bym walczył.
Katherine usiłuje nas skłócić.
Nie bój się, braciszku. Łączy nas nierozerwalna więź.
Nie dajmy się rozdzielić.
Wytrwajmy. Chciałbym cię zabić, ale tego nie zrobię.
Całowałem Elenę.
Bo ci się podoba.
Bo ci zależy.
Nie pozwolę Katherine
zabić tej części ciebie, która w końcu coś poczuła.
Katherine spróbuje cię złamać. Złamać nas.
Najważniejsze jak zareagujemy. Decyzja należy do nas.
Nie będę z tobą walczył.
Co robisz?
Pakuję się. Wyjeżdżam.
Zabiłeś złe wampiry, więc odchodzisz?
Nie wszystkie, ale na razie wystarczy. Pożegnaj ode mnie Elenę.
Sam ją pożegnaj.
Nienawidziłem wampirów prawie od zawsze.
Tego mnie nauczono. Jak twojego ojca.
Inaczej by to ocenił.
Inaczej by postąpił, ale podzielał moje zdanie.
Ten pierścień należał do niego.
Czemu go nie ochronił?
Twoi rodzice zginęli w wypadku. Nie od sił nadprzyrodzonych.
A przed tym nic nas nie ustrzeże.
Ciekawe, co by o tym wszystkim myślał. I o mnie.
Że jesteś młody i chcesz odnaleźć siebie.
Ale nazywasz się Gilbert.
Musisz działać, bo poznałeś najmroczniejszą tajemnicę tego miasta.
Nie wierzę w rodzinne dziedzictwo.
Uwierzysz.
Tyler, coś ty!
Nienawidzę go.
Zostaw mnie.
Popatrz na mnie.
Uspokój się.
Odważyłaś się tu przyjść.
To pożegnanie.
Już odchodzisz?
Nikt mnie tu nie chce.
Nie dąsaj się. W twoim wieku nie przystoi.
- Nie pocałujesz mnie? - Wolę zabić.
- Co cię sprowadziło? - Nostalgia, ciekawość i tym podobne.
Bycie enigmatyczną ci nie wychodzi.
Co ty knujesz?
Zaufaj mi, dowiesz się, kiedy będę coś knuła.
Pocałuj mnie. Albo zabij.
To jak?
Przecież potrafisz tylko jedno.
Mój słodki, niewinny Damon.
Tak lepiej.
Czekaj.
Przerwa.
Mam pytanie. Odpowiesz i wrócimy do igraszek.
Odpowiesz...
i zapomnę o 145 latach bez ciebie.
Zapomnę, jak bardzo cię kochałem. Zaczniemy od zera.
To decydująca chwila. Mamy czas.
W tym tkwi piękno wieczności.
- Chcę usłyszeć prawdę. Ten jeden raz. - Dość.
Znam pytanie. I odpowiedź.
Prawda jest taka, że nigdy cię nie kochałam.
Tylko Stefana.
- Przestraszyłeś mnie. - Patrol sąsiedzki.
Dziękuję... że nad nami czuwasz.
Nade mną.
Taki jestem.
Zaufany opiekun.
Niosę spokój.
Piłeś?
Jest ci smutno. Niedobre połączenie.
Nieprawda.
Smutno bywa tym, którzy coś czują.
Nie kłam. Ty czujesz.
Myślałem, że mnie pocałujesz. Wierzyłem, że chcesz.
Że to między nami coś znaczy.
To ty kłamiesz.
Coś się między nami dzieje, a ty okłamujesz mnie,
Stefana i, przede wszystkim, siebie.
Oto dowód.
Nie. Co cię napadło?
- Kłam dalej. - Nie jesteś taki.
I tu się mylisz.
Wiele dla mnie znaczysz.
Naprawdę. Ale...
kocham Stefana. I tylko jego.
Co się dzieje?
W porządku. Idź spać.
Wcale nie jest w porządku.
Pragnie zostać wampirem.
Chcesz zagłuszyć ból? Nic trudnego.
Po prostu przestaje ci zależeć. Trzeba tylko...
Mama odpadła. Łyknęła jakieś prochy.
Nie chciałem jej nastraszyć. Coś we mnie wstąpiło.
To klątwa Lockwoodów.
Ciebie nie dosięga.
Nie. Nauczyłem się z nią żyć.
Nie chcę być taki.
Zrozumiałe. Ale to klątwa.
Widział pierścień. Dlatego to zrobił.
Nie widział.
Katherine zniszczyła w nim wszelkie dobro.
Nie ma w nim nic dobrego. Już nie.
Wybrał, czego pragnie. On nie chce czuć.
Woli wzbudzać nienawiść. To prostsze.
Ma czego chciał.
Nienawidzę go.
- Będzie żył? - Tak.
Zabił mnie. Damon mnie zabił.
Elena?
Cześć, Caroline.
Co tu robisz?
Jestem Katherine.
Przekażesz wiadomość braciom Salvatore.
Co? Jaką wiadomość?
Zabawa trwa. omość?